အခန်း ၃၃၀

အခန်း(၃၃၀)

ရလဒ်ကိုပဲ ပြောရရင်တော့ အာရမ်ရဲ့ အကူအညီက အောင်မြင်သွားတယ်လေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက် တွဲသွားကြပြီကိုး။ ဒါပေမဲ့ တရားခံဖြစ်တဲ့ အာရမ်ကတော့ မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေတယ်။

ပြဇာတ်ပြီးသွားတော့ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်တွေ အကုန်လုံး လူစုကွဲသွားကြတယ်။ မာရူးက လေးလွှာက ရုပ်ရှင်ပြခန်းထဲ မသွားခင် ပင်မအဆောက်အအုံမှာ လုပ်နေတဲ့ ပွဲတချို့ကို ဝင်ကြည့်လိုက်သေးတယ်။ ပရိုဂျက်တာဘေးမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ကွန်ပျူတာစပီကာ အသေးလေးတွေဆီကနေ ရုပ်ရှင်အသံကို ကြားနေရတယ်။

အဲဒါက စစ်ကားတစ်ကားပဲ။ ကျည်ဆန်မိုးတွေကြားထဲ ကမ်းခြေတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေကြတဲ့ အမေရိကန်စစ်သားတွေရဲ့ ပုံရိပ်တွေကို သူ မြင်နေရတယ်။ နော်မန်ဒီ ကမ်းတက်တိုက်ပွဲကို အခြေခံထားပုံရတယ်။

ပရိုဂျက်တာက တစ်ခါတစ်ရံ မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားတတ်တာမို့ သက်တမ်းကုန်တော့မယ့်ပုံပဲ။ ဇာတ်လိုက်လို့ ထင်ရတဲ့လူ ကျည်ဆန်မှန်တဲ့ အခန်းမှာလည်း မီးခိုးရောင် ဖြစ်သွားပေမယ့် ဘယ်သူမှ စိတ်ပျက်မသွားကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရုပ်ရှင်ပြခန်းထဲက ကျောင်းသားတွေ အကုန်လုံး အိပ်ပျော်နေကြလို့လေ။ သူ ကြားဖူးတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ရုပ်ရှင်ပြခန်းက အိပ်ခန်းနဲ့ ပိုတူတယ်လို့ လူတွေ ပြောကြတာ သူ ကြားခဲ့ရပြီး တကယ်ပဲ ဒီကလူတွေ အကုန်လုံး အိပ်နေကြတယ်။ ဒီမှာ လူခြောက်ယောက်လောက် ရှိတယ်။

မာရူးက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ခုံသုံးခုံကို ပူးပြီး ယာယီအိပ်ရာတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ကန့်လန့်ကာနဲ့ ပြတင်းပေါက်ကြား ဟနေတဲ့ နေရာကနေ နေရောင်ခြည်က ဖြာကျနေတယ်။ နေ့လယ်ဘက် တစ်ရေးအိပ်ဖို့အတွက် ဒီထက်ကောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုတာ မရှိနိုင်တော့ဘူးလေ။ သူက လက်ပိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ကျောင်းသားတွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေကို သူ ကြားနေရတယ်။ အခုချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ လူငယ်ဘဝတွေကို အသုံးချနေကြတာမို့လို့ တော်တော်လေး ပျော်နေကြမှာ အသေအချာပဲ။

ရုပ်ရှင်အသံရယ်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်လာတတ်တဲ့ ဟောက်သံရယ်၊ လေတိုက်လို့ ကန့်လန့်ကာ လှုပ်သွားတိုင်း သူ့မျက်လုံးကို လာကလိနေတဲ့ နွေရာသီ နေရောင်ခြည်ရယ်၊ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ကို ပြုံးမိစေတယ်။ ပွဲတော်ကို သူ သဘောကျပေမယ့် ဒီလို အေးအေးဆေးဆေး နေရတာကို ပိုပြီး နှစ်သက်တယ်။

* * * * * * * * *

သူ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတာက နမ်းနေကြတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲပဲ။ ရုပ်ရှင်က တခြားတစ်ကား ပြောင်းသွားပြီ။ ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ။ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အချိန်ကို သူ စစ်ကြည့်လိုက်တယ်။ ညနေ လေးနာရီ ထိုးနေပြီ။ ဝူဆောင်း ပွဲတော် ပြီးဖို့ တစ်နာရီပဲ လိုတော့တယ်။ အပြင်ဘက်မှာ ဆူညံနေတုန်းပဲ။ ဒီရုပ်ရှင်ပြခန်းလေး တစ်ခုတည်းကသာ ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသလို တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။

