အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အခန်း (၁၁၁) ငါက ကျင့်သားရနေပါပြီ...

ကျိုးမိသားစု ခြံဝင်း…။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားလျက် တံခါးဘောင်ကို မှီကာ သူ၏ဇနီး အနောက်ဘက် ဆောင်ကို ရှင်းလင်းနေသည်ကို ကြည့်နေမိခဲ့လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် အပြင်ဘက်မှ နူးညံ့စွာ ခြောက်သွေ့နေသော စောင်အသစ်တစ်ထည်ကို ယူလာပြီး နောက် ဗီရိုထဲတွင် အသစ်စက်စက် ခေါင်းအုံးစွပ်များနှင့် အိပ်ရာခင်းများကို ရှာဖွေကာ အိမ်အပြင်အထဲ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့လေသည်။

ကျောက်ခဲလေးမှာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်လျက် သူ၏ ခြေတံတိုလေးများကို ရှေ့နောက် ကန်ကျောက်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးနက်လေးများက အခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေ သော မိခင်ဖြစ်သူကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိုးညှင်းချိုသာသော ကလေးဘာသာစကားဖြင့် အသံလေးများ ထုတ်လွှတ်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

"ဖြည်းဖြည်းချင်း သိမ်းပါ... လောစရာမလိုပါဘူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ညင်သာစွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်...။

"မင်းရဲ့ ညီမလေးတို့က နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်နေမှ ရောက်လာကြမှာကို... မင်းက မနက်က တည်းက အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာက သူမ၏ လက်များကို ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေလျက် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဲ့လို လုပ်လို့မရဘူးလေ... ငါ့မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးက အဝေးကြီးကနေ လာရတာဆိုတော့ သူတို့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့..."

"ပြီးတော့ အမေနဲ့ အဖေလည်း လိုက်လာနိုင်တာဆိုတော့ အခန်းကို သေသေချာချာ ရှင်းလင်းထားဖို့လို တယ်..."

ထိုသို့ ပြောရင်း သူမသည် အပူပေးအုတ်ကုတင်ပေါ်ရှိ ဗီရိုထဲမှ သန့်ရှင်းသော အဝတ်တစ်ထပ်ကို ထုတ် ယူကာ အပူပေးအုတ်ကုတင်၏ အစွန်းတွင် သတိထား၍ ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"အိမ်က ဒီလောက်တောင် စည်ကားမနေတာ အတော်ကြာပြီလေ... သိပ်ပျော်တာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရင်ခွင် ထဲရှိ သားဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်ကာ ကျီစယ်လိုက်လေရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နူးညံ့သော မျှော်လင့်ချက် များ ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အမေထျန်သည် လှီးဖြတ်ထားသော ပန်းသီးပန်းကန် တစ်ချပ်ကို သယ်ဆောင်လျက် မီးဖို ချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ပြုံးကာ ခေါ်လိုက်လေသည်...။

"လာ... ပန်းသီး လာစားကြ... အမေ အကုန် ဆေးပြီး လှီးထားတယ်... ဒီပန်းသီးတွေက ကြွပ်ပြီး ချိုမယ့် ပုံပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရှေ့သို့ တက်သွားကာ နှစ်စိတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်စိတ်ကို သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား ကမ်းပေး လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ခဲလေးအတွက် ကျန်တစ်စိတ်ကို အနှစ်ဖြစ်အောင် ခြစ်ရန် ဇွန်းတစ်ချောင်း ယူရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ကျောက်ခဲလေးက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာပြီး ကျန်းမာလဲ ကြည့်စမ်း... ပြီးတော့ သူရဲ့ ခံတွင်းကလည်း သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

အမေထျန်သည် ကျိုးချန်ယဲ့က ကျောက်ခဲလေးအား သစ်သီးနှစ်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ခွံ့ကျွေးနေ သည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရွာမှာတုန်းကဆို လသားအရွယ် ကလေးတွေက နို့ပဲ သောက်ကြတာလေ..."

