အခန်း ၃၃၅

အခန်း(၃၃၅)

ဂျုံဂျင် က သူ့လက်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲကနေ ထွက်လာတယ်။

လေ့ကျင့်နေတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေ အကုန်လုံး ပြန်သွားကြပြီဖြစ်လို့ အဆောက်အအုံကြီးက တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ အဆောက်အအုံကို အကဲခတ်နေတဲ့ ဂျုံဂျင် က မွေ့ရာတွေကာထားတဲ့ နံရံရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီ အထူကြီးဖြစ်နေတဲ့ မွေ့ရာကို နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် ထိုးကြိတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူ ကျေနပ်သွားပုံနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။

"အစ်ကိုကြီး၊ သူတို့ကို ဒီနေရာမှာပဲ တွေ့လို့ရမလား"

"ရတာပေါ့၊ လုပ်လေ"

"ကဲ ဒါဆိုရင်။ အားလုံးပဲ ဒီမှာ တစ်တန်းတည်း ရပ်ပေးလို့ရမလား"

ကျောင်းသား ဆယ့်တစ်ယောက်က မွေ့ရာရှေ့မှာ သွားရပ်လိုက်ကြတယ်။ ဂျုံဂျင် က သူတို့ရှေ့ကနေ လမ်းလျှောက်သွားရင်း ခေါင်းအစခြေအဆုံး အကဲခတ်နေတယ်။ သူက 'ဟင်း' ဆိုတဲ့ အသံမျိုးပြုရင်း စဉ်းစားနေတယ်။

မာရူး က သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ဂျုံဂျင် ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ကို အကဲဖြတ်နေသလို ကြည့်နေတဲ့ ဂျုံဂျင် ရဲ့ အကြည့်ကို သူ သဘောမကျဘူး။ ပြခန်းမှာ ချိတ်ပြထားတဲ့ ငါးကွမ်းရှပ်တစ်ကောင်လို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဂျုံဂျင် နဲ့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတယ်။ ဂျုံဂျင် ရဲ့ နှုတ်ခမ်းမှာ ဖျော့တော့တော့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတာကို မာရူး မြင်လိုက်ရတယ်။

အဲဒီနောက် ဂျုံဂျင် က ဘာမှမပြောဘဲ နောက်ထပ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆီ ထွက်သွားတယ်။

"ဟုတ်ပြီ၊ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ မကိုက်ညီတဲ့သူ တချို့ကို ဖယ်ထုတ်ရမယ်ထင်တယ်"

ဂျုံဂျင် က လူခုနစ်ယောက်ကို ရွေးထုတ်လိုက်တယ်။

"ဖုန်းနံပါတ်တွေ ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင် လူအုပ်စုအခန်းတွေ လိုအပ်တဲ့အခါ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်။ ကင်မရာထဲမှာ ပါဖို့အတွက်တော့ ခင်ဗျားတို့က နည်းနည်းလေး လိုအပ်နေသေးတယ်"

အဲဒီစံနှုန်းတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ သူ ပြောမသွားသလို၊ သူတို့ဆီက ဘယ်အချက်ကို သဘောမကျဘူးဆိုတာကိုလည်း မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီခုနစ်ယောက်ကတော့ ခါးသီးတဲ့ မျက်နှာပေးတွေနဲ့ ထွက်သွားကြတယ်။ ချွန်းဟို ကလည်း သိပ်ပြီး ဝင်မပြောဘူး။ သရုပ်ဆောင်တွေ ရွေးချယ်မယ့်ကိစ္စကို ဂျုံဂျင် ဆီ လုံးဝ လွှဲပေးထားပုံရတယ်။

"မင်းတို့ လေးယောက်၊ နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးမှာ ရပ်နေတဲ့ မာရူး က အရင်ဆုံး စပြောလိုက်တယ်။

