အခန်း (၁၂၂၉-၁၂၃၀)
Vol. 123 Ch. 1229-1230
အခန်း (၁၂၂၉) - ပုန်ကန်လိုက်ပြီ
ခွန်လွန်၏ အဖိုးတန်နတ်ရတနာကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ရှူယီဘူးသီး မှာ ပိုမို၍ စွမ်းအားထက်မြက်ပြီး လေးလံလာသည်။
လီယန်ချူသည် ခွန်လွန်တောင်၏ နံ့သာအငွေ့အသက်များကို သိမ်းဆည်းထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုဘူးသီးမှာ အလွန်ပင် လေးလံနေသည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် သူသည် မိမိ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်စေရတော့သည်။
ကိုင်မင်၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ယှက်သန်းလာသည်။
"အရှင်သခင်က တကယ့်ကို ကံကြမ္မာပေးတဲ့သူပါပဲ။ အခု ခွန်လွန်ရဲ့ နံ့သာအငွေ့အသက်တွေအားလုံး စုစည်းမိသွားပြီ၊ ကောင်းကင်လောကကို ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ "
လုဝူမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူက ပို၍ တည်ငြိမ်သေးသည်။
"ဒီနံ့သာအငွေ့အသက် စွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ အကြီးစား ကိစ္စတွေကို လုပ်ဆောင်ရာမှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်နဲ့ ပြီးသွားအောင် အလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူး။"
နတ်သားရဲနှစ်ကောင်မှာ အနာဂတ်အတွက် များစွာ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေကြသည်။ ခွန်လွန်တောင်မှာ တစ်နေ့တွင် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး၌ ထပ်မံ၍ ကျော်ကြားလာတော့မည်မှာ အသေအချာပင်။
ကိုင်မင်သည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်စွာဖြင့်
"နောင်တစ်နေ့မှာ ကောင်းကင်လောကကို ခွန်လွန်ရဲ့ နယ်မြေအဖြစ် သွတ်သွင်းလိုက်မယ်။ ငါတို့က ခွန်လွန်ကိုပဲ စောင့်ရှောက်တာတင် မဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းကင်လောကကိုပါ အရှင်သခင်ရဲ့ လက်အောက်မှာ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ထားပေးလိုက်မယ်" ဟု ပြောသည်။
လုဝူက ရယ်မောရင်း
"မှန်တယ်၊ လောကကြီးမှာရှိတဲ့သူတွေက ကောင်းကင်လူသားတွေကိုပဲ ပူဇော်ပသနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ကောင်းကင်လောကက လုဝူ အရှင်သခင်ကိုသာ ပူဇော်ပသသင့်တာ" ဟု ဆိုသည်။
ကိုင်မင်သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်
"လုဝူဆိုတာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ သူခိုးပဲ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
လုဝူ - "..............."
လီယန်ချူမှာမူ သူတို့နှစ်ယောက်၏ အငြင်းပွားမှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှူယီဘူးသီးကို အာရုံစိုက်ကာ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်နေသည်။
"လေမီးဖျာ" ၏ အထောက်အပံ့နှင့် သူ၏ အံ့မခန်းသော နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းကြောင့် ဘူးသီးကို အံ့ဩဖွယ်ရာ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ ရှုယီဘူးသီးမှာ နတ်ရတနာဖြင့် အားဖြည့်ပေးထားပြီး ဖြစ်သလို တခြားသော ရတနာ များစွာကိုလည်း ပေါင်းစပ်ထားလိုက်သဖြင့် လီယန်ချူအတွက်မှာမူ ပို၍ အသုံးပြုရ လွယ်ကူလာသည်။ စိတ်ကူးသည့်အတိုင်း အလိုလို လည်ပတ်နေသော်လည်း၊ ၎င်းကို စတင် အသုံးပြုရန်မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။
လေးလွန်းသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ရှူယီဘူးသီးကို ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းအတွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်လောကသို့ တိုက်ခိုက်သည့်အခါမှသာ ပြန်လည် ထုတ်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခွန်လွန်တောင်တွင် ယဇ်ပလ္လင်ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
အစောပိုင်းတွင် အငြင်းပွားနေကြသော ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
ကိုင်မင်က ဟန့်တားရင်း "အရှင်သခင်၊ ဒါက တံခါးပေါက်ကို ထပ်ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား" ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူသည် သူ့ကို ခေါ်သည့် အမည်နာမကြောင့် ခေါင်းကိုက်ရသည်။
"ငါ့ကို အရှင်သခင်လို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ ငါက တာအိုလမ်းစဉ်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်သာသာပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါက တံခါးပေါက်ကို ထပ်ဖွင့်ပြီး အပေါ်ကို တက်သွားဖို့ စီစဉ်နေတာ "
လုဝူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်
"ခဏလောက် စောင့်ဦးမလား၊ နံ့သာအငွေ့အသက်တွေကို အရင် ပေါင်းစပ်လိုက်ဦး။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်လောကမှာလည်း အခုဆိုရင် သတိထားနေမှာ၊ တစ်ခုခု အန္တရာယ် ဖြစ်လာရင်..."
