အခန်း ၃၂၇

အခန်း(၃၂၇)

စီနီယာက မာရူးကို စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး သူမ စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ တမင်သက်သက် လုပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အခြေအနေက တစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေလို့ ရေချိုးခန်းဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာတင် သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေကြပြီလေ။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမ ထွက်သွားသင့်တာပေါ့။ ဘာမှမသိတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်သွားသင့်တာ။

ဒါပေမဲ့ သူမ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ စီနီယာရဲ့ စကားတွေက သူမကို ရပ်တန့်သွားစေတယ်။ အချစ်ကို ဝန်ခံနေသလိုမျိုးပဲ။ သူမ လန့်ဖျပ်သွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်ကို အရုပ်ကြိုးပြတ် ခွေကျသွားတယ်။ စင်မြင့်အနောက်က ပန်းခြံလေးထဲကနေ သူတို့နှစ်ယောက်ကို သူမ လှမ်းမြင်နေရတယ်။

စီနီယာက စကားကို ပြင်ပြောလိုက်တယ်။ စိတ်ဝင်စားရုံတင်မကဘဲ သဘောကျနေပြီလို့ ဗြောင်ကျကျ ဖွင့်ပြောလိုက်တာပဲ။ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူမ ခေါင်းတွေ မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ စီနီယာက သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဒီလောက်မြန်မြန် ဖွင့်ပြလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူးလေ။ အရင်က စီနီယာနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ စီနီယာက တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့ အိုင်ဒေါတစ်ယောက်လေ။ ဒါ့အပြင် လှလည်းလှတယ်။ တွေ့သမျှလူတိုင်းကလည်း စီနီယာ့ကို အကောင်းမြင်ကြတာချည်းပဲ။ ဒီလိုလူမျိုးက မာရူးကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောနေမှတော့ သူမအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ပါ့မလဲ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူမမှာ ယုံကြည်မှုမရှိဘူး။ မာရူးက သူမကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် အဲဒါက ထာဝရတည်မြဲမယ်လို့ သူမ မထင်ထားဘူးလေ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အထက်တန်းကျောင်းသားတွေပဲ ရှိသေးတာကိုး။ ဒီအရွယ်မှာရတဲ့ အချစ်က ထာဝရတည်မြဲနိုင်စရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ။ တစ်နေ့နေ့တော့ သူတို့ လမ်းခွဲရမှာပဲလို့ တွေးထားပြီး ကျောင်းသားဘဝရဲ့ အမှတ်တရကောင်းတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်လို့ သူမ တွေးထားခဲ့တယ်။ ပိုကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပေါ်လာရင် မာရူး ထွက်သွားမှာပဲလို့ သူမ ထင်ထားခဲ့တယ်။ သူမကိုယ်သူမ အဲဒီလိုပဲ နှစ်သိမ့်ထားခဲ့တာပေါ့။

တစ်နေ့နေ့တော့ သူတို့တွေ သူစိမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြမှာပဲလေ။ အခု လမ်းခွဲလိုက်ရင်တောင် နည်းနည်းလောက်ပဲ ဝမ်းနည်းမိမှာဖြစ်ပြီး မကြာခင်မှာ အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ သူမ တွေးထားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ဘူး။

သူမ ရင်ဘတ်တွေ နာကျင်လာတယ်။ အသက်ရှူလို့မရလောက်အောင်ကို နာကျင်လာတာပဲ။ သူမရဲ့ အဆုတ်ပေါ်ကို ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနဲ့ ဖိချထားသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒီကျောက်တုံးကြီးက သူမရဲ့ ငိုကြွေးသံတွေကိုပါ ပိတ်ဆို့ထားတယ်။ သူမ အသက်လည်း ရှူလို့မရသလို ငိုလို့လည်း မရဘူး။ သူမ လုပ်နိုင်တာဆိုလို့ စကားဆက်ပြောနေတဲ့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်နေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။