ရုပ်ရှင်ပြခန်းထဲကို သူ အသာလေး လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အခန်းထဲမှာ ကျောင်းသား တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ဘူး။ အကုန်လုံး ထွက်သွားကြပြီ ထင်ပါရဲ့။ သူက လက်ဆန့်တန်းပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။ ခါးက နည်းနည်း နာနေတယ်။

"ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်ပြီဟေ့"

တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ မနက်ဖြန်က နောက်ဆုံး ကျောင်းတက်ရမယ့်ရက်လေ။ ဝူဆောင်း ပွဲတော်က ပုံမှန်ထက် ပိုပျော်ဖို့ကောင်းနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျောင်းပိတ်ရက် မတိုင်ခင်လေးမှာ ကျင်းပလို့ပဲ။ သူက သမ်းဝေလိုက်ပြီး ပရိသတ်မရှိဘဲ သူ့ဘာသာ ပြသနေတဲ့ ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ တစ်ခါတလေတော့လည်း ဒီလို အထီးကျန်ဆန်မှုမျိုးကို သူ လိုအပ်တယ်။ ဆူဆူညံညံ ရှိတာက ကောင်းပေမယ့် သူ့အတွေးတွေကို စုစည်းပြီး စိတ်ကို ငြိမ်အောင်ထားဖို့ အချိန်တစ်ခုကလည်း လိုအပ်တာပဲ။

စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သူ့ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ မက်ဆေ့ချ်ဘောက်စ်ကို ဖွင့်ပြီး ချွန်းဟို ဆီကလာတဲ့ စာကို သူ စစ်ကြည့်လိုက်တယ်။ မနက်ဖြန် ညနေ ၄ နာရီမှာ သူက မာရူးကို တွေ့ချင်နေတာ။ နေရာကတော့ ဆိုးလ်က အားကစားရုံတစ်ခုပဲ။

"ပိတ်ပွဲအခမ်းအနားပြီးမှ လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင်... အင်း၊ အချိန်အများကြီး ရပါသေးတယ်"

အဲဒီ လူရွေးပွဲပြီးရင် သူက နှစ်ရက် လေ့ကျင့်ရမှာဖြစ်ပြီး အဲဒါက အရည်အချင်းစစ်ပွဲပဲ။ အရည်အချင်းစစ်ပွဲနဲ့ လူရွေးပွဲသာ အဆင်ပြေသွားမယ်ဆိုရင် ဩဂုတ်လ တစ်လလုံး သူ တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေတော့မှာ။

သူ ထိုင်ခုံတွေကို နေရာပြန်ထားနေတုန်းမှာပဲ ရုပ်ရှင်ပြခန်း တံခါးပွင့်လာပြီး တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာတယ်။ အဲဒီလူက ပရိုဂျက်တာဆီ လျှောက်သွားပြီး စက်ပိတ်ကာ သိမ်းဆည်းဖို့ ပြင်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အတန်းထဲက စပီကာကနေ အားလုံးကို အားကစားရုံမှာ လာစုကြဖို့ ကြေညာလိုက်တယ်။ သူတို့ ပွဲတော်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပုံရတယ်။

* * * * * * * * *

"မင်း ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ"

"ရုပ်ရှင်ပြခန်းထဲမှာ"

"အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်တာလဲ"

"အိပ်မလို့လေ" မာရူးက သမ်းဝေလိုက်ရင်း ဒေးမြောင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဒါထက် ဘယ်သူက အရင် စဖွင့်ပြောတာလဲ"

အဲဒီမေးခွန်းကို ကြားတော့ ဒေးမြောင်က အနေရခက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပြီး မာရူးရဲ့ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်တယ်။ ကြည့်ရတာ ဂျီယွန်းက အရင် စဖွင့်ပြောခဲ့ပုံပဲ။

"ပျော်နေလား"

"...အင်း"

"ငါ ကျောင်းပြောင်းသင့်ပြီလား မသိဘူး။ ကွာ... အထီးကျန်လိုက်တာ"

