အခန်း ၃၄၈

အခန်း(၃၄၈)

သူ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တယ်။ တော်တော်ရှည်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပဲ။ ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာတော့ သူမမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းရှည်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုဆိုတာတော့ မှတ်မိနေတယ်။ သူ့ဖုန်းနာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက် ငါးနာရီ ငါးဆယ့်ကိုးမိနစ် ရှိနေပြီ။ နောက်တစ်မိနစ်နေရင် သူ့နှိုးစက် မြည်တော့မယ်လေ။

နှိုးစက်ရဲ့ တီတီမြည်သံကို နားထောင်ရင်း သူ မျက်လုံးတွေကို ခဏလောက် မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ ဘာအိပ်မက်လဲ။ စွဲကျန်နေတဲ့ ပုံရိပ်တွေက သူ့ဆီကနေ ပျောက်မသွားဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက လေးလံနေတယ်။ အချိန်ရဲ့ ဖိအားတွေက သူ့အပေါ် ကျရောက်နေတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။

သူ ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို မတ်လိုက်တယ်။ လည်ပင်းမှာလည်း ချွေးတွေ ရွှဲနေတယ်။ နေမကောင်းဘူးလားလို့ သူတွေးမိတယ်။ တစ်ညလုံး ဖွင့်ထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ လေတွေ ဝင်လာတယ်။ သူ့လည်ပင်းကို ဖြတ်တိုက်သွားပြီး တံခါးနဲ့ နံရံကြားက ကွက်လပ်ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ဩဂုတ်လအတွက်တော့ တော်တော်လေး ထူးဆန်းစွာ အေးစိမ့်နေတယ်။

သူ တံခါးကို ပိတ်ပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ သူ့ခေါင်းထဲကနေ အိပ်မက်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို မောင်းထုတ်နေတုန်းပဲ။ မျက်နှာသစ်၊ ခေါင်းလျှော်နေတုန်းတောင် သူ့မျက်လုံးတွေက မှန်ကိုမကြည့်ဘဲ အဝေးတစ်နေရာကို ရောက်နေတယ်။ ဘာများ ဖြစ်နိုင်မလဲ။ တစ်ညလုံး ထွက်ထားတဲ့ ချွေးတွေကို ဆေးကြောလိုက်တော့ စိတ်နည်းနည်း ပိုကြည်လင်လာပေမဲ့ အိပ်မက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကတော့ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီ။

"ဒီနေ့လည်း အပြင်သွားဦးမလို့လား။"

ဘာဒါ က သန်းဝေရင်း အခန်းထဲက ထွက်လာတယ်။ မာရူး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ထလာတာလဲ။"

"ရေကျသံ ကြားလို့ပါ။ ပြန်အိပ်တော့မယ်။"

ဘာဒါ က ရေတစ်ခွက်သောက်ပြီး ဂရုစိုက်သွားဖို့ ပြောပြီးနောက် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတယ်။ မီးဖိုချောင်က ပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်တယ်။ သူက ပေါင်မုန့်ကင်နဲ့ ကြက်ဥကြော်လုပ်ပြီး ပန်းကန်ထဲထည့်ကာ ဧည့်ခန်းကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဆိုဖာပေါ်က အဝေးထိန်းခလုတ်နဲ့ တီဗီကိုဖွင့်ပြီး ပေါင်မုန့်ကင်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်တယ်။ ကြွပ်ရွတဲ့အသံက သူ့နားထဲကို ဝင်လာတယ်။ စားနေရင်းနဲ့တောင် မာရူး က သူ့အိပ်မက်အကြောင်း တွေးနေတုန်းပဲ။ အဲဒါ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ် သူထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ပြီး ဘာမှ မမက်ခဲ့တာလား။ တွေးလေလေ သူ့အိပ်မက်က ဝေဝါးလေလေပဲ။

မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် သူ ပန်းကန်ဆေးဖို့ မီးဖိုချောင်ကို သွားလိုက်တယ်။ ဆပ်ပြာမြှုပ်တွေထဲ မြုပ်နေတဲ့ ပန်းကန်တွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ရခဲ့တဲ့ကလေးက ယောက်ျားလေးလား မိန်းကလေးလား ဆိုတာတောင် သူမမှတ်မိတော့ဘူးဆိုတာ သတိထားမိသွားတယ်။

သူ ရေဘုံဘိုင်ကို ဖွင့်ပြီး ဆပ်ပြာမြှုပ်တွေကို ဆေးချလိုက်တယ်။ ဆပ်ပြာမြှုပ်တွေက ရေပြွန်ပေါက်ထဲကို လည်ထွက်သွားတယ်။ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ဆပ်ပြာမြှုပ်တွေကြားထဲမှာ မာရူး က သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို မြင်ယောင်နေမိတယ်။ ပန်းကန်တွေက သူ့ရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်မှတ်ဉာဏ်တွေဖြစ်ပြီး ဆပ်ပြာမြှုပ်တွေကတော့ သူ့ရဲ့ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်တွေပဲ။ ပစ္စုပ္ပန်က ပိုပီပြင်လာလေ အတိတ်က ပိုမြန်မြန် ပျောက်ကွယ်လေလေပဲ။ အဲဒီဆပ်ပြာမြှုပ်တွေလိုပေါ့။

"သမီးလား သားလား။"

ပန်းကန်ဆေးနေရင်း သူ့လက်ချောင်းတွေက ပန်းကန်တွေပေါ်ကနေ ချော်ထွက်သွားတယ်။ မာရူး က ရေတွေကို ခါထုတ်ပြီး ပန်းကန်တွေကို စင်ပေါ်တင်လိုက်တယ်။ တောက်ပနေတဲ့ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ သူ့မျက်နှာကို ဝါးတားတား ပြန်မြင်နေရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက တောင့်တင်းနေတယ်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲကို ဝင်သွားတယ်။ သွားတိုက်တံကို ယူပြီး မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ရှည်လျားတဲ့ အိပ်မက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ အနည်းငယ် ရိပ်မိလာတယ်။ သွားတိုက်ပြီးနောက် သူ အဝတ်အစား လဲလိုက်တယ်။ ဝတ်လို့မရတော့လောက်အောင် သေးသွားတဲ့ ဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို သူ တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီဘောင်းဘီကို ကြည့်ရင်း အဲဒီမေးခွန်းကို သူ ပြန်တွေးမိပြန်တယ်။ ယောက်ျားလေးလား မိန်းကလေးလား။

သဲတွေကို မျိုချလိုက်ရသလို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။ စားပွဲရှေ့မှာထိုင်ပြီး မာကာပင် တစ်ချောင်းကို ယူလိုက်တယ်။ တွေ့တဲ့ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်ပြီး စာရွက်အဖြူပေါ်မှာ အနီရောင် မာကာပင်နဲ့ ဖိချလိုက်တယ်။ အခုတော့ စာရွက်ပေါ်မှာ အစက်တစ်စက် ဖြစ်သွားပြီ။ မာရူး က အဲဒီအစက်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဘာရေးရမလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ဒီစာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အပြည့်ရေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်လည်း ရှိတယ်။

အနီစက်က ပိုကြီးလာတယ်။ မှင်တွေ အရမ်းစုပ်ယူသွားတဲ့အတွက် စာရွက်က တွန့်ကြေသွားတယ်။ သူ့လက်တွေ တုန်ယင်နေတယ်။ မာရူး က သက်ပြင်းရှည်ကြီးချရင်း မာကာပင် အဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်တယ်။