မာရူးရဲ့ စကားတွေကို သူမ ဘာတစ်ခုမှ မကြားရဘူး။ မာရူးအပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝန်ခံနေတဲ့ စီနီယာရဲ့ စကားတွေကိုပဲ သူမ ကြားနေရတယ်။ အဲဒီစကားတွေ သူမ နားထဲကို ဖြတ်သွားတိုင်း ပြင်းထန်တဲ့ မူးဝေမှုတွေက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားတယ်။

ဘာလို့လဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဒါက ဒီလောက်တောင် တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စလား။ တော်တော် ထူးဆန်းတယ်။ မာရူးဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်လို့ရတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုမှ မဟုတ်တာ။ သူက ကြိုက်တဲ့သူကို ချစ်ခွင့်ရှိတယ်လေ။ သူက သူမကို သဘောကျနိုင်သလို မကြိုက်ဘဲလည်း နေနိုင်တာပဲ။ အားလုံးက သူ့သဘောပဲလေ။ မာရူးက လမ်းခွဲကြရအောင်လို့ ပြောလာရင်တောင် သူမအနေနဲ့ လက်ခံပေးနိုင်ရမှာ။ တစ်ခါလောက် ဒေါသထွက်ပြီးတာနဲ့ အဲဒီအဖြစ်မှန်ကို အလွယ်တကူ လက်ခံနိုင်ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ နှလုံးသားက ကျိုးပဲ့သွားသလို တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေပြီး အခုတော့ အင်အားမရှိတော့သလို တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားတယ်။

ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးလို့ သူမရဲ့ ဦးနှောက်က တိုးတိုးလေး ပြောနေတယ်။ အဲဒီနှစ်ယောက် တွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်တောင် ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ကျော်ဖြတ်လိုက်သင့်တယ်လို့ ဆိုပေမယ့် သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်။ ဒီနာကျင်မှုက အကြာကြီးခံမှာ မဟုတ်ပါဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ကြည့်ပေမယ့် အချည်းနှီးပါပဲ။

မာရူးက ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက နောက်ကို တွန့်ခနဲ ဆုတ်လိုက်ပြီး အပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေလိုက်တယ်။ အခုဆို သူမ ထွက်သွားလို့လည်း မရတော့ဘူး။

အခုချိန်မှာ သူမဆီကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတချို့ ဝင်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခံစားချက်တွေကို အတည်ပြုပြီး တွဲသွားကြရင်တောင်၊ သူမက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေရင် မာရူးနဲ့ ဆက်တွဲနေလို့ ရနိုင်မလား။ မာရူးက စီနီယာ့ကို ခိုးတွေ့နေရင်တောင် သူမရှေ့မှာ အရင်လိုပဲ ဆက်ဆံနေသရွေ့ အဆင်ပြေနိုင်မလား။

သူမ အလန့်တကြားနဲ့ ခေါင်းကို ခါယမ်းပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒါက မကောင်းဘူး။ လုံးဝကို မကောင်းဘူး။ သူမက အဖြစ်ဆိုးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေတာပဲ။ အဆိုးရွားဆုံးအခြေအနေအတွက် ကြိုပြင်နေတာ။ မာရူးက သူမကို တကယ်မချစ်ဘဲ ပေးလာမယ့် အကြင်နာနည်းနည်းလေးနဲ့ ရပ်တည်နေရမယ့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူမ ကြိုရေးဆွဲနေမိတယ်။

‘အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်လိုမျိုးပေါ့။’

သူမ လက်တွေကို ဆုပ်ထားလိုက်တယ်။ ခြေချောင်းတွေကိုလည်း ကုတ်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နားကို စွင့်ထားလိုက်တယ်။ အခုတော့ မာရူးရဲ့ အသံကို ကြားနေရပြီ။ သူမ တမင်သက်သက် ပိတ်ဆို့ထားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အသံကို ပြန်ကြားနေရပြီ။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ အကယ်၍များ အခုချက်ချင်း သူတို့နှစ်ယောက် ချစ်သူတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ရင်၊ သူမ သူတို့ဆီကို အပြေးလေးသွားပြီး နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ပစ်မယ်၊ ပြီးရင် စီနီယာ့ကို မဲ့ရွဲ့ပြလိုက်မယ်။ အဲဒီနောက် အိမ်ပြန်ပြီးတော့ ငိုပစ်မယ်။ နည်းနည်းလောက် ငိုလိုက်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။