"အခုမှပဲ ဘယ်လို ဖြည့်စွက်စာမျိုး ကျွေးရမလဲဆိုတာတင် မကဘဲ အာဟာရ... အာဟာရဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကိုပါ သဘောပေါက်လာတော့တယ်..."

ထိုသို့ ပြောရင်း အမေထျန်သည် ကျိုးချန်ယဲ့က ရှင်းပြစေချင်သည်မှာ သိသာထင်ရှားစွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့် လိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် အဖေထျန်၏ အသံက ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ခွေးခြေခုံငယ်လေး တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ စက်ဘီးကို ဂရုတစိုက် သုတ်သင်နေစဉ် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။ သူက ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ချေပ လိုက်လေသည်....။

"အဲ့ဒါကို ညီညွတ်မျှတတဲ့ အာဟာရ စားသောက်မှုလို့ ခေါ်တယ်... အဘွားကြီး... မင်းက ကြွားဖို့ကလွဲရင် ဘာမှ မသိပါလား..."

အမေထျန်က အဖေထျန်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ အထင်အမြင်သေးမှုများ ရော ယှက်နေခဲ့လေသည်...။

"ရှင့်ကိုယ်ရှင် အကုန်သိနေတဲ့အတိုင်း လာပြောမနေနဲ့... ရှင်လည်း ကျိုးချန်ယဲ့ဆီကနေ ကြားခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား..."

သူမက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ငါ့ကို မေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျိုးချန်ယဲ့က သူရဲ့ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တယ်... သူက အများကြီး သိတာပဲလေ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အခြားသူများက သူ့ကို မျက်ကန်းတမ်းရမ်း မြှောက်ပင့်နေကြသည်ကို ကြည့်ကာ ရှား ရှားပါးပါး ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူက အလျင်အမြန် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး အဖေထျန်ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"အဖေ... လုပ်နေတာတွေကို ခဏရပ်ပြီး ပန်းသီး တစ်စိတ်လောက် လာစားပါဦး..."

"မင်းတို့အရင် စားကြပါ... သုတ်ဖို့ နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တာမို့လို့ ပြီးအောင် သုတ်လိုက်ဦးမယ်... ပြီးမှ ပဲ စားတော့မယ်..."

အဖေထျန်က လက်ယမ်းပြကာ တက်ကြွသော အပြုံးဖြင့် စက်ဘီးကို ဆက်လက် သုတ်နေခဲ့လေသည်။

"ဟက်... ထိုအဘိုးကြီး..."

အမေထျန်က အဖေထျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့ထံသို့ ပြုံးလျက် လှည့်လိုက်လေ သည်...။

"ကျိုးချန်ယဲ့... သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့... မင်းတို့အားလုံး မြန်မြန်စားလိုက်ကြ... သူ့အတွက် ဘာမှ မချန်ထားနေနဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ သူ၏ အလုပ်တွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်...။

*ထားလိုက်ပါတော့... သေဖို့ထက် သေတာက ပိုကောင်းပါတယ်... သူက ငါ့ကို ရမ်းသမ်း ချီးမွမ်းနေတာ ကို ရပ်တန့်သွားသရွေ့... အင်းပေ့ါလေ... ယောက္ခမကလည်း ကျင့်သားရနေပြီပဲ...*

အဖေထျန်... .........။

"ခစ်ခစ်..."

ကျောက်ခဲလေးမှာ သစ်သီးနှစ်ကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို သပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေခဲ့လေသည်။

"ဟားဟားဟား... "

ဤရယ်မောသံက အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်းကိုလည်း ရယ်မောသွားစေခဲ့လေတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ကျဆင်းနေပြီး လေပြေညင်းလေးက သစ်သီးရနံ့သင်း သင်းလေးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ အဝေးမှ ချစ်ရသူများ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်း အရာအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့ပေတော့သည်။

