အခန်း ၃၃၇

အခန်း(၃၃၇)

"ဒီလောက်ဆို ရပြီထင်တယ်" လို့ ယိုဂျင် က လက်ကို ဖယ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

သူမက ယိုဂျင် ကို ဝါဂွမ်းနည်းနည်း ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ယိုဂျင် က သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်ကို ညင်ညင်သာသာ သန့်စင်ပေးလိုက်တယ်။ အညိုရောင် မျက်လုံးခြယ်ဆေးက ပြန့်သွားပြီး မျက်လုံးတွေကို ပိုပေါ်လွင်သွားစေတယ်။

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ ယိုဂျင် က ကျွမ်းကျင်တဲ့ မိတ်ကပ်ပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ တူနေတာကိုး။ မြောင်ဟွာ အထက်တန်းကျောင်း စင်ပေါ်တက်ရတိုင်း အမြဲလာကူညီပေးတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် ယိုဂျင် ရဲ့ မိတ်ကပ်ပြင်တဲ့ စွမ်းရည်က လုံးဝမညံ့ပါဘူး။

"ဝိုး"

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ ထင်တယ်။ နင်ကော ဘယ်လိုထင်လဲ"

"ငါ့ကိုယ်ငါတောင် မဟုတ်သလိုပဲ"

"နင်ပါပဲဟယ်။ ဂျီယွန်း၊ နင့်ခေါင်းက မွေးရာပါ ဝိုင်းတဲ့ပုံစံရှိတော့ မေးရိုးအောက်ခံလိုင်းကို ပိုပေါ်လွင်အောင် လုပ်ပေးထားတယ်။ မီးရောင်အောက်မှာဆို ပိုစူးရှတဲ့ပုံ ပေါက်သွားမယ်။ ရိုးရိုးလေးနေတာထက်စာရင် အဲဒီလိုပုံစံက ပိုလိုက်မယ်လို့ ငါထင်လို့"

"ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းထွက်လာတာပဲ။ ကျေးဇူးပါပဲ အစ်မ"

"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နင့်ပခုံးကြိုးကို နည်းနည်း တိုလိုက်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်။ သူများတွေ နင့်အင်္ကျီအောက်ကို မြင်သွားနိုင်တယ်"

ယိုဂျင် က ဂျီယွန်း ရဲ့ အဝတ်အစားကို သေချာပြင်ပေးလိုက်တယ်။ သူမကလည်း ဘေးကနေ ကူပေးတယ်။ သူတို့ ပခုံးကြိုးတွေကို ဆွဲတင်ပြီး ကလစ်တစ်ချောင်းနဲ့ ညှပ်ပေးလိုက်တယ်။ အခုတော့ သူမ ရှေ့ကို ကုန်းလိုက်ရင်တောင် အင်္ကျီက အောက်ကို တွဲကျနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဂျီယွန်း က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး အဝတ်လဲခန်းထဲက ထွက်သွားတယ်။ အဲဒီတော့မှပဲ မိတ်ကပ်ပြင်တဲ့အလုပ် အားလုံး ပြီးသွားတော့တယ်။

"ပြီးသွားပြီဟေ့" လို့ ယိုဂျင် က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

သူမက ယိုဂျင် ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောရင်း အားဖြည့်အချိုရည်တစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ အစက တစ်ဖာလုံး ဝယ်လာတာဖြစ်ပေမယ့် အခုတော့ ဘာမှတောင် မကျန်တော့ဘူး။

"အို၊ အခု ကျွန်မတို့ အဝတ်လဲခန်း သုံးဖို့လိုလို့ပါ"

အဖြူရောင် နာရေးဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ပြောလာတယ်။ သူမက ကြမ်းပြင်ပေါ်က အမှိုက်တွေကို ချက်ချင်းကောက်ယူပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။ ယိုဂျင် ကလည်း မိတ်ကပ်ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။ သူတို့ အဝတ်လဲခန်းထဲက ထွက်လာတော့ စင်္ကြံလမ်းမှာ စောင့်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဝတ်အစားမျိုးစုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး စင်္ကြံလမ်းကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။