ဒါက သာမန်လူတွေ တုံ့ပြန်မယ့် ပုံစံပဲလေ။ သူမက အဖြစ်ဆိုးထဲက ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး မဖြစ်ချင်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဖြစ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်တောင် သူမက လက်စားချေချင်တာ။ အဆိပ်သောက်ပြီး ရိုမီယိုနောက်ကို လိုက်သေမယ့် ဂျူးလိယက်မျိုးတော့ မဖြစ်ချင်ပါဘူး။

သူမ ဘယ်လိုပဲ ခံစားနေရပါစေ သူမရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကတော့ အတားအဆီးမရှိ တုန်ယင်နေတယ်။ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ မာရူးရဲ့ နေရာက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားနေလဲဆိုတာ သူမ ခံစားနေရတယ်။ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ သူက သူမရဲ့ အိမ်ကို ဇွတ်ဝင်လာပြီး ရမ်းကားစွာနဲ့ပဲ အချစ်ကို ဝန်ခံခဲ့တယ်။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ သိတဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို အပြည့်အဝ နေရာယူထားတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ မာရူးက စီနီယာ့အနားကို တိုးသွားပြီး စီနီယာ့ရဲ့ ပခုံးတွေကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာတယ်။ သူမ ခေါင်းကို လွှဲဖယ်ပစ်လိုက်ချင်တယ်။ ဘာမှမမြင်ခဲ့သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ချင်တယ်။ သူမ ဘာမှမသိသလို နေလိုက်တာက သူမရဲ့ နှလုံးသားအတွက် အများကြီး ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ နှုတ်ခမ်းနှစ်စုံက ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ကြမ်းပြင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသလို သူမ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ ချောက်ကမ်းပါးထဲကို ကျဆင်းသွားသလို ခံစားရတယ်။ သူမက ညည်းညူသံလေးနဲ့အတူ မတ်တတ်ရပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘာအင်အားမှ မရှိတော့ဘူး။

တကယ်တော့ မာရူးက သူမဘက်ကိုပဲ ဆက်ပြီး ကြည့်နေမယ်ဆိုတာကို သူမ ယုံကြည်ထားခဲ့တာ။ မာရူးက စီနီယာ့ရဲ့ ဝန်ခံမှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက စီနီယာ့ကို နမ်းတော့မယ့်ပုံပေါ်နေပြီး စီနီယာက အဲဒါကို ငြင်းဆန်ချင်နေပုံရတယ်။ မာရူးက အဲဒီလို ကောင်လေးမျိုးလား။ သူက အဲဒီလောက်ပဲလား။

သူမ ခေါင်းထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးကို အခုထိ ယုံကြည်နေသေးတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒေါသထွက်မိတယ်။ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေအထောက်အထားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်နေရတာတောင် သူမရဲ့ နှလုံးသားက မာရူးအတွက် ဖွင့်ထားဆဲပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရူးတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ သနားစရာကောင်းလိုက်တာလို့ တွေးမိတယ်။ လွတ်လပ်တဲ့ ဆန္ဒရှိတဲ့သူ၊ အရုပ်တစ်ခု မဟုတ်တဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို ကြည့်ပြီး ဘာဆင်ခြေမှ ရှာနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

သူမက အပြင်ကို အပြေးလေးထွက်သွားပြီး သူ ဘာလုပ်နေတာလဲလို့ မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ပြီးရင် စီနီယာ့ကို တောင်းပန်မယ်လို့ တွေးလိုက်တယ်။ ဒူးကို အားပြုပြီး တစ်ဝက်လောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်မှာ မာရူးက စကားပြောလာတယ်။ သူမက လှမ်းတော့မယ့် ခြေထောက်ကို ပြန်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီအစား မာရူးကို ငေးငိုင်ပြီး ကြည့်နေမိတယ်။