"ဟန်မာရူး၊ ကန်ဆူယောင်း၊ အန်ဘန်ဂျူး၊ ချွဲဂျွန်ဂီ။ ဟုတ်ပြီ။ မင်းတို့နာမည်တွေကို ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်။ မင်းတို့လေးယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အသက်ဝင်နေလို့ ရွေးလိုက်တာ။ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားထားတာပေါ့လေ။ မင်းတို့ရဲ့ အရပ်အမောင်းတွေက မင်းတို့နဲ့အတူ သရုပ်ဆောင်မယ့် အဓိကဇာတ်ဆောင်တွေနဲ့ သွားဆင်နေတယ်။ အက်ရှင်အခန်းတွေအတွက်ကတော့ အစ်ကိုကြီးက အာမခံထားတဲ့အတွက် ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုလောက်ဘူးထင်တယ်။ အို၊ ငါ မေ့တော့မလို့"

ဂျုံဂျင် က ရုံးခန်းထဲကနေ ကင်မရာတစ်လုံး ယူလာပြီး ဓာတ်ပုံစရိုက်တယ်။ သူတို့လေးယောက်လုံး ဓာတ်ပုံရိုက်ခံလိုက်ရတယ်။

"ဒီထဲမှာ သရုပ်ဆောင်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူ ပါလား။ ဝါသနာအရမဟုတ်ဘဲ အလုပ်တစ်ခုအနေနဲ့ တကယ်လုပ်ဖူးတာကို ပြောတာ။ ဇာတ်လမ်းတွဲ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင်တွေမှာ ပါဝင်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိရင် လက်ညှိုးထောင်ပြပါ"

မာရူး က လက်ညှိုးထောင်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့ သုံးယောက်ကတော့ မထောင်ဘူး။

"ဟင်း... မစ္စတာ ဟန်မာရူး လို့ပြောခဲ့တာလား။ မင်းကို ငါ မှတ်ထားလိုက်ပြီ။ ကြည့်ရအောင်၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုတော့ ငါ အကြိုက်ဆုံးပဲ။ နည်းနည်းတော့ အေးစက်စက်နိုင်လွန်းနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် တစ်ချက်လောက် ပြုံးပြလို့ရမလား"

ဂျုံဂျင် က ကင်မရာနဲ့ အနီးကပ်တိုးလာရင်း ပြောလိုက်တယ်။ မာရူး က ဖျော့တော့တော့ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူ့အလုပ်ရှင်က ပြုံးခိုင်းနေမှတော့ သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

"ကောင်းတယ်။ ငါ အကြံတစ်ခု ရသွားပြီ။ မင်းကို အဲဒီနေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းရမယ်ထင်တယ်။ သေသွားမယ့် ကာရိုက်တာပေါ့။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ ကောင်းတယ်"

ဂျုံဂျင် က စိတ်ကူးကြည့်ရုံနဲ့တင် သေမတတ် ပျော်ရွှင်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။

"သေသွားမယ့် ကာရိုက်တာလား"

"အိုး ငါ သေချာ မရှင်းပြမိဘူးထင်တယ်။ ဒါက ရိုးအီနေတဲ့ ဇာတ်ကွက်တစ်ခုပါ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာမျိုးလေ။ အရင်ကတည်းက သုံးနေကျ လှည့်ကွက်အဟောင်းကြီးဆိုပေမယ့် အခုထိ အလုပ်ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ မင်း ငါ့ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ပါဝင်ဖို့ အရွေးခံလိုက်ရပြီ။ ဒီလကုန်မှာ ရုပ်ရှင်စရိုက်မယ်။ မင်းတို့သုံးယောက်လည်း အတူတူပဲ"

ဂျုံဂျင် က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောင်းသားလေးယောက်နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တယ်။ သူက တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက ပြတ်သားတဲ့သူလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတတ်တဲ့သူလား ဆိုတာ မသိရဘူး။ ဘာမှလည်း သေချာ မကြည့်ရသေးဘဲ လေးယောက်လုံးကို ရွေးလိုက်ပြီလို့ ပြောတာက မာရူး ကို ပိုပြီးတောင် သံသယဝင်သွားစေတယ်။ ဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့ ဒီလူက သူတို့ဆီက ပိုက်ဆံများ လိမ်တောင်းမလားလို့တောင် သူ တွေးနေမိသေးတယ်။