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက အသံကို တိုးဖျော့လိုက်ပြီး
"ကောင်းကင်လောကဘက်က ငါ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြန်လာမယ်လို့ မထင်ထားလောက်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ကြောက်နေကြမှာ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စရာ တစ်ခုပေးလိုက်မယ်။"
"သူတို့ကိုလည်း ဒီလို ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ် "
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့၏ ဟန့်တားမှုကို မမှုဘဲ ယဇ်ပလ္လင်ကို ပြင်ဆင်ကာ စတင် လည်ပတ်စေတော့သည်။
သူ့လက်ထဲတွင် ယဇ်ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းမရှိသဖြင့် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကြီးမားသော ပုဆိန်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ပလ္လင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သည့် နတ်ရတနာ တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
ဤသို့ တန်ဖိုးကြီးလှသော ရတနာဖြင့် ယဇ်ပူဇော်လိုက်သောအခါ တံခါးပေါက်မှာ အလွယ်တကူပင် ပွင့်လာသည်။
ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံအထက်တွင် မြင့်မားစွာ နေထိုင်ကြပြီး ပူဇော်ပသမှုများကို အမြဲတစေ ခံယူလေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စမျိုးကို သူတို့ လုံးဝ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
လီယန်ချူသည် ယဇ်ပူဇော်မည့် ပစ္စည်းများကို စနစ်တကျ ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို လည်ပတ်စေလိုက်သောအခါ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုလုံးမှ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။
မကြာမီပင် ကောင်းကင်၌ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ ချောမောလွန်းသဖြင့် ယောကျာ်းမှန်း မိန်းမမှန်း ခွဲခြားရခက်ခဲပေသည်။
လီယန်ချူ ယခု ပြင်ဆင်ထားသည့် ယဇ်ပူဇော်နည်းမှာ ပိုမို၍ နက်နဲသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်လူသားများကို ဆွဲဆောင်ရန် ဖြစ်သော်လည်း သတ်သတ်မှတ်မှတ် အထူးတစ်ဦးကို ပူဇော်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကျပန်းသာ ဖြစ်သည်။
သာ၍ရှေးက အကြီးအကဲ မှော်ဆရာသာ ဤနည်းလမ်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလျှင် သူ့နှင့်အတူ အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးလိုပေလိမ့်မည်။
ဤကဲ့သို့ နားလည်သဘောပေါက်မှုနှင့် ထိုကဲ့သို့သော လက်ရုံးစွမ်းအားတို့မှာ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ပူဇော်ပသမှုကို လက်ခံနိုင်သူများမှာ အနည်းဆုံး ကောင်းကင်လောက၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ကို တာဝန်ယူရသည့် စွမ်းအားရှိသော ကောင်းကင်လူသားများသာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က တက်လှမ်းခြင်း နန်းတော်တွင် ပူဇော်ပသခံရသော ကောင်းကင်လူသားများမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း အားလုံးကို လီယန်ချူက သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ယခု လီယန်ချူ ယဇ်ပူဇော်သည့် နတ်ရတနာမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်နေသဖြင့် တံခါးပေါက် ပွင့်သွားသောအခါ ထိုကောင်းကင်လူသား၏ အကြည့်တို့သည် ယဇ်ပစ္စည်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်သွားသည်။
"နတ်ရတနာ " သူသည် အနည်းငယ် တအံ့တဩ ဖြစ်သွားသည်။
သူ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အဖိုးတန်ဆုံးသော ယဇ်ပစ္စည်း ဖြစ်နေပြီး ယခင်က သွေးနှင့် ဝိညာဉ်၊ တခြားသော ရတနာများဖြင့် ပူဇော်သည်ထက် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည်။
"မင်းကတော့ နားလည်မှု ရှိသားပဲ။ ဒါပေမဲ့... အဲ မင်းက ဘယ်သူလဲ "
ထိုကောင်းကင်လူသားသည် လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
သူ့ကို နှစ်ရှည်လများ ပူဇော်နေသူများ ရှိသော်လည်း ဤတာအိုလမ်းစဉ်မှ လူငယ်ကိုမူ သူ မသိပေ။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ ရုပ်သွင်ကို သေချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားတော့သည်။
"အောက်လောကက အဲ့ဒီ သူပုန်ပဲ "
သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေ၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းတယ်လို့ ထင်ရင် ယဇ်ပလ္လင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်"
လီယန်ချူက မှာကြားလိုက်သည်။
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူက
"အရှင်သခင်အမိန့်အတိုင်းပါ" ဟု တညီတညွတ်တည်း ဆိုကြသည်။
လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော်လည်း၊ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်း တစ်ချက် ယိုင်သွားပြီး လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"အရှင်သခင်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာရွေ့လျားပုံက ဒဏ္ဍာရီထဲက တိမ်တိုက်ပေါ်စီးခြင်း နဲ့ ဆင်တူလိုက်တာ၊ တစ်ချက် ခုန်လိုက်တာနဲ့ မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်သွားတာပဲ၊ တကယ်ကို ထူးချွန်လိုက်တာ"
ကိုင်မင်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တစ်ချက် တွန့်သွားသည်။
စိတ်ပူတက်လိုက်တာ
သူသည် ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်ထိန်းကာ တစ်ချက် ခုန်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်တံခါးဝသို့ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားများကို ပူဇော်၍ တံခါးဖွင့်သည့် နည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်သည်။ ထိုအရာမှာ ကောင်းကင်လူသားများအတွက် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့က အောက်လောကသို့ ဆင်းသက်လိုလျှင် အောက်ကလူများ ယဇ်ပလ္လင်ပြင်ပေးမှ ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသက်ရှင်သန်နေသော သတ္တဝါများကို သွေးစွန်းသည့် ယဇ်ပူဇော်မှုမျိုး လုပ်မှသာ တံခါးဖွင့်နိုင်လောက်သည့် စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်သည်။
ထိုလူငယ် ကောင်းကင်လူသားသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လီယန်ချူကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
"သတ္တိရှိတဲ့ သူပုန်ပဲ"
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီယန်ချူသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ဘုန်း"
ဦးခေါင်းမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း ထွက်ပြေးခွင့် မရဘဲ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်။ လီယန်ချူ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသည့် ကောင်းကင်လူသား ခုနစ်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
သူတို့သည် အပြင်ပန်းတွင် နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် သွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်လောကတွင် အထူးစည်းမျဉ်းများ ရှိနေသဖြင့် ဤနေရာတွင် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် မရရှိနိုင်ပေ။