မာရူးက စီနီယာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ပြတ်သားတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ရှင်းလင်းလိုက်တယ်။ စီနီယာက ခေါင်းမာမာနဲ့ စကားနည်းနည်း ထပ်ပြောပေမယ့် မာရူးက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး စည်းတားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စီနီယာနဲ့ ဘယ်တော့မှ ချစ်သူတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူက ဒေါသတောင် ထွက်သွားပြီး စီနီယာ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် သူ အဆင်မပြေဖြစ်ရတယ်လို့တောင် ပြောလိုက်သေးတယ်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ ဖော်ပြလို့မရအောင် ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူမ ပျော်သွားတယ်။ မာရူးက သူမကိုပဲ တွေးပေးနေလို့ သူမ အရမ်းကို ဝမ်းသာသွားတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မာရူးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီတိုင်းကို တုံ့ပြန်နေမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ သူမ ပုန်းနေစရာ မလိုဘူး။ စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာလည်း မလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်လာသေးတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်နေခဲ့တာ။

ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အများကြီး ပိုသက်သာသွားတယ်။ ချိုမြိန်တဲ့ လေနုအေးက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ ငိုချလိုက်မိတယ်။ ငိုစရာ ဘာမှမရှိပေမယ့် သူမ ငိုနေမိတုန်းပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းထားဘူးဆိုရင် သူမ အော်ငိုမိသွားနိုင်တယ်။ သူမ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားပြီး ထွက်လာမယ့် အသံမှန်သမျှကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တယ်။ အခုချိန်မှာ လူမိသွားရင် တော်တော်လေး ရှက်စရာကောင်းမှာ။ တကယ်လို့များ လူမိသွားရင် သူမ အခန်းထဲကနေ အတော်ကြာတဲ့အထိ ထွက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ တကယ်ပြောတာ။

အဲဒီအချိန်မှာ မာရူးရဲ့ အသံကို သူမ ကြားလိုက်ရတယ်။

"ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သူမက အဲဒီ အသက်ရှူနေတဲ့ လေပါပဲ"

ပြာကျမတတ် ဖြစ်နေတဲ့ အနေအထားကနေ သူမ နလံပြန်ထူလာခါစမှာပဲ အဲဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတာ။ ဘာတွေးရမှန်းမသိပေမယ့် မာရူးရဲ့ ပုံမှန် မြှူဆွယ်တဲ့ စကားတွေလိုပဲ ခံစားရတယ်။ သူက အဲဒီစကားတွေကို ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး ပြောလိုက်တာ။ မာရူးနဲ့ ခဏခဏ အတူတူ သွားလာနေရလို့ ဒီလိုစကားမျိုးတွေအပေါ် သူမမှာ ခုခံအားအလုံအလောက် ရှိနေပြီဆိုပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ သူမ တော်တော်လေးကို ရှက်နေမိတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ သူမ ရယ်လိုက်မိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက စီနီယာ့ကို အဲဒီစကားတွေကို လေးလေးနက်နက် ပြောနေတာလေ။

ဒါပေမဲ့လည်း အဲဒီလို ရှက်စရာကောင်းတဲ့ စကားတွေက ချစ်စရာကောင်းနေပြန်တယ်။ အဲဒီစကားတွေထဲက လေးနက်တဲ့ ခံစားချက်တွေက သူမဆီကို ရောက်လာတယ်။ ဘယ်နေရာ ဘယ်အချိန် ဘယ်သူ့ကိုမဆို သူမကို ချစ်တယ်လို့ ပြောတတ်တဲ့ မာရူးကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် မချစ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ သေချာတာပေါ့၊ အဲဒါက သူမ မရှက်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ အခုတော့ သူမ သူတို့နှစ်ယောက်ဆီကို ဘယ်တော့မှ သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ အပြင်ကို ထွက်သွားလိုက်တာနဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာက နီရဲပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ မာရူးက သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့် လှမ်းကြည့်လာတယ်။ သူမ လန့်သွားတယ်။ မာရူးက သူမ ဒီမှာရှိနေတာကို သိနေတဲ့ပုံပဲ။