ပထမထပ် ဧည့်ခန်းမမှာ ထိုင်စရာနေရာ လိုက်ရှာကြပေမယ့် ခုံတိုင်းမှာ လူတွေ ပြည့်နေတယ်။ သူတို့အသင်းကို အားပေးဖို့ လာကြတဲ့ မိဘတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေ အများကြီးရှိနေတာကိုး။

"တချို့ကတော့ အတင်းအကျပ် အခေါ်ခံရလို့ လာကြတာ သေချာတယ်" လို့ ယိုဂျင် က ပြောလိုက်တယ်။

သူမလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်တယ်။ လူငယ်တွေ ကပြတဲ့ ပြဇာတ်ဖြစ်လို့ ပရိသတ်က အမြဲတမ်း နည်းတယ်။ ဆိုးလ်အနုပညာစင်တာ မှာ ကျင်းပတဲ့ ဗိုလ်လုပွဲတွေကတော့ ကြော်ငြာတွေကြောင့် ခုံတွေ အမြဲပြည့်နေတတ်ပေမယ့်၊ ဒေသတွင်းပြိုင်ပွဲတွေမှာတော့ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ ကျောင်းတွေက ကျောင်းသားတွေကို လာကြည့်ဖို့ မရွေးချယ်ထားရင် ခန်းမထဲမှာ လူမရှိသလောက်ပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ကျောင်းတွေက ကျောင်းသားတွေကို သွားကြည့်ဖို့ တိုက်တွန်းကြတာလေ။ အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ 'တိုက်တွန်း' တာဖြစ်ပေမယ့် တချို့ကျောင်းတွေက လူခေါ်စာရင်းပါ စစ်တတ်ကြတယ်။

"ငါတို့ အပြင်ထွက်ကြမလား" လို့ သူမက အပြင်ဘက်က ခုံတန်းလျားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"အနည်းဆုံးတော့ အရိပ်ရတာပေါ့"

ခုံတန်းလျားနောက်မှာ သစ်ပင်သာ မရှိရင် သြဂုတ်လရဲ့ အပူဒဏ်မှာ သူတို့တွေ ကင်ခံရသလို ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်။ ယဉ်ကျေးမှုစင်တာရှေ့က ကွင်းပြင်လေးထဲမှာတော့ လေ့ကျင့်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ စည်ကားနေတယ်။ အကုန်လုံး အရိပ်အောက်မှာ ဇာတ်ညွှန်းတွေ ဖတ်နေကြတယ်။ အဆောက်အဦးထဲမှာ အများကြီး ပိုအေးပေမယ့်၊ ပွဲစီစဉ်သူတွေက အထဲမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေဖို့ တောင်းဆိုထားတာကြောင့် သူတို့တွေ အပြင်ထွက်ပြီးမှပဲ လေ့ကျင့်နိုင်ကြတယ်။

"ဟိုမှာ ဝူဆောင်း အထက်တန်းကျောင်းအဖွဲ့" လို့ ယိုဂျင် က အဆောက်အဦးရဲ့ ညာဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။ သူတို့တွေက ရေမလာတော့တဲ့ ရေပန်းတစ်ခုဘေးမှာ စက်ဝိုင်းပုံစံထိုင်ပြီး လေ့ကျင့်နေကြတယ်။ မာရူး က စကျင်ကျောက်နံရံကို မှီပြီး အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

"သူလည်း အဖွဲ့ထဲမှာ ပါတာဆိုတော့ သူတို့ ဗိုလ်လုပွဲကို အေးအေးဆေးဆေး တက်သွားနိုင်မှာပါ"

"သူ"

"နင့်ကောင်လေးလေ"

"...."