လီယန်ချူသည် ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူသည် ကောင်းကင်လောကသို့ တက်လာသည်မှာ လက်စားချေရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး ကုသိုလ်မှတ်မရလည်း အရေးမကြီးပေ။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကောင်းကင်လူသားတို့သည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။ သူ့၏ ရက်စက်သော နာမည်မှာလည်း ကောင်းကင်လောကတွင် ကျော်ကြားလှသည်။
"သတ္တိရှိတဲ့ သူပုန်ပဲ"
"သူက တကယ်ပဲ ပြန်လာတာပဲ"
"ဒါက ငါတို့ ကောင်းကင်လောကကို မျက်စိထဲ ထည့်မထားတာပဲ"
နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုကောင်းကင်လူသားတို့၏ အမြင်အာရုံမှာ မှောင်ကျသွားပြီး ကောင်းကင်လောက မဟုတ်သည့် ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် တိမ်တိုက်များကြားတွင် မိုးကြိုးများ လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။
မြင့်မားသော နတ်တောင်များမှာ မရပ်မနား ပေါ်ပေါက်လာပြီး အချို့မှာ လေထဲတွင် ပျံသန်းကာ သူတို့ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လာသည်။
"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ"
သူတို့မှာ အံ့ဩခြင်းနှင့်အတူ ကြောက်လန့်နေကြသည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပန်းချီကားချပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရှူရှန်းမြေ မှ သိမ်းယူခဲ့သော အဝိဇ္ဇာနတ်ပန်းချီကား ဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်းတွင် ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု ပါဝင်သည်။ အထူးစွမ်းအား သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့်သည့် နည်းလမ်းမျိုး မရှိပါက ဤနေရာမှ မည်သူမျှ ထွက်ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုကောင်းကင်လူသားတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အထက်စီးမှ နေထိုင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး လူသားတို့၏ အသက်တာကို တစ်ချက်မျှဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့ကိုယ်တိုင် ငါးအသားတုံးကဲ့သို့ အဖြစ်မျိုး ကြုံတွေ့နေရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
တိမ်တိုက်တို့၏ အထက်တွင် ကြီးမားသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုမျက်နှာမှာ လီယန်ချူနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်။
"မင်းတို့ သေသင့်တယ်၊ ဒီနေ့မှာ အကုန်လုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီး အတိုးအလျှော့ ပြန်လုပ်လိုက်မယ် "
လူတိုင်းမှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
လီယန်ချူသည် ပန်းချီကားချပ်ကို ပိတ်လိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းအတွင်းရှိ တောင်များမှာ တိုက်မိကြပြီး မိုးတိမ်များလည်း ဖိသိပ်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
ကောင်းကင်လူသားတစ်ယောက်က သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် သွေးမြေကျကာ ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားကြသည်။ လီယန်ချူသည် ပန်းချီကားချပ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းရှိ ကောင်းကင်လူသားတို့မှာ ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒီကားချပ်က လူသတ်ပြီး အမြစ်ဖြတ်ဖို့တော့ ကောင်းသားပဲ"
ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူသည် လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါကို နတ်ဘုရားဘုရင် က သိရှိပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာသို့ အမြန်လာရောက်နေသည်။
လီယန်ချူသည် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အရင်တစ်ခေါက်ထက် ပိုနီးကပ်လာသည်။ သူသည် မျက်ခုံးကို တစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး ထွက်မပြေးတော့ဘဲ အခြားတစ်နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။
..........
ထိုနတ်ဘုရားဘုရင်မ၏ လက်အောက်မှ အဆင့်ကိုးရှိ ကောင်းကင်လူသား နှစ်ဦးသည် နတ်ဘုရားနန်းတော်သို့ အမြန်သွားရောက်နေကြသည်။ အောက်လောကတွင် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာနှင့် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့မှာ အလွန် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားဘုရင် ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို မလုပ်ဆောင်လို့လည်း မရပေ။ ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားဘုရင်၏ ရတနာတစ်ခုခုကို တောင်းဆိုပြီး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ကောင်းကင်လူသား တစ်ဦးက
"ငါထင်တာတော့ ကောင်းကင်လောကထဲမှာ အတွင်းလူရှိနေပုံပဲ၊ မဟုတ်ရင် အောက်ရောက်တာနဲ့ ဘာလို့ အသတ်ခံရမှာလဲ " ဟု ပြောသည်။
နောက်တစ်ယောက်က
"ဒီကိစ္စကို သတိထား ပြောပါ" ဟု တုန်လှုပ်စွာ ပြောသည်။
ထိုလူက
"နတ်ဘုရားဘုရင်တွေကြားက အငြင်းပွားမှုတွေက အသေးအဖွဲ မဟုတ်တော့ဘူး၊ တခြား နတ်ဘုရားဘုရင်နှစ်ပါးရဲ့ လက်အောက်ကလူတွေ သတင်းပေးလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ပြောသည်။
ထိုလူမှာ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး မျက်လုံးတို့မှာ တောက်ပနေသည်။
နောက်တစ်ယောက်က
"ဒါဆိုရင် ငါတို့က ရတနာယူပြီး အောက်ဆင်းရင်တောင် သေလမ်းပဲ" ဟု အသံတုန်ဖြင့် ပြောသည်။
"ကိစ္စကတော့ ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ရမှာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးများအောင် ကာကွယ်နည်းတွေ ရှာရမှာပေါ့။"
"အင်းပါ၊ ကောင်းကင်လောကမှာ မုန်တိုင်းတွေ ထန်နေတော့ ငါတို့တွေ သူတို့ရဲ့ အမြောက်စာ ဖြစ်တော့မှာပဲ။"
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ နှစ်ယောက်လုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ ကောင်းကင်လောကတွင် တာအိုဆရာ အဝတ်အစား ဝတ်သူ မရှိသဖြင့် လီယန်ချူမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။
"ဒီအတွင်းလူက တကယ်ကို ရဲတင်းလိုက်တာ"
လီယန်ချူသည် သူတို့နှစ်ယောက်နှင့် တွေ့ရသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့နှစ်ယောက်မှာမူ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။ အပြင်တွင် ရန်သူရှိသလို အတွင်းတွင်လည်း ကောက်ကျစ်သူများ ရှိနေသဖြင့် သူတို့မှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေကြသည်။
လီယန်ချူက သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်ကို မမှုဘဲ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ လီယန်ချူကို ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ အလွန် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသက်ဆုံးရှုံးသွားကြသည်။
ရုတ်တရက်
ရွှီး
ရွှေရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် လီယန်ချူ ယခင်က ကြုံဖူးသည့် ဓားအလင်းတန်းများထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်သည်။ ၎င်းသည် တိမ်တိုက်များကို စုတ်ဖြဲသွားပြီး ရန်သူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်သည့် အရှိန်ရှိသည်။
လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီးကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်လေးလံသော်လည်း ဓားအလင်းတန်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက်နိုင်သည်။
"ဘုန်း "
ရွှေရောင် ဓားအလင်းတန်းမှာ ရှူယီဘူးသီးပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး ပျက်စီးသွားသည်။ လီယန်ချူသည် ဘူးသီးကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်တံခါးဘက်သို့ အမြန်သွားသည်။
"ခွေးကောင်"
"ငါ့ ကောင်းကင်လောကကို အထင်သေးနေတာလား "
ထို နတ်ဘုရားဘုရင်မ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အဝေးကပင် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါဖြင့် လာရောက်နေသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင်မမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာသည် သူမ၏ လက်အောက်ခံတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်နေသည်။
"အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေ "
လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်သည်။
ခဏက ဓားချက်မှာ သူ့ကို အံ့ဩစေသည်။ နတ်ဘုရားဘုရင်၏ အဆင့်ကို သူ သိရှိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
"နံ့သာအငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် နတ်ဘုရားဘုရင်ကို တကယ်ပဲ အနိုင်ယူနိုင်မလား "
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ ကောင်းကင်လောက ဖြစ်ပြီး သူသည် ဒီနေရာမှာ သေချာပေါက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ။ သူသည် တံခါးပေါက်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် နတ်ဘုရားဘုရင်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာမူ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။
ဘုန်း
နေမင်းကြီးကဲ့သို့သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်မ၏ နတ်ရတနာ နေမင်းကြီး ဘီးဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ရှင်းဟွမ်အလံ ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဓားဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
နှစ်ဖက်လုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ပေါက်ကွဲသံများမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်စေသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ လာရောက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်တံခါးမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားဘုရင်မသည် သူမ၏ နတ်ရတနာကို ပြန်လည် သိမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် အလင်းတန်းများကြားတွင် ရပ်တည်နေပြီး အလွန်ပင် ခမ်းနားတင့်တယ်လှသည်။ လူပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက် ရှိခိုးနိုင်သည်။
"ခွေးကောင်"
"ငါ့ ကောင်းကင်လောကကို အထင်သေးနေတာလား၊ လာချင်တဲ့အခါ လာပြီး ထွက်ချင်တဲ့အခါ ထွက်သွားဖို့"
နတ်ဘုရားဘုရင်မ၏ အသံမှာ လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေသည်။ သူမသည် ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤသူမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားပြီး စွမ်းရည်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဤမျှ ထူးချွန်သော သူမျိုးကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုနေရာတွင် သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသည်။
..............
ခွန်လွန်တောင်
ယဇ်ပလ္လင်ကို စောင့်ရှောက်နေသော ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့သည် တံခါးပေါက် ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။
ကိုင်မင်က အော်လိုက်သည်။
"ပျက်စီးပြီ"
"တံခါးပေါက် ကျိုးသွားပြီ၊ အရှင်သခင်က အထက်လောကမှာ ကျန်ခဲ့ပြီ "
လုဝူမှာလည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
"ကြီးမားတဲ့ကိစ္စပဲ"
"ကြီးမားတဲ့ကိစ္စပဲ"
သူတို့မှာ စိတ်ပူပန်နေကြသည်။
...................
ကောင်းကင်လောကရှိ နတ်ဘုရားဘုရင်မသည် လီယန်ချူကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာပဲ"
နတ်ဘုရားဘုရင်မ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှသည်။ ချက်ချင်းပင် တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ဖိအားများ ကျရောက်လာသည်။ သူမသည် လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဘုန်း
ကြီးမားသော လက်ဝါးတစ်ခုမှာ အထက်မှ ကျလာသည်။ လီယန်ချူသည် ခွန်လွန်တောင်၏ နံ့သာအငွေ့အသက်များကို အသုံးပြုကာ အစွမ်းကုန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဘုန်း
ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် စွမ်းအားများမှာ အပြင်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။
အခန်း (၁၂၃၀) - အောက်တန်းကျသော တာအိုဆရာ
ဝေးလံသောနေရာမှ ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည့် ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်များသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများကို ခံစားမိလိုက်ကြသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။
အနီးအနားသို့ ရောက်ရှိနေသော အချို့မှာမူ ထိုစွမ်းအား၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားကြပြီး ဝိညာဉ်အစအနပင် မကျန်ရစ်တော့ပေ။
ထိုအောက်လောကမှ တာအိုဆရာငယ်လေးသည် နတ်ဘုရားဘုရင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
"မဖြစ်နိုင်တာ "
"ဒီကောင်ကလည်း နတ်ဘုရားဘုရင် အဆင့်လား"
"မဖြစ်နိုင်ပါ၊ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့် လုံးဝမဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ နတ်ဘုရားဘုရင်နဲ့ ယှဉ်တိုက်နိုင်ရတာလဲ"
ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်များမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုနေကြသည်။
ဤနေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာနေသော ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင် သည်လည်း အင်အားကြီးမားသော အရှိန်အဝါ နှစ်ခု တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ခံစားမိပြီး ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဂုဏ်သတင်းနှင့် ပြည့်စုံကာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမားသော ထိုယောက်ျားသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး -
"နံ့သာအငွေ့အသက်တွေလား" ဟု ဆိုသည်။
သူသည် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာနေသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး မိုးတိမ်များကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကောင်းကင်ထက်ရှိ ဖြူဖွေးသော တိမ်တိမ်လွှာများမှာ တုန်ခါနေသော်လည်း ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ မတွေ့ရတော့ပေ။
…………