"လူရွေးပွဲက ဒါနဲ့ပဲ ပြီးသွားပြီလား" လို့ မာရူး က မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်"

"အက်ရှင်သရုပ်ဆောင် ရှာနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားထားလို့ပါ"

အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ဂျုံဂျင် က ပြုံးလိုက်တယ်။

"မေးခွန်းကောင်းပဲ။ ဒါဆို အဲဒီအကြောင်း စဉ်းစားကြည့်ရအောင်လေ။ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အက်ရှင်သရုပ်ဆောင်ဖို့ သင်ယူထားတဲ့ ကျောင်းသား ဘယ်နှယောက်လောက် ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။ ငါ ဆိုလိုတာက အက်ရှင်ဆိုတာ ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်နေရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘူး"

ဂျုံဂျင် က ချွန်းဟို ကို ပြုံးပြပြီး အစစ်အမှန် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ဆရာကြီးလုပ်နေမိတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်တဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

"ကင်ချွန်းဟို အက်ရှင်ကျောင်း ဖွင့်တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ ဒီလေ့ကျင့်ရေးကွင်းကြီး ဖွင့်တာဆိုရင် နှစ်နှစ်ရှိသွားပြီ။ အစ်ကိုကြီး၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ပို့ပေးလိုက်တဲ့ ဂုဏ်ပြုပန်းခြင်းကြီးက ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ"

"ငါ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီ"

"လုပ်ပြန်ပြီ၊ အဲဒါ ဈေးကြီးတယ်ဆိုတာ အစ်ကိုကြီး သိရဲ့သားနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ ပြောချင်တာက ဒီနိုင်ငံမှာ အက်ရှင်သရုပ်ဆောင်တွေကို သီးသန့်မွေးထုတ်လာတာ သိပ်မကြာသေးဘူးဆိုတာပဲ။ ဒီနေရာမှာ အက်ရှင်သီးသန့် သင်ပေးတဲ့ သရုပ်ဆောင်ကျောင်း ရှိတယ်ဆိုတာကို ဒီထဲက ဘယ်သူတွေ သိလဲ"

သူတို့လေးယောက်လုံး ခေါင်းခါပြလိုက်ကြတယ်။

"တွေ့လား။ သရုပ်ဆောင်တာကို စိတ်ဝင်စားပြီး ရုပ်ရှင်ထဲမှာ တကယ်ပါဝင်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူတွေတောင် ဒီနေရာရှိမှန်း မသိကြဘူး။ ကဲ ဒါဆိုရင်။ မင်းတို့ရဲ့ အက်ရှင်အစွမ်းအစတွေကို ဘာလို့ ပြခိုင်းမနေတာလဲလို့ မင်း မေးခဲ့တယ်မလား။ ငါ မလိုအပ်ဘူးလို့ပဲ ပြောပါရစေ။ မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်တွေကို ယေဘုယျအားဖြင့် ငါ သိထားပြီးသားပါ။ ပြီးတော့ ဟိုက အက်ရှင်ဒါရိုက်တာ ကင်ချွန်းဟို ကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို ရွေးထားတယ်ဆိုတာ မင်းတို့မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အရည်အချင်းရှိလို့ပဲဆိုတာ သေချာတယ်။ အဲဒါကိုပဲ ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် အခြေခံအဖြစ် သုံးလိုက်တာ။ တကယ့် အက်ရှင်ပိုင်းအတွက်တော့ အခုကစပြီး သွေးယူကြရမှာပေါ့။ အဲဒီအစ်ကိုကြီးရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ဆိုရင် မင်းတို့လေးယောက်က မင်းတို့အရွယ်တွေထဲမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ အတော်ဆုံး အက်ရှင်သရုပ်ဆောင်တွေ ဖြစ်လာမှာပဲ။ ကျွန်တော် ပြောတာ မှန်တယ်မလား အစ်ကိုကြီး"