မာရူးက စီနီယာ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလိုတွေ ပြောခဲ့လဲဆိုတာ သူမ နားလည်သွားတယ်။ သူမကို စချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တချို့ ရှိနိုင်ပေမယ့် သူမကို ဆူနေတဲ့ပုံနဲ့ ပိုတူတယ်။ မင်းက ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ။ ဘာလို့ ပိုပြီး မရဲတင်းနိုင်ရတာလဲ။ မင်းနဲ့ပတ်သက်လာရင် ငါကတော့ ရဲတင်းတယ်လေ။

မာရူးက အဲဒီစကားတွေကို ပြောနေသလိုပဲ။

"ဒါနဲ့ သူပြန်လာရင် ထမင်းဘူးကို ကုန်အောင်စားဖို့ ပြောပေးပါ။ မဖြစ်မနေ စားရမယ်လို့နော်"

'မဖြစ်မနေ' လို့ ပြောပြီးတဲ့နောက် သူမကို နောက်တစ်ခေါက် လှမ်းကြည့်တယ်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်တယ်။ မာရူးက အုတ်ခုံပေါ်ကို တက်သွားတယ်။ သူမက ဒူးလေးပိုက်ပြီး မြေကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေမိတယ်။

အုတ်ခုံပေါ်ကို တက်လာပြီးတဲ့နောက် မာရူးက သူမဘေးမှာ ခဏလောက် ရပ်လိုက်တယ်။

"မင်း ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားဘူးဆိုရင် မပုန်းပါနဲ့။ ဟင့်အင်း၊ မင်း တစ်ခုခု မှားထားရင်တောင် မပုန်းပါနဲ့။ မင်းမှာ ပူပန်စရာတစ်ခုခုရှိရင် ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိုပြောပါ။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ် ရှိနေတာလေ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တစ်ယောက်တည်း နာကျင်မနေနဲ့။ ပြီးတော့ မိုက်မဲတဲ့ အရာတွေကိုလည်း စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့။ အဲဒါအပြင် မင်း ပုန်းချင်တယ်ဆိုရင် သေချာလေး ပုန်းလေ။ ဟာလာဟင်းလင်းကြီးထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ခေါင်းကို လက်နဲ့အုပ်ထားတာက ဘာမှ ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"...တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဒါနဲ့ အခု ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ။ အခုချက်ချင်း အောက်ဆင်းသွားရင်တော့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေမှာနော်"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အောက်ဆင်းမှာပဲ"

"တကယ်လား။ အဲဒါဆိုလည်း မင်း သဘောပဲလေ။ အော်... ထမင်းကုန်အောင် စားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

"အင်းပါ"

သူမ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ မာရူးက ဝန်ထမ်းတွေဆီကို မသွားခင် သူမရဲ့ ခေါင်းလေးကို နှစ်ချက်လောက် ပုတ်သွားတယ်။ သူမ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး စီနီယာ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ စီနီယာက အချည်းနှီး ပြုံးလိုက်ပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ မြေပြင်ပေါ်က သံဘူးခွံတစ်ခုကို ကန်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီသံဘူးခွံလေးက အားကစားကွင်းထဲကို လွင့်စဉ်သွားပြီး ချလွင်ဆိုတဲ့ အသံမြည်သွားတယ်။ စီနီယာက သံဘူးခွံကို ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ သွားကောက်လိုက်တယ်။

သူမ အုတ်ခုံပေါ်ကနေ တိတ်တိတ်လေး ဆင်းလာခဲ့တယ်။ စီနီယာက သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိဘူး။ စီနီယာ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တာက စည်းကျော်သွားသလို ခံစားရပြီး ပြုံးပြလိုက်ရင်လည်း သူမကို အရူးတစ်ယောက်လို ထင်သွားနိုင်တယ်။ ဘာစကားမှမပြောဘဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထမင်းဘူးကို ယူလိုက်ရုံကလွဲလို့ သူမမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ ထမင်းကုန်အောင်စားလို့ ပြောသွားတဲ့ မာရူးရဲ့ စကားတွေက သူမရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတယ်။