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုအမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ တစ်ချက်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ ကျယ်ပြောလှသော စွမ်းအားကို ခံစားမိသဖြင့် မျက်ခုံးပင့်သွားရသည်။
သို့သော် သူမသည် လက်ချောင်းများကို လက်ချိုးလိုက်ပြီး စွမ်းအားပြည့် လက်ဝါးချက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ဤလက်ဝါးချက်တွင် အလွန်ပြင်းထန်သော တာအိုစွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး နဂါးနှင့် ဖီးနစ်၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာကာ လီယန်ချူနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
နဂါးဟိန်းသံ၊ ဖီးနစ်အော်သံတို့နှင့်အတူ ရှေးခေတ်က ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။
ဤအတတ်၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။
လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါများ လည်ပတ်ပျံသန်းလာသည်။
ခဏချင်းမှာပင် ထိုနဂါးနှင့် ဖီးနစ်ပုံရိပ်များနှင့် ဝင်တိုးမိကြသည်။
နဂါးတစ်ကောင်၊ ဖီးနစ်တစ်ကောင်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်သွားပြီး သွေးအိုင်ထဲသို့ ပြုတ်ကျ သေဆုံးသွားတော့သည်။
ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်မှာလည်း တစ်စစီ ဖြစ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ထွန်ယက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုဒေသတစ်ခုလုံး၏ မြေပြင်မှာ များစွာ နိမ့်ကျသွားသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။
ဤတာအိုဆရာငယ်၏ စွမ်းအားမှာ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်ထက် ကျော်လွန်နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူမသည် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စုစည်းနေသော နံ့သာအငွေ့အသက်များကို ခံစားမိလိုက်သည်။
"နံ့သာအငွေ့အသက်ကို အသုံးပြုပြီး အဆင့်ကို မြှင့်တင်နေတာလား။ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ဆိုတာ လေးလံလွန်းတယ်၊ ငါတောင် မတိုက်ရသေးခင်မှာ မင်းရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေ ကျိုးကြေပြီး အသားအရေတွေ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်က အထင်သေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်၍ ဓားဖြင့် အားပါးတရ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အရာအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဇောဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်၏ ခေါင်းနောက်မှ အလင်းဝိုင်းမှာ "နေမင်းကြီးဘီး" အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုက်ရိုက် ပျံသန်းကာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သည်။
ခဏချင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေမင်းကြီးဘီးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။
နေရာလပ်တွင်မူ အလျားရာချီ၊ အနက်ပေချီများစွာရှိသည့် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု တန်းလျက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည့် ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်များမှာမူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကို မယှဉ်နိုင်သဖြင့် ရှောင်တိမ်းသွားသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။
ဒဏ္ဍာရီထဲက ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုရှိဆုံး တရားခံသည် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ သူမ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော နေမင်းကြီးဘီး၌ အက်ကြောင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။
ခဏကပင် သူမသည် လီယန်ချူကို လှောင်ပြောင်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားသည်။
ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ လက်နက်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားရှိပြီး သူမ၏ နေမင်းကြီးဘီးမှာလည်း လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကြောင့် အက်ကြောင်းများစွာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး နောက်ကျောတွင် နံ့သာအငွေ့အသက် ပန်းကုံးများ ရှိနေကာ လက်ထဲတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး နတ်ဘုရားတို့၏ အာဏာစက်နှင့် ပြည့်စုံနေသည်။
သူသည် ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး ဘုန်း ဆိုသော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်မှာ ဆယ်မိုင်ကျော်အထိ ကွဲအက်သွားသည်။
ထို့နောက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်ထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ချဉ်းကပ်သွားသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ လီယန်ချူက ဤမျှ လျင်မြန်စွာဖြင့် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤတာအိုဆရာငယ်မှာ တိုက်လေ တိုက်လေ ပို၍ ရဲရင့်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။
ဘုန်းဘုန်းဘုန်း
စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး မြေပြင်မှာလည်း ပျက်စီးသွားသဖြင့် ကြည့်ရသူတိုင်း ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ တည်ကြည်စွာဖြင့် -
စွမ်းအားများ ပိုမို အသုံးပြုလိုက်သည်။ နံ့သာအငွေ့အသက်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီးနောက် ဤတာအိုဆရာငယ်၏ စွမ်းအားမှာ သူမထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျတော့ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ကွာခြားချက် မရှိတော့ပေ။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်သည် သူမ၏ အသွင်သဏ္ဍာန်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ယခုအခါ မိုးတိမ်များကြားထိ မြင့်မားနေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ၊
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပိုမို လျင်မြန်လာပြီး ရွှေရောင် ဓားအလင်းတန်းများမှာ လေထဲတွင် ဖြန့်ကျက်သွားသည်။
လီယန်ချူ၏ ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းတန်းများနှင့် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပျက်သုဉ်းသွားသည်။
လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ကြံ့ခိုင်ပြီး အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင် ထင်မှတ်ထားသလို ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်သည် မျက်နှာလေးမျက်နှာ၊ လက်ရှစ်ချောင်းရှိသော ပုံစံကို ပြသလိုက်သည်။ လက်တိုင်းတွင် နတ်ဘုရား ရတနာများ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်၏ နေမင်းကြီးဘီးလောက် မကောင်းသော်လည်း ၎င်းတို့မှာလည်း ကျော်ကြားလှသော ရတနာများဖြစ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် မှော်စွမ်းအားများ ရှိသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူ၏ စိတ်ဖိစီးမှုမှာ ပိုမို များပြားလာသည်။