"သူ သရုပ်ဆောင်တာကို နင် အနီးကပ် မမြင်ဖူးဘူး မဟုတ်လား"

"ဟင့်အင်း၊ မြင်ဖူးတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဇာတ်လမ်းတွဲ အတူတူရိုက်ခဲ့ကြသေးတယ်"

"Youth Generation ကို ပြောတာလား"

"အင်း။ အချိန်ပိုင်းအလုပ်အနေနဲ့ အဲဒီကို တစ်ရက် သွားခဲ့တယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ ကြောက်ခမန်းလိလိ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေကို နင် မြင်ခဲ့ရမှာပေါ့"

"ကြောက်ခမန်းလိလိ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်"

သူမ ခေါင်းစောင်းသွားတယ်။ သူမ မြင်ခဲ့ရသလောက်တော့ ဇာတ်လမ်းတွဲရိုက်တုန်းက မာရူး ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်က ကြောက်ခမန်းလိလိ ဆိုတာနဲ့ အဝေးကြီးပါပဲ။ သူ့သရုပ်ဆောင်ချက်က အံမဝင်ခွင်မကျတော့ ဖြစ်မနေဘူး။ အရမ်းကြီး ထူးချွန်နေတာမျိုးလည်း မရှိသလို လိုအပ်နေတာမျိုးလည်း မတွေ့ရဘူး။ သာမန်ပါပဲ။

တကယ်တော့၊ ပထမနှစ်တုန်းက မာရူး ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်က ပိုကောင်းသလိုပဲ။ စင်ပေါ်မှာ မာရူး က တခြားသူတွေနဲ့မတူတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ ထူးခြားမှုကို သူမ နည်းနည်းတောင် မနာလိုဖြစ်မိသေးတယ်။

"နင် ယုံပုံမရဘူးနော်"

"အဲဒါကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ခေါ်သင့်မခေါ်သင့်တော့ ငါမသိဘူး။ သူက... သာမန်လောက်ပဲ ကောင်းတာပါ"

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ညွှန်း ဖတ်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို ငါ ကြည့်ခဲ့တယ်။ အဓိကဇာတ်ဆောင်တွေတောင် နည်းနည်း အံ့ဩသွားကြတာ။ ဒါရိုက်တာကတောင် သူ့ကို ချီးကျူးသေးတယ်။ အဲဒါကို နင်က သာမန်လောက်ပဲ ကောင်းတယ်လို့ ပြောတာလား"

ယိုဂျင် ရဲ့မျက်နှာမှာ မယုံနိုင်တဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာတယ်။ သူမ တွေးကြည့်မိတယ်။ သူမ မှားနေတာလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကူးရေးတုန်းက မာရူး က သူမ ရင်ခုန်သွားလောက်တဲ့အထိ ဘာမှ မပြနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။

"ဇာတ်ရုပ်ကွာသွားလို့ နေမှာပေါ့။ ဇာတ်ရုပ်ကွာရင် ခံစားချက်ကလည်း ကွာသွားတတ်တယ်လေ"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလို မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူသာ လုပ်လိုက်ရင် သာမန်အရာတောင် သာမန်လို့ မထင်ရတော့ဘူး။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွမ်းကျင်တဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ကတော့ ခြုံငုံကြည့်ရင် သူ့ထက် ပိုကောင်းရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့၊ အဲဒီအခိုက်အတန့်လေးမှာတင် သူက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တွေထက်တောင် သာနေခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကြည့်ရင်းနဲ့ကို ငါ ကြက်သီးထလာတာ။ သူ့မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စကားပြောခန်း တစ်ခုပါခဲ့တာတော့ မှန်ပေမယ့်၊ အဲဒါလေးတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ အကုန်လုံးကို ရှင်းပြလို့မရဘူးလေ"

ယိုဂျင် က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး မာရူး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

"နင်ပြောသလိုပဲ အဲဒီဇာတ်ရုပ်က ထူးခြားနေလို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်..."

ဒီလိုတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူးလို့ ယိုဂျင် က တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ သူမလည်း အဝေးမှာ ရပ်နေတဲ့ မာရူး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူက အသင်းဝင်တွေနဲ့ လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ စကားပြောနေတယ်။ ကြောက်ခမန်းလိလိ သရုပ်ဆောင်ချက်တဲ့လား။ မာရူး ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်မှာ ပရိသတ်ရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိတာကတော့ သေချာတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်တွေ့အတွေ့အကြုံအရ အဲဒါကို သိနေတယ်။ သူမက သူ့ကို သဘောကျနေလို့ အာရုံစိုက်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပရိသတ်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့အချိန်ဆို သူမက တော်တော်လေးကို အေးစက်စက် တွေးတတ်တယ်။ ဒါတောင်မှ အရင်က သူမမြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ မာရူး ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်က သူမကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေမိစေတဲ့ စွမ်းအင်မျိုး ရှိနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို 'ကြောက်ခမန်းလိလိ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်' လို့တော့ သူမ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုသာ ခံစားရရင် သူမ တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တုန်လှုပ်သွားမှာ အသေအချာပဲ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မာရူး ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်က အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး။ စင်ပေါ်က တခြားလူတွေကြားထဲမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်လောက်အောင် ထူးခြားနေပေမယ့် သူက အားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။

"ဒီနေ့တော့ မြင်ရမှာပါလေ" လို့ သူမက ပြောလိုက်တယ်။

ခဏနေရင် ဝူဆောင်း အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ အလှည့်ရောက်တော့မယ်။ သူမ အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ်တိုင် မြင်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပြီလေ။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ စိတ်ဓာတ်နည်းနည်း ကျနေပုံရတဲ့ ယိုဂျင် ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး သူမ မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။

"ဘာလို့လဲ"

"စောစောသွား နေရာယူရအောင်။ ငါ ရှေ့ဆုံးကနေ ကြည့်ချင်လို့"

"အာ၊ ဟုတ်သားပဲ။ လူတွေ အများကြီးပဲနော်"

"အင်း၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ စောစောဝင်သင့်တယ်"

သူမက ယိုဂျင် ရဲ့ လက်ကိုဆွဲပြီး အဆောက်အဦးထဲကို ဝင်သွားတယ်။

* * * * * * * * *

"မင်္ဂလာပါ"

"အာ၊ မင်္ဂလာပါ"

"ကျွန်တော်တို့တွေ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ပင်ပန်းနေရတဲ့ပုံပဲ"

အန်ဖီဟျွန်း က အဆောက်အဦးထဲကို ဝင်ဝင်ချင်းပဲ သူ့ရှေ့က လူနှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

အန်ဖီဟျွန်း က ပြဇာတ်ရေးဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ သူက ပြဇာတ်ဇာတ်ညွှန်း အနည်းငယ် ရေးဖူးပြီး ရုပ်ရှင်ဇာတ်ညွှန်းရေးရာမှာလည်း ကူညီပေးဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းက ဒေသတွင်း အရည်အချင်းစစ်ပွဲအတွက် ဒိုင်လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပါဝင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခံခဲ့ရပြီး သူက အဲဒီအလုပ်ကို လက်ခံခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူလက်ခံခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက သူရေးနေတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းက ရှေ့မဆက်နိုင်ဖြစ်နေလို့ပါ။ 'အလုပ်တွေ များနေလို့' ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေကို ကိုယ့်ဘာသာပေးနိုင်ဖို့အတွက် အဲဒီအလုပ်ကို လက်ခံလိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပေမယ့် ဒီလိုလုပ်ပြီးမှပဲ အသက်ရှူချောင်ချင်ခဲ့တာလေ။

သူ့ဘေးက လူနှစ်ယောက်ကလည်း အနုပညာနယ်ပယ်ကပဲ ဖြစ်တယ်။ တစ်ယောက်က ပြဇာတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခ တစ်ယောက်ပါ။

