အခန်း ၃၅၀

အခန်း(၃၅၀)

ဆည်းဆာအချိန် ရုန်းကန်မှုများ ကားရဲ့ ကင်မရာစစ်ဆေးမှုမှာ သူ တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့လူပဲ။ သူက နံပါတ် ၄ လေ။ သူ့နာမည်ကိုတော့ သူ မသိပါဘူး။ သူက ပထမဆုံး ဝင်အရွေးခံရပြီး သူကျသွားတယ်ဆိုတာကိုလည်း ပထမဆုံး သိလိုက်ရတဲ့သူပဲ။ အဲဒီလူကို သူ မှတ်မိနေတဲ့ အကြောင်းရင်းက လူရွေးပွဲပြီးတဲ့အထိ သက်ပြင်းချနေခဲ့လို့ပဲ။ သူက ဘယ်လောက်တောင် သက်ပြင်းချနေလဲဆိုရင် သူ့ကိုပါ လာအနှောင့်အယှက်ဖြစ်မလိုတောင် ဖြစ်သွားတယ်။ အရမ်းစိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့သူကို သက်ပြင်းမချဖို့လည်း သွားမပြောသာဘူးလေ။ ဒါကြောင့် အတတ်နိုင်ဆုံး မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့ပေမယ့် အဲဒီလူက သူ့အပေါ်မှာ အမြင်ကောင်းတစ်ခု ကျန်ရစ်စေခဲ့တယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။

"အဲဒီတုန်းက လူရွေးပွဲမှာ မင်း အောင်သွားလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ငါ သိသားပဲ။ မင်း အောင်မယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ တခြားသူတွေ သရုပ်ဆောင်တုန်းက ဒိုင်တွေအကုန်လုံးက ပျင်းနေတဲ့ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း သရုပ်ဆောင်တဲ့အချိန်ကျတော့ သူတို့အချင်းချင်း စကားတွေပြောပြီး မော်နီတာကို ကြည့်ဖို့ အလုပ်များနေကြတာ"

"ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားလို့ပါ"

"ကံပေါ့။ ကံတရားက တကယ်ကို အရေးကြီးတဲ့ အချက်ပဲ။ အဲဒီတုန်းက ငါလည်း နည်းနည်းလောက် ကံကောင်းခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောပြီးနောက်မှာ အနေခက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ စကားစပြတ်သွားပေမယ့် မာရူး က ဆက်ပြောစရာ အကြောင်းမမြင်လို့ ဒီတိုင်းပဲ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ အဲဒီလူ လာနှုတ်ဆက်တာကို သူ ကြိုလည်းမကြိုဆိုသလို မနှစ်မြို့တာမျိုးလည်း မရှိပါဘူး။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို သိနေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ လာပြောလို့သာ သူ ပြန်ဖြေလိုက်ရုံပဲ။

အဲဒီလူက ခေါင်းကုတ်လိုက်တယ်။

"ဆောရီးကွာ၊ ငါက အရမ်းရင်းနှီးသလို သွားလုပ်မိတယ် မလား"

"ရပါတယ်"

"တကယ်လား။ တော်သေးတာပေါ့။ ဟား... အဲဒီတုန်းက ကိစ္စကို တွေးမိတိုင်း ငါ စိတ်ရှုပ်ရတယ်။ ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အကုန်မပြနိုင်ခဲ့တာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ဘူး။ ပြောချင်တာက ငါ့မှာရှိတာရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် သူတို့ကို မပြနိုင်ခဲ့ဘူးလေ"

"လူတွေမှာ ကံဆိုးတဲ့ နေ့တွေ ရှိတတ်တာပဲလေ။ အဆင်မပြေတဲ့ နေ့တွေမှာ ဘာလုပ်ချင်လုပ်ချင် ဘာမှ လုပ်လို့မရတတ်ဘူး"