————————————

ရထားသည် ပီကင်း ဘူတာရုံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့သည် ၎င်းတို့၏ မိဘများနှင့်အတူ ရထားပေါ်မှ အခုလေးတင် တိုးဝှေ့ဆင်း လာခဲ့ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရန် အချိန်ပင် မရသေးမီမှာပင် ရင်းနှီးပြီး ခင်မင်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အဖေ... အမေ... ချန်ယွီ... ချန်ရှော့... ဒီဘက်မှာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အဝေးမှနေ၍ အားပါးတရ လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်။ ထျန်ရှောင်ယာသည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အပြုံးကြောင့် ကွေးညွတ်နေပြီး သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမကိုယ်သူမ အထူးတလည် ပြင်ဆင်ထားကြောင်း သိသာထင်ရှား လှပေသည်။

အမေကျိုးသည် အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ရသော သားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်လေသည်...။

"ကျိုးချန်ယဲ့... ရှောင်ယာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။ သူက အဖေကျိုး၏ လက်ထဲမှ အထုပ်အပိုးများကို ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြော လိုက်လေသည်...။

"အဖေ... အမေ... လမ်းခရီးကြောင့် အတော်လေး ပင်ပန်းနေကြပြီမလား... လာ... အိမ်ကို အရင် ပြန်ကြ တာပေါ့..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးကာ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ကျိုးချန်ယွီ၏ လက်ထဲမှ အထုပ်ကို သဘာဝကျကျ ယူလိုက်လေသည်...။

"လမ်းခရီးကြောင့် ပင်ပန်းနေကြပြီမလား... အိမ်မှာ အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ... အမေတို့ကိုပဲ စောင့်နေတာ..."

"ဒုတိယယောင်းမ..."

ကျိုးချန်ယွီက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ရှော့ကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယမရီး..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ထူးလိုက်ပြီးနောက် အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုး ကို ယဉ်ကျေးပြီး ချစ်ခင်ကြင်နာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်....။

"အဖေနဲ့ အမေ... ခရီးရှည်ကြီး လာခဲ့ရတာဆိုတော့ အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူကြပါ... ကျွန်မ အမေက ထမင်းဟင်းတွေ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားမို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း စားလို့ရပါပြီ..."

အမေကျိုးက ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ သည်....။

"သွားကြစို့... အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ အထုပ်အပိုးများကို သယ်ဆောင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက် ဖြင့် အခြားသူများကို ကာကွယ်ပေးရင်း ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဂရုတစိုက် လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

အိမ်ပြန်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အမေကျိုးသည် ထျန်ရှောင်ယာကို ဆွဲကာ မေးခွန်းများ တရစပ် မေးမြန်းနေခဲ့လေသည်...။

"ရှောင်ယာ... ကျောက်ခဲလေးက ထပ်ပြီး အရပ်ရှည်လာသေးလား..."

"သူခံတွင်းကောလိုက်ရဲ့လား..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"ဟုတ်တယ်... သူက ကောင်းကောင်း စားနိုင် အိပ်နိုင်ပြီး အရပ်လည်း ပိုရှည်လာတယ်... ပြီးတော့ ခံတွင်းကလည်း သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

"ဒုတိယယောင်းမ... သမီးရဲ့ တူလေးက အခု စကားပြောတတ်ပြီလား..."

ကျိုးချန်ယွီက ထျန်ရှောင်ယာကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးချန်ရှော့သည် ကုန်တိုက်ကြီး တွင် သူ၏တူလေးအတွက် ဝယ်လာခဲ့ သော ကစားစရာ ရထားလေးကို သတိရသွားပြီး အလျင်အမြန် အနီးသို့ တိုးကပ်လာကာ မေးလိုက် လေသည်....။

"ဒုတိယမရီး... တူလေးက ကစားစရာ ရထားကို သဘောကျလား ဒါမှမဟုတ် သစ်သားသေနတ်ကို သဘောကျလား..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေလျက် အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုနေကြလေသည်။

အဖေကျိုးမှာ ဘေးနားမှ လျှောက်လာရင်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေ သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန် တောက်ပလျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