တကယ်လို့ သူ ချရေးလိုက်ရင် အဲဒါတွေက အမှတ်တရတွေ ဖြစ်သွားမှာလား။ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို စာနဲ့ ချရေးထားရုံနဲ့ အနာဂတ်မှာ ပြန်ဖတ်တဲ့အခါ အဲဒါတွေကို မှတ်ဉာဏ်တွေလို့ ခေါ်လို့ရဦးမှာလား။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မှတ်ဉာဏ်တွေထက် ဗဟုသုတဆိုတာနဲ့ ပိုနီးစပ်သွားလိမ့်မယ်။ သူကိုယ်တိုင် ရေးထားတဲ့ မှတ်စုကတစ်ဆင့် သူ မသိတော့တဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်နားလည်ရတာက တော်တော်လေးကို ရယ်စရာကောင်းလှတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့နောက်ကျောမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီအမျိုးသမီးကို တွေ့လိုက်တယ်။ ကောင်းကင်တမန်၊ သေမင်း၊ နတ်ဆိုး ဒါမှမဟုတ် ဘုရားသခင်ရဲ့ စေတမန်။ ဘယ်လိုပဲခေါ်ခေါ် ဂရုမစိုက်တဲ့ အမျိုးသမီး။ ဪ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သူ့ကို နတ်သမီးလို့ ခေါ်ဖို့ သူမ ပြောခဲ့သေးတာပဲ။

"ကျွန်မက အခြေအနေ လာကြည့်ရုံပါ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးပဲ။"

"ဒါဆို ဒီလိုအချိန်လေးတွေတောင် ကြိုသိနေတာပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့။"

မာရူး က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ဒီအကြောင်းကို သူမ ကြိုပြောထားပြီးသားဆိုတော့ သူ သိပ်မအံ့ဩတော့သလို ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ ဆိုပြီးတော့လည်း သူ ညည်းညူနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သေသွားတဲ့သူတစ်ယောက် အသက်ပြန်ရှင်လာတယ်။ ရွှေလိုအဖိုးတန်တဲ့ အခွင့်အရေးကို သူ ရခဲ့တယ်။ ဒါလေးအတွက်နဲ့တင် သူ ကျေးဇူးတင်နေပြီမို့ ဒီထက်ပိုပြီး တောင်းဆိုလောက်အောင် ရိုင်းစိုင်းတဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ တချို့ကိစ္စတွေကိုတော့ သူ စပ်စုချင်နေတယ်။

"ခင်ဗျား အရင်က ပြောခဲ့တယ်မလား။ ကျွန်တော့် မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ မသိစိတ်ထဲ နစ်မြုပ်သွားတာဆို။"

"ဟုတ်တယ်။ မှတ်ဉာဏ်ဆိုတာ ဝိညာဉ်ထဲမှာ ထွင်းထုထားတဲ့ အပိုင်းအစတွေလေ။ ဘယ်သူမှ ဖျက်ပစ်လို့ မရဘူး။ နောက်ထပ် ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် ဖုံးအုပ်ထားရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖုံးအုပ်ပါများရင်တော့ အဲဒီအရာတွေတောင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ရှိတယ်။"

ဖုံးအုပ်တယ်လို့ သူမက ပြောတယ်။ မာရူး က သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဒါဆိုရင် အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ပေါ်လာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိလား။ အပိုင်းအစတွေ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် ကြုံဖူးသမျှ အရာအားလုံးလေ။"

အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါပြတယ်။ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက နှေးကွေးပေမဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပြတ်သားနေတယ်။

"အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းပေမဲ့ အဲဒီလို အံ့ဖွယ်ကိစ္စတွေ မဖြစ်တတ်ဘူး။"

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းပေမဲ့လို့ သူမက ပြောသွားတယ်။ ဒီအမျိုးသမီးဆီမှာလည်း ခံစားချက်တွေ ရှိနေတာများလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ ပိုနားလည်အောင်လို့ ပြောပြနေတာလား။ လူကြီးတွေက ငိုနေတဲ့ကလေးကို ချော့တဲ့အခါ သင့်တော်တဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးသလိုမျိုး သူမကလည်း ရောစပ်ပြီး သုံးလိုက်တာများလား။

"ကျွန်တော် မေးချင်တာလေးတွေ ရှိလို့။ သိပ်မအားမလပ်ဖြစ်မနေဘူးဆိုရင် အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလား။"