"ဟုတ်တယ်မလား။ အော် ဒါနဲ့၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း မင်း ရိုက်ဖြစ်သေးလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ဒါဆို စီနီယာ ဘတ်ထယ်ဟို ရဲ့ သရုပ်ဆောင်တာကိုကော မင်း ကြည့်ခဲ့ရလား"

"သူ သရုပ်ဆောင်တာကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ရဘူး။ ကျွန်တော်က ဇာတ်ရံလေးပဲဆိုတော့ တစ်ရက်ပဲ ရိုက်ခဲ့ရတာပါ"

"အော်၊ တော်တော် နှမြောစရာပဲ။ ငါလည်း သူ သရုပ်ဆောင်တာကို မြင်ချင်ခဲ့တာ။ အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းက ရုပ်ရှင်တစ်ကားထဲမှာ သူ့ကို မြင်ပြီးတော့မှ ငါ သရုပ်ဆောင်နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တာ"

"ဒီနှစ်ကုန်လောက် ရုံတင်မယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတော့ မကြာခင် ခင်ဗျား ကြည့်ရမှာပါ"

"ရုပ်ရှင်ရုံမှာ ကြည့်တာနဲ့ အပြင်မှာ ကိုယ်တိုင်မြင်ရတာ မတူဘူးလေကွာ။ သူ သရုပ်ဆောင်တဲ့အထဲကို ဘယ်လို စီးမျောသွားလဲဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်တာ။ အို... ရိုက်ကူးရေးက ဘယ်လိုနေလဲ။ ငါ အရင်က ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်းကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး။ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေမှာပဲ နောက်ခံသရုပ်ဆောင် အမြဲလုပ်လာခဲ့ရတာ"

"ဇာတ်လမ်းတွဲ ရိုက်ကွင်းတွေနဲ့ သိပ်မကွာပါဘူး။ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထက် မီးတွေနဲ့ ကင်မရာတွေ ပိုများတာလောက်ပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ လေထုအငွေ့အသက် ရှိတယ်လေ။ ဒါမှမဟုတ် ဖိအားလို့ ခေါ်ရမလား။ အဲဒီလိုမျိုးတွေ ရှိတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်"

ခဏလောက် စကားပြောပြီးတဲ့နောက် အဲဒီလူက အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသွားသလို မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်လိုက်တယ်။

"မင်းကို တွေ့ရတာ အရမ်းဝမ်းသာသွားလို့ ငါ အရမ်းရင်းနှီးသလို လုပ်မိသွားတယ်။ ငါက နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်လေ။ မင်းထက် ကြီးတယ်မလား"

"ဟုတ်ကဲ့ ကြီးပါတယ်"

"ငါ ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲ ပြောလိုက်တော့မယ်နော်"

"ရပါတယ်"

"ဒါဆို ငါ ပြောပြီနော်။ တကယ်တော့ လူရွေးပွဲကနေ ကျသွားပြီးတဲ့နောက် ငါ တော်တော်လေး အခက်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က တော်တော်လေးကောင်းတော့ သင်တန်းကျောင်းနဲ့ မိဘတွေက ငါ့ကို အများကြီး ပံ့ပိုးပေးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သေချာပေါက်အောင်မယ်လို့ သူတို့ကို အာမခံထားရက်နဲ့ အဲဒီလူရွေးပွဲ ကျသွားတော့ ငါ တော်တော်လေး ရှက်သွားတယ်"

"ဒါကြောင့် ငါ နောက်ခံသရုပ်ဆောင် အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေကို စလုပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကင်မရာရှေ့မှာ ရပ်နေရတဲ့အချိန်ကျ ငါ လုံးဝမလှုပ်ရှားဘူး။ ပရိုဂျူဆာကလည်း ငါ သရုပ်ဆောင်တာကို ချီးကျူးသေးတယ်"