မျက်နှာလေးမျက်နှာ၊ လက်ရှစ်ချောင်းဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ရတနာများ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော နတ်ဘုရားအတတ်များဖြင့် သူ၏ထံသို့ တိုက်ခိုက်လာသည်။
အချို့မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဒီတာအိုဆရာငယ်လေးက နတ်ဘုရားဘုရင်နဲ့ ဒီလောက်အထိ တိုက်နိုင်တာလား၊ နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ အသွင်သဏ္ဍာန်ကိုတောင် ထုတ်သုံးခိုင်းလိုက်တယ်"
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူပေါင်း ရာကျော်ရှိသည်။ ဤစစ်သည်တော်များမှာ သတင်းကြား၍ ရောက်လာကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ပွဲမှာ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ရုတ်တရက် သူ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုတာအိုဆရာငယ်မှာလည်း ရုတ်တရက် ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ချောင်းပါသော အသွင်ကို ပြသလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ရတနာအမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
ဒေါင်ဒေါင်ဒေါင်ဒေါင်
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်နှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ရှုံးနိမ့်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။
သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရတနာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျက်စီးသွားပြီး တာအိုဆရာငယ်၏ လက်ထဲရှိ ရတနာများကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။
လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ချောင်းဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓား၊ မီးလျှံလှံ၊ ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်း၊ အစိမ်းရောင်ကြာပန်း အလံ၊ ရွှေနဂါးကတ်ကြေး၊ စကြာဝဠာကွင်း တို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
စစ်မှန်သော နတ်ရတနာများဖြင့် ပြိုင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
လေးမျက်နှာ၊ လက်ရှစ်ဖက်ရှိသော အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ သုံးမျက်နှာ၊ လက်ခြောက်ဖက်ရှိသော တာအိုဆရာငယ်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်စရာကောင်းလှသည်။
"ဒီနေရာက တကယ်ကို ဆင်းရဲတာပဲ၊ နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ လက်ထဲမှာလည်း ကောင်းတဲ့ ရတနာ မရှိဘူး"
လီယန်ချူက အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။
သူမ၏ နေမင်းကြီးဘီးမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိသော ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အခြား ရတနာများမှာလည်း လူသားလောကရှိ ဂိုဏ်းကြီးများတွင် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤတာအိုဆရာငယ်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အလွန်ပင် နိမ့်ကျနေသည်။
သူမ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ထိုသောက်ကလေး၏ လက်ထဲတွင် နတ်ရတနာများ ဤမျှ များပြားပြီး ပြင်းထန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနတ်ရတနာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ထိတ်လန့်သွားရုံသာမက လောဘစိတ်ပင် ဝင်လာသည်။
"ဒီလောက် များပြားတဲ့ နတ်ရတနာတွေသာ ငါ့လက်ထဲရောက်လာရင်..."
ထိုအကြံကို တွေးလိုက်သည်နှင့် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ ကန်ချက် တစ်ချက်ကြောင့် နဂါးကဲ့သို့ သူမ၏ ခါးကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ချလိုက်သည်။
ဘုန်း
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်ဘုံတွင် အထက်စီးမှ နေထိုင်သော အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ လီယန်ချူ၏ ကန်ချက်ဖြင့် ဝေးလံသော အရပ်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
အား
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာလည်း အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားကြသည်။
လီယန်ချူမှာ တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နေပြီး ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ချောင်းဖြင့် အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားစွာ အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ -
"ဒီလောက်ပါပဲလား" ဟု ပြောသည်။
သူတို့မှာ သူ၏ မောက်မာသော အပြုအမူကြောင့် စကားမပြောနိုင်တော့အောင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဤကလေးမှာ နံ့သာအငွေ့အသက်များ၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ပြီး ရတနာများမှာလည်း ပြင်းထန်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ခဏအတွင်းတွင် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သူမမှာ အဆင့်မြင့်သော အနေအထားကို ရရှိထားသော်လည်း လီယန်ချူကို မထိခိုက်နိုင်သေးပေ။
ထိုအခါ အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ လီယန်ချူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကန်ယွမ် လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ပါးစပ်ဖွာရတာလဲ။
ကိုယ်က သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်သလိုမျိုး။
လီယန်ချူသည် လှောင်ပြောင်ပြီးနောက် ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ချောင်း အသွင်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်သိသည်။
ခွန်လွန်၏ နံ့သာအငွေ့အသက်များမှာ ကြွယ်ဝသော်လည်း နတ်ဘုရားဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်မူ မလုံလောက်သေးပေ။
လီယန်ချူသည် နံ့သာအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံမှာ နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးတည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနေ့ကိစ္စက အန္တရာယ်များတယ်"
စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ တည်ငြိမ်နေသည်။
သူသည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားကို ထုတ်ကာ အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
သူသည် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ဓားချက်တိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခရမ်းရောင် ဓားအရှိန်အဝါများ ပါဝင်သည်။
အရင်ကကဲ့သို့ ရာချီသော အက်ကြောင်းများ မဖြစ်စေသော်လည်း အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ပို၍ တည်ကြည်သွားသည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား လေနှင့် မိုးကြိုးများ တိုက်ခတ်နေသည်။
လီယန်ချူ ဓားကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
ဒေါင်
ထိုနေမင်းကြီးဘီးမှာ သူ၏ဓားချက်ကြောင့် အလယ်မှ အက်ကွဲသွားပြီး အပိုင်းတစ်ခု ပျက်စီးသွားသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ကြောင်သွားသည်။
လီယန်ချူသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ နံ့သာအငွေ့အသက်များကို ဆက်လက် အသုံးပြုကာ၊
