အခန်း ၂၈၁

အခန်း (၂၈၁)- နန်းကုန်ယွီ၏ ရှင်းပြချက်

လင်းရှီးမြို့တော်။

မြို့စားစံအိမ်အတွင်း၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက နန်ကုန်းယွီကို အပြစ်တင်ချင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို ဒီမြင့်မြတ်နယ်မြေကို ခွင့်ပြုချက်မရှိ လာဖို့ပြောတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသည်။

သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မယ်တော် ယွီအာက မယ်တော့်ကို အရမ်းလွမ်းနေလို့ပါ..."

"မင်း…!"

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက သူ့ကို ဆူပူချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ သနားစရာကောင်းနေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အပြစ်ပေးရန် မရက်စက်နိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

"မင်းပဲ အတတ်နိုင်ဆုံးပဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက လက်မြှောက်၍ နန်ကုန်းယွီ၏ နဖူးကို အနည်းငယ်ထိုးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ဆွဲထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေးမိသွားပြီး သူမက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ယွီအာ မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အခြားသူများလည်း အတော်လေး စပ်စုချင်နေကြသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

နန်ကုန်းယွီက လူအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဖုံးကွယ်ခြင်း အတားအဆီးတစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ ဒီမှာက အပြင်လူ မရှိဘူးဆိုတော့ ယွီအာ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်တော့မယ် ယွီအာက အခု နေရာဟင်းလင်းပြင် နိယာမကို ပေါင်းစပ်ပြီး မဟာသူတော်စင် အစောပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ..."

သူက မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

နတ်ဘုရားအရိပ် တပ်က ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဆွေမျိုးများထံမှ ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

"ဟင်!"

အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်လျက် လေပူများရှူသွင်းလိုက်ကြပြီး နန်ကုန်းယွီအား မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ယွီအာ မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား..."

ရွှမ်ယွမ်လင်ယွင်က အံ့ဩမှုနှင့် မသေချာမှုများ ရောယှက်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း အံ့ဩမယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ မယုံကြည်လို၍ မဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်ရန် အလွန်ခက်ခဲလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခြောက်နှစ်ကျော် ကာလအတွင်း အရင်းအမြစ် အမျိုးမျိုး စုဆောင်းမှုနှင့်အတူ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် လူခြောက်ယောက်ထဲတွင် အသန်မာဆုံး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်အဆင့်၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။

ချင်းကျူနှင့် အဒေါ်ရှန်အပြင် ကျန်းပေ့တပ်ှ စစ်သည်သုံးထောင်တို့သည် ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်သို့သာ ယခုလေးတင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ယွမ်လင်ယွင်နှင့် အခြားကျန်းပေ့တပ်ှ တပ်မှူးနှစ်ဦး၊ ထို့ပြင် နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းတို့သည် ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်၏ နောက်ပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။

ယခုမူ နန်ကုန်းယွီက သူသည် မဟာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု သူတို့ကို ပြောနေသည်။ မည်သူက ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

နန်ကုန်းယွီက မတတ်နိုင်သလို ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကို ညင်သာစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်ချိန်တွင် နေရာဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ လက်ဝါးထဲ၌ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အားကောင်းလှသော စွမ်းအင်အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် အားလုံး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ယွီအာ မင်းက တကယ်အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ..."

သို့သော် ရွှမ်ယွမ်လင်ယွင်က ရှေ့သို့တက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယွီအာ မင်းရဲ့အဆင့်က ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တက်နေတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က မခိုင်မာဘဲ ဖြစ်မသွားဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အခြားသူများလည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာကြသည်။

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းခါပြုံးရယ်လိုက်သည်။

"အဖွား ကျွန်တော် အဆင့်တက်တဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်၊ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေ အပြင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးတက်လာတာပါ ဒါကြောင့် အခြေခံအုတ်မြစ် မခိုင်မာတာမျိုး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အားလုံး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

သို့ရာတွင် ရွှမ်ယွမ်လင်ယွင်ကမူ