စင်ပေါ်မှာ ပြောနေတဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ မိန့်ခွန်းက ပြီးတော့မယ်။ မနက်ဖြန်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့လို့ ပြောပြီး သူ ဆင်းသွားတဲ့အခါမှာတော့ ကျောင်းသားတွေက 'မနက်ဖြန်လည်း ဒါကြီး တစ်ခုလုံးကို ထပ်နားထောင်ရဦးမှာလား' ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး စကားတွေကို အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စပြောကြတော့တယ်။

"ဒီမှာတင် ဝူဆောင်း ပွဲတော် ပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာလိုက်ပါတယ်"

ကျောင်းသားကောင်စီ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ကြေညာချက်နဲ့အတူ ဝူဆောင်း ပွဲတော် အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အတန်းကိုယ်စီက ဆရာတွေက တာဝန်ယူလိုက်ကြတယ်။ ပွဲတော် ပြီးသွားပေမယ့် ရှင်းလင်းရေး လုပ်စရာတွေ ကျန်နေသေးတာကိုး။

"ဒါပြီးရင် လေ့ကျင့်ရေးအခန်းမှာ ဆုံကြမလား"

"အင်း။ ငါ တခြားလူတွေကို မက်ဆေ့ချ် ပို့ပြီးသွားပြီ"

ကျောင်းသားတိုင်းက သူတို့ ထိုင်နေတဲ့ ခုံတွေကို ယူပြီး ကိုယ့်အတန်းကို ပြန်သွားကြတယ်။ အားလုံးက ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံပဲ။ တစ်နေကုန် နေပူထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြတာဆိုတော့ သိပ်တော့လည်း မထူးဆန်းလှပါဘူး။

"မနက်ဖြန် ပိတ်ပွဲအခမ်းအနားကို နောက်မကျစေနဲ့။ မင်းတို့ရဲ့ စားပွဲတွေနဲ့ လော့ကာတွေကို ရှင်းထုတ်ရမှာဖြစ်လို့ ဒီနေ့ အချို့တစ်ဝက်ကို ကြိုယူသွားကြ။ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ကျောင်းကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုတွေ လုပ်ချင်လုပ်မှာမို့ ပစ္စည်းပျောက်ရင် ကျောင်းက တာဝန်ယူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့အတွက် အားလုံးပဲ တာဝန်ကျေပါတယ်။ မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြမယ်"

အချိန်တိုတို အတန်းပိုင်ချိန် ပြီးသွားတော့ မာရူးက လွယ်အိတ်ကို ယူပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။

"မသွားခင် ကွန်တိန်နာဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်။ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖိနပ်တွေ ယူသွားပေးမယ်"

"ငါကော လိုက်ခဲ့ပေးရမလား"

"ဒိုဝူးကို ခေါ်သွားလို့ရပါတယ်"

"ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

"မလိုက်နဲ့၊ မင်း ကလပ်အခန်းကို အရင်သွားသင့်တယ်"

အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ဒေးမြောင်က ကပျာကယာ ဖြစ်နေတယ်။ ဒိုဝူးကလည်း သူ ဘာလို့ သွားရတာလဲဆိုပြီး ညည်းညူနေတယ်။ ဒေးမြောင်က ဒိုဝူးကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး လှေကားပေါ်ကနေ ဆင်းသွားတော့တယ်။

မာရူးက ငါးလွှာကို မတက်ခင် လှေကားပေါ်က ဆင်းသွားတဲ့ ဒေးမြောင်နဲ့ ဒိုဝူးတို့ကို လှမ်းကြည့်နေလိုက်တယ်။ ပထမနှစ်တွေ ရောက်မလာကြသေးဘူး။ သူတို့တွေ ရှင်းလင်းရေး လုပ်နေကြတုန်းပဲ ထင်တယ်။ ဒုတိယထပ်မှာ ပြသထားတဲ့ ကိရိယာတွေနဲ့ ပစ္စည်းမျိုးစုံကို သိမ်းဆည်းဖို့ အချိန်တော်တော် ယူရမှာလေ။

"ဘာလဲ၊ ပွဲတော်က ပြီးသွားပြီလား"

သူ့အခန်းလိုမျိုး ဝင်လာတဲ့သူကတော့ ယိုဂျင်ပါပဲ။ သူက စိတ်ပျက်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ တီရှပ်အဖြူနဲ့ အပြာရောင် အိုဗာရော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။

"မင်းက ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်နေတာလား"

"အင်း။ ဒါထက် နင်တို့တွေ လေ့ကျင့်စရာ မရှိဘူးလား။ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မရှိကြတာလဲ"