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" လို့ ချွန်းဟို က ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။

"မင်းတို့ သိလား။ ငါ အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်ကို တော်တော်လေး ယုံကြည်တယ်။ အဲဒီ အလိုလိုသိစိတ်ကပဲ ဒီရုပ်ရှင် ကြီးကြီးမားမား အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ့ကို ခံစားရစေတယ်"

ဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးအစမရှိ ယုံကြည်မှုရှိနေပြီး အဲဒီယုံကြည်မှုရဲ့ အခြေခံက သူ့ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်ပဲလို့ ပြောနေတယ်။ သူက ကယ်မရအောင် အကောင်းမြင်လွန်းနေတဲ့သူလား။ ဒါမှမဟုတ် သာမန်လူတွေ မမြင်နိုင်တာကို မြင်နိုင်တဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်များလား။

"မင်းတို့မှာ တခြားမေးစရာ မေးခွန်းတွေ ရှိသေးလား"

"ဇာတ်ညွှန်းကို ဘယ်တော့လောက် ရနိုင်မလဲ" ဒီတစ်ခါလည်း မာရူး ကပဲ မေးလိုက်တယ်။

"မကြာခင် ရမှာပါ။ အခုလောလောဆယ်တော့ အပိုင်းလိုက်ခွဲပြီး လေ့ကျင့်ရလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာမှာ အလုပ်တွင်ကျယ်ဖို့က ပထမဦးစားပေးပဲလေ။ သြဂုတ်လကုန်မှာ ရိုက်ကူးဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့အတွက် အဲဒီအချိန်ထိ သုံးပတ်လောက် အချိန်ကျန်သေးတယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်းတို့က အက်ရှင်ဒါရိုက်တာဆီကနေ အခြေခံသရုပ်ဆောင်တာတွေကို သင်ယူရမယ်။ ရုပ်ရှင်တစ်ကားရဲ့ အဓိကအချက်က ဇာတ်လမ်းဆိုပေမယ့် အဲဒီဇာတ်လမ်းကို ရှေ့ဆက်သွားစေမယ့် တွန်းအားက အက်ရှင်ကနေ လာမှာဖြစ်လို့ မင်းတို့ တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ဖို့ လိုတယ်။ ဟင်း... အချိန်ကျတော့မယ်ထင်တယ်"

ဂျုံဂျင် က သူ့နာရီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဘာအတွက် အချိန်လဲ။ မာရူး က ဝင်ပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဆောက်အအုံရှေ့မှာ အဖြူရောင် ဗင်ကားတစ်စီး ရပ်သွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

"သူတို့ ရောက်လာပြီ"

တံခါးဝကနေ အမျိုးသားနှစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ အရပ်သိပ်မရှည်ပေမယ့် သူတို့ခေါင်းတွေက သေးတဲ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား တော်တော်လှတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။ သူတို့အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရရင် ဆယ်ကျော်သက်နှောင်းပိုင်း ဒါမှမဟုတ် အသက်နှစ်ဆယ် အစောပိုင်းလောက် ရှိမယ်။ သူတို့က ရုပ်ရှင်အတွက် အဓိကဇာတ်ဆောင်တွေ ဖြစ်ပုံရတယ်။

"အဲဒီနှစ်ယောက်က မင်းတို့နဲ့အတူ သရုပ်ဆောင်ရမယ့်သူတွေပဲ။ ရိုက်ကူးရေး မစခင်အထိ သူတို့က မင်းတို့နဲ့အတူ လေ့ကျင့်ကြလိမ့်မယ်"

ဝင်ပေါက်မှာရှိနေတဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ဂျုံဂျင် က လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ သူတို့က အရိုအသေပေးပြီးမှ အနားကို လျှောက်လာကြတယ်။ သူတို့အနောက်မှာတော့ ဖုန်းတစ်လုံးကိုင်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းနဲ့ လူတစ်ယောက် ပါလာတယ်။ သူက သူတို့ရဲ့ မန်နေဂျာဖြစ်ပုံရတယ်။