သူ၏ နားရွက်များမှာ ထောင်နေပြီး ၎င်းတို့ပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းကို အသေးစိတ်ကအစ မလွတ် တမ်း အာရုံစိုက် နားထောင်နေခဲ့ပေသည်။

————————————

အဖွဲ့မှာ ကျိုးမိသားစု ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဖေထျန်နှင့် အမေထျန် တို့က ၎င်းတို့ကို ပြုံးလျက် ကြိုဆိုကာ အထုပ်အပိုးများကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းလိုက်ကြ လေသည်။

"ချိုးဟုန်... ငါတို့က မင်းတို့ကို စောင့်နေခဲ့တာ... လမ်းခရီးကြောင့် အတော်လေး ပင်ပန်းနေကြပြီမလား ... ဝင်လာပြီး ထိုင်ပါဦး... မီးဖိုပေါ်မှာ ထမင်းဟင်းတွေ နွေးနေတုန်းပဲ..."

အမေထျန်မှာ ကျယ်လောင်ရှင်းလင်းသော အသံနှင့် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ရှိလေသည်။ သူမက အမေကျိုး၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်လေသည်။

"အစ်မဟုန်မေ... ကျွန်မလည်း အစ်မကို လွမ်းနေတာ... အဆင်ပြေကြရဲ့လား..."

အမေကျိုးက အမေထျန်၏ လက်ကို ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ကိုင်တွယ်ထားပြီး ၎င်းတို့ ဧည့်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်..."

အမေထျန်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

အဖေထျန်ကလည်း ၎င်းတို့ကို ကြိုဆိုလိုက်လေသည်...။

"ခမည်းခမက်တို့... ဝင်လာကြပါ... ဝင်လာကြပါ... အရင်ဆုံး စားကြတာပေါ့..."

၎င်းတို့ ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မွှေးရနံ့များက ၎င်းတို့ထံသို့ လွင့်ပျံလာခဲ့ပြီး အခန်းတွင်း၌ အသားနှင့် ခေါက်ဆွဲနံ့များ ပြည့်နှက်နေကာ ၎င်းတို့ကို သွားရည်ကျသွား စေခဲ့ပေသည်။

အဖေကျိုးသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ချက် ချင်းပင် မှင်တက်သွားခဲ့လေသည်...။

"ဟင်းပွဲတွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား... ဒါ... ဒါက သိပ်ကို အားနာစရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်..."

"အဲ့လို လုပ်လို့မရဘူးလေ... ခင်ဗျားတို့က အဝေးကြီးကနေ လာရတာဆိုတော့ ရထားပေါ်မှာ ကောင်း ကောင်း စားခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး... အခု အိမ်ရောက်ပြီဆိုတော့ သေချာလေး အားဖြည့်ပေးရမှာပေါ့..."

အခန်း (၁၁၂) ကွမ်းတုံ မနက်ခင်း လက်ဖက်ရည်

စကားပြောရင်း အမေထျန်သည် အမေကျိုးကို စားပွဲတွင် ထိုင်စေရန် ဆွဲခေါ်ကာ သူမ၏ လက်ထဲသို့ တူ များကို ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော အဖွဲ့ကို တက်ကြွစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"မြန်မြန်... အားလုံး တူတွေကို ယူပြီး ငါ့ရဲ့ မှိုကြက်သားပေါင်းကို မြည်းကြည့်ကြပါဦး... အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ လက်ရာကောင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲနော်..."

ကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့သည် ဟင်းပွဲများ အပြည့်တင်ထားသော စားပွဲကြီးကို အလွန်အမင်း လိုချင်တပ်မက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် တူများကို ကောက်ကိုင်ကာ ပြိုင်တူ အော်ဟစ် လိုက်ကြလေသည်...။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ..."

အမေထျန်က ပြုံးကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ဟင်းခပ်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်....။

"မြည်းကြည့်ပြီး အရသာဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ပြောပြကြဦးနော်..."