"ရပါတယ်။ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ တွေ့ရဖို့ တော်တော်လေး ခဲယဉ်းသွားပြီလေ။"

အမျိုးသမီးက ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ ထူးဆန်းတာက သူမ ထိုင်လိုက်တာကြောင့် အိပ်ရာခင်းတွေ တွန့်သွားတာပဲ။ ဝိညာဉ်တွေမှာ ဒြပ်ထုမရှိဘူးဆိုတာ ဟုတ်မနေဘူးလား။

"ကဲ ကောင်းပြီ။ မေးလေ။ ကျွန်မ ဖြေနိုင်သလောက်တော့ ဖြေပေးပါ့မယ်။"

"ဒါဆို ကျွန်တော် နည်းနည်းလောက် မေးမယ်နော်။ ကျွန်တော့်လို အသက်ပြန်ရှင်လာတဲ့သူတွေ ရှိသေးလား။"

"ရှိကောင်း ရှိနိုင်သလို မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"တော်တော် ဝေဝါးတဲ့ အဖြေပဲ။"

"ကျွန်မက ဘုရားသခင်မှ မဟုတ်တာ။ အရာအားလုံးကိုတော့ ဘယ်သိနိုင်မလဲ။"

"သဘောပေါက်ပြီ။ ဒါဆိုရင် အရင်က ကျွန်တော် 'အမေ' လို့ ခေါ်ခဲ့တဲ့ အဘွားအို ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိချင်တယ်။"

"အဲဒါကိုတော့ ကျွန်မ ပြောပြလို့ မရဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကြီးကျယ်တဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာပဲလေ။ ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့ချင်ရုံလေးပါ။ အရင်ကလိုမျိုး စကားပြောချင်တယ်။ ပြန်မဆပ်နိုင်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ကျွန်တော် ရခဲ့တာလေ။"

"ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ သူမက ရှင့်ကို ဘာအကူအညီမှ မပေးရသေးဘူးလေ။"

"ဒါက အစီအစဉ်ကျနေဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို သွားတွေ့ချင်ရုံလေးပါ။"

"ကျွန်မ ပြောပြလို့ မရဘူး။"

သူမ နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်တယ်။ မာရူး က သူ့ဆံပင်တွေကို အပေါ်ကို ပင့်သပ်လိုက်တယ်။ အခု သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေက ဝေဝါးလာရုံတင်မကတော့ဘဲ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားမယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ။ သူ လုံးဝမေ့မသွားခင် သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးခဲ့တဲ့သူဆီ သွားလည်ချင်တယ်။ အကယ်၍ သူမ အခက်အခဲတွေနဲ့ နေထိုင်နေရမယ်ဆိုရင် ကူညီပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်လည်း ရှိတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ တာဝန်တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။

အတန်ကြာ ဘာမှမပြောဘဲနေပြီးမှ အမျိုးသမီးက စကားစလာတယ်။

"အခု သူမ အဆင်ပြေပြေ နေနေရပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ရှင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"

"ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ချင်ရုံလေးပါ။ အဲဒါက မရဘူးလား။"

"ရှင် တော်တော် ခေါင်းမာတာပဲ။ ခဏလေး စောင့်ဦး။"

အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ လက်ကို ကမ်းပေးလာတယ်။ မာရူး က သူမရဲ့လက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဘာလုပ်မလို့လဲ။

"လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တာကို မသိဘူးလား။"

"ဪ။"

လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်မယ်လို့ သူ မတွေးထားမိဘူး။ မာရူး က အမျိုးသမီးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုတွေ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ သူမလက်တွေ အေးစက်နေမယ်လို့ ထင်ထားတာဆိုတော့ ဒါက မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာပဲ။ မာရူး က အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ သူမက တကယ်ကို လှပတယ်။ အလှတရားရဲ့ အနှစ်သာရလို့တောင် ခေါ်လို့ရမလား။ သူမရဲ့ တုန်ခါနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကတောင် သူ့ရဲ့ စပ်စုချင်စိတ်ကို နှိုးဆွနေတယ်။ ဒီလိုကြည့်ရတာတော့ သူမက သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကနေ အဲဒီအဘွားအိုရဲ့ အရိပ်အယောင်တချို့ကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့ ရုပ်ဆင်လား။ သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်က သိပ်ပြီး ရုပ်မဆင်ပါဘူး။ သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူက သူမကို အရမ်းချစ်နေမိသလို ဖြစ်နေပြီ။

"ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ။"

အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း သတိထားမိသွားတယ်။ သူမ မျက်စိမှိတ်ထားပေမဲ့ မြင်နေရတာလား။ မာရူး က သူသိတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တူလို့ပါလို့ ပြောပြလိုက်တယ်။ အမျိုးသမီးက မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဒီကမ္ဘာနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ပုံပေါက်နေတဲ့ အနက်ရောင် မျက်လုံးအိမ်တွေက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့မျက်လုံးရှေ့မှာ မတူညီတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

အဲဒါက အဆောက်အအုံတစ်ခုရဲ့ ခေါင်မိုးထပ်ပဲ။ ကလေးကို ကျောပိုးထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အဝတ်တွေ လှန်းနေတယ်။ သူမရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သူ သိလိုက်တယ်။ အဲဒီလူပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမနာမည်ကို သူမမှတ်မိတော့ဘူးဆိုတာကို သူ သတိထားမိသွားတယ်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ။"

"ကြည့်သာနေပါ။ သူမ အဆင်ပြေပြေ နေနေရတယ်ဆိုတာ ရှင် သိအောင် အတည်ပြုပေးရုံပါ။ သိပ်ပြီး ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့။ သူတစ်ပါးအတွက်ပဲ စဉ်းစားတာကို ရပ်ပြီး ရှင့်ဘဝကိုရှင် ပျော်ပျော်နေဖို့ ကြိုးစားပါလို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်မလား။"

အမျိုးသမီးက လှည့်လာတယ်။ သူမက သဘောကောင်းမယ့်ပုံပေါ်တယ်။ သူမမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ စိတ်အေးသွားတယ်။ သူမဆီသွားပြီး စကားပြောချင်ပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်လို့မရဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနဲ့ စကားပြောဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ သူ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်တယ်။ သူမ ကျောပေါ်က ကလေးပိုးစောင်ထဲမှာ အိပ်ငိုက်နေတဲ့ကလေးက မိန်းကလေးပဲ။

မာရူး က အဲဒီကလေးမလေးကို အတော်ကြာကြာ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ သူမဆီကနေ အကြည့်လွှဲဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။ သူ မမှတ်မိတော့တဲ့ သူ့ကလေးအကြောင်း တွေးမိလို့များလား။ သူ့ကလေးကကော ဒီလိုမျိုး မိန်းကလေးလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ ယောက်ျားလေးလား။ ပါးဖောင်းဖောင်းနဲ့ ကလေးမလေးက မျက်မှောင်လေးကုတ်ပြီး ငိုဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မြင်ကွင်းက ထပ်ပြီး ပြောင်းသွားပြန်တယ်။ သူ သူ့အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။

"တစ်ခုခု လုပ်ပေးလို့ရလား။"

"မရဘူး၊ ကျွန်မက မြင်အောင်ပဲ ပြပေးလို့ရတယ်" လို့ အမျိုးသမီးက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောတယ်။

မာရူး က အဲဒီအမျိုးသမီးအကြောင်း တွေးနေတယ်။ သူမက ပြည့်စုံတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။ သူမကို ရှာတွေ့ရင် ကူညီပေးချင်တယ်။ အဲဒီအကြောင်းကို တွေးနေတုန်းမှာပဲ သူ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ လက်ကို သတိထားမိသွားတယ်။ အမျိုးသမီးက သူ့လက်ကို မလွှတ်သေးဘူး။ မာရူး ကလည်း ဒီအခြေအနေကို အနေရခက်တယ်လို့ မခံစားရပါဘူး။ တကယ်တော့ အရမ်းကို သဘာဝကျနေလို့ သူမလက်ကို ကိုင်ထားမိတယ်ဆိုတာကိုတောင် မေ့လုနီးပါးပဲ။