အနားကို လျှောက်လာတဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်ကို မာရူး စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ သူတို့မျက်နှာတွေကို မြင်ဖူးသလိုပဲ။ သူ့ဘေးနားက လူတစ်ယောက် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပုံထောက်ရင် သူတို့က တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တီဗီ ပိုကြည့်သင့်ပြီလားလို့ သူ တွေးနေမိတယ်။ တကယ့်ကို နာမည်ကြီးတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေကို သူ မသိဘူးလေ။

"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိတယ်မလား။ ဆိုလိုတာက သူတို့က ကလေးသရုပ်ဆောင်တွေအနေနဲ့ တီဗီမှာ အများကြီး ပါဖူးတယ်။ ဒါက ပတ်ဂွမ်ဆူ တဲ့၊ ဒါကတော့ ချာထယ်ဟွန်း။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ထားကြပေါ့။ နောက်တစ်လလောက်အထိ မင်းတို့ အမြဲတမ်း တွေ့နေရဦးမှာပဲ"

ပတ်ဂွမ်ဆူ နဲ့ ချာထယ်ဟွန်း က အရင်စပြီး နှုတ်ဆက်တယ်။ မာရူး ကလည်း ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"အာ၊ အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နာမည်ကြီး သရုပ်ဆောင်တွေကို ဒီအပတ်ထဲမှာပဲ အက်ရှင်သင်တန်း စစေချင်တယ်။ အစ်ကိုကြီးအတွက် အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ရပါတယ်"

"အမျိုးသမီး နည်းနည်းပါသေးလို့ သူတို့အတွက် အမျိုးသမီးနည်းပြတစ်ယောက်လောက် စီစဉ်ပေးစေချင်တယ်။ ဩော်၊ တချို့က ကြိုးဆွဲပြီး ရိုက်ရတဲ့ အက်ရှင်တွေ သင်ရမယ်၊ အဲဒါကော အဆင်ပြေလား"

"မင်း သူတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာသရွေ့ ငါ သေချာသင်ပေးမှာမို့လို့ အဲဒီအတွက် စိတ်မပူနဲ့"

"ဟုတ်ပါပြီ။ သူတို့ရဲ့ အချိန်ဇယားကို ကြည့်ပြီး ဒီမှာ လေ့ကျင့်မယ့်အချိန်ကို သတ်မှတ်လိုက်မယ်"

ဂျုံဂျင် က သီချင်းလေး တညည်းညည်းဆိုရင်း လူတော်တော်များများဆီ ဖုန်းစခေါ်တော့တယ်။ လူရွေးတဲ့ကိစ္စနဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေအတွက် အချိန်ဇယားဆွဲတဲ့နေရာမှာကော သူ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလား။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒါရိုက်တာ တစ်ယောက်က ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေစဉ်အတွင်းမှာပဲ အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူရတာလေ။ အဲဒါကလွဲရင် ကျန်တဲ့အရာအများစုကို ထုတ်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီကပဲ ကိုင်တွယ်ကြတာ။ ဒါရိုက်တာက ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးတဲ့နေရာမှာပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်ဖို့အတွက် ကျန်တဲ့အရာအားလုံးကို ထုတ်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီက ပံ့ပိုးပေးရတာမျိုး။

အဲဒီသဘောတရားအရကြည့်ရင် ဂျုံဂျင် က တော်တော်လေးကို ထူးဆန်းတယ်။ မာရူး အနေနဲ့ လုံးဝ သေချာမသိနိုင်ပေမယ့် ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို သူကပဲ တာဝန်ယူထားပုံရတယ်။ သူက ဒါရိုက်တာရော ပရိုဂျူဆာပါ နှစ်ခုပေါင်းထားတဲ့လူမျိုးနဲ့ တူတယ်။

နေရာတော်တော်များများကို ဖုန်းဆက်ပြီးတဲ့နောက် ဂျုံဂျင် က သူ့ရဲ့ ခေါက်ဖုန်းကို အသံမြည်အောင် ပိတ်လိုက်တယ်။