ကျိုးချန်ယွီနှင့် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူတို့မှာ အားနာမနေကြတော့ချေ။ ၎င်းတို့သည် မျက်စိကျနေသော ဟင်းပွဲများကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ကြလေတော့သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့ပြီး ထပ်တလဲလဲ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ကြလေ သည်...။

"သိပ်အရသာရှိတာပဲ... အန်တီ့ ဟင်းချက်လက်ရာက သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

"ဟားဟား... အရသာရှိရင် ပြီးတာပါပဲ... ကြိုက်သလောက်သာ စားကြ... အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

အမေထျန်မှာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြောင့် အလွန်အမင်း သဘောကျသွားခဲ့လေသည်။

အရသာရှိမည့်ပုံပေါ်သော ဟင်းလျာများ အပြည့်တင်ထားသည့် စားပွဲကို ကြည့်ရင်း အမေကျိုးသည် ထို သို့သော ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုများကို မည်သည့်အခါကမျှ ဂရုမစိုက်တတ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်မှုနှင့် လေးစားမှုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ အမေထျန်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ နူးညံ့ကာ ရိုးသားနေခဲ့ပေသည်...။

"အစ်မဟုန်မေ... ဒီလောက်များတဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို ပြင်ဆင်ပေးရတာ သိပ်ပင်ပန်းသွားပြီ... ကျေးဇူးတင် ပါတယ်ရှင်..."

"ရှင်တို့ လာနိုင်လို့ ကျွန်မ အရမ်းပျော်နေတာ..."

အမေထျန်က လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ် သိုးသားကြော် တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ အမေကျိုး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ပြုံးကာ စားသုံးရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ရှင် သိုးသားကြိုက်မှန်း သိလို့ အိမ်နီးချင်း အန်တီကျူဆီကနေ ကြက်သွန်မြိတ် သိုးသားကြော် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ထားတာ... ကျိုးချန်ယဲ့နဲ့ တခြားသူတွေကတော့ အရသာရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ် ... ရှင်လည်း မြည်းကြည့်ပါဦး..."

"ကျန်တဲ့ သိုးသားတွေကိုလည်း ပေါင်းထားပြီး ပန်ကိတ်တွေလည်း ဖုတ်ထားသေးတယ်... ခဏနေရင် သိုးသားဟင်းချိုထဲ စိမ်ပြီးစားရင် သိပ်အရသာရှိမှာပဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အဖေကျိုးက ဂျုံဖြူ ပန်ကိတ်တစ်ချပ်ကို ယူကာ အပိုင်းလေးတစ်ခု ဖဲ့ပြီး သိုးသားဟင်းချိုထဲတွင် စိမ်လိုက်လေသည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူက အမေထျန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ခမည်းခမက်... ခင်ဗျားရဲ့ ချက်လက်ရာက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... ဒီသိုးသားပေါင်းက အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင် က ဟင်းထက်တောင် ပိုပြီး အရသာရှိသေးတယ်..."

အဖေထျန်က သူ၏ ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အများကြီး စားကြ... ဒီနေ့ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားကြ..."

အခန်းတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ စားပွဲပတ်လည်တွင် ထိုင်ကာ အလုပ်ရှုပ်စွာဖြင့် စတင် စားသောက်ကြလေ တော့သည်။

မှိုကြက်သားပေါင်းမှာ နူးအိပြီး အရသာရှိလှပေသည်။ ကြက်သားမှာ အရိုးမှ ကျွတ်ထွက်သွားသည်အထိ နူးအိနေအောင် ပေါင်းထားပြီး မှိုများမှာ ကြွယ်ဝပြီး အရသာရှိသော ဟင်းရည်တွင် စိမ်ဝင်နေခဲ့လေ၏။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် ပါးစပ်တစ်ခုလုံး လတ်ဆတ်ပြီး မွှေးကြိုင်သော အရသာများဖြင့် ပြည့် နှက်သွားလေသည်။ နွေးထွေးပြီး အရသာရှိလှသဖြင့် သွားရည်ကျသွားစေနိုင်ပေသည်။