သူမ၏ ဦးခေါင်းထံသို့ ထပ်မံ၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ လင်းလက်နေသည်။
"ဖွတ်" ဟု အသံမြည်သွားပြီး အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
လက်တစ်ဖက်မှာ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်ရင်း ကျန့်ကျောင်းဓား၏ အစွမ်းကို ရှောင်ရှားကာ ဝေးရာသို့ ခုန်တက်သွားသည်။
ခဏက ဓားချက်က သူမကို တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ လီယန်ချူကို ကြည့်သည့် အကြည့်တို့မှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်များမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြပြီး အသံပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။
"နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားပြီ "
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအကြောင်းအရာမှာ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။
ထိုတာအိုဆရာငယ်သည် နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါး၏ လက်ကို ဖြတ်လိုက်နိုင်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။
လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ လေထဲတွင် ရပ်တည်နေပြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
ရှီး
နောက်ကျောမှ ရုတ်တရက် ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤဓားအလင်းတန်းမှာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည့်အလား ချွန်ထက်လှသည်။
ခဏချင်းမှာပင် လီယန်ချူကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်။ သူ မည်သည့် မှော်အတတ်ကိုပင် သုံးစေကာမူ ဤဓားအလင်းတန်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဤသည်မှာ အလွန် လှပပြီး တိကျသော ဓားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရှင်းဟွမ်အလံ ပေါ်လာပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာကာ အရာအားလုံးကို မဖောက်ပြန်နိုင်အောင် တားဆီးထားလိုက်သည်။
ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားပြီး မျက်နှာထား တည်ကြည်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံတွင် တိမ်ပုံစံများ ချုပ်လုပ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
"ရှင်းဟွမ်အလံ... ဘာကိုမှ မဖောက်ပြန်နိုင်ဘူး၊ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ ရတနာပဲ"
ကောင်းကင်ဘုံမှ ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင် ဖြစ်သည်။
သူသည် မိုးတိမ်များကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီးမှ ရုတ်တရက် အလစ်ဝင် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤတာအိုဆရာငယ်၏ ရှင်းဟွမ်အလံမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန်ပင် အားကျသွားသည်။
တိုက်ခိုက်ရန် ထိုက်တန်သော ပြိုင်ဘက်ပင်။
လူအများမှာ ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင် ပေါ်လာသဖြင့် အံ့ဩနေကြသည်။
ဤမျှ မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးက ရုတ်တရက် အလစ်ဝင် တိုက်ခိုက်သော်လည်း ထိုတာအိုဆရာငယ်ကို မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်များမှာ သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်မှာ မလုံလောက်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ယနေ့မြင်တွေ့ရသော အရာများမှာ သူတို့၏ အသိဉာဏ်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုရွှေရောင်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ယောက်ျားကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါကို မှတ်မိသွားသည်။
"မင်းအမေကိုလိုး... နောက်ကနေ ခိုးတိုက်ရအောင် ငါကမင်းအဖေလား ငလူးမသား "
လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
သူ့အနေဖြင့် ဤသူကို ထိုက်တန်သော ပြိုင်ဘက်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း တာအိုဆရာငယ်မှာမူ ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆဲဆိုလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ဝုန်းခနဲ ဆူညံသွားပြီး ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။
မျက်နှာ မည်းမှောင်နေသော ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့မှာ မည်သို့ ဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်သွားရမလားဟု တွေးတောနေကြသည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာလည်း သူမ၏ နေမင်းကြီးဘီးမှာ အက်ကြောင်း ဖြစ်သွားသဖြင့် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် လီယန်ချူက ကူယန်ကို ဆဲဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ဒေါသမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။
"ဒီလူက ကြမ်းတမ်းပေမယ့် ပြောတဲ့စကားက မှန်သားပဲ"
သူမနှင့် ကူယန်မှာ အမြဲတစေ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။
ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင် တစ်ယောက် သူတစ်ပါး၏ ဆဲဆိုခြင်းကို ခံရပြီး ကောင်းကင်ဘုံ စစ်သည်တော်များရှေ့တွင် မျက်နှာပျက်ရသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်။
သို့သော် လီယန်ချူ၏ စူးရှသော အကြည့်မှာ ဤအမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းကို ညွှန်ပြကာ -
"မင်းလည်း ပါတယ်၊ သောက်ကောင်မ၊ ခဏနေရင် မင်းအဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ချိတ်ထားပေးမယ် ပေလို့မ "
ဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
လူတိုင်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩသွားကြသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားဘုရင် နှစ်ပါးလုံးကို ဆဲဆိုနေသည့် သူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ထိုနတ်ဘုရားဘုရင် နှစ်ပါးလုံးမှာ ဒေါသထွက်နေကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်။
ဤကွဲပြားသော ဂိုဏ်းနှစ်ခုမှ နတ်ဘုရားဘုရင်များမှာ အမြဲတစေ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ရှားရှားပါးပါး ပူးပေါင်းကာ လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။
လီယန်ချူသည်လည်း အကုန်အကျကို မတွေးတော့ဘဲ ခွန်လွန်၏ နံ့သာအငွေ့အသက်များကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်သည်။
ပန်ပန်ပန်
သုံးယောက်လုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်သည်။
ထိုနတ်ဘုရားဘုရင် နှစ်ပါးမှာ လီယန်ချူကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားအောင် သတ်ပစ်ချင်နေကြသည်။
သူတို့မှာ အမြဲတစေ အထက်စီးတွင် ရှိနေခဲ့ကြပြီး ဤကဲ့သို့သော စော်ကားမှုကို တစ်ခါမျှ မခံဖူးကြပေ။
နေမင်းကြီးဘီး၊ ကောင်းကင်ဓား၊ ငါးရောင်ခြယ်အလံ စသည့် နတ်ဘုရားဘုရင် ရတနာသုံးမျိုးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထွက်ကာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူသည် ထိုအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း -