"ကဲ ဒါဆိုရင်၊ အကုန်လုံးပဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘေးချင်းကပ်ပြီး ရပ်ပေးလို့ရမလား။ မင်းတို့ ပို့စ်လေးတွေလည်း ပေးသင့်တယ်နော်"

ရုပ်ရှင်ပိုစတာတစ်ခုလိုပဲ သူတို့က သုံးယောက်တစ်စု ခွဲလိုက်ကြပြီး တစ်ဖွဲ့နဲ့တစ်ဖွဲ့ စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။ ဂျုံဂျင် က အဲဒီမြင်ကွင်းကို ထောင့်ပေါင်းစုံကနေ သဘောတကျ ကြည့်ပြီးနောက် ကျေနပ်သွားပုံနဲ့ လက်ခုပ်တီးလိုက်တယ်။

"ဒီအဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ပဲ တကယ် ရှေ့ဆက်သွားသင့်တယ်ထင်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အချိုးအစားတွေက ကောင်းတယ်။ ကဲ ဒါဆိုရင်လည်း မစ္စတာ ပတ်ဂွမ်ဆူ နဲ့ မစ္စတာ ချာထယ်ဟွန်း၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အက်ရှင်ဒါရိုက်တာ ကင်ချွန်းဟို ဆီကနေ ညွှန်ကြားချက်တွေ ရလိမ့်မယ်။ နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲနိုင်ပေမယ့် ဆေးတစ်ခွက်လို့ သဘောထားပြီး သူ့ရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ကိုယ့်ဟာဖြစ်အောင် ယူနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီး၊ သူတို့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါဦး"

အရာအားလုံး သူ့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ ချွန်းဟို က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"ပြီးတော့ မင်းတို့လေးယောက်အတွက်က သုံးရက်အတွင်း ငါ ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။ မင်းတို့အတွက် စကားပြောခန်းတွေ ရှိနိုင်သလို မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ပိတ်ကားပေါ်မှာ မင်းတို့ သေချာပေါက် ပါရမယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ အာမခံနိုင်တဲ့အတွက် အဲဒီအတွက် မျှော်လင့်ထားလို့ရပါတယ်"

ဂျုံဂျင် က လက်ခုပ်တီးပြီး လူအားလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူလိုက်ကာ အဖွဲ့ကို အားပေးစကားပြောပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားတယ်။ ခုန်ပေါက်ပြီး ထွက်သွားတဲ့ ဂျုံဂျင် ကို ကြည့်ရင်း မာရူး က မုန်တိုင်းတစ်ခုကို သွားသတိရမိတယ်။ ဂျုံဂျင် က ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင်လုပ်ကာ ရုတ်တရက်ပဲ ပြန်ထွက်သွားတဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခုလိုပဲ။

ချွန်းဟို က ပတ်ဂွမ်ဆူ နဲ့ ချာထယ်ဟွန်း ကို ရုံးခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ ဒီနေ့အတွက် ပြီးပြီလို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အကုန်လုံး အားလပ်ရက်ဖြစ်နေတော့ အချိန်ပိုင်းအရ အဆင်ပြေကြတယ်မလား။ အချိန်ဇယား သတ်မှတ်ပြီးတာနဲ့ မင်းတို့အားလုံးဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ဒီကို လာခဲ့ပေါ့။ တစ်နေ့ကို သုံးနာရီ သို့မဟုတ် လေးနာရီလောက် လေ့ကျင့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ တစ်ခုခု အဆင်မပြေရင်တော့ အဲဒီထက် ပိုကြာနိုင်တယ်။ ဒီနေ့ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ပုံမှန်ပြေးတဲ့အကျင့်လေး စလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အခြေခံ ခံနိုင်ရည်မရှိရင် အတန်းထဲက ကျန်တဲ့သူတွေကို အမီလိုက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"