"အကုန်လုံး တော်တော်လေး ကောင်းကြတယ်နော်"

"ဟုတ်တယ်။ သူတို့ဆီမှာ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်ဝင်ခန်း အသိအမြင်တွေ ရှိကြပြီး သရုပ်ဆောင်တာကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းတယ်"

"သူတို့ထဲက တချို့က ပြဇာတ်နဲ့ ရုပ်ရှင်မေဂျာကို ဆက်ယူကြမှာ မဟုတ်လား။ ဟူး၊ အဲဒီဌာနက အခုတလော တော်တော်လေး ခက်ခဲနေတာ။ သရုပ်ဆောင်ဖြစ်ချင်တဲ့ ကလေးတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် သူတို့အားလုံးအတွက် နေရာလုံလုံလောက်လောက် မရှိဘူးလေ"

အမျိုးသမီး ပါမောက္ခ က သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

အန်ဖီဟျွန်း က ပါမောက္ခရဲ့ စကားတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။ ဒီအမျိုးသမီးက အချိန်တိုင်း သက်ပြင်းချနေတတ်တယ်။ မနေ့ကတော့ သူက လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေပေးခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့အထိ ဘာမှ မပြောင်းလဲသေးတာကို ကြည့်ရင် သူ့အနေနဲ့ ထပ်ပြီး အလိုက်အထိုက် နေပေးဖို့က တော်တော်လေးကို ပင်ပန်းစရာကောင်းလိမ့်မယ်။ နောက်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ပြဇာတ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကတော့ မနေ့ကလိုပဲ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်တာနဲ့ လက်ပိုက်ပြီး အိပ်ငိုက်နေတော့တယ်။ သူက နည်းနည်းလောက်ပဲ ကြည့်ပြီး အဲဒီအပေါ်မှာ အခြေခံပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချမယ့်ပုံပဲ။ မနေ့ကလိုပဲပေါ့လေ။

အန်ဖီဟျွန်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘာမှပြောနိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ မရှိပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ သူပြောခဲ့ပေမယ့်၊ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေတဲ့အချက်အပေါ် အခြေခံပြီး ပြောခဲ့တာပါ။ သူတကယ်ဆိုလိုချင်တာက သူတို့တွေဟာ 'ကြည့်ရဆိုးလွန်းတာမျိုး မဟုတ်ဘူး' ဆိုတာလောက်ပါပဲ၊ 'အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်ရလောက်အောင် ကောင်းတာမျိုး' မဟုတ်ဘူးလေ။

သူ့လက်ထဲက ဘောပင်ကို ကလိရင်း သူ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ မနေ့က ရေးစရာ ကောင်းတာလေးတစ်ခု ခေါင်းထဲဝင်လာလို့ စားပွဲရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်ပေမယ့်၊ စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းလောက် ရေးပြီးတာနဲ့ ရှေ့ဆက်မရတော့ဘူး။ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းလေး ရေးရတာနဲ့တင် သူ့ဆံပင်တွေ အကုန်ကျွတ်ထွက်တော့မလို ခံစားနေရတယ်။ အသက် ၄၃ နှစ်မှာ ဆံပင်ကျွတ်မှာကို စိုးရိမ်နေရတာက တော်တော်လေး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။ တကယ်တော့လည်း သူ့ဆံပင်တွေ တော်တော်များများ ကျွတ်နေပြီလေ။ ဒါတွေအားလုံးက စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဖြစ်ရမှာပဲ။

သူ့ဘေးက လူလိုပဲ အိပ်လိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့ သူ တွေးမိတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ဇာတ်လမ်းရှာတာကလည်း သိပ်ဆိုးတဲ့ အကြံတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီနေ့ ကပြမယ့် ပြဇာတ်တွေကလည်း မနေ့ကပုံစံမျိုးတွေနဲ့ ဆင်တူနိုင်တာမို့လို့ သေသေချာချာ မကြည့်လည်း ဘာမှကွာခြားသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