ရယ်ရပါတယ်။ သူမက အရမ်းလှလို့ သူ လိုချင်နေတာလား။ သူ့လက်တွေက သူ့ဆန္ဒအတိုင်း အလုပ်လုပ်နေတာပဲလို့ သူ တွေးမိတယ်။ သူ လွှတ်ပေးလိုက်သင့်တယ်လို့ တွေးလိုက်တယ်။ သူမကို အချက်ပြဖို့ သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဆန့်ထုတ်ကြည့်တယ်။ ပြောရတာ နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာကောင်းတယ်။ အမျိုးသမီးကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးနေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ သူမလက်ကို ရုပ်သိမ်းတာ တော်တော်လေး နှေးကွေးနေတယ်။ စောစောက မှော်ဆန်တဲ့အရာကို သုံးလိုက်လို့ သူမ ပင်ပန်းသွားတာလား။ သူ တော်တော်လေး အားနာသွားတယ်။

လက်ကို ပြန်ဆွဲယူရင်း သူ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့သူကို သူ ဘာတစ်ခုမှ ပြန်မဆပ်နိုင်ဘူး။ သူမကို ရှာချင်ရင်တောင် နာမည်မသိဘဲ ရှာဖို့က အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ သူမနာမည်ကို သိရင်တောင် အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့နောက် အိမ်တွေ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းခဲ့ပေမဲ့ နေရာအတိအကျကိုတော့ သူမမှတ်မိတော့ဘူး။ အဘွားအိုက သူ့ဘေးအိမ်မှာ နေခဲ့တာလေ။ သူ့ရဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဒီနေ့လောက် ဘယ်တုန်းကမှ သူ မနာည်းမိခဲ့ဘူး။

'တိုက်ခန်းတွေမရှိတဲ့ လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုနဲ့ တူတယ်။'

စောစောက သူမြင်ခဲ့တာကို သူ ပြန်တွေးမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို လက်ညှိုးနဲ့ ပုတ်နေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်။ တိကျတဲ့ စည်းချက်တစ်ခုနဲ့ ပုတ်နေတာလား။ ဘာအဓိပ္ပာယ်များလဲလို့ သူ တွေးနေမိတယ်။

မာရူး က အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အခု သူမဆီမှာ မှေးမှိန်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့အပြုံးက သူမအပြုံးပေါ်မှာ ထပ်နေတယ်။ ခဏလောက်တော့ အဲဒီအပြုံးနှစ်ခုက အရမ်းကို တူညီနေတယ်။

"ပြီးသွားပြီ ထင်တယ်။"

"ဘာကိုလဲ။"

"အချိန်လေ။"

"အချိန်"

မာရူး ခေါင်းစောင်းသွားတယ်။ အခု သူမကို ကြည့်လိုက်တော့ လက်နဲ့ မပုတ်တော့ဘူး။ သူမက အချိန်ကို တိုင်းတာနေတာလား။

"ကျွန်မကို တစ်ခုခု မေးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

"မေးလေ။"

"ဗျာ"

"ကျွန်မ ဖြေပေးမယ်၊ အဲဒါကြောင့် မေးစရာရှိတာ မေးလို့။"

သူမက ထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ။ တစ်ခဏလောက် မရဘူးပြောပြီး နောက်တစ်ခဏကျ ရတယ်ဖြစ်သွားပြန်တယ်။ သူမ စိတ်မပြောင်းခင် မာရူး က မေးချင်တာတွေကို မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

"ခင်ဗျား အရင်က ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးတယ်လေ... အင်း..."