စွမ်းအားများ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ဓားချက်ဖြင့် နေမင်းကြီးဘီးကို လွင့်စင်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်၏ လက်ထဲမှ ကောင်းကင်ဓားကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ လည်ပင်းဆီသို့ ဦးတည် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
သေမျိုးတို့၏ ရက်စက်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်။
ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ မှော်အတတ်များ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အရူးတစ်ယောက်နှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
သူသည် ဝေးရာသို့ ရှောင်တိမ်းသွားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်မှာ သူ၏ ခါးကို ထိမှန်သွားသဖြင့် အတွင်းကလီစာများ တုန်ခါသွားသည်။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုများ ပေါ်လာသည်။
"ဒီကောင်"
သူသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ကာ ဓားဖြင့် လီယန်ချူကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
သူသည်လည်း အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်သော နတ်ဘုရားဘုရင် ဖြစ်သည်။
ဒေါင်ဒေါင်ဒေါင်
သံတူသံများ မြည်သကဲ့သို့ ဓားအရှိန်အဝါများ တိုက်ခိုက်မိကြသည်။
လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ကူယန်၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဤအတိုင်းအတာတွင် သူသည် အလွန်ပင် မြန်ဆန်ပြီး ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်တောင် မကာကွယ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် လက်ကို ပြန်ရုတ်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
"ဖြန်း"
ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ပေပေါင်းများစွာ လွင့်စင်သွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မြေပြင်မှာလည်း လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောင်များ ဖြစ်သွားသည်။
လူတိုင်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် တံတွေးမျိုချလိုက်ကြသည်။
အထက်စီးမှ နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါးမှာ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်လား။
ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူတို့မှာ ချွေးများ ပြန်သွားကြသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင်၏ စိတ်နေသဘောထားအရ ထိုတိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော် လီယန်ချူသည် သူတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းလာသဖြင့် ထိုစိုးရိမ်မှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ကြည့်နေတဲ့ ကြွက်တွေကိုလည်း သတ်ပစ်မယ်"
လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ခဏချင်းမှာပင် လူခုနစ်၊ ရှစ်ယောက်ကို ခုတ်ပိုင်းသတ်ဖြတ်လိုက်ရာ အလောင်းများမှာ အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားကြသည်။
ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ လီယန်ချူထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ လီယန်ချူမှာမူ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ ဤနေရာမှ ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်ထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ သူ၏ ပစ်ပေါက်ခြင်းကြောင့် ပျံသန်းသွားကြသည်။
သို့သော် ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်၏ စွမ်းအားကြောင့် ထိုစစ်သည်တော်များမှာ သူနှင့် မနီးကပ်မီမှာပင် ပျက်စီးသွားကြသည်။
ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်များထဲတွင် သစ္စာရှိသူများမှာလည်း လီယန်ချူကို ဓားဖြင့် ခုခံကြသည်။
သို့သော် မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်စေ၊ လီယန်ချူကို မထိခိုက်နိုင်ပေ။
ခဏအတွင်းမှာပင် အရိုးအဆစ်များ ကျိုးကြေကာ ဝိညာဉ်များ ပျက်စီးသွားသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင် နှစ်ပါးနှင့် သုံးဦး တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
သို့သော် အပြစ်မဲ့သော ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်များမှာ ပို၍ ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။
စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး သွေးများ ပေကျံသွားသည်။
သူတို့မှာ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးစွာ သေဆုံးသွားကြသည်။ အချို့မှာ အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားကြပြီး အချို့မှာ ခေါင်းပြတ်သွားကြသည်။
ပထမတွင် သူတို့မှာ နတ်ဘုရားဘုရင် နှစ်ပါးက ဤတာအိုဆရာငယ်ကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထက်ဝက်ကျော် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်သည်။ တစ်နေရာတွင် သေဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်တစ်နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဤနေရာမှာ နတ်ဘုရားတို့၏ နယ်မြေဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူမှာ လူသားများကို ထိခိုက်မိမည်ကို မစိုးရိမ်ရတော့ပေ။
"ကောင်းကင်ဘုံကို လာပြီး တိုက်ခိုက်တာ ပိုပြီး ပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး "
ခဏအတွင်းမှာပင် စစ်သည်တော် ရာပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားကြသည်။
နတ်ဘုရားဘုရင် နှစ်ပါးမှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်ပြီး အထက်စီးမှ နေထိုင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။
အဆင့်ကိုးရှိသော ကောင်းကင်လူသားတို့မှာလည်း သူတို့ရှေ့တွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေကြသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုနှစ်ပါးမှာ သူတို့၏ ပုံစံကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပေ။
သူတို့မှာ ဒေါသထွက်ပြီး မျက်လုံးများမှ မီးထွက်နေကြသည်။
ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်က -
"အရူးကောင် ရပ်ပြီး တိုက်ခိုက်စမ်း "
လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်သည်။
"မင်းအဖေက အခုပဲ မင်းကို အနိုင်ယူနေတာလေ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့ကို ဝိုင်းတိုက်နေတာတောင် မရှက်ဘူးလား "
ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သည်။
"အောက်လောကက ကျင့်ကြံသူက အရည်အချင်း မရှိဘူး၊ တကယ်ပဲ ဆင်းရဲတာ "
လီယန်ချူ၏ အဖြေမှာမူ ရိုးရှင်းလှသည်။
"မင်းအမေကိုလိုးလိုက် "
ကူယန် နတ်ဘုရားဘုရင်မှာ ဒေါသထွက်ကာ မျက်လုံးများမှ မီးတောက်များ ထွက်လာသည်။
သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းသော ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ဆဲဆိုရာတွင်လည်း သူသည် လီယန်ချူကို မနိုင်ပေ။
အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆဲဆိုနေပြီး ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။