"ငါ မာရူးကို သဘောကျတယ်လို့ အခုလေးတင် ပြောလိုက်တယ်"

တူကို ကိုင်ထားတဲ့ သူမရဲ့ လက်တွေက တုန်ယင်သွားတယ်။ စီနီယာက ဒီကိစ္စကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဘယ်လိုမျက်နှာထားမျိုး ထားရမှန်း သူမ မသိတော့ဘူး။ ဒေါသထွက်လို့လည်း မရသလို သနားတဲ့ပုံစံနဲ့လည်း ကြည့်လို့မရဘူးလေ။

"တ-တကယ်လား"

"ဝိုး။ အခုလို ခံစားရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ငါ့ကို မာနကြီးတယ်လို့ပဲ ပြောပြော၊ ငယ်ငယ်တုန်းကပဲ ငါဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့တာရှိတာ။ သင်တန်းသူ ဖြစ်လာကတည်းက အရာအားလုံးက ငါဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့တာချည်းပဲ။ ငါ့ကိုယ်ငါရော ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပါ ငါလိုချင်တဲ့အတိုင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် လူတော်တော်များများက ငါ့ကို ဆဲဆိုခဲ့ကြပေမယ့် အဲဒီလိုလူတွေလောက်၊ အဲဒီထက်ပိုပြီး ငါ့ကို သဘောကျတဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ"

စီနီယာက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို လက်နဲ့ ထောက်ထားလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကစပြီး ဘာတစ်ခုမှ ငါဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်မလာတော့ဘူး။ သရုပ်ဆောင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဖွဲ့ထဲက အခြေအနေပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ မင်း သိလား။ အခု အဖွဲ့က ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်နေပြီ။ ဖျက်သိမ်းရလောက်တဲ့အထိပဲ။ အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ငါတို့က နာမည်အကြီးဆုံးအချိန်ကို ရောက်နေပေမယ့် အဆောင်ကို ပြန်ရောက်သွားတာနဲ့ ပါးလွှာတဲ့ ရေခဲပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသလိုပဲ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် တော်တော်လေးကို ပင်ပန်းတယ်"

ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတဲ့ ဇာတ်ကြောင်းကြောင့် သူမ အသက်ရှူအောင့်ထားပြီး စတင်နားထောင်လိုက်တယ်။ စီနီယာက အရာအားလုံးကို ဝန်ခံနေသလိုမျိုး ပြောပြနေတယ်။

"မင်း သိလား။ ငါ ဆေးတွေ အများကြီး သောက်ရတယ်။ အစာအိမ်အောင့်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ မင်းသိလား။ တော်တော်လေးကို နာတာ။ သေတော့မလားလို့တောင် ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေးပေါ်ကို သွားရင်တောင် ကုသလို့ မရဘူးလေ။ ငါလုပ်နိုင်တာဆိုလို့ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးတချို့ သောက်ပြီး ခဏလောက် လှဲနေဖို့ပဲ ရှိတယ်။ ဆရာဝန်ကတော့ အစာအိမ်အောင့်တာကို သည်းခံဖို့ပဲ ရမယ်လို့ ပြောတယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုက ပြဿနာပဲတဲ့။ ဒါပေမဲ့ဟာ... အထက်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်က အစာအိမ်အောင့်တဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားနေရတယ်ဆိုတာ ဖြစ်သင့်လို့လား"

"စီနီယာ တော်တော်လေး အခက်တွေ့နေခဲ့မှာပဲ"

"ခက်ခဲခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေသေးတယ်။ ငါဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာတဲ့ အရာတွေလည်း ရှိနေသေးတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ငါ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံး ကျန်ခဲ့တာကတော့ လူထုဆီက အာရုံစိုက်မှုပါပဲ၊ အဲဒါလေးပဲ။ ငါက ဟန်ဆောင်ကောင်းတယ်ဆိုပြီး လူတော်တော်များများက ပြောကြတယ်မလား"

"ဟင့်အင်း။ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေက စီနီယာ့ကို တကယ် သဘောကျကြတာပါ"