"သူတို့ ပစ္စည်းတချို့ သွားယူကြတယ်။ ဒါထက် မင်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားကစားတာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခု လုပ်သင့်တာပေါ့။ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"

"နင့်ကောင်မလေးနဲ့ အများကြီး လျှောက်လည်ပြီးမှ ဒီကို လာတာမို့လို့ အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့"

"တကယ်လား။ ဘယ်တွေသွားခဲ့ကြတာလဲ"

"ဈေးဝယ်ထွက်ကြတယ်၊ ငါ့အမေဆိုင်မှာ သူ့ကို ဆံပင်လုပ်ပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ရုပ်ရှင်အတူတူ ကြည့်ကြတယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ မနာလို ဖြစ်နေပြီလား"

"အင်း၊ တော်တော်လေး မနာလို ဖြစ်နေပြီ"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ဖုန်းက မြည်လာတယ်။

"အင်း၊ ဘာကိစ္စလဲ"

“ငါ ဒီရောက်တုန်း စားစရာတချို့ ဝယ်မလို့ စဉ်းစားနေတာ။ တခြားလူတွေ အဲဒီမှာ ရောက်နေပြီလား”

"မရောက်သေးဘူး။ ဩော်... နောက်ထပ် တစ်ယောက်ရှိသေးလို့ ပုံမှန်ထက် ပိုဝယ်ခဲ့"

“ယိုဂျင် ရောက်နေတာလား”

"အင်း။ သူလည်း ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ယူလာတယ်"

မာရူးက ယိုဂျင် ယူလာတဲ့ ဘူးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ မိတ်ကပ်တွေ ထည့်ထားတဲ့ဘူးနဲ့ တူတယ်။ ဒေးမြောင်က အိုကေလို့ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားတယ်။

"အားနေကြတာပဲ။ ငါ့ကလပ်က ကောင်မလေးတွေဆို မနက်ကတည်းက လေ့ကျင့်နေကြတာ"

"အချိန် သိပ်မကျန်တော့တာကို သိပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ ဘာထူးမှာမို့လဲ။ ဒါထက် အဲဒါကို ဘာလို့ ဒီယူလာတာလဲ"

"ပြိုင်ပွဲက ရက်ပိုင်းပဲ လိုတော့တယ်လေ။ အဲဒါကြောင့် ပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင် လေ့ကျင့်ဖို့ စဉ်းစားထားလို့"

"ဆိုးလ် ဒေသအတွက် အရည်အချင်းစစ်ပွဲက ဘယ်တော့လဲ"

မာရူးက မိတ်ကပ်ဘူးကို ဖွင့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

"ငါတို့က ဒီစနေနေ့မှာ။ နင်တို့ကော စနေ ဒါမှမဟုတ် တနင်္ဂနွေ မဟုတ်ဘူးလား"

"အင်း"

"ဘယ်တော့လဲ"

"စနေနေ့လေ။ ဒါ ဖောင်ဒေးရှင်းလား"

မာရူးက ဘူးအဝိုင်းလေးတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"အင်း။ အဲဒါနဲ့ နင့်မျက်နှာကို အရင်ဆုံး လိမ်းပေးရမယ်၊ ပြီးမှ မျက်နှာကျနဲ့အညီ မိတ်ကပ် လိမ်းရမှာ။ လုပ်နေတုန်းမို့လို့ နင့်ကို အရင် စလုပ်ရအောင်"

"အခုလား"

"ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားစမ်းပါ"

ယိုဂျင်ကို သူ ငြင်းမရတာမို့ စကားနားထောင်တဲ့အနေနဲ့ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ တရှပ်ရှပ် မြည်သံတချို့ကို သူ ကြားနေရတယ်။ ပေါင်ဒါနံ့က သူ့နှာခေါင်းထဲ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။

"မျက်လုံး မဖွင့်နဲ့နော်။ ဒါ မျက်လုံးထဲ ဝင်ရင် အရမ်းစပ်မှာ"

"သိပါပြီ၊ ဂရုတစိုက်သာ လုပ်ပါ"

သူ မျက်စိမှိတ်ပြီး စောင့်နေပေမယ့် ယိုဂျင်က အတော်ကြာတဲ့အထိ မစသေးဘူး။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ဝါဂွမ်းနဲ့တူတဲ့ ရေမြှုပ်တစ်ခုက သူ့ပါးပြင်ကို လာထိတယ်။