ကြွယ်ဝသော အမည်းရောင် ဆော့စ်ဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဝက်သားသုံးထပ်သားနှပ်မှာ ဆီများ တောက်ပနေပြီး အနည်းငယ် တုန်ခါနေခဲ့ရာ ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အားပါးတရကိုက်စားချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ် စေခဲ့လေသည်။

ကြာစွယ်ညှပ်ကြော်၏ မွှေးရနံ့မှာ မခံစားနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး အပြင်ဘက်အခွံကို ကြွပ်ရွနေအောင် ကြော်ထားကာ အတွင်းပိုင်းမှာမူ နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းနေခဲ့လေသည်။

စစ်မှန်သော ဝက်သား ပဲကြာဆံပေါင်းတွင် ထူထဲပြီး နူးညံ့သော ဝက်သားဆီဖတ်များကို အပေါ်မှ တင် ထားရာ ဆီ၏ မွှေးရနံ့မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပြီး အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေခဲ့လေသည်။

မီးပြင်းပြင်းဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ကြက်သွန်မြိတ် သိုးသားကြော်လည်း ရှိသေး၏။ ကြက်သွန်မြိတ် ၏ မွှေးရနံ့က အသား၏ မွှေးရနံ့နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားသဖြင့် ညှီနံ့လုံးဝမရှိဘဲ လတ်ဆတ်နေစေ ခဲ့လေသည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် စွဲလန်းသွားစေနိုင်ပေသည်။

ပူပူနွေးနွေး သိုးသားဟင်းချိုနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ ပေါင်မုန့်ဖတ်များက ကြွယ်ဝသော သိုးသားဟင်း ရည်ကို စုပ်ယူသွားပြီး သိုးသားမှာ နူးအိနေအောင် ပေါင်းထားသဖြင့် ညှီနံ့မရှိတော့ချေ။ မွှေးကြိုင်သော ဟင်းရည်နှင့် ရောစပ်လိုက်သောအခါ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို နွေးထွေးသွားစေပြီး ဝါးလေလေ မွှေးလေလေ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

အစားအသောက်များ၏ မွှေးရနံ့၊ ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောသံများ ရောယှက်သွားကာ ကျိုးမိသား စု ခြံဝင်း ငယ်လေးကို ပြည့်နှက်သွားစေပြီး နှလုံးသားများကို နွေးထွေးသွားစေခဲ့လေတော့သည်။

————————————

နောက်တစ်နေ့တွင် ဖြစ်လေသည်။

မနေ့ညက အိပ်ရာမဝင်မီ ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရုတ်တရက် ကွမ်းတုံ ဒင်ဆမ်း ကို စားချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူ၏ နေရာလွတ်ကုန်တိုက်ကြီး ၏ ဆဋ္ဌမထပ်မှာ အစားအသောက်တန်းတစ်ခုလုံး ဖြစ် ပြီး ၎င်းတွင် စစ်မှန်သော ကွမ်းတုံ ဒင်ဆမ်း စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်လည်း ရှိလေသည်။

သူ၏ မိဘများက မွေးရပ်မြေမှ ရှားရှားပါးပါး လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူသည် မိုးမလင်းမီ ထလာခဲ့ပြီး ဆင်ခြေပေးကာ မနက်ခင်း အပြေးလေ့ကျင့်ရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

မထွက်ခွာမီ သူသည် ကုတင်ဘေးသို့ သွားကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏ ဇနီး ဖြစ်သူအား တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီနေ့မနက်စာ လုပ်ဖို့ ဒုက္ခမခံနဲ့တော့... ကိုယ် အပြေးလေ့ကျင့်ရင်း အပြန်ကျရင် စားစရာ တစ်ခုခု ဝယ် လာခဲ့မယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက် ထပ်ပြီး အိပ်လိုက်ဦး..."