* * * * * * * * *

"ဝူဆောင်း အထက်တန်းကျောင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြင်ဆင်ထားကြပါ"

စင်နောက်ဘက် နားနေခန်းထဲကနေ ပရိသတ်တွေရဲ့ လက်ခုပ်တီးသံကို ကြားကတည်းက အဲဒီအသံကို ကြားရမယ်ဆိုတာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ။ ဝန်ထမ်းတွေက စင်ပေါ်တက်ဖို့ သူတို့ကို အချက်ပြလိုက်တယ်။ ၂၀ မိနစ် နားချိန်ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ စင်မြင့်ပြင်ဆင်တာကို အပြီးသတ်ရမယ်။

"ဒေးမြောင် ဘီရိုကနေ အရင်စကြရအောင်"

"ရပြီ"

'စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာန' လို့ ရေးထားတဲ့ သတ္တုဘီရိုကို ကောင်လေးလေးယောက်က ရွှေ့လိုက်ကြတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ငွေရောင်သုတ်ထားတဲ့ PVC ပိုက်တွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အချုပ်ခန်းသံတိုင်တွေကို ရွှေ့ကြတယ်။

"စားပွဲကို ဒီဘက်မှာ ထားလိုက်ရမလား"

"အင်း၊ ကြည့်ကောင်းတယ်"

"ဒီစားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်ကိုကော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

"နည်းနည်းပိုပြီး ခွာထားလိုက်ရအောင်။ ဘီရိုနားကို ပိုကပ်ပေး"

"ရဲဦးထုပ်တွေနဲ့ ဂျာကင်အင်္ကျီတွေ ချိတ်တဲ့စင်ကိုကော"

"အဲဒီစားပွဲရဲ့ ညာဘက်မှာ ထားလိုက်"

မာရူး က စင်အောက်ကို ပြေးဆင်းသွားတယ်။

"ဒေးမြောင် မင်းဘေးက စားပွဲကို ဘယ်ဘက်ကို ရွှေ့လိုက် ပြီးတော့ ဘန်ဂျူး အင်္ကျီချိတ်စင်ကို ရှေ့နည်းနည်းတိုးပြီး ရဲဦးထုပ်ကို နည်းနည်းပိုမြင့်တဲ့နေရာမှာ ချိတ်လိုက်"

စင်ပေါ်ကနေကြည့်ရင် အပြင်အဆင်က ပြီးပြည့်စုံနေပုံရပေမယ့်၊ ပရိသတ်ဘက်ကနေကြည့်ရင် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် အဲဒါက မှားနေတာပဲ။ ပရိသတ်ဘက်က ကြည့်ရင် အရမ်းကြီး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မနေအောင် ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီရဲ့ အကွာအဝေးကို မာရူး က လိုက်ညှိပေးနေတယ်။

"အကူအညီ လိုသေးလား"

သူမရဲ့ အသံကို ကြားတော့ မာရူး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက ယိုဂျင် နဲ့အတူ ရပ်နေတယ်။

"ရပါတယ်။ ကိုယ်တို့ အကြမ်းဖျင်းတော့ ပြီးသွားပါပြီ"

သူမက ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ပြပြီး ရှေ့ဆုံးခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ရှေ့ဆုံးကနေ ကြည့်ချင်လို့ သူတို့နှစ်ယောက် ခန်းမထဲကို စောစောဝင်လာခဲ့ပုံရတယ်။

"မင်းအမြင်ကော ဘယ်လိုနေလဲ။ တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာများ မြင်မိလား"

"ဟင့်အင်း၊ ငါ့အမြင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်"

"နင်ကော ယိုဂျင်"

"စားပွဲပေါ်မှာ ကွန်ပျူတာလိုမျိုး တစ်ခုခုရှိနေရင် ပိုကောင်းမယ် မဟုတ်လား"