"ငြိမ်ငြိမ်နေ"

"အေးပါ၊ အေးပါ။ ငါ လုံးဝ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးမယ်၊ လှအောင်သာ ပြင်ပေးစမ်းပါ"

သူ့ပါးပေါ်က အထိအတွေ့ ပျောက်သွားပြီးနောက် ပိုပြီး စိုစွတ်တဲ့ အရာတစ်ခုက သူ့မျက်နှာကို လာထိတယ်။ အေးစက်တဲ့ ခံစားမှုကြောင့် သူ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့ ယိုဂျင်က သူ့ကို မလှုပ်ဖို့ ပြောတယ်။

"မင်း ဒါကို တကယ် ပြင်တတ်တယ် မဟုတ်လား"

"အင်း... ပြင်တတ်ပါတယ်"

အဖြေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ သူ စိုးရိမ်လာတယ်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ လူရွှင်တော်ကြီး ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်နေမိတယ်။

"နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်"

ခိုင်းတဲ့အတိုင်း သူ နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်တယ်။ နှုတ်ခမ်းနီက သူ့နှုတ်ခမ်းကို လာထိတယ်။ တခြားသူက နှုတ်ခမ်းနီ ဆိုးပေးတဲ့ ခံစားမှုက သိပ်တော့ အဆင်မပြေလှဘူး။ ယားကျိကျိနဲ့ နည်းနည်းလည်း ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်။

"နှုတ်ခမ်းနီကိုတော့ ငါ့ဘာသာ ဆိုးလို့ရပါတယ်"

"ငြိမ်ငြိမ်သာနေစမ်းပါ။ ဒီဆရာမကြီးကို ယုံပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နေ"

"ဘာအရောင်လဲ"

"ရမ္မက်ပြင်းပြတဲ့ အနီရောင်"

"...ငါ့ကို နောက်မနေပါနဲ့"

"စကားမပြောနဲ့၊ ပျက်ကုန်လိမ့်မယ်။ နင့်နှာခေါင်းကို အခု စလုပ်တော့မယ်"

ပြဇာတ်အတွက် မိတ်ကပ်ပြင်တဲ့အခါ ပါးပြင်လိုမျိုး မျက်နှာကျတွေမှာ မိတ်ကပ်က တော်တော်လေး ထူတယ်။ အလင်းရောင် အပြင်းကြီးအောက်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ မျက်နှာကောက်ကြောင်းကို ပေါ်လွင်စေဖို့ တမင်တကာ ဒီလို လုပ်ရတာလေ။ သာမန်မိတ်ကပ်က စင်ပေါ်ရောက်သွားတဲ့အခါ သရုပ်ဆောင်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို မှေးမှိန်သွားစေလိမ့်မယ်။ ဒီလို တွေးကြည့်ရင် သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ မိတ်ကပ်က မျက်နှာဖုံးတစ်ခုနဲ့ တူတယ်။ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို သရုပ်ဆောင်က တပ်ဆင်သလိုမျိုး မျက်နှာပေါ် မိတ်ကပ်လိမ်းတာက မတူညီတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတစ်ခုကို မျက်နှာပေါ်မှာ ပုံဖော်လိုက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။

"ပွဲတော်မှာ နင် ဘာလုပ်ခဲ့သေးလဲ"

"ဘာမှ မလုပ်ဘူး၊ အိပ်ပဲ အိပ်နေတာ"

"အိပ်တယ်၊ ပွဲတော်ရက်ကြီးကိုတောင်မှလား"

"ခွန်အားရှိတဲ့ လူငယ်တွေပဲ ဆော့ကစားသင့်တာလေ"

"နင့်အသံက အသက် ၇၀ အရွယ် အဘိုးကြီးနဲ့ တူတယ်"

လက်ချောင်းတစ်ချောင်းက သူ့နဖူးကို လာထိတယ်။ သူ့နဖူးပေါ်မှာ တစ်ခုခုကို ဖြန့်လိမ်းနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခြေသံတွေကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။ ပထမနှစ်တွေ ရောက်လာပြီလားလို့ မာရူး တွေးလိုက်မိတယ်။

"အို..."