ထျန်ရှောင်ယာက ကယောင်ကတမ်းဖြင့် "အင်း" ဟု ရေရွတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ပြန်လည် အိပ်မောကျသွားလေခဲ့လေသည်။ ပါးလွှာသော စောင်မှာ ဘေးသို့ ဖယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက် အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခု ပေါ်လွင်လာခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မသိမသာ ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေ၏။ သူက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ဇနီး ဖြစ်သူ ဖယ်ရှားလိုက်သော စောင်ပါးလေးကို ဆွဲယူပြီး ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို သတိထား၍ ဖုံးအုပ် ပေးလိုက်ကာ အစွန်းများကို သေသေချာချာ ဖိသိပ်ပေးလိုက်လေသည်။

နွေရာသီ ဖြစ်သော်လည်း မနက်ခင်း လေထုမှာ အေးမြပြီး အိပ်ပျော်နေစဉ် အအေးမိရန် လွယ်ကူလှပေ သည်။

သူသည် ကုတင်ဘေးတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ဆက်လက်ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ နူးညံ့ သွားခဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ထွက်လာပြီး တံခါးကို ပိတ်လျက် မနက်ခင်း အပြေးလေ့ကျင့်ရန် ထွက် လာခဲ့လေတော့သည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒကြောင့် လမ်းမများမှာ များစွာ ပိုမို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ပြီး လမ်း ဘေးတစ်လျှောက်တွင် ဆိုင်ငယ်လေး မျိုးစုံကို ဖွင့်လှစ်ထားလျက်ရှိကြလေသည်။

မနက်စာ၊ လက်လုပ် ဝါးလက်မှုပစ္စည်းများနှင့် အထပ်များစွာပါသော လက်လုပ် အဝတ်ဖိနပ်များကို ရောင်းချသည့် ဆိုင်လေးများဖြင့်... ၎င်းမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး စည်ကားနေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေ ပေတော့သည်။

ဤအခြေအနေက ယခင်ကကဲ့သို့ သတိထားပြီး စိုးရိမ်နေရန် မလိုတော့ဘဲ နေရာလွတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများ ကို ထုတ်ယူရန် သူ့အတွက် များစွာ ပိုမို လွယ်ကူသွားစေခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ အိမ်ရှေ့ရှိ လမ်းငယ်လေးတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြေးလာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်း ကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ နေရာလွတ်အတွင်းသို့ မျက်စိ တစ်မှိတ်အတွင်း ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ကုန်တိုက်ကြီးဆီသို့ အလျင်စလို လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

"တင်..."

ဓာတ်လှေကားမှာ ဆဋ္ဌမထပ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး တံခါးများမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက် စီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားခဲ့လေသည်။

အစားအသောက်များ၏ မွှေးရနံ့မှာ ကြွယ်ဝပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

အချို၊ အငန်နှင့် အသား၏ မွှေးရနံ့များ ရောယှက်နေသဖြင့် ကျိုးချန်ယဲ့မှာ မသိမသာ တံတွေးမျိုချမိသွား ပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများကိုပင် နှေးကွေးသွားစေခဲ့လေသည်။

သူသည် ကွမ်းတုံ ဒင်ဆမ်း ဆိုင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကောင်တာရှေ့ရှိ ပြသ ထားသော မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် အလျင်အမြန် ပွတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

အလျင်အမြန် ကြည့်ရှုပြီးနောက် "ဒင် ဒင် ဒင်..." ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လက်ဖက်ရည်နှင့် တွဲဖက်စားသုံး ရသော မုန့်များစွာကို မှာယူပြီးသွားခဲ့လေသည်။

မိသားစုထဲတွင် အမျိုးသမီးများ ရှိနေကြောင်း သိထားသဖြင့် သူသည် မွှေးကြိုင်ပြီး လန်းဆန်းစေသော ထျဲ့ကွမ်ယင်း နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသော လက်ဖက်ရည်ကြမ်း ဟူ၍ လက်ဖက်ရည် နှစ်မျိုးကို အထူးတလည် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ခေတ်သစ် မိန်းကလေးများ အလွန်အမင်း အကြံပြုလေ့ရှိသော်လည်း ဤခေတ်ကာလ၏ လက်မှုပညာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်အမင်း ခေတ်လွန်နေခြင်း မရှိသော မုန့်မျိုးစုံကို ရွေးချယ်လိုက်လေ သည်...။

