သူတို့အားလုံးကို သေခွင့် ပေးလိုက်တော့မယ်

ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပြောဆိုပြီး သတိပေးချင်မိသည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ စိတ်အာရုံ ချောက်ခြားဖွယ် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ရပ်များသာ ဖြစ်သည်ဟု။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အကြီးဆုံး စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဟူသည်မှာ ဤမျှလောက်အထိ ကြင်နာ နွေးထွေးတတ်သူလည်း မဟုတ်သလို ယခုကဲ့သို့ သနားစဖွယ် ကောင်းလှသူတစ်ဦးလည်း လုံးဝမဟုတ်ခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း မြင်ကွင်းများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အဆက်မပြတ် တုန်ခါပြောင်းလဲနေဆဲ ဖြစ်ရာ သူမသည် ထိုမြင်ကွင်းများဆီသို့ မခုခံနိုင်ဘဲ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

၎င်းသည် သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်း ဖြစ်ပုံရသလို ကျန်းချန်၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းလည်း ဖြစ်နေပေသည်။

ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် မည်သို့မျှ အော်ဟစ်ခြင်း မပြုတော့သလို ဒေါသတကြီး မကျေမချမ်း ဖြစ်မနေတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာသာ စောင့်ကြည့်နေမိတော့၏။

သူမ အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်မှာကား ကျန်းချန် နာကျင်ဝေဒနာ ခံစားနေရချိန်တွင် သူ့အတွက် အတူတကွ လိုက်လံ ငိုကြွေးပေးရန်၊ သူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ အားငယ်နေချိန်တွင် သူ့ဘေးနား၌ ဝင်ရောက် ထိုင်ပေးရန်နှင့် သူ၏အပေါ် အထင်လွဲမှားလျက် ရက်စက်တတ်ကွယ်ရာ ပြုမူနေကြသော ကျေးဇူးကန်းသူများ အားလုံးကို ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းဆဲဆိုရန်သာ ရှိတော့သည်။

ထိုအထဲတွင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်မူ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် သာမန်မျှသာ ရှိသော်လည်း ကြီးမားလှသော ကံကြမ္မာပါရမီ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လင်းဖုန်းဟု အမည်ရသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ကျိုးယန်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကျန်းချန်ကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ချောမောခန့်ညားသူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကိုမူ တစ်နည်း မဟုတ် တစ်နည်းဖြင့် ရရှိအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့၏။

သူ၏ အတွေးအကြံများမှာ ယုတ်ညံ့အောက်တန်းကျလှသော်လည်း များစွာသော အမျိုးသမီးတပည့်များကိုမူ သူ့အပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်လာအောင် ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သူသည် မကောင်းမှုအမျိုးမျိုးကို ကျူးလွန်ခဲ့ သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံကြီးကပင် သူ့ကို အစဉ်တစိုက် စောင့်ရှောက်နေဘိသကဲ့သို့ သူ၏ ဆိုးသွမ်းမှုများ အားလုံးမှာ ကံကောင်းခြင်း ကောင်းချီးမင်္ဂလာများအဖြစ်သို့ အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဆိုရသော် ကျန်းချန်သည် သူမအတွက် ကျောက်စိမ်းဖြူ ရေခဲကုတင် တစ်လုံးကို ရှာဖွေပေးရန် ဒုက္ခအပေါင်းကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ရရှာသည်။

ဤကုတင်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေ၏။ ၎င်းပေါ်တွင် အိပ်စက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အေးခဲအဆိပ်ကို လုံးဝဥဿုံ နှိပ်နင်းပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ နှစ်ကာလ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုအဆိပ်အတောက်များကိုပါ မိမိ၏ ကျင့်စဉ် အစွမ်းသတ္တိအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် သူ ဤကုတင်ကြီးကို ပင်ပန်းကြီးစွာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ချိန်တွင် လင်းဖုန်း၏ လှောင်ပြောင် သရော်ခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းလျန်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အေးခဲအဆိပ်မှာ လင်းဖုန်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလာသည့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးကြောင့် ချက်ချင်းပင် သက်သာ ပျောက်ကင်း သွားခဲ့ပြီး ထိုရတနာက ပိုမို၍ပင် အာနိသင်ထက်မြက်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အဆိုးဆုံးမှာ ထိုရတနာ ဆိုသည်မှာလည်း အခြားမဟုတ်ဘဲ ဤရေခဲကုတင်နှင့်အတူ တွဲလျက်တည်ရှိနေသည့် ရေခဲ ကျောက်စိမ်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