ယိုဂျင် ဒီမှာရှိနေတာကို သူတို့ အံ့သြသွားပုံရတယ်။ မာရူးက ဂျီယွန်းလို့ ထင်လိုက်တဲ့သူက အံ့ဩတကြီး အသံထွက်လာတယ်။

"နင်တို့တွေ ကြည့်ထားသင့်တယ်"

ယိုဂျင်က ပြောလိုက်တယ်။ သူ့အသံမှာ နောက်ပြောင်ချင်တဲ့ လေသံ ပါနေတယ်။ ဒီအခြေအနေအရ သူ့မျက်နှာကို သူ နောက်ပြောင်နေတာ သေချာသွားပြီလို့ မာရူး တွေးလိုက်တယ်။

"ငါ အခု မျက်လုံး ဖွင့်လို့ရပြီလား"

"အခု ဖွင့်လိုက်ရင် မျက်လုံးထဲ သွားတိုက်ဆေး ဝင်တာထက် ပိုစပ်လိမ့်မယ်"

သူ့မှာ သည်းခံဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ အဲဒီနောက်မှာ အာရမ်နဲ့ ဘန်ဂျူးတို့ရဲ့ အသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သူတို့အားလုံး အံ့ဩတကြီး အသံပြုလိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရယ်ကြတယ်။ သူ လူရွှင်တော်ကြီးများ ဖြစ်နေပြီလား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မိုက်တဲ့ မျက်ရည်ပေါက် ပုံစံလေးတော့ ပါချင်သေးတယ်။

သူ့နဖူးနဲ့ နှာခေါင်းကို ပွတ်ဆွဲနေတဲ့ လက်က ချော်သွားတယ်။ မာရူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

"ဟေ့... နင် ဒီအပေါ်မှာ သိပ်ကြိုးစားအားထုတ်ပုံ မရပါလား"

"စကားမပြောနဲ့ စောင့်နေ။ ဒီမှာ ကြိုးစားနေတာ"

'အေးပါ... နင် သိပ်ကြိုးစားတာပဲ။'

စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ရင်း သူ စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ တိုးညင်းတဲ့ သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရတာမို့ မိတ်ကပ်ပြင်လို့ ပြီးသွားပုံရတယ်။

"ပြီးပြီလား"

"အင်း"

"မျက်လုံး ဖွင့်လို့ရပြီလား"

"ဖွင့်လိုက်"

မာရူးက မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်တယ်။ သူ့အရှေ့မှာ မှန်အသေးလေး ကိုင်ထားတဲ့ ယိုဂျင် ရှိနေတယ်။ သူ့နောက်မှာတော့ ပထမနှစ်တွေက ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထားတွေနဲ့ ရပ်နေကြတယ်။ အကုန်လုံး ရယ်ချင်တာကို အောင့်ထားရတဲ့ပုံပဲ။ သူ့မျက်နှာတော့ ပျက်စီးသွားပြီဆိုတာ သူ သေချာသိလိုက်တယ်။

မှန်အသေးလေးကို ယူပြီး သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ နှုတ်ခမ်းဘေးကို ပြန့်ထွက်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီတွေ၊ မျက်လုံးအောက်က အမည်းစက်တစ်ခုနဲ့ အရမ်းနီရဲနေတဲ့ ပါးပြင်တွေကို ထည့်မတွက်ဘူးဆိုရင် မိတ်ကပ်က မျှော်လင့်မထားလောက်အောင်ကို ကြည့်ကောင်းနေတယ်။

"ငါတို့ အကုန်လုံးကို တကယ်ပဲ ဒီလိုမျိုး လုပ်ပေးနိုင်မှာလား။ နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်စရာပဲ"

"နင်က ဘာကို သဘောမကျဖြစ်နေတာလဲ"

"ဒီနေရာနဲ့ ဒီနေရာ။ အချိုးလည်း မကျဘူး"

"ဒါဆို နင် သဘောမကျဘူးပေါ့"

"မကျဘူး။ မင်း လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင်လည်း သေသေချာချာ လုပ်ပေးသင့်တာပေါ့။ မင်း တကယ်ပဲ ဒါကို သင်ထားတာ ဟုတ်ရဲ့လား"

အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ယိုဂျင်က ပြုံးယောင်သမ်းသွားပြီး လက်ပိုက်လိုက်တယ်။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူမက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတယ်။

"နားထောင်လိုက်ဦး"

ယိုဂျင်က သူ့အနောက်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ အနောက်မှာလား။ မာရူးက နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ခါးသက်သက် အပြုံးလေးနဲ့ ပြုံးနေတဲ့ သူမကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ထဲမှာ မိတ်ကပ်ပစ္စည်း အများကြီး ရှိနေတယ်။

"ဆိုးတယ်မလား"

"...."