"ကံကောင်းချင်တော့ ငါ့ကို အမြင်ကြည်တဲ့လူတစ်ယောက် ရှိလာပြီး ဇာတ်လမ်းတွဲတွေမှာ ဇာတ်ရံနေရာကနေ မကြာခဏဆိုသလို ပါဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါ ဇာတ်လမ်းပြန်လည်ပုံဖော်တဲ့ သရုပ်ဆောင်အနေနဲ့ ပါဝင်ခဲ့သေးတယ်။ HBC မှာလွှင့်တဲ့ 'Surprises in the World' အကြောင်း မင်း သိတယ်မလား"

"ဟုတ်ကဲ့ သိပါတယ်"

"ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က အပိုင်းကို မင်း ကြည့်လိုက်လား"

"ကျွန်တော် တီဗီသိပ်မကြည့်ဖြစ်ဘူး"

"နှမြောစရာပဲ။ နောက်တစ်ခါကျ ကြည့်ကြည့်ပါ။ ကိုယ့်ဘာသာ ဒီလိုပြောရတာ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေပေမယ့် ငါ့အရင် ထွက်လာတဲ့ လူငယ်သရုပ်ဆောင်ထက် ငါက ပိုကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်တယ်"

အဲဒီလူက ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်တယ်။ မာရူး က အခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် စကားတချို့ကိုပဲ ပြောလိုက်တယ်။

"ကောင်းတာပေါ့၊ ခင်ဗျားကို လူတွေ သတိထားမိသွားပြီပဲ။ အခု ကျန်တာက အပေါ်ကို တက်သွားဖို့ပဲလေ"

"ဟားဟား၊ မင်းကတော့ မြှောက်ပင့်ပြောနေပြီ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါ၊ မကြာခင်မှာ ငါ ဇာတ်ပို့နေရာ ရလောက်တယ်။ ငါ သိတဲ့ ပရိုဂျူဆာတစ်ယောက်က သူ့အနေနဲ့ သတိရရင် ဆက်သွယ်လိုက်မယ်လို့ ပြောထားတယ်"

မာရူးက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အဲဒီလူကို ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ပရိုဂျူဆာက သတိရရင် ဆက်သွယ်မယ်ပေါ့လေ။ အဲဒီစကားက 'တစ်ခေါက်လောက် သွားဆုံကြတာပေါ့' ဆိုတာမျိုးနဲ့ အတူတူပဲ။ သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အိပ်မက်ကြီးကို ရိုက်ချိုးလိုက်လို့လည်း ဘာကောင်းကျိုးမှ ထွက်လာမှာမဟုတ်တဲ့အတွက် အဲဒီလူကို သူ ဂုဏ်ပြုစကားပဲ ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မာရူး တွေးမိတာက သူသာ အဲဒီပရိုဂျူဆာနေရာမှာဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ဆက်သွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ မပြောသင့်တာတွေကို လျှောက်ပြောနေတတ်တဲ့ လူတွေနဲ့ ခပ်ကင်းကင်းနေတာက ပိုကောင်းတယ်လေ။

"အာ... အဲဒီတုန်းက ငါသာ အခြေအနေ ကောင်းနေရင် အောင်မှာပဲ။ ငါ တကယ် ယုံကြည်ချက်ရှိခဲ့တာ သိလား။ မင်းက ဘယ်ဇာတ်ရုပ်အတွက် လျှောက်ခဲ့တာလဲ"

"လူဆိုးလေးနေရာကပါ"

"ငါလည်း အတူတူပဲ။ တော်တော် နှမြောစရာကောင်းတယ်။ သင်တန်းကျောင်းက ငါ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် အကြီးကြီးထားခဲ့ပေမယ့် ငါ သွားပြီး အမှားလုပ်မိခဲ့တယ်။ ဟား... မင်းပြောသလိုပဲ ငါ ကံမကောင်းခဲ့တာ။ ငါသာ ကံကောင်းခဲ့ရင် အောင်မှာပဲ။ သေချာတာပေါ့၊ မင်း အဲဒီအစား ကျသွားသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ မင်းလည်း ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲကို။ ငါက နည်းနည်းလေး နှမြောစရာကောင်းတယ်လို့ ပြောရုံပါ"

အဲဒီလူက အဲဒီနေ့က သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို ကာကွယ်ပြောဆိုချင်နေပုံရတယ်။ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ ရခဲ့ရင် သူ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မှာပါဆိုပြီး ဆက်တိုက်ပြောနေတယ်။ အတိတ်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြီး အတိတ်က ကိစ္စတွေကို မမေ့နိုင်သေးတဲ့ ဒီလိုလူမျိုးတွေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အများကြီးရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးလို့ရပေမယ့် အဲဒီလိုလုပ်နေလို့ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရှိမလာဘူး။ ကျန်နေခဲ့မှာက အဖြစ်ဆိုးကြီးကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်တာနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေပဲ။

စကားစပြတ်သွားတော့ မာရူးက ဇာတ်ညွှန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက တစ်ဖက်လူကို ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်ကြဖို့ အမူအရာနဲ့ အချက်ပြလိုက်တာဖြစ်ပေမယ့် ဒီလူက အကဲခတ်တတ်ပုံမပေါ်ဘူး။ သူ ထပ်ပြီး စကားပြောလာပြန်တယ်။ မာရူးက အဲဒီလူကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အကြည့်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အဲဒီလူ ခံစားမိသွားပုံရပြီး စကားပြောတာကို ရပ်လိုက်တယ်။

"မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မှာပါ။ နာမည်ကြီးလာရင်လည်း ငါ့ကို မမေ့နဲ့ဦး။ ကဲ ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ခွင့်ပြုပါဦး၊ ငါ ဇာတ်ညွှန်းကို ကြည့်ရဦးမယ်။ ငါက ဉာဏ်သိပ်မကောင်းတော့ ဇာတ်ညွှန်းကို ဆက်တိုက်ဖတ်နေမှ ရမှာမို့လို့"

တခြားသူစကားကို နားထောင်ရုံနဲ့ ပင်ပန်းတယ်လို့ ခံစားရတာ တော်တော်လေး ကြာခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက အထက်လူကြီးတွေထဲက တစ်ယောက်လည်း အဲဒီလိုမျိုးဆိုတာကို သူ သတိရသွားတယ်။ အဲဒီအထက်လူကြီးက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ထမင်းစားတိုင်း သူ့ဘဝအကြောင်းကို အမြဲညည်းတွားတတ်တယ်။ အဲဒီအထက်လူကြီးက ညစာ တူတူစားချင်ပြီဆိုရင် ဝန်ထမ်းတွေထဲက အနည်းဆုံး တစ်ယောက်ကတော့ အဝေးက ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ကို အသေခံခိုင်းပြီး စိတ်ကူးယဉ် နာရေးတစ်ခုကို သွားဖို့ ခွင့်တောင်းတတ်ကြတယ်။ ဒါက တော်တော်လေး ရယ်စရာကောင်းပေမယ့် ရယ်ရမယ့် ကိစ္စမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။

ဇာတ်ညွှန်းကို နှစ်ခေါက်လောက် ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ အကုန်လုံးကို အလွတ်ရသွားတယ်။ အညွှန်းတွေကိုတောင် သူ မှတ်မိနေတယ်။ သူ ဘောပင်တစ်ချောင်းထုတ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူချက်တွေကို ဘေးမှာ ရေးချလိုက်တယ်။ အဲဒီ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူချက်တွေအပေါ် အခြေခံပြီး သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုအတွက် အကြမ်းဖျင်း ပုံစံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ပရိုဂျူဆာ တောင်းဆိုတဲ့ သရုပ်ဆောင်မျိုးကို ချက်ချင်းပေးနိုင်ဖို့ ဒီလိုအလုပ်မျိုးက လိုအပ်တယ်။

သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သရုပ်ဆောင်မှုနဲ့ ပရိုဂျူဆာကို ဖမ်းစားနိုင်ရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်ရံတွေရဲ့ အခြေအနေမှာတော့ အများအားဖြင့် ပရိုဂျူဆာ တောင်းဆိုတဲ့အတိုင်း သရုပ်ဆောင်ပေးရတာများတယ်။ သူက ကိုယ်လုပ်ချင်သလို သွားလုပ်လိုက်ရင် ပရိုဂျူဆာက ခေါင်းခါပြီး စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောလိမ့်မယ်။ 'သူ့ကို ထုတ်လိုက်' ဆိုပြီးတော့လေ။

မာရူးက ဇာတ်ညွှန်းကို ပိတ်လိုက်တယ်။ လိုအပ်တာထက်ပိုပြီး ခွန်အားတွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ သူ့မှာ အစီအစဉ် မရှိဘူး။ သူ့ကို မရပ်မနား စကားပြောနေတဲ့လူက တခြားတစ်ယောက်ဆီကို သွားပြီး စကားစပြောနေပြီ။ ဒီအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ လူစုလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ အမျိုးသား သုံးယောက်နဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်။ သူတို့က သဟဇာတဖြစ်တဲ့ လေထုတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြတယ်။ တခြားသူတွေကလည်း အဲဒီအဖွဲ့ဆီကို စတင် ချဉ်းကပ်လာကြတယ်။ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ လူတွေကြားထဲမှာ အချက်အချာကျတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အတွက် လူတွေ စုဝေးလာတာက သဘာဝပါပဲ။ ဒါ့အပြင် သူတို့ စောင့်ရတဲ့အချိန်ကလည်း အရမ်းကြာလာတဲ့အတွက် ပျင်းရိမှုကို ဖြေဖျောက်ဖို့ စကားပြောဖော် တစ်ယောက်ယောက်ကို သူတို့ လိုအပ်နေကြတယ်။

"မင်းအတွက် ငါ သူ့ကို ပြောပေးပါ့မယ်။ အဆင်ပြေလောက်မယ် သိလား။ အို... နူးနာ လည်းပါတာလား။ ဟုတ်ကဲ့၊ သေချာတာပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို ယုံလိုက်"

အဲဒီလူက အလွတ်သဘော ကတိတွေ ပေးနေတော့ လူတွေက သူ့နားကို ဝိုင်းအုံလာကြတယ်။ သူက ဟာမဲလ်မြို့က ပလွေမှုတ်သမားနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်။ အဲဒါက အနေခက်တဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။ အဲဒီလူက တခြားသူတွေအားလုံးကို သူ့ရဲ့ အပြောအဟောကောင်းပုံတွေအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေချိန်မှာ မာရူးက လွတ်နေတဲ့ ခုံတစ်ခုံကို လိုက်ရှာနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပြတင်းပေါက်ဘေးက ခုံတစ်ခုံ လွတ်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်တယ်။ သူ သွားထိုင်ဖို့ လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ခုံရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတယ်။ သူ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်မလေးက တံခါးကို လက်ညိုးထိုးပြတယ်။ မာရူးက သူမရဲ့လက်ညိုးအတိုင်း တံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကောင်မလေးက ထိုင်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ပြတယ်။ အဲဒါက အနိုင်ရသွားသူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးပဲ။

သူ အချည်းနှီးပဲ ရယ်မောလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဟိုလူစုထဲကို ဝင်သွားတယ်။ ကောင်မလေးက သဘောကောင်းစွာနဲ့ပဲ လွတ်သွားတဲ့ခုံကို လက်ညိုးထိုးပြတယ်။

"ဒီမှာ ခုံရှိတယ်"

သူ မြင်ပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ သူ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ကောင်မလေးက MP3 player တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး နားကြပ်တပ်လိုက်တယ်။ မာရူး လည်း သူ့ရဲ့ MP3 player ကို ထုတ်ပြီး သီချင်းတချို့ စနားထောင်လိုက်တယ်။ ညီမဖြစ်သူရဲ့ အကြံပြုချက်အရ TTO ရဲ့ သီချင်းကို သူ နားထောင်နေတာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ပခုံးကို လာပုတ်တယ်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်မလေးက သူ့နားကြပ်ကို ချွတ်ဖို့ အမူအရာပြတယ်။

"အမ်း၊ တစ်ဆိတ်လောက်၊ ရှင့်မှာ ဘက်ထရီအပိုတွေ ပါလား"

"မပါဘူး"

သူ သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး နားကြပ်ကို ပြန်တပ်ဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

"ဒါဆို အတူတူ နားထောင်လို့ရမလား"

"ဟင့်အင်း၊ မရဘူး"

"အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့"

ကောင်မလေးက သူ့အရွယ်လောက် ဒါမှမဟုတ် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်စအရွယ်လောက် ရှိပုံရတယ်။ သူမက တောင်းဆိုတဲ့ လေသံနဲ့ မေးတယ်။ သူသာ စပီကာနဲ့ သီချင်းနားထောင်နေတာဆိုရင် 'နားထောင်လေ' လို့ပဲ သူ ပြောလိုက်မှာဖြစ်ပေမယ့် နားကြပ်ကတော့ လုံးဝကို သီးခြားကိစ္စတစ်ခုပဲ။ သူ မျက်လုံးပြန်မမှိတ်ခင် 'ဆောရီး' လို့ ပြောလိုက်ပေမယ့် အဲဒီလို မလုပ်ခင်မှာ ကောင်မလေးရဲ့ လက်တွေ တုန်နေတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါကို သတိထားမိသွားတော့ ကောင်မလေးက သူမရဲ့ တုန်ယင်နေတာကို ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရပ်တန့်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အဲဒီလက်တစ်ဖက်ကပါ တုန်နေတယ်။

အဲဒါက သူမရဲ့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ တော်တော်လေးကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတယ်။

"ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ရှင့်ဘာသာရှင်ပဲ နားထောင်ပါ။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်"

ကောင်မလေးက ပြုံးပြီး ဇာတ်ညွှန်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

မာရူးက သူမကို ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ သူ့နားကြပ်ကို ပြန်တပ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။ နောက်ထပ် သီချင်းတစ်ပုဒ် ပြီးခါနီးအချိန်မှာပဲ တောက်တောက်ဆိုတဲ့ အသံကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်မလေးက သူမရဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်နဲ့ ကြမ်းပြင်ကို ခေါက်နေတာကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူမက လက်သည်းတွေကိုလည်း ကိုက်နေတာဖြစ်တဲ့အတွက် တော်တော်လေး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပုံရတယ်။ သူနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားတော့ ကောင်မလေးက ပြုံးပြပြီး ကြမ်းပြင်ကို ခေါက်နေတာကို ရပ်လိုက်သလို လက်ကိုလည်း ပါးစပ်ထဲကနေ ဖယ်လိုက်တယ်။ ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး ဇာတ်ညွှန်းကို သူမ ကြည့်နေပေမယ့် မျက်လုံးတွေကတော့ ရပ်မနေဘဲ တုန်လှုပ်နေတယ်။ သူမ သေချာပေါက် အာရုံစိုက်လို့ မရဖြစ်နေတာပဲ။

သူ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူမက လျစ်လျူရှုထားလို့ရတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ မရှိဘူး။ သူမက tap အက ကတော့မယ့်ပုံစံ ပေါက်နေတာကြောင့် နားတစ်ဖက်က နားကြပ်ကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး သူမကို ပေးလိုက်တယ်။

"ဒါကို နားထောင်ပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်"

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"

"ဒါဆို ခြေထောက်ကို လှုပ်မနေနဲ့တော့"

"ငါ ဖြစ်ချင်သလို ဖြစ်မနေဘူး"

"ဒါဆိုလည်း နားထောင်လိုက်။ သီချင်းနားထောင်ရင် စိတ်မငြိမ်သွားဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့..."

ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ကောင်မလေးက ရဲတင်းတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ နားကြပ်ကို ယူလိုက်တယ်။ ကောင်မလေး နားကြပ်တပ်လိုက်တာကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် သူ မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်တယ်။ သီချင်းပြောင်းသွားပြီး အဲဒါက TTO ရဲ့ နောက်ထပ် သီချင်းတစ်ပုဒ်ပဲ။ သူ့ညီမက TTO သီချင်း ဘယ်နှပုဒ်တောင် ဒီထဲကို ထည့်ပေးလိုက်လဲဆိုတာကို သူ သိချင်သွားတယ်။

"ရှင် TTO ကို ကြိုက်တာလား" ကောင်မလေးက မေးတယ်။

မာရူးက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ 'ဘာလို့လဲ' ဆိုတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ မေးခွန်းက ထွက်မလာဘူး။ သူမက လက်ခံလိုက်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

အခု သီချင်းလေး ရှိသွားတော့ ကောင်မလေးက တုန်လည်းမတုန်သလို ကြမ်းပြင်ကိုလည်း မခေါက်တော့ဘူး။ ဇာတ်ညွှန်းကိုပဲ ဖတ်နေပြီး သူမရဲ့ စကားပြော အနည်းငယ်ကို ရွတ်ဆိုနေတယ်။ ပြိုင်ပွဲရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို ဖော်ပြဖို့အတွက် ဇာတ်ရံတစ်ယောက်ချင်းစီမှာ စကားတစ်ခွန်း၊ နှစ်ခွန်းလောက် ပါကြတယ်။ အများစုက 'တောင်းပန်ပါတယ်'၊ 'နောက်တစ်ခေါက်လောက် အခွင့်အရေးပေးပါ' ဒါမှမဟုတ် 'ကျွန်တော် ပြန်လုပ်ပါ့မယ်' ဆိုတာမျိုးတွေချည်းပဲ။

"ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ကြိမ်လောက် အခွင့်အရေးပေးပါ။ ဒီဟင်းလျာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ တကယ် ယုံကြည်ချက်ရှိပါတယ်"

ကောင်မလေးက သူမရဲ့ စကားကို အသည်းအသန် လေသံနဲ့ ပြောတယ်။ အစက သူမ တုန်ရီနေခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သူမက သရုပ်ဆောင်တာ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။ တောင်းဆိုနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အဲဒီစကားကိုပဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ပြောနေပြီးတဲ့နောက် ကောင်မလေးက မောပန်းစွာနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတယ် မလား"

"ဟင့်အင်း၊ ရှင် ကောင်းပါတယ်"

"တကယ်လား။ ဟူး..."

ကောင်မလေးက ဇာတ်ညွှန်းကို ပိတ်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။ မာရူးလည်း လက်ပိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။ စကားပြောနေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးကြားထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှု အနည်းငယ်ကို သူ ရှာတွေ့သွားတယ်။ သီချင်းရဲ့ သံစဉ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ ညည်းတွားရင်း သူ အချိန်ဖြုန်းနေလိုက်တယ်။

"ဒါ တကယ်ပါကွာ။ ဟေး၊ ဆည်းဆာအချိန် ရုန်းကန်မှုများ ရဲ့ လူရွေးပွဲမှာ ငါ နည်းနည်းလေးနဲ့ ကျသွားခဲ့တာ မလား"

နံပါတ် ၄ လူကြီးက ပြုံးပြီး သူ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးတယ်။ မာရူး ခေါင်းမော့ပြီး အဲဒီလူစုကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အကုန်လုံးက အဖြေတစ်ခုကို စောင့်နေကြတယ်။ နံပါတ် ၄ လူကြီးက အဖွဲ့ထဲမှာ နေရာကောင်းတစ်ခု ရသွားတဲ့ပုံပဲ။ မာရူးက မျက်ခုံးကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ခင်ဗျား နည်းနည်းလေးနဲ့ ကျသွားတာပါ။ ခင်ဗျား ကံမကောင်းခဲ့ရုံပါပဲ"

"မြင်လား။ အဲဒီတုန်းက ငါသာ နည်းနည်းလောက် ပိုကံကောင်းခဲ့ရင် အခုချိန် ရိုက်ကွင်းပေါ်မှာ ရောက်နေလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေမှာ ငါ အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရတဲ့အတွက် ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့် အားလုံးပဲ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ အားတင်းထားကြ။ ငါလည်း အစတုန်းက ယုံကြည်မှု သိပ်မရခဲ့ပေမယ့် ဆက်လုပ်နေတဲ့အခါကျတော့ လူတွေက ငါ့ကို ဂရုစိုက်လာကြတယ်လေ"

သူ မအောင်မြင်ခဲ့တာက အရည်အချင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကံတရားကြောင့်ပါဆိုပြီး အဲဒီလူက သူ့ကို အတည်ပြုခိုင်းခဲ့တာ။ အဲဒီကနေသာ နှစ်သိမ့်မှုရနိုင်မယ်ဆိုရင် မာရူး အနေနဲ့ လိုအပ်သလောက် အကြိမ်ကြိမ် ပြောပေးနိုင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက သူ့အတွက် ဆိုးကျိုးဖြစ်စေမှာမှ မဟုတ်တာ။ သူက အဲဒီလူ သူ့ကို လာနှောင့်ယှက်နေတာကို ရပ်သွားစေချင်ရုံပဲ။ နောက်တစ်ကြိမ်သာ ဒီမေးခွန်းကို ထပ်မေးလာရင် မာရူးက ရွဲ့ပြီး ပြန်ဖြေမိသွားနိုင်တယ်။ သူ့မှာ အဲဒီလောက်ကြီး သဘောထားမကြီးဘူးလေ။

"ကံတရားဆိုတာလည်း အရည်အချင်းတစ်ခုပဲ"

အဲဒီလူက လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းလွှဲသွားတဲ့အချိန်မှာ တစ်ချိန်လုံး ငြိမ်နေခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးက စကားပြောလာတယ်။

"ရှင်ရော အဲဒီလို မထင်ဘူးလား"

"ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကို မပြောပြလိုက်တာလဲ။ သူ ကျသွားတာ သူ့အရည်အချင်းကြောင့်ဆိုတာကိုလေ"

"ငါက ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီလို ပြောလိုက်ရင် ရှင် ပိုပြီး နေလို့မကောင်းသွားဘူးလား"

"မသိဘူးလေ။ သူ့အပေါ် အဲဒီလောက် သဘောကောင်းပေးရလောက်အောင် ငါတို့က သိပ်ရင်းနှီးတာမှ မဟုတ်တာ။ ငါ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်မယ်"

"သဘောကောင်းတာလား"

မာရူးက ပြုံးလိုက်ပြီး နံပါတ် ၄ လူကြီးကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"အခုချက်ချင်း ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်ရင် သူ အမှားကို သိသွားနိုင်တယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ငါသာ ငြိမ်နေလိုက်ရင် သူ တခြားနေရာတွေမှာလည်း အဲဒီအမှားမျိုးကို ထပ်လုပ်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါက သူ့အတွက် အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးသွားစေလိမ့်မယ်"

"...ရှင်၊ ရှင် တော်တော်ဆိုးတဲ့သူပဲ"

"ဒါဆို ငါ့နားကြပ်ကို ပြန်ပေးလို့ရမလား"

"ဟင့်အင်း၊ ကျွန်မ မှားသွားတယ်။ ဆောရီး"

ပြီးတော့ သူမ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တယ်။

မာရူးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ စောင့်နေရတဲ့အချိန်က တစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ။

* * * * * * * * *