မူလက ထိုအရာနှစ်ခုလုံးမှာ တစ်နေရာတည်း၌ အတူတကွ တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းချန် သွားရောက် ရှာဖွေစဉ်က ရေခဲကုတင်ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ရေခဲ ကျောက်စိမ်းမှာမူ ဝှက်ကွယ်ခြင်း ခံထားရသည်။ သို့သော် လင်းဖုန်း တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံလိုက်လာသည့် အခါတွင်မူ ထိုရေခဲကျောက်စိမ်းမှာ သူ့အလိုလို လင်းဖုန်းရှေ့၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

မည်မျှပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိပါစေဦးတော့ ကံကြမ္မာ ဆိုသည့်အရာက ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေသည်။ လင်းဖုန်းသည် အစကတည်းက ကျန်းချန်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းမှာ သူတစ်ပါး အပင်ပန်းခံ ရှာဖွေ ထားသမျှကို ကြားဖြတ်လုယူပြီး အကျိုးအမြတ် ထိုင်စားရန် ရည်ရွယ်ချက်သက်သက်ဖြင့်သာ မဟုတ်ပါလား။

ဤကဲ့သို့သော မတရားသည့် အခြေအနေမျိုးမှာ အမြဲလိုလိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

လင်းဖုန်း၏ လှောင်ပြောင်အထင်သေးမှုများနှင့် အမြဲတစေ ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ကျန်းချန်သည် ဘယ်သော အခါမျှ လက်မလျှော့ခဲ့ဘဲ မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်ကိုသာ မယိမ်းမယိုင် ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရှာသည်။ သူတစ်ပါး မျက်စိထဲတွင်မူ သူ၏ အပြုအမူများမှာ ရှုံးမဲမဲနေသည့် လူတစ်ယောက်၏ အောက်တန်းကျသော လုပ်ရပ်များဟု ထင်မြင်နိုင်သော်လည်း ကျန်းလျန်ယွဲ့ကမူ ကိစ္စရပ်များမှာ ထိုသို့မဟုတ်ကြောင်း အလွန်အမင်း ရှင်းလင်းစွာ သိမြင် သွားခဲ့ရလေပြီ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချန်သည် သူမ တစ်ဦးတည်းအပေါ်တွင်သာ ဤသို့ ပြုမူခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားသော ဂျူနီယာ ညီငယ်၊ ညီမငယ်များနှင့် ဂိုဏ်းသားအပေါင်းတို့အပေါ်တွင်လည်း ဤနည်းတူစွာပင် ဆက်ဆံခဲ့ သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုကြီး ကျန်းချန်ဟူသည်မှာ အစကတည်းက မိမိ၏ ဂျူနီယာ မောင်နှမများကို အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ပေးချင်ခဲ့ရုံမျှသာ ရှိခဲ့ရှာသူ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤစေတနာကောင်းများအားလုံးမှာ လင်းဖုန်း၏ လှည့်ကွက်များနှင့် အမျိုးမျိုးသော တိုက်ဆိုင်မှု များ၏ အောက်ဝယ် ‘ကပ်ဖားရပ်ဖားလုပ်သူ’၊ ‘မနာလိုဝန်တိုသူ’၊ ‘မိန်းမ မက်သူ’ နှင့် ‘ယုတ်မာသော ဗီလိန်ကြီး’ ဟူသည့် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချဖွယ် ခေါင်းစဉ်ဆိုးအမျိုးမျိုးအောက်တွင်သာ နစ်မြှုပ် ပုံဖျက်ခြင်း ခံခဲ့ရရှာလေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံကြီးသည် မည်မျှတောင် မတရားလိုက်ပါသနည်း။

အကြီးမားဆုံးသော သရော်ချက်တစ်ခုမှာကား အရာအားလုံးကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် နားလည် သဘောပေါက် သွားပြီး လင်းဖုန်းကို အလွန်အမင်း ရွံရှာမုန်းတီးနေမိပြီဖြစ်သော ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် မြင်ကွင်း ထဲ၌ သူမကိုယ်တိုင်၏ ပုံရိပ်သည် ထိုလင်းဖုန်းဆိုသူနှင့် တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုနီးကပ်ရင်းနှီးလာနေသည်ကို မတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်ရှုနေရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု မကသော အချိန်ကာလများ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။ ဤအချိန်တွင်မူ ကျန်းချန်သည် လူတိုင်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်ကာ၊ သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း အဖတ်ဆယ် မရအောင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့သည်။

သူသည် ကျိုးယန်ဂိုဏ်းမှ မောင်းထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရရုံတင်မကဘဲ သူ၏ ကျောထောက်နောက်ခံဖြစ်သော ကျန်းမိသားစုကြီး တစ်ခုလုံးပင်လျှင် အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရလေပြီ။

သူသည် မိမိ၏ ဓားတစ်လက်ကိုသာ ကိုင်စွဲလျက် လင်းဖုန်းအား အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် တစ်ကိုယ်တည်း လိုက်လံရှာဖွေ စိန်ခေါ်ခဲ့တော့သည်။

မိမိအနေဖြင့် လင်းဖုန်းကို မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း သိသော်လည်း သူသည် နောက်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှေ့သို့ လှမ်းတက်သွားခဲ့ရှာသည်။

ထိုတိုက်ပွဲကို လူတိုင်း မျက်ဝါးထင်ထင် စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

ကျန်းချန်သည် ဒေါသမာန်ဟုန်ကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရှာသည်။ သူ၏ ဓားချက်တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းတွင် နာကျည်းချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် နှလုံးသားတစ်စုံ ကပ်ပါနေပြီး ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်းတွင်လည်း အတိုင်းအဆမဲ့လှသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ စိတ်ပျက်မှုများ ခိုအောင်းနေခဲ့သည်။

သူသည် မသေခင်အချိန်တွင် လင်းဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လျက် မချိတင်ကဲ သောကဗျာပါဒများ ပြည့်နှက်နေ သောအသံဖြင့် တောင်းပန်နေခဲ့သည်။

“သူတို့ကို ချမ်းသာပေးပါ”

ကျန်းချန်သည် တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ အသက်ဘေးအတွက်မူ မဟုတ်ခဲ့ချေ။ သို့ဆိုလျှင် သူပြောခဲ့သော “သူတို့” ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်၌ မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်းခြင်းပါသနည်း။

ကျန်းလျန်ယွဲ့တစ်ယောက် နားမလည်နိုင်ခဲ့ရှာချေ။

ကျန်းချန် သေဆုံးပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့် ကြာမြင့်သည်အထိ လင်းဖုန်းသည် မသေမျိုးအဖြစ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးသည့် အချိန်ကျမှသာ...။

လင်းဖုန်းသည် သူမ၏အပေါ်သို့ သွေးစွန်းနေသော သားသတ်ဓားမကြီးကို မြှောက်လိုက်သည့် ထိုအခိုက် အတန့်တွင်မှ သူမသည် နောက်ဆုံး၌ အရာအားလုံးကို သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ယင်းမှာ လင်းဖုန်း ကျင့်ကြံနေသည့်အရာမှာ နှလုံးသားမဲ့ ဓားလမ်းစဉ် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်တည်း။

ဤလမ်းစဉ်အရ မသေမျိုးအဖြစ် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် လူတစ်ဦးသည် သံယောဇဉ် ကင်းပြတ်ကာ နှလုံးသား မဲ့ရမည်ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ တာအိုလမ်းစဉ်ကို သက်သေပြရန်အတွက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရပေမည်။

မြင်ကွင်းထဲ၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း၊ မှင်သက်အံ့အားသင့်ခြင်း အမူအရာများဖြင့် လင်းဖုန်း၏ ဓားချက်အောက်တွင် သေဆုံးသွားရသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံး၌ ဟားတိုက်၍ ရယ်မောမိတော့၏။

၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်အတွင်း သူမ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဟားဟား၊ ခံရတာ တန်ပါတယ်၊ ဒီလိုသေရတာ တကယ်ကို ကောင်းသား”

နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်တိုင် ဤမြင်ကွင်းများကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရစဉ်အတွင်း သူမအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပစ်ချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့ရသည်မှာ တစ်ကြိမ်ထက်မကခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် သေရန် ထိုက်တန်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် တွန့်လိမ်သွားခဲ့ပြီး အမှောင်ထုက ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြို ပစ်လိုက်တော့၏။

“ပြီးသွားပြီလား”

ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် တီးတိုးရေရွတ်ရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို လွှတ်လိုက်မိသည်။

ဤမြင်ကွင်းများက ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူမ သေသေချာချာ နားမလည်နိုင်သေးသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဆက်လက်၍ မကြည့်ချင်တော့သည်မှာမူ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

သူမကြောင့်နှင့် သူမ၏ အကြီးဆုံးစီနီယာအစ်ကိုကြီး ဒုက္ခဝေဒနာမျိုးစုံ ဆက်လက်ခံစားနေရသည်ကို သူမ မကြည့်ရက် တော့သလို ထိုရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသော မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် မတွေ့မြင် ချေတော့ပါ။

သို့သော်လည်း ကိစ္စရပ်များမှာ သူမ အလိုရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုအလင်းသည် ပူပြင်းတောက်လောင်သော နေမင်းကြီးအလား တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုစူးရှတောက်ပလာကာ မှောင်မိုက်ခြင်းတရားတို့ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း မောင်းထုတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

မျက်စိရှေ့၌ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည့် မြင်ကွင်းမှာမူ... ယခင်အတိုင်းပင် ကျိုးယန်ဂိုဏ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

ရွှေရောင်လိုင်းတန်းများ ယှက်သန်းပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် တစ်နေရာတည်း၌ ပြန်လည်စုစည်းလျက် ကြီးမားလှသော စာလုံးကြီးသုံးလုံးအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့တော့၏။

[ဒုတိယမြောက်ဘဝ]

“ဟင့်အင်း၊ ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါတော့၊ ငါ ဆက်ပြီး မကြည့်ချင်တော့ဘူး၊ နင် ငါ့ကို ဘာတွေ ပြောပြချင်နေတာလဲ”

ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် မိမိ၏ ခေါင်းကို အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်လျက် ရူးသွပ်မတတ် ခါယမ်းနေမိရှာသည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်တိုင် ဘေးလူတစ်ယောက်အဖြစ် ရပ်တည်စောင့်ကြည့်ခဲ့ရစဉ်အတွင်း သူမသည် ကျန်းချန် အတွက် နာကျင်ပူဆွေးခဲ့ရသလို မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း မိုက်မဲမှုများအတွက် အစဉ်တစိုက် အပြစ်တင် နောင်တ ရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်တိုင် ဤအဆိုးမြင်စိတ်များနှင့် စိတ်ဒဏ်ရာများသည် သူမအား မည်သည့်ထွက်ပေါက်မျှမရှိဘဲ အဆက်မပြတ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာသာ ထပ်မံစောင့်ကြည့်ရဦးမည်ဆိုပါက သူမအနေဖြင့် ဧကန်မုချ ရူးသွပ် သွားရပေလိမ့်မည်။

[မင်းကတော့ ဘဝတစ်ခုတည်းမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်မျှသာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ ဖြစ်ပြီး သူကတော့ ဘဝကိုးခုမှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးအထိ တောင့်ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်တယ်]

ဤစာသားသည် ကျန်းလျန်ယွဲ့၏ အသိစိတ်အာရုံထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ဟုတ်လား၊ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်၊ ဘဝတစ်ခု၊ ဘဝကိုးခု၊ ဟုတ်လား”

ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် ရုတ်ချည်းဆိုသလို ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံ၌ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောမိသွားသော်လည်း စိတ်ထဲမှနေ၍ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

“ငါ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုကို ရှာမှဖြစ်မယ်”

ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူမသည် မြင်ကွင်းများ မိမိအလိုလို ပြောင်းလဲသွားမည့်အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်း မနေတော့ဘဲ ကျန်းချန် ရှိနေမည့် နေရာဆီသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တက်ကြွစွာ လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။

ကြီးစွာသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ကျိုးယန်ဂိုဏ်း၏ အနောက် တောင်ကုန်းဆီ၌ သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။ သူသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ အပြုံးမှာလည်း ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

“အတိတ်က အမှားတွေကို သင်ခန်းစာ ယူရမယ်၊ ဒီနေ့က ဂျူနီယာညီမလေး လျန်ယွဲ့ ဂိုဏ်းကို စတင် ဝင်ရောက် တဲ့နေ့ပဲ၊ နောက်ပြီး တစ်လခွဲလောက်ကြာရင် သူမရဲ့ အေးခဲအဆိပ်က ထကြွလာလိမ့်မယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူမ ရေချိုးနေတာနဲ့ ပြန်မတိုးမိအောင် ငါ အချိန်ကြိုပြီး သွားရမယ်၊ သူတို့အားလုံး အမှောင်ထုထဲမှာ သေဆုံး သွားကြတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မကြုံချင်တော့ဘူး”

ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို အသာအယာ မှီထားရင်း ကျန်းချန်သည် မိမိဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်နေရှာသည်။

“…”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်ကာ လဲပြိုကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။

နောက်ဆုံး၌ သူမ အရာအားလုံးကို သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ရလေပြီ။

ဤအရာအားလုံးသည် စိတ်အာရုံချောက်ခြားဖွယ် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ရပ်များ မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်တည်း။

မိမိ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုသည် သူ၏ ဂျူနီယာမောင်နှမများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက်သာ ဘဝကိုးခုတိုင်တိုင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ခန့်မျှ အထင်လွဲမှားမှုမျိုးစုံနှင့် ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်မှု ဝေဒနာတို့ကို ကြိတ်မှိတ်တောင့်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမ ထင်မြင်ယူဆခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။

မြင်ကွင်းသည် တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြန်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာသော အချိန်ကာလသည် ရစ်ပတ်နွယ်လျက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဤဘဝတွင်မူ ကျန်းချန်သည် အတိတ်ဘဝမှ သင်ခန်းစာများကို နာနာကျင်ကျင် သင်ယူထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အထင်လွဲ မှားမှုများနှင့် အခြားသော ပြဿနာရပ်များကို လျှော့ချနိုင်ရန်အတွက် အချိန်ကြိုတင်၍ သွားရောက်ကာ လူတိုင်း၏ ကံကြမ္မာဆိုးကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ရှာသည်။

သို့သော် …

နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည့်တိုင်အောင် အခြေအနေအရပ်ရပ်မှာမူ ယခင်အတိုင်းပင် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ လည်ပတ်နေခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် “သူတို့ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ...” ဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ကျန်းလျန်ယွဲ့အား တစ်ဖန် ပြန်လည်၍ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိစေခဲ့ပြန်တော့သည်။

[တတိယမြောက်ဘဝ]

[စတုတ္ထမြောက်ဘဝ]

[ပဉ္စမမြောက်ဘဝ]

[ဆဋ္ဌမမြောက်ဘဝ]

ဤသို့ဖြင့် ကိုးခုမြောက်သော ဘဝအထိ တရွေ့ရွေ့ ကူးပြောင်းလာခဲ့လေပြီ။

ဤမျှအထိ ကြာမြင့်လှသော အချိန်ကာလအတွင်း ကျန်းချန်သည် သူတစ်ပါး၏ အထင်လွဲမှားခြင်းကို ခံရသည်မှာ နေသားတကျ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မေးခွန်းထုတ် စစ်ဆေးခြင်း ခံရသည့်အခါ၌လည်း ဆင်ခြေပေးကာ ငြင်းခုံရန်ပင် စိတ်မပါတော့ချေ။

သူသည် သူတစ်ပါး၏ အထင်သေးအမြင်သေးမှုများကိုလည်း ယဉ်ပါးလာခဲ့ပြီး ရွံရှာမုန်းတီးဖွယ် စူးစိုက်ကြည့်မှု များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင်အောင် မထူမပါး အပြုံးတစ်ခုဖြင့်သာ ဂရုမစိုက်စွာ တုံ့ပြန်တတ်ခဲ့လေသည်။

သူသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာဆိုးကိုပင် ကျင့်သားရလာခဲ့ပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ရှုံးနိမ့်ရဦးမည် ဆိုပါကလည်း ခါးသက်သော မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုကိုသာ ပြသရုံမျှ ရှိတော့၏။

သို့သော် ဘယ်သောအခါမျှ ပြောင်းလဲမသွားသည့် အရာတစ်ခုကား ရှိနေခဲ့သည်။

သူ သေဆုံးရမည့် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်၌ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာအလိမ်းလိမ်းဖြင့် နာကျည်းချက်များနှင့် ဒေါသ မာန်ဟုန်များ ပြည့်နှက်နေသည့်တိုင်အောင် သူသည် ယခင်အတိုင်းပင် နှုတ်မှ ဆိုမြဲဆိုခဲ့သည်မှာ …

“သူတို့ကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ...”