တော်တော်လေးကို ထူးဆန်းတဲ့ လူရွေးပွဲက အဲဒီလိုပဲ ပြီးဆုံးသွားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ထပ်အလုပ်တစ်ခု ရသွားတဲ့အတွက် ဝမ်းသာစရာပါပဲ။ မာရူး က သူ့မန်နေဂျာဆီကို စာပို့လိုက်တယ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တရားဝင်ဖြစ်သွားပြီး စာချုပ်ချုပ်ရမယ့်အချိန်ကျရင် သူ့ကို ပြန်ဆက်သွယ်ဖို့ စာပြန်ဝင်လာတယ်။

ဇာတ်ရံတွေ၊ နောက်ခံသရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေအတွက် တရားဝင်စာချုပ်ချုပ်တာက တော်တော်လေး ရှားတယ်လို့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သူ ကြားဖူးတယ်။ အများစုကတော့ နှုတ်ကတိနဲ့ပဲ စာချုပ်ချုပ်ကြတာလေ။ အတူတူအလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေကြတဲ့အတွက် စာချုပ်မချုပ်တာက ထုံးစံလိုဖြစ်နေပြီလို့ သူ့ကို ပြောပြဖူးတယ်။

အဲဒါက အဆင်ပြေတဲ့ ထုံးစံတစ်ခုပါပဲ။ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အောက်ခြေက လူတွေကို အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားပစ်လို့ရအောင် စနစ်က ဖွဲ့စည်းထားတာလေ။ သူတို့ကို စာချုပ်ချုပ်ရအောင်လို့ ပြောဖို့ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ စည်းမျဉ်းတွေ အကြောင်း ပြောလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လူရွေးချယ်တဲ့စာရင်းထဲကနေ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ဖယ်ထုတ်ခံရမှာပဲလေ။

"ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ရုပ်ရှင်ရိုက်ရတော့မှာလား။ တကယ်ကြီးလို့တောင် မခံစားရဘူး" လို့ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ကို သွားတဲ့လမ်းမှာ ဘန်ဂျူး က မေးတယ်။

"ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်"

"လူရွေးပွဲတွေက ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလိုချည်းပဲလား"

"ဟင်း... အဲဒါက ဖြေဖို့တော့ ခက်တယ်။ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းက တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်ဆိုပေမယ့် အခြေခံတွေကတော့ အတူတူပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချက်အလက်တွေ အားလုံးကို ထည့်စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျန်နေခဲ့တာက အလိုလိုသိစိတ်ပဲလေ"

"အင်း၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အက်ရှင်အစွမ်းအစတွေက အဆင့်တူလောက်မှာ ရှိရမယ်လို့ သူ ပြောသွားသေးတာပဲ" ဘန်ဂျူး က လက်ခံသွားတဲ့ပုံပါပဲ။

"စီနီယာ၊ ဟမ်ဘာဂါ စားမလား။ ကျွန်တော် ကျွေးမယ်။ စီနီယာ့ကျေးဇူးကြောင့် အက်ရှင်သင်ခွင့်ရတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

"မင်း အသားတွေ အများကြီး စားထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အကုန် ကျေသွားပြီ" လို့ ဘန်ဂျူး က သူ့ဗိုက်ကို ပုတ်ရင်း ပြောတယ်။

သူ့အရပ်က ပုပေမယ့် သူရဲ့ တောင့်တင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့်ပဲလားတော့ မသိဘူး၊ သူ့ရဲ့ အစာခြေနိုင်စွမ်းကတော့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိတယ်။

"မင်းဆီကဟာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ သွားစို့၊ ငါ ကျွေးမယ်"

သူက ဘယ်လိုမှ ငြင်းမရတဲ့ ဘန်ဂျူး ကို အနီးနားက လမ်းဘေးသရေစာရောင်းတဲ့ဆိုင် ဆီ ခေါ်သွားတယ်။ ဘန်ဂျူး က ဘာဂါနှစ်ခု၊ နက်ဂက်တစ်ပွဲ၊ အာလူးကြော်တစ်ပွဲနဲ့ အအေးတစ်ခွက် မှာလိုက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလောက်ကမှ ညစာအဖြစ် အသားတွေ စားထားတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် အဲဒါက အများကြီးပဲ။