မာရူး ဘာမှမပြောဘဲ ယိုဂျင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ထူးဆန်းတဲ့ အချက်တချို့ကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်လေ... သူတို့ အတူတူ လည်ခဲ့တယ်လို့ ပြောထားပေမယ့် သူမတစ်ယောက်တည်း ဒီကို ရောက်လာတာရယ်၊ ပြင်ဆင်ချိန်က ထူးဆန်းလောက်အောင် ကြာနေတာရယ်၊ 'အင်း... ပြင်တတ်ပါတယ်။' ဆိုပြီး ပြောခဲ့တာရယ်။ သူ ရယ်လိုက်မိတယ်။ ပထမနှစ်တွေ ဘာလို့ အံ့ဩသွားကြတာလဲဆိုတာကို အခုမှ သူ နားလည်သွားတော့တယ်။

"သူက ငါ့အကူလေ။ တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် ငါတို့ အတူတူ သွားကြမှာ"

အကူဟုတ်လား။ မာရူး လှည့်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"မြောင်ဟွာ အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ အရည်အချင်းစစ်ပွဲကကော"

"အဲဒါက စနေနေ့လေ"

"မင်း လာလို့ အဆင်ပြေပါ့မလား။ နှစ်ကျောင်းလုံးက တောင်ပိုင်း ဂျောင်ဂီ ကလေ"

"ငါ မိတ်ကပ်ပြင်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ ငါတို့ကျောင်းက ကျရှုံးသွားမယ် မထင်ပါဘူး"

သူမက ယုံကြည်မှု ရှိပုံရတယ်။ မာရူး အသာလေး ပြုံးလိုက်တယ်။

"ဒါဆို ဒေးမြောင်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး လွှတ်လိုက်တာ မင်းပေါ့လေ" လို့ သူက ယိုဂျင်ကို မေးလိုက်တယ်။

သူမက ဒါက သဘာဝပဲဆိုတဲ့အတိုင်း ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒေးမြောင်နဲ့ ဒိုဝူးက စားစရာတချို့နဲ့ ဝင်လာကြတယ်။ ဒိုဝူးက ယိုဂျင်နဲ့ သူမကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာထား ဖြစ်သွားတယ်။

"ကဲ... အားလုံး စုကြ။ မိတ်ကပ် လိမ်းကြရအောင်။ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ လိုက်ဖက်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့။ ဩော်... သူက မာရူးရဲ့ ကောင်မလေးလေ၊ နင်တို့ပြဇာတ်အတွက် မိတ်ကပ်ပြင်တဲ့နေရာမှာ ငါ့ကို ကူပေးလိမ့်မယ်" လို့ ယိုဂျင်က ရွှင်ရွှင်ပျပျ ပြောလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

"ငြိမ်ငြိမ်နေ"

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။ ငါ့မျက်လုံးကို လာလာ ထိုးနေတာပဲ"

"ဟယ်၊ နင် စကားများလိုက်တာ။ နင့်မျက်နှာပေါ်မှာ တစ်ခုခု ဆွဲပစ်လိုက်ရ"

"ဟေ့... ဒါပြီးရင် တွေ့မယ်"

"ကြောက်စရာကြီး"

ဒိုဝူးနဲ့ ယိုဂျင်တို့ အချင်းချး ရန်ဖြစ်နေကြတယ်။

"သူတို့က အဆင်ပြေကြတယ် မဟုတ်လား"

မာရူးက သူ့ဘေးမှာရှိတဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတယ်။

"သူတို့က ရန်သူတွေလိုပဲ။ ဒါထက် မင်း လေ့ကျင့်စရာ မရှိဘူးလား။ ဒီကို ဒီလို လာလို့ရလို့လား"

"ငါတို့က မနက်ကတည်းက ပြီးသွားပြီ။ ပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင် တစ်ပတ်အလိုကစပြီး ငါတို့ လေ့ကျင့်တဲ့အချိန်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီ"

