အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အခန်း (၁၁၇) သူတို့က ကလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်

ကျွိကနဲ အသံနှင့်အတူ ခြံဝင်းတံခါးမှာ အသာအယာ ပွင့်သွားခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့ ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အဝတ်လှန်းနေသော သူ၏ဇနီးသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ သည်။

ဝါးလုံးပေါ်တွင် လှန်းထားသော အဝတ်အစားများမှာ လေတွင် တလွင့်လွင့်နှင့် ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့ကြား တွင် ရှိနေသော သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ကျော့ရှင်းလှပနေခဲ့ပေသည်။

အိမ်ရှေ့ဝရံတာအောက်တွင်မူ အမေထျန်သည် ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားရင်း သာမန်နေ့စဉ်ကိစ္စရပ် များကို အေးအေးလူလူ စကားပြောနေကြလေ၏။

တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လာကြလေ သည်။

ထိုအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်ထဲတွင် ထမင်းဘူးများကို ပိုက်လျက် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် အဝတ်လှန်းနေရင်းမှပင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများအလား ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့လေသည်။

"ပြန်လာပြီလား... ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်ကိုဆီမှာ ရှောင်ယွီနဲ့ ရှောင်ရှော့တို့ ဘယ်လိုနေလဲ... အဆင်ပြေကြရဲ့လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ဇနီးသည်၏ မေးခွန်းပေါင်းစုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုချင်းစီကို စိတ်ရှည်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်လေသည်...။

"အင်း... ကိုယ်ပြန်လာပြီလေ..."

"ရှောင်ယွီနဲ့ ရှောင်ရှော့တို့ကတော့ အဆင်ပြေကြပါတယ်... သူတို့က တော်တော်လေး စိတ်အား ထက်သန်နေကြတာပဲ..."

"သူတို့ သေချာပေါက် အသားကျသွားမှာပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာက ကျိုးချန်ယဲ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်လေ သည်။

"ဟွန်း... ရှင်ကတော့ နောက်နေပြန်ပြီ..."

"ခစ်ခစ်..."

ထိုစဉ်မှာပင် ကျောက်ခဲလေး၏ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံလေး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ကလေးငယ်မှာ လူကြီးများ ပြောနေသည်ကို နားလည်နေသည့်အလား သူ၏ လက်ကလေး ခြေကလေး များကို အားပါးတရ လှုပ်ရှားနေခဲ့ပေသည်။

"ဟားဟားဟား... ဒီကလေးလေးကို ကြည့်ဦး... လူကြီးလေးအတိုင်းပဲ... ဝိုင်းပြီး ရယ်နေလိုက်တာ..."

အမေထျန်သည် ကျောက်ခဲလေး၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ရင်း ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင် အောင် ပြုံးနေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် သူ၏လက်ထဲမှ ထမင်းဘူးများကို ဇနီးသည်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

သူသည် သူ၏သားဖြစ်သူကို အသာအယာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ချော့မြှူလိုက်လေ သည်။

"ဒီလူဆိုးလေး... အဖေ့ကို လွမ်းနေတာလား..."

"အီး... အား..."

ကျောက်ခဲလေးက "အီးအီးယားယား" နှင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ခြေ လက်များကို ပိုမို၍ အားပါးတရ လှုပ်ရှားပြနေခဲ့လေသည်။

"ဟားဟားဟား..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏သားကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း မျက်လုံးများမှာလည်း ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ဝိုင်းစက်နေခဲ့ လေသည်။

"သားက တကယ့်ကို တော်တာပဲ... ခေါ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်တော့တာပဲ..."

"အို... ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... ငါ့ရဲ့ မြေးဦးလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ပါးနပ်ပြီးသားလေ..."

အမေထျန်ကလည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ အပြည့်ဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ရောက် ချီးမွမ်းလိုက်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာမှာမူ ဘာမှမသိသေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို အဖိုးနှင့် မြေးမလေးတို့က အားပါးတရ ချီးမွမ်းနေကြသည်ကို ကြည့်ကာ အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိလေ၏။

သူမသည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော ထမင်းဘူးများကို ယူဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲ သို့ သွက်သွက်လက်လက် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ သူမသည် ညစာအတွက် ပြန်နွှေးနိုင်ရန် အစား အစာများကို အရင်သိမ်းဆည်းထားလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာပြီ..."

"ကျောက်ခဲလေး... မင်းရဲ့ အန်တီ ပြန်လာပြီနော်... အန်တီ့ကို လွမ်းနေလား..."

ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့ ခြံဝင်းထဲသို့ မဝင်လာမီကပင် ၎င်းတို့၏ အသံများမှာ အပြင်မှ ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။

ထိုရင်းနှီးနေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ခဲလေးသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခေါင်းလေးကို ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်မနေဘဲ ခြေထောက်လေး များကို ကန်နေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ သားကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ လေသံတွင်မူ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"အို... ငါတို့ရဲ့ လူတော်မောင်လေးက ဦးလေးနဲ့ အန်တီ ပြန်လာပြီဆိုတာကို သိနေတာလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပြောရင်းနှင့်ပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကလေးကို ပွေ့ချီကာ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက် သွားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးခင်မှာပင် ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့မှာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင် ရောက်လာခဲ့ကြလေ၏။

ကျောက်ခဲလေးသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုမို၍ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကလေးများကိုလည်း ၎င်းတို့ဆီသို့ အမြဲတမ်း ဆန့်တန်းနေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ကလေးကိုပင် မနိုင်တော့သဖြင့် သူ၏ တင်ပါးလေးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး တည် ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဟန်ဆောင်ဆူပူလိုက်လေသည်။

"လိမ္မာစမ်း..."

ထိုအခါ ကျောက်ခဲလေးသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် လိမ္မာစွာ ငြိမ်ဝပ်သွားခဲ့သော် လည်း ကျိုးချန်ယွီနှင့် ကျိုးချန်ရှော့တို့ကိုမူ မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

"ကျောက်ခဲလေး..."

မောင်နှမနှစ်ဦးစလုံးမှာ ၎င်းတို့၏ တူလေးထံမှ အကြည့်ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား သွားရောက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေ၏။

"ဒုတိယအစ်ကို... ကျွန်မကို ကျောက်ခဲလေးကို ပေးချီပါဦး..."

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးချန်ယွီသည် သူမ၏တူကို ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာမူ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ်နှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေခဲ့လေတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ ဘယ်လိုနေလဲ... အဆင်ပြေကြရဲ့လား..."

ကျိုးချန်ရှော့က သူ၏နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... အလုပ်လုပ်ရတာ ဒီလောက်ပင်ပန်းမယ်လို့ မထင်ထားဘူး... သင်္ချာပုစ္ဆာတွေ တွက်ရ တာထက်တောင် ပိုပြီး ပင်ပန်းသေးတယ်..."

ကျိုးချန်ယွီကလည်း သူမ၏ နာကျင်နေသော ခါးကို နှိပ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဈေးနှုန်းတွေကို မှတ်မိဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ခဏခဏ မှားနေတတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မရီးရှောင်ထင်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးတာကြောင့် အခုတော့ အများကြီး ပိုကောင်းလာပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါက လေ့ကျင့်မှုပဲလေ... ကျောင်းစာမှာ တော်နေရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... အလုပ်တွေကို လုပ်တတ်ဖို့နဲ့ အခက်အခဲတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့လည်း လိုအပ်တယ်... ဒီအရည်အချင်းတွေက နောင်တစ်ချိန် လူ့အဖွဲ့ အစည်းထဲ ရောက်တဲ့အခါ မင်းတို့အတွက် အသုံးဝင်လာမှာပါ..."

သူသည် ပြောရင်းနှင့်ပင် သူမ၏သားကို ကျိုးချန်ယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ပြန်လည်ယူလိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကဲ... လက်သွားဆေးကြတော့... ယနေ့ညတော့ အရသာရှိတဲ့ အရာတွေ ရှိတယ်နော်..."

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့ပြီး ရေတွင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြလေရာ ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဟုန်မှာ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ် နေခဲ့သည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က ကလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

လက်ဆေးပြီးနောက် အားလုံး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြရာ စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

တောက်ပပြီး နူးညံ့နေသော ဝက်လက်နှပ်၊ ချိုချဉ်ဝက်နံရိုး၊ မွှေးကြိုင်လှသော ဝက်အူစုံကြော်နှင့် သပ် သပ်ရပ်ရပ် ခင်းကျင်းထားသော အသားနှပ်များမှာ လွန်စွာပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့ကြလေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာ ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားသော ပေါင်းမုန့်များနှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥဟင်းချို နွေးနွေးလေး တို့မှာလည်း အိမ်တစ်ခုလုံးကို ဟင်းရနံ့များဖြင့် သင်းပျံ့နေစေခဲ့လေ၏။

"ထိုင်ကြ... ထိုင်ကြ... ယနေ့တော့ ရှောင်ယွီ ကြိုက်တဲ့ ချိုချဉ်ဝက်နံရိုးနဲ့ ရှောင်ရှော့ ကြိုက်တဲ့ ဝက်အူစုံ ကြော်လည်း ပါတယ်နော်..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းစက်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူမ ၏ တူကို ကိုင်ကာ ဝက်နံရိုး တစ်ဖဲ့ကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးလေး များမှာ လခြမ်းကွေးလေးများအလား ပိတ်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်းသာအားရပင် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အို... အရမ်းကို မွှေးတာပဲ... တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

ကျိုးချန်ရှော့သည်လည်း ထိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေသော မုန့်ပေါင်းဖြူဖြူလေး တစ်လုံးကို ယူ လိုက်ရာ ၎င်း၏ နူးညံ့မှုကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့်ပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူသည် ပြုံးလျက် ချီးမွမ်းလိုက်လေသည်။

"ဒုတိယမရီးရဲ့ မုန့်ပေါင်းတွေက တကယ့်ကို အကောင်းဆုံးပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ၎င်းတို့၏ ချွဲနွဲ့မှုများကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ချိုမြိန်နေခဲ့ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ သည်။

"အရသာရှိတယ်ဆိုရင်လည်း အများကြီး စားကြနော်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားရင်း မအီမရီဖြစ်စေသော ဝက်လက်နှပ် တစ်ဖဲ့ကို သူ၏ ဇနီး သည်အတွက် အသာအယာ ယူပေးလိုက်ပြီး နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဇနီးလေး... မြည်းကြည့်ပါဦး... ဝက်လက်စားတာက အသားအရေအတွက် ကောင်းတယ်လို့ အားလုံး က ပြောကြတယ်လေ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ကျိုးချန်ယဲ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးများမှာ နီမြန်းသွားခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိလေသည်။

"ရှင်ကတော့ စကားတွေ တတ်လွန်းနေပြီ..."

ထိုသို့ ပြောသော်လည်း သူမသည် အသားကို လိမ္မာစွာပင် ယူစားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မရသော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေစဉ်မှာပင် အဖေထျန်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ တူကို ချလိုက် ပြီး သက်ပြင်းချကာ အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ခေတ္တလောက် ကြာပြီးရင်... အမေနဲ့ အဖေ... ဇာတိမြေကို ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ စားနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေ သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာမူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများမှာလည်း အနည်းငယ် ကြုံ့သွားခဲ့လေ ၏။ သူက အလျင်အမြန်ပင် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အဖေ... ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်ချင်ရတာလဲဟင်... အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား..."

အဖေထျန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင်မူ အားမလိုအားမရဖြစ်မှုများ ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

"ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်ကလည်း ရောက်တော့မှာလေ... ပြီးတော့ သမီးရဲ့ အစ်ကိုကြီးကလည်း အိမ်မှာ မြေယာဧက အများကြီးကို ကန်ထရိုက် ယူထားတာဆိုတော့ မကြာခင် သူ အလုပ်များတော့မှာလေ..."

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် ထပ်လောင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ခြံဝင်းနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ကြိုပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့ လိုအပ်သေးတယ်... သမီးရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးတို့က တကယ့်ကို အလုပ်များနေတာပါ... အဖေတို့ ပြန်သွားရင်တော့ အနည်းဆုံး သူတို့ကို ကူညီ ပေးနိုင်တာပေါ့..."

အခန်း (၁၁၈) အမေကတော့ အတော်ဆုံးပဲ

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ ထမင်းစားတံကို ချက်ချင်းပင် ချလိုက်လေသည်၊ သူမ၏ လေသံမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

"အဖေနဲ့ အမေ... ပြန်တာကို သမီးမတားပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ ဂရုစိုက်ကြပါနော်... အလုပ်တွေ ကိုလည်း အလွန်အကျွံ မလုပ်ကြပါနဲ့..."

"အဖေ... ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့ကလည်း အကြံပြုလိုက်လေသည်။

"အကယ်၍ လယ်ကွင်းထဲက အလုပ်တွေ တကယ်ပဲ များနေရင် ကူညီပေးဖို့ လူပဲ ငှားလိုက်ပါ..."

ငွေကြေးဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးသော ကိစ္စသာ ဖြစ်သော်လည်း အရေးကြီးဆုံးမှာ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်း ချိန်အတွက် မိမိ၏ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်မခံရန်ပင် ဖြစ်လေသည်၊ ထိုသို့ဖြစ်ပါက တကယ့်ကို မထိုက် တန်တော့ပေ။

အဖေထျန်က ပြုံးလျက် သူ၏ လက်များကို အဖန်ဖန် ယမ်းပြလိုက်လေသည်၊ သူ၏ လေသံမှာ အေး အေးလူလူ ရှိသော်လည်း ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်..."

"ငါက ကျောက်ခဲလေး ကြီးလာတာကို ကြည့်ရဦးမယ်... အိမ်ထောင်ပြုတာနဲ့ ကလေးတွေ ရလာတာကို လည်း မြင်ရဦးမှာလေ... ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့တော့ ပင်ပန်းမခံနိုင်ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မုန့်ပေါင်းတစ်လုံးကို ယူကာ အားပါးတရ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီး အားလုံးကို တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်စားကြ... စကားတွေပဲ ပြောမနေနဲ့... ဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်..."

"မင်းတို့က မင်းတို့ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်ဖို့နဲ့ ကလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက် ပါ... အိမ်က ကိစ္စတွေကိုတော့ ဘာမှ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့သည် အားမလိုအားမရဖြစ်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ လေသည်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်လေးများ ရှိနေခဲ့ပေ သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးသည်အား စိတ်ချစေသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ချမှတ်လိုက်လေသည်၊ သူသည် သူ၏ မိဘများကို ဖျောင်းဖျ၍ မရသောကြောင့် ၎င်းတို့ ပြန်သည့်အခါ ယူဆောင်သွားနိုင်ရန်အတွက် အာဟာရဖြစ်စေမည့် အစားအစာ များကို ပိုမို၍ ပြင်ဆင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်မှာ ပင်ပန်းလှသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းတို့၏ ကျန်းမာရေးကို ပြန်လည် ထိန်း သိမ်းရာတွင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်လေသည်။

ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယွီနှင့် သူမ၏ မောင်လေးဖြစ်သူ ကျိုးချန်ရှော့တို့မှာ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အခန်းထဲသို့ စောစောစီးစီးပင် ဝင်ရောက် အနားယူခဲ့ကြလေ တော့သည်။

အိမ်ကြီးနှင့် မီးဖိုချောင်ရှိ မီးများသာ လင်းထိန်နေခဲ့လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာနှင့် သူမ၏ မိခင် အမေထျန်တို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်း ဆည်းနေကြလေသည်၊ ပန်းကန်ပြားများ၏ အချင်းချင်း ထိခိုက်သံ တိုးတိုးလေးမှာလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် မီးဖိုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ချွတ်နေရင်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ မီးလင်းနေသော အိမ်ကြီးထဲသို့ လှမ်းကြည့်မိလေသည်။

ကျောက်ခဲလေးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှေးစက်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း အိပ်မောကျနေသဖြင့် နီမြန်းနေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ဖေဖေမှာမူ အိမ်ရှေ့တွင် အာယဲ့နှင့်အတူ ထိုင်ကာ အေးအေးလူလူ စကားပြောနေကြလေသည်။

သူမသည် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အမေထျန်၏ အနားသို့ တိတ်တဆိတ် တိုး ကပ်သွားကာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အမေ... ခုနက ထမင်းစားပွဲမှာတော့ သမီး မမေးရဲလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမရီးက နောက်ထပ် နှစ်လ သုံးလဆိုရင် ကလေးမွေးတော့မှာလေ... ဒီအချိန်မှာ... အမေ ဇာတိမြေကို ပြန်သွားဖို့က တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလားဟင်..."

အမေထျန်သည် ပန်းကန်ဆေးနေသည်ကို ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမ၏ သမီးကို အားမလိုအားမရဖြစ်စွာဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်၊ သူမ၏ လေသံတွင်လည်း အပြစ်တင်ဟန် အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

"မင်းကတော့ အမြဲတမ်း တစ်လှမ်းနောက်ကျနေတာပဲ... မင်း ဒီအချက်ကို သတိထားမိတဲ့ အချိန်ကျရင် နောက်ကျသွားပြီပေါ့..."

ထျန်ရှောင်ယာက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး အမေထျန်၏ အင်္ကျီလက်ကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်လေသည်။

"သမီးက အမေ့အတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့"

အမေထျန်က သူမ၏ သမီး၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြော လိုက်လေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်းရဲ့ ဒုတိယမရီးနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးသွားပါပြီ... သူမ ကလေးမွေးပြီးနောက် ပိုင်း မီးတွင်းထဲမှာ ကူညီပေးဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အမေကို ခေါ်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ..."