"မင်း ဒါတွေအကုန်လုံးကို စားနိုင်လို့လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"မယုံနိုင်စရာပဲ။ မလောက်ဘူးဆိုရင် ထပ်မှာလို့ရတယ်နော်"

"အရမ်းစားလိုက်ရင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ကွက်တိပဲ"

အခု သေချာကြည့်လိုက်တော့ ဘန်ဂျူး စားတဲ့ အစားအသောက် ပမာဏက ဒေးမြောင် နဲ့ ယှဉ်လို့ရနေတယ်။

ဘန်ဂျူး စားနေတာကို ကြည့်ပြီး မာရူး တဟားဟား ရယ်လိုက်တယ်။ သူက ကျောက်ခဲတောင် ဝါးစားနိုင်တဲ့ အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒါက သူ့အတွက် လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ။

မာရူး က သူ့ရဲ့ မစ်ရှိတ်ကို စုပ်သောက်ရင်း ခုနကမှ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဂျုံဂျင် ကို ပြန်စဉ်းစားနေတယ်။ သူက ဒါရိုက်တာအသစ်လား။ ဒါမှမဟုတ် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်လား။ သူနဲ့ တွေ့ခဲ့ရပေမယ့် သူ့အကြောင်း သိပ်မသိခဲ့ရဘူး။ သူက တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်ဆိုတာလောက်ပဲ သိခဲ့ရတာ။

အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးတဲ့နောက် ဂွန်ဆူ ဆီကို သူ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။

"အေး မာရူး"

"အစ်ကိုကြီး၊ အခု ဖုန်းပြောလို့ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"အေး... ခဏလေး"

ခဏလောက် အသံတိတ်သွားတယ်။ သူ နေရာပြောင်းနေပုံရတယ်။

"ပြောလေ"

"အစ်ကိုကြီး အလုပ်များနေပုံရတယ်။ အားနာလိုက်တာ"

"မများပါဘူး။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"ကျွန်တော် မေးစရာလေး ရှိလို့ပါ။ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ပဲ မေးလို့ရမယ့်သူ ရှိလို့လေ"

"အိုကေ၊ ဘာမေးမလို့လဲ"

"ပတ်ဂျုံဂျင် ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သိလား။ သူက ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်ပါ"

"ပတ်ဂျုံဂျင်။ အေး သိတာပေါ့။ သူ့ကို လူချင်းတော့ သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကောလာဟလတွေတော့ ကြားဖူးတယ်"

"အာ၊ သူက တော်တော် နာမည်ကြီးပုံရတယ်"

"သူက ရုပ်ရှင်လောကမှာ တော်တော် နာမည်ကြီးတာ။ မင်း 'Spring Calendar' ဆိုတဲ့ ရုပ်ရှင်ကို သိတယ်မလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ရုပ်ရှင်လေ၊ အဲဒီရုပ်ရှင်ကြောင့်ပဲ အမကြီးဂျူဟယွန်း က နာမည်ကြီးလာခဲ့တာ။ သူမက 'အဓိကဇာတ်ဆောင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတဲ့ ဇာတ်ပို့' ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ရခဲ့တာလေ"

(လူတွေက ဂုဏ်ပြုပွဲတွေနဲ့ နာရေးတွေမှာ ဆုတောင်းစကားတွေ ရေးထားတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပန်းခြင်းကြီးတွေကို ပို့လေ့ရှိကြတယ်။ ဒီနေရာမှာတော့ ဂျုံဂျင် က ချွန်းဟို ရဲ့ အက်ရှင်ကျောင်း ဖွင့်လှစ်တဲ့ကိစ္စကို ဂုဏ်ပြုပြီး အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတဲ့အနေနဲ့ ပန်းခြင်းကြီးတစ်ခု ပို့ပေးခဲ့တာပါ။)

* * * * * * * * *