"မကြာခင် ယူလာတော့မှာပါ"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဒိုဝူး က မော်နီတာတစ်ခု သယ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက မော်နီတာကို ဒေးမြောင် ထိုင်နေတဲ့ ရဲစားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး ထောင့်အနေအထားကို ချိန်ညှိလိုက်တယ်။ ဒေးမြောင် ကို မော်နီတာက ကွယ်နေလို့မရတဲ့အတွက် မော်နီတာကို စားပွဲအစွန်းဘက် ကပ်ထားလိုက်တယ်။

"ဒါဆိုရင် ကိုယ် သွားတော့မယ်"

"အေးအေး။ အမှားမလုပ်နဲ့နော်"

"စိတ်မပူပါနဲ့"

စင်ပေါ်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ မာရူး က အမှောင်ထဲမှာ လင်းတဲ့ တိပ်ကိုယူပြီး လှုပ်ရှားရမယ့် လမ်းကြောင်းတွေကို စတင်စစ်ဆေးတော့တယ်။ အမှောင်ထဲမှာဆို ဘာမှ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အချုပ်ခန်း သံတိုင်အနောက်က လူတွေက သိပ်မလှုပ်ရှားရပေမယ့်၊ အပြင်မှာရှိနေမယ့် ဒေးမြောင် ကတော့ ဟိုဟိုဒီဒီ အများကြီး လှုပ်ရှားရမယ်။ သူက အပြင်ထွက်သွားပြီး ပြန်ဝင်လာရမယ့် ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခု ပါတဲ့အတွက်၊ အဲဒီနေရာတွေကို အမှတ်အသား လုပ်ပေးနေတာပါ။

"အားလုံးပဲ၊ ဒီကိုလာကြဦး"

ဒေးမြောင် က အားလုံးကို ခေါ်လိုက်တယ်။ အခု သုံးမိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

"မနက်က မာရူး ပြောသလိုပဲ၊ ဘယ်သူမဆို အမှားလုပ်မိနိုင်တယ်။ အဲဒီအမှားတွေကလည်း ပြဇာတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။ အမှားမရှိရင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာလည်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အမှားလုပ်မိရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မနေနဲ့။ ဒါက သဘာဝပဲ။ အဲဒီအစား ကိုယ့်ဇာတ်ညွှန်းကို မေ့သွားတာဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ နောက်ကျသွားတာဖြစ်ဖြစ်၊ ပြာမသွားဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပါ။ အသက်ပြင်းပြင်းရှူတာကိုက ဇာတ်ဝင်ခန်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလိုမျိုး သရုပ်ဆောင်လိုက်"

ဒေးမြောင် က သူ့ဇာတ်ညွှန်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပြောပြပြီး အလယ်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နဖူးကို ကိုင်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ အဲဒီ သက်ပြင်းချတာက ပြဇာတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သလိုမျိုး သူ သရုပ်ဆောင်ပြလိုက်တယ်။

"အဲဒီလိုမျိုး အချိန်ဆွဲနိုင်ရင် တခြားသူတွေက မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ကမန်းကတန်း လုပ်စရာမလိုဘူး။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ စင်မြင့်ပဲ။ ငါတို့ အမှားလုပ်မိရင်တောင် ဘယ်သူကမှ အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒေးမြောင် က သူ့ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။

"မိုးပြာရောင်"

ပြီးတော့ လက်တွေကို အောက်ဘက်ကို ဖိချလိုက်ကြတယ်။

"ဖိုက်တင်း"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဆောက်အဦးထဲမှာ ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

“လူငယ်သရုပ်ဆောင်ပွဲတော်ရဲ့ တတိယအပိုင်းဖြစ်တဲ့ ဝူဆောင်း အထက်တန်းကျောင်းရဲ့ ပြဇာတ်ကို မကြာမီ စတင်ပါတော့မယ်။ ကျေးဇူးပြု၍…”

မာရူး က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ဒေးမြောင် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ စင်ပေါ်က ဒေးမြောင် က ပုံမှန် မြင်နေကျ နှေးကွေးလေးကန်နေတဲ့ ဒေးမြောင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး စူးရှထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတွေ သူ့မှာ ရှိနေတယ်။ ဒီနေရာမှာတော့ သူက အားကိုးရတဲ့ အသင်းဥက္ကဋ္ဌ တစ်ယောက်ပါပဲ။

သူတို့တွေ ဘေးဘက် ကန့်လန့်ကာအနောက်မှာ ပုန်းနေကြတယ်။ ခန်းမထဲ ဝင်လာတဲ့လူတွေ စကားပြောနေသံတွေကို သူတို့ ကြားနေရတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကလည်း ဒါဟာ ရင်ခုန်ရဆုံး အချိန်ပါပဲ။

မာရူး က သူ့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ပထမနှစ်တွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဂျီယွန်း၊ အာရမ် နဲ့ ဘန်ဂျူး တို့ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။

"အပြင်မှာ လူတွေ တော်တော်များတယ်။ ကြည့်ချင်လား" လို့ မာရူး က သူတို့သုံးယောက်ကို မေးလိုက်တယ်။

သူတို့အားလုံး ခေါင်းခါပြပြီး 'ဟင့်အင်း' လို့ ပြန်ဖြေကြတယ်။

"မင်းကော ဒိုဝူး"

"ငါ့ကို စကားမပြောနဲ့။ ငါ့ဇာတ်ညွှန်းတွေ မေ့သွားလိမ့်မယ်။ ကျစ်၊ တော်တော် ရင်ခုန်စရာကောင်းတာပဲ"

"စိတ်ငြိမ်ဆေး လိုချင်လား"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား။ ငါ တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ၊ အဲဒါကြောင့် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ"

ပုံမှန်ဆို ဆရာကြီးလုပ်တတ်တဲ့ ကောင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး စင်မြင့်ဖြစ်တဲ့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရှာတယ်။ ပွဲတော်တုန်းက နောက်ပြောင်ပြီး ကခဲ့တဲ့ ပြဇာတ်နဲ့စာရင် အခု ဖိအားက လုံးဝကို ကွာခြားနေမှာ အသေအချာပဲ။ စင်မြင့်မီးရောင်တွေရဲ့ အပူဟပ်တာ၊ ပရိသတ်တွေရဲ့ အသက်ရှူသံ၊ ကြမ်းပြင်ရဲ့ အထိအတွေ့ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနေမှာပဲ။

"ဆော့ကစားနေတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်"

အဲဒါက မာရူး ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြံဉာဏ်ပါပဲ။ 'စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့' လို့ ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ပျောက်သွားမယ့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးမှ မဟုတ်တာ။ အဲဒီ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို စွမ်းအင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့က လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ အဲဒါက တခြားတစ်ယောက်က ဝင်ကူညီပေးလို့ရတဲ့ အရာမျိုးမှ မဟုတ်တာလေ။

'စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး ပရိသတ်နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်'

ပရိသတ်တွေဆီ ထိုးထားတဲ့ မီးရောင်တွေ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ကျသွားတယ်။ ခဏနေရင် လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားတော့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ စင်ပေါ်တက်ပြီး နေရာယူရမယ်။ မီးတွေ ပြန်လင်းလာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူတို့က ဆူဝမ် ယဉ်ကျေးမှုစင်တာမှာ မဟုတ်တော့ဘဲ နိုင်ငံတစ်နေရာက ရဲစခန်းတစ်ခုထဲကို ရောက်နေကြတော့မှာပါ။

"အသက်ပြင်းပြင်းရှူထားကြ"

ဒေးမြောင် ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဂျူနီယာတွေ အားလုံး သူပြောတဲ့အတိုင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကြတယ်။

ပြီးတော့ စင်မြင့်တစ်ခုလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားတော့တယ်။

"သွားကြစို့"

* * * * * * * * *