"ဟင်"

ထျန်ရှောင်ယာက အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်၊

"ဒုတိယမရီးက... သူမက သဘောတူတယ်လားဟင်..."

"ဘာ 'ဟင်' လဲ..."

အမေထျန်သည် သူမအား စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော ပန်းကန်များကို သပ်သပ် ရပ်ရပ် ဆင့်လိုက်ကာ သူမ၏ လက်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ သူ့ဇနီးက အခုဆို ပီကင်းမှာ အခြေတကျ ဖြစ်နေပြီလေ... ဘဝကလည်း တင့် တောင့်တင့်တယ် ရှိနေတာပဲ..."

"ဒီအချိန်မှာ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက သူ့ရဲ့ ယောက္ခမကို ပီကင်းကို ခေါ်ပြီး အနားယူစေချင်တာပဲလေ... မင်းရဲ့ ဒုတိယမရီးကတော့ ဝမ်းသာလို့တောင် ဆုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မိခင်အား လက်မထောင်ပြလိုက် ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေကတော့ တကယ့်ကို အတော်ဆုံးပါပဲ..."

အမေထျန်သည် သူမ၏ သမီး၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး နောက် ပြုံးလျက် ခေါင်းရမ်းလိုက်လေသည်။

"ဒီကလေးမလေးကတော့..."

သူမသည် ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် ထပ်လောင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အမေတို့ ပီကင်းကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း သမီးတို့ကို စဉ်းစားလို့ပါ..."

"အခု သမီးတို့ မောင်နှမတွေ အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နေကြတာကို မြင်ရတော့မှပဲ အဖေနဲ့ အမေလည်း စိတ်အေးသွားရတော့တယ်..."

မိခင်နှင့် သမီးတို့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အဖေထျန်သည် အိမ်ရှေ့မှနေ၍ ကျိုးချန်ယဲ့၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေး လိုက်လေသည်၊ သူ၏ လေသံမှာ လေးနက်ပြီး ရိုးသားလှပေသည်...။

"ကျိုးချန်ယဲ့... အဖေတို့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... အိမ်က အလုပ်တွေ ကို ပစ်ထားလို့ မရဘူးလေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အိပ်မောကျနေသော ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက် လေသည်၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နူးညံ့လှပေသည်။ သူသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ လေးနက် စွာပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်...။

"အဖေ... ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်က အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်သလို နှောင့်နှေးလို့ မရဘူးဆိုတာ သား သိပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့... အပြန်လမ်းမှာတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ သွားပါနော်... အိမ်မှာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိနေရင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့..."

အဖေထျန်က လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"လယ်သမားဆိုတာ အမြဲတမ်း ပင်ပန်းနေတာပဲလေ..."

"မင်းတို့အားလုံး ပီကင်းမှာ အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်ကြဖို့နဲ့ ကျောက်ခဲလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့က တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ နွေးထွေးသွားခဲ့ပြီး သူက လေးနက်စွာပင် ပြန်လည် ဖြေလိုက်လေသည်။

"အဖေ စိတ်မပူပါနဲ့... ရှောင်ယာနဲ့ ကလေးကို ဘာနစ်နာမှုမှ မရှိစေရပါဘူးလို့ သား ကတိပေးပါတယ်..."

ထိုစဉ်မှာပင် ထျန်ရှောင်ယာသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရလေ သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့လေ၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေတ္တမျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် တစ်ဦး၏ စိတ်ကူးကို တစ်ဦးက စကားလုံးများ မလိုဘဲ သိရှိနားလည်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

အဖေထျန်နှင့် အမေထျန်တို့ ဇာတိမြေသို့ ပြန်မည့်နေ့တွင် မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် စောစောစီးစီးပင် ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ပြီး ဘူတာရုံသို့ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြလေသည်။

ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် လူများမှာ သွားလာနေကြပြီး ရထားဥဩသံမှာလည်း တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ လေသည်၊ ၎င်းမှာ ခွဲခွာရတော့မည်ကို တွန့်ဆုတ်နေသည့် ခံစားချက်များကို ပိုမို တိုးပွားစေခဲ့လေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာသည် အမေထျန်၏ လက်ကို အသာအယာ တွဲထားရင်း သူမ၏ အနားသို့ တိုးကပ်ကာ သေချာစွာ မှာနေခဲ့လေသည်။

"အမေ... သမီး ပြင်ပေးလိုက်တဲ့ နို့မှုန့်ကို အဖေနဲ့ အမေ နေ့တိုင်း တစ်ခွက်စီ သောက်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."

"ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန်က အရမ်းပင်ပန်းတာမို့လို့ အာဟာရဖြစ်မယ့် အရာတွေကို အများကြီး စားပါ... နှမြောမနေနဲ့ဦးနော်..."

အမေထျန်က သူမ၏ သမီး၏ လက်ကို ပုတ်ပေးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ် နေခဲ့လေသည်။

"သိပါပြီ... သိပါပြီ... အမေ မှတ်ထားပါ့မယ်... သမီးက အမေတို့အတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ပူမနေပါနဲ့... ကိုယ့်ရဲ့ မိသားစုလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့က တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်လေ..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ သေသေချာချာ ထုပ်ပိုး ထားသော အထုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"အမေ... ဒါက ဆန်းဝါရဲ့ အမေ ဒီနေ့မနက်ပဲ လုပ်ထားတဲ့ မုန့်ပေါင်းတွေရယ်၊ အသားနှပ် အချို့ရယ်ပါ... အဖေနဲ့ အမေ လမ်းမှာ စားဖို့အတွက် ယူသွားပါဦး..."

တတိယအစ်ကို့ဇနီး ဝမ်ကျင်းရိသည်လည်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေ... ဒါကတော့ တာ့ဝါတို့အတွက် အဝတ်အစားလေးတွေပါ... မရီးကြီးကို ပေးလိုက်ပါဦး... ကလေးတွေက မြန်မြန် ကြီးလာကြတာဆိုတော့ ဒါလေးတွေက သူတို့နဲ့ အတော်ပဲ ဖြစ်မှာပါ..."

အမေထျန်သည် ၎င်းတို့ကို တစ်ခုချင်းစီ လက်ခံလိုက်ရာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး "မင်းတို့အားလုံး ဒုက္ခများသွားကြပါပြီ" ဟု တတွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ ဒုတိယသားကို ကြည့်ကာ အထူးတလည် မှာကြားလိုက်လေ သည်။

"ဒုတိယသား... မင်းရဲ့ ဇနီးက ကိုယ်ဝန်ရင့်နေပြီဆိုတော့ သူမအတွက် အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ပိုပြီး ကူလုပ် ပေးပါ... သူ့ကို ပင်ပန်းမခံစေနဲ့ဦး..."

"သားအမိနှစ်ယောက်လုံးကို သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်... နားလည်လား..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ရိုးသားစွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေ သည်။

"အမေ... သား နားလည်ပါပြီ... သူတို့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်..."

ဒုတိယသားက သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ အမေထျန်သည် တတိယချွေးမ၏ လက်ကို ဆုပ် ကိုင်ကာ အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

"တတိယချွေးမလေး... မင်းတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး အပြင်မှာ အလုပ်တွေနဲ့ အလုပ်များနေကြ တယ်ဆိုတာ အမေ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်များများ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ ဂရု စိုက်ကြရမယ်နော်..."

"အမေ စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး အိမ်ထောင်ဦးစီးနဲ့ ကလေးတွေကို သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်..."

ဝမ်ကျင်းရိက အလျင်အမြန်ပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

အမေထျန်က သူမအား အပြစ်တင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အမေက မင်းကိုယ်တိုင်နဲ့ ထင်ထင်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့ ပြောတာပါ... တတိယသားက လူကြီးပဲ... သူကတော့ သူ့ဘာသာသူ ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်..."

ထိုစဉ်မှာပင် အဖေထျန်သည် ပစ္စည်းများကို ဝိုင်းကူသယ်ပေးရင်း ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ကျိုးချန်ယဲ့ကို ကြည့်ကာ တည်ကြည်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျိုးချန်ယဲ့... ရှောင်ယာနဲ့ ကျောက်ခဲလေးကို မင်းလက်ထဲမှာ အပ်ခဲ့မယ်နော်... သူတို့ကို ဘာနစ်နာမှုမှ မရှိစေနဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ပြော လိုက်လေသည်။

"အဖေ စိတ်မပူပါနဲ့..."

"အိမ်မှာ သားရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ရှောင်ယာနဲ့ ကလေးတွေကို သား ကာကွယ်ပေးသွားမှာပါ... သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ မတရားမှုတွေ မခံစားစေရပါဘူး..."