အဲဒီလိုပြောပြီးနောက် သူမက တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့ ဆံပင်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။ တနင်္ဂနွေနေ့က တွေ့တုန်းက သူမမှာ ရှည်လျားဖြောင့်စင်းတဲ့ ဆံပင်တွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့တော့ နည်းနည်း တိုသွားတယ်။ ပြီးတော့ အကောက်လေးတွေလည်း ပါလာတယ်။ သူ သတိထားမိသလိုများ ဟန်ဆောင်လိုက်ရမလားလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းပေမယ့် ဒီနေ့တော့ သူမ လှတယ်လို့ ပြောပြဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

"မင်း ဆံပင်လေးက လှတယ်"

"ငါနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေဘူးလား"

"လုံးဝပဲ"

"တကယ်လား။ ငါကတော့ နေရခက်သလို ခံစားနေရတယ်"

"ဆံပင်တိုတိုလေး တစ်ခါလောက် ညှပ်ကြည့်ပါလား။ မင်းနဲ့ လိုက်မှာပါ"

"ဆံပင်တိုဆိုရင် ငါ့အတွက် ထူးဆန်းနေမယ် ထင်တယ်"

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းနဲ့ လိုက်မှာပါ"

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက သိပ်ကို သိနေလို့ပဲလေ။ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ မင်းကို အများကြီး မြင်ဖူးခဲ့တာကိုး။ မာရူးက ပြုံးလိုက်ပြီး အောက်ကျနေတဲ့ သူမရဲ့ ဆံပင်လေးတချို့ကို သပ်တင်ပေးလိုက်တယ်။

"အာ... ဟုတ်သားပဲ။ တကယ်တော့ ငါ ကြွားစရာလေး တစ်ခုရှိတယ်"

"ကြွားစရာလေး ဟုတ်လား"

"ငါ ဇာတ်လမ်းတွဲတိုလေး တစ်ခုအတွက် ပထမအဆင့် လူရွေးပွဲ အောင်သွားတယ်"

"ဇာတ်လမ်းတွဲတိုလေး ဟုတ်လား။ တီဗီအစီအစဉ်ပေါ့"

"အင်း"

"အဲဒါကို ဘယ်တုန်းက ပြင်ဆင်လိုက်တာလဲ"

"သိပ်မကြာသေးပါဘူး။ ငါတို့ကျောင်းက ဘွဲ့ရတစ်ယောက်က အေဂျင်စီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တော့ ငါ လုပ်ချင်လားလို့ မေးတာလေ။ ငါ အောင်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက ပထမအဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်"

"အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့။ မင်းသာ အောင်သွားရင် တီဗီမှာ မင်းကို တွေ့ရတော့မှာပေါ့"

"အင်း။ သူငယ်ချင်းနေရာက ပါရမှာဆိုတော့ အောင်သွားရင်တောင် သိပ်တော့ ပါရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဘယ်ပြောလို့ရမလဲ။ မင်းက အဓိကဇာတ်ဆောင်တောင် ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲ"

"အာ... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

မာရူး သူမကို ဂုဏ်ပြုစကား ပြောလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေကို ဆက်လုပ်နေသမျှ ကောင်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်လာမှာပဲ။ သူ့ကို စိုးရိမ်စေတဲ့ အရာတစ်ခုရှိတယ်ဆိုရင် အဲဒါက အရင်ဘဝတုန်းက သူမ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်လောက်အထိပဲ ပြဇာတ်ရုံတွေမှာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာကိုပဲ။

'ဒါဆို ဒီကနေစပြီး လမ်းခွဲတွေ အများကြီး ပေါ်လာတော့မှာပေါ့။'

မာရူးက သူမရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အနာဂတ်မှာ ဘဝက ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သူ မသိပေမယ့် သူမအတွက် သူ ရှိနေပေးမှာပဲ။

"ဟေ့… ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ရည်းစားထားခွင့် မပြုဘူး" ယိုဂျင်က အော်ပြောလိုက်တယ်။

မာရူးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဒေးမြောင်ကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ ဒေးမြောင်က 'ရည်းစားထားတယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားတာနဲ့ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

"မင်း အဲဒါကို သူ့ကို သွားပြောသင့်တယ်"

"အဲဒါက ဘာသဘောလဲ"

"သူ့ကိုသာ သွားမေးကြည့်လိုက်လေ"

မာရူးက တဟားဟားရယ်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာထား ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်တယ်။

'ဒါက ပွဲတော်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အဆုံးသတ်တစ်ခုပဲ။'

သူမက သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ပွဲတော်တစ်ခု။ ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့အရာဆိုတာ ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး။

* * * * * * * * *