အီကြာကွေး၊ ရှူးမိုင်၊ ဝက်သားကင်ပေါင်းမုန့်၊ ကစတာပေါင်းမုန့်၊ ကော်ပြန့်ကြော်၊ မြေပဲကိတ်နှင့် ကြက်ဥတာ့တ် တို့ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဤမုန့် တစ်မျိုးစီအတွက် ရှစ်ပွဲစီ မှာယူလိုက်လေ၏။

မိသားစုကြီး တစ်စုဖြစ်ရာ အစားအသောက် မလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘဲဥနှင့် ဝက်သားစင်း ကော ဆန်ပြုတ် နောက်ထပ် ဆယ်ပွဲကျော်ကိုပါ အပို မှာယူလိုက်လေသည်။

သယ်ဆောင်ရ လွယ်ကူစေရန် သူသည် ဆန်ပြုတ်များကို ခိုင်ခံ့သော သစ်သားဇလုံတစ်ခုထဲတွင် သေချာ ထည့်ထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဆိုင်ရှိ မုန့်များကို ထုပ်ပိုးရန်အတွက် အထူးတလည် အသုံးပြုသော ဆီစိမ်စက္ကူကို ရှာတွေ့ သွားခဲ့လေသည်။

စနစ်၏ စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်မှုကြောင့် ဆိုင်ရှိ ထုပ်ပိုးစက္ကူများ အားလုံးမှာ ရိုးရှင်းသော ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး ခေတ်သစ် ကုန်အမှတ်တံဆိပ်များ သို့မဟုတ် စာလုံးများ မပါရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ကို အပြင်သို့ ယူ ထုတ်သွားသောအခါ မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမျှ ပေါ်လွင်စေမည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် မုန့်တစ်ခုစီကို ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ပိုက်ကွန်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆန်ပြုတ်များ ပါရှိသော သစ်သားဇလုံကို သတိထား၍ ကိုင်လိုက်ပြီး အချိန်မဆွဲရဲ တော့ဘဲ ဓာတ်လှေကားထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ကာ ပထမထပ်သို့ ဆင်းပြီး အပြင်ဘက် လမ်းကြားထဲ သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

မနက်ခင်း လေပြေက သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အနည်းငယ် အေးမြစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေ၏။ ကျိုးချန်ယဲ့ သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေသော ဆန်ပြုတ်ဇလုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်း ထောင့်များမှာ မသိမသာ အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိသားစုဝင်များမှာလည်း စောစောထကာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေကြပြီဖြစ်ပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ စကားပြောရန် စုရုံးနေခဲ့ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယွီနှင့် သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူတို့မှာ တစ်ယောက်က ကစားစရာ ရထားကို ကိုင်ထားပြီး အခြား တစ်ယောက်က သစ်သားသေနတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ကျောက်ခဲလေး ပတ်လည်တွင် အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေလျက်ရှိကြလေသည်။

သူက မုန့်များ အပြည့်ပါဝင်သော ပိုက်ကွန်အိတ်နှင့် ပူပူနွေးနွေး ဆန်ပြုတ်ဇလုံကို သယ်ဆောင်လျက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ အိမ်တွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော မွှေးရနံ့ ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ကြရလေတော့သည်။

"ကျိုးချန်ယဲ့... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

အမေထျန်က အလျင်စလို ပြေးလာခဲ့ပြီး ဆီပြန်ကာ မွှေးကြိုင်နေသော မုန့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်...။

" မွှေးနေတာပဲ... ဒီမုန့်ပေါင်းတွေနဲ့ မုန့်တွေက ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ မြင်ရလေ့မရှိဘူးလေ..."