မာရူး မျက်မှောင်ကုတ်သွားတယ်။ သူ မမှတ်မိတော့ဘူး။ အရေးကြီးတဲ့အရာတစ်ခုကို မေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာ သူ မမှတ်မိတော့ဘူး။ အဲဒါက သူ ဝင်စားဖြစ်သွားစေတဲ့ အကြောင်းရင်းနဲ့ သေချာပေါက် သက်ဆိုင်နေပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့အပိုင်းတွေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ သူ သေသွားတယ်၊ ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ တွေ့တယ်၊ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ အသက်ပြန်ရှင်လာတယ်။

"ရှင် မေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလား။"

"...ကျွန်တော် သိပ်တော့ သဘောမကျဘူး။ ကျွန်တော့် မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားမယ့်အချိန်ကို ခင်ဗျား စောင့်နေခဲ့တာလား။"

"ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားပေးပါဦး။ ရှင် အမြဲတမ်းမေးနေတဲ့ ခက်ခဲတဲ့မေးခွန်းတွေကို ဖြေဖို့က အရမ်းခက်လို့ပါ။"

"ဟူး... ကောင်းပါပြီ။ ခင်ဗျား သွားလို့ရပါပြီ။ ကျွန်တော် ဘာတစ်ခုမှ သိရတော့မယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။ လိုက်ပို့ပေးစရာ မလိုဘူးမလား။"

"မလိုပါဘူး။"

အမျိုးသမီးက ပြုံးရင်း ထရပ်လိုက်တယ်။ မာရူး က သူမကို ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားအပေါ် စိတ်အလိုမကျတာတွေကို ပုံချဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နားလည်ပေးပါ။ ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့မှာ ဒီလိုခံစားချက်မျိုးတွေ မရှိဘူးမလား။"

"ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။ ကျွန်မဆီမှာ ရှိခဲ့ဖူးသလိုလို၊ ဒါမှမဟုတ် မရှိခဲ့ဘူးလားပဲ။"

ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ မေ့သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက တော်တော်လေး တိုးတိတ်လွန်းတယ်။

"မစ္စတာ ဟန်မာရူး။ ရှင့်ရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ဘဝကို ရှင်သန်ပါ။ အပျော်ရွှင်ဆုံး နေနိုင်မယ့် ဘဝမျိုးကို ရှင်သန်ပါ။ တခြားသူတွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပေါ့။"

အဲဒီစကားတွေ ပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူမက သူ့အမြင်အာရုံထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူမက အလင်းတန်းတွေ ဖြာထွက်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ် တက်သွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်သလို ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခုထဲ ဝင်ပျောက်သွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။ အစကတည်းက သူမ ဒီမှာမရှိခဲ့သလိုမျိုး လေထဲမှာ အငွေ့ပျံသွားတာပဲ။

မာရူး က ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ သူ အကြာကြီး စကားပြောခဲ့ရသလို ခံစားနေရပေမဲ့ နာရီကတော့ ၆ နာရီ ၂၈ မိနစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်ဆုံးသူ ကြည့်ခဲ့တုန်းက ၆ နာရီ ၂၇ မိနစ်လေ။

သူ့လက်ကို သူ ကြည့်လိုက်တယ်။ နွေးထွေးမှုက အခုထိ ကျန်ရှိနေဆဲပဲ။ ဒါက အဲဒီအချိန်တွေက လိမ်ညာမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ တစ်ခုတည်းသော သက်သေပါပဲ။ မာရူး က ခါးသက်သက်ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အိတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့က ဆူယွန်း ရိုက်နေတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲမှာ သူက ဇာတ်ရံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကူးရမယ့်နေ့ပဲ။ ချိန်းထားတဲ့အချိန်ရောက်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း လိုသေးပေမဲ့ သူ့အခန်းထဲမှာတော့ သူ မနေချင်တော့ဘူး။

"အချိန်ယူပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားတာပေါ့။"

သူ အိတ်ကို ပခုံးတစ်ဖက်မှာ လွယ်ပြီး အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လေထုက တော်တော်လေး အိုက်စပ်နေတယ်။

* * * * * * * * *