"အဲဒီလို ပြောပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ မာရူးက ငါ့ကို ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ငါ့ကို ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ဖိအားပေးခံနေရတဲ့ အခြေအနေမှာ သူ့ရဲ့ ဝေဖန်မှုတွေက ငါ့စိတ်ကို ကြည်လင်သွားစေတယ်။ ငါ ဒေါသထွက်ခဲ့ပေမယ့် ဒေါသထွက်တာထက် ကျေးဇူးတင်တဲ့စိတ်က ပိုများတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို သဘောကျသွားတာ ဖြစ်မယ်။ ငါက စင်ဒရဲလားပုံပြင်ကို မယုံကြည်ခဲ့ပေမယ့် အဲဒါကို ယုံကြည်ရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ သိပြီထင်တယ်။ မင်းသားက မင်းသမီးကို ချက်ချင်း ဘာလို့ ချစ်မိသွားလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီ"

စီနီယာက သူမရဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်တယ်။

"မင်းရဲ့ ကောင်လေးကတော့ တကယ် အံ့ဩစရာကောင်းတယ်။ ဝိုး၊ ငါ့ရှေ့မှာ အဲဒီလောက် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ စကားမျိုးကို သူ ဘယ်လိုများ ပြောထွက်လဲ မသိဘူး။ သူ ငါ့ကို ဘာပြောသွားလဲဆိုတာ မင်း သိချင်လား"

"ဟင့်-အင်း၊ ရပါတယ်"

"ဟင့်အင်း၊ မင်း နားထောင်ရမယ်။ သူက မင်းကို သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသွင်းနေရတဲ့ လေတဲ့။ မင်းမပါဘဲ သူ အသက်မရှင်နိုင်ဘူးလို့ ပြောသွားတာ။ ဒါက ဇာတ်လမ်းတွဲလား ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင်ကားလား။ ဟင်း... အဲဒါက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ဆီက အဲဒီလိုစကားတွေကို ကြားခွင့်ရတဲ့ မင်းကို ငါ အားကျသွားတယ်။ ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို သဘောကျလို့ မရဘူးဆိုတာကိုလည်း နားလည်သွားတယ်။ သူ့ကို သဘောကျရင် ငါပဲ နာကျင်ရမှာလေ"

စီနီယာက ခေါင်းလှည့်ပြီး သူမကို လှမ်းကြည့်တယ်။ စီနီယာရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြတ်သားနေပြီး ဘာတုံ့ဆိုင်းမှုမှ မရှိဘူး။ သူမက စီနီယာရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ရှောင်လွှဲဖို့ လုပ်ပေမယ့် စိတ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်း ငါ့ကို ဖြတ်ရိုက်ချင်လား"

"ဘ-ဘာကိုလဲ"

သူမ နောက်ကို တွန့်ခနဲ ဆုတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေလည်း ဝေဝါးသွားတယ်။

"ငါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလို့ ဒါတွေအကုန်လုံး ပြောပြတာပါ။ မင်း ငါ့စကားတွေကို နားထောင်ပြီး ဒေါသထွက်နေရင် ငါ့ကို ရိုက်လို့ရတယ်။ အာ... မျက်နှာကို ရိုက်တာတော့ မကောင်းဘူး ထင်တယ်။ ငါတို့ ရိုက်စရာ အခန်းတွေ ကျန်သေးတာကိုး။ မင်း ငါ့ဆံပင်တွေကို ဆွဲဆုတ်ချင်လား၊ အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုပေါ့"

"ဟင့်အင်း"

"ငါ နှစ်ခါ မမေးဘူးနော်။ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို မရိုက်တော့ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ မရိုက်ပါဘူး"

"အင်း... အဲဒါဆိုလည်း ပြီးရောလေ။ မခုတ်လှဲနိုင်တဲ့ သစ်ပင်ဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ဆိုရိုးစကား ရှိပေမယ့် သူ့ကို ကြည့်ရတာတော့ မခုတ်လှဲနိုင်တဲ့ သစ်ပင်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိသွားသလိုပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်များ... အတူတူ အိပ်ဖူးကြပြီလား"