[ဒသမမြောက်ဘဝ]

၎င်းသည် ယခင်အတိုင်းပင် ကျိုးယန်ဂိုဏ်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယခင်အတိုင်းပင် အနောက် တောင်ကုန်းဆီ၌ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် ကျန်းချန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

နှစ်ပေါင်းနီးပါး တစ်ထောင်ခန့်မျှ ကာလပတ်လုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင် သူမအနေဖြင့် ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဘယ်ခါတိုင်တိုင် ငိုကြွေးမိခဲ့မှန်း၊ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စိတ်ဓာတ်များ အစိမ်းလိုက် ကြေမွပျက်စီးခဲ့ရမှန်းကိုပင် မသိတော့ချေ။

“အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်မကို သေခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ ကျွန်မတို့အားလုံးကို သေခွင့်ပေးလိုက်ပါတော့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ကျွန်မတို့က ဒါနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့က တကယ်ကို မထိုက်တန်တာပါ”

ကျန်းချန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်လျက် ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် မျက်ရည်မဆည်နိုင်ဘဲ ရင်ကွဲမတတ် ရှိုက်ကြီး တငင် ငိုကြွေးနေရှာတော့သည်။

သူမ တကယ်ကို အားအင်ကုန်ခမ်းလှလေပြီ။

ဤကောင်းကင်ဘုံကြီးကိုလည်း စိတ်ကုန်လှပြီ။ ဤမြေကမ္ဘာကြီးကိုလည်း နာကျည်းလှပြီ။ ဒီလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို စိတ်နာလှပါပြီ။ ဤကမ္ဘာမြေကြီးသည် သူမ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုအပေါ်၌ ယုတ်မာ ရက်စက်မှု၊ မနာလို မုန်းတီးမှုများဖြင့်သာ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဘာလို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့များ သူမ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုက ဤမျှလောက်အထိ ဆင်းရဲဒုက္ခပေါင်းစုံကို ခါးစည်း ခံနေရပြီး ထိုယုတ်ညံ့အောက်တန်းကျလှသော လင်းဖုန်းကမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာကြားဝယ် စိတ်တိုင်းကျ မောက်မာ ရမ်းကားခွင့် ရနေရတာလဲ။

ဒါတွေအားလုံးက လင်းဖုန်းသည် ကံကြမ္မာ၏ သားတော် ဖြစ်နေလို့လား။ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဇာတ်လိုက် ဖြစ်နေလို့လား။ အမုန်းတီးဆုံး အရာမှာကား သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လင်းဖုန်းသည် ကံကြမ္မာ ရတနာများ၏ စောင့်ရှောက်ခြင်းကို ခံထားရပါစေဦးတော့၊ သူက ကံကြမ္မာ၏ သားတော်ကြီး ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ ကျန်းချန်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အနာကျင်ဆုံးဖြစ်အောင် ဒဏ်ရာပေးခဲ့သူမှာ တကယ်တမ်းတွင် သူမကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် တကယ်ကို မျက်စိကန်းခဲ့တာပဲ။

“ငါ ပင်ပန်းနေပြီ”

ကျန်းချန်၏ တိုးညှင်း ပြတ်တောင်းလှသော ရေရွတ်သံကြောင့် ကျန်းလျန်ယွဲ့၏ ရှိုက်ငိုသံသည် ရုတ်ချည်းဆိုသလို ရပ်တန့် သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ကျန်းလျန်ယွဲ့သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင်မူ မိမိ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုသည် ရူးသွပ်မတတ် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးနေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“သူတို့အားလုံးကိုပဲ သေခွင့်ပေးလိုက်တော့၊ လူတိုင်းက ငါ့ကို ဗီလိန်လို့ သတ်မှတ်နေကြမှတော့ ငါကပဲ ဗီလိန် အစစ်ကြီး ဖြစ်ပေးလိုက်ရတာပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲ မဟုတ်လား”

ထိုအခိုက်အတန့်ကျမှသာ သူမ သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

အစဉ်အမြဲ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကိုသာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းစွာ ဆင်ယင်လေ့ရှိသော ကျန်းချန်သည် ယခုအခါတွင်မူ အမှောင်ထုပမာ နက်မှောင်လှသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံကြီးကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားခဲ့လေပြီတကား။