"စ-စီနီယာ"

"မအိပ်ဖူးသေးဘူး ထင်ပါတယ်။ ဆောရီးပဲ။ ငါ အခု သိပ်ပြီး စိတ်မှန်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဟား"

စီနီယာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။

"အခုကစပြီး မင်း ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားလို့ ရပြီ။ မကောင်းတဲ့ ကောမန့်တွေ သွားရေးလည်း ရတယ်။ မင်း ပြောချင်ရင် ငါ့အကြောင်း မကောင်းပြောလို့ ရတယ်။ ငါ မင်းကို ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကိုလည်း ငါ စကားသွားပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ အစကတည်းက သူက မင်းကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့တာပါ"

"...."

သူမ အပေါ်ကို မော့ပြီး စီနီယာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ စီနီယာက စိတ်သက်သာရာရသွားတဲ့ပုံ ပေါက်နေပေမယ့် စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ပုံပါ ပေါ်နေတယ်။ စီနီယာရဲ့ ခြေထောက်တွေပေါ်က လက်တွေ တုန်ယင်နေတာကို သူမ မြင်လိုက်ရတယ်။ စီနီယာ ငိုတော့မယ့်ပုံပါပဲ။

"ငါ တကယ်ကို စိတ်ပျက်အားငယ်နေမိတာ။ ဒါ သူ့ကြောင့်ပါ၊ ဒါကြောင့် မင်း ငါ့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ နည်းနည်းလောက် စိတ်ရှုပ်နေရုံမို့လို့...."

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စကားတွေစပြောနေတဲ့ စီနီယာ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမ မတ်တတ်ရပ်ကာ စီနီယာ့ကို ဖက်ထားလိုက်တယ်။ သူမ အဲဒီလိုလုပ်သင့်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ စီနီယာက အကျပ်ရိုက်နေခဲ့တာလေ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ မာရူးက မှီခိုအားထားစရာ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပေါ်လာတာဆိုတော့ စီနီယာက မာရူးအပေါ် မှီခိုချင်စိတ် ပေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မာရူးက သူမကို ကျောခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလေ။ စီနီယာ ဘယ်လိုခံစားရမလဲ။ သူမ ပွဲဦးထွက်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့က မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး သရုပ်ဆောင်တဲ့ အပိုင်းမှာလည်း အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ သူမထက် အသက်ပိုကြီးပေမယ့် စီနီယာကလည်း အားနည်းတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါပဲ။ စီနီယာလည်း သူမလိုပဲ ငိုတတ်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။

သူမက စီနီယာ့ရဲ့ ကျောလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။ စီနီယာ စပြီး ငိုချလိုက်တော့တယ်။

* * * * * * * * *

"အဲဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို ခန့်မှန်းရခက်တာပဲ"

သူမနဲ့ ချယ်ရင်တို့ နှစ်ယောက် ကျောင်းထဲမှာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေတာကို ကြည့်ရင်း မာရူး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ သူ မသိပေမယ့် အဆင်ပြေသွားတဲ့ပုံပါပဲ။ ခုနလေးတင် အဲဒီနှစ်ယောက်က သူ့ဆီ လျှောက်လာပြီး နားမလည်နိုင်စရာ စကားတချို့ကို ပြောပြီးတော့ တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ထွက်သွားကြတယ်။ သူ တော်တော်လေး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။

"အစ်ကို"

"ဘာလဲ"

"မိန်းကလေးတွေက တကယ်ကို ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ သတ္တဝါတွေပဲနော်"

"အင်း၊ ဟုတ်တယ်။ ငါက တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး ဖြစ်နေပေမယ့် အဲဒီလိုတော့ ကြားဖူးသားပဲ"

ဝူဂျူးက စကားပြောရင်း အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

မာရူး ငြိမ်ကျသွားတယ်။

"အင်း... တစ်နေ့နေ့တော့ ငါ အိမ်ထောင်ကျမှာပါလေ" ဝူဂျူးက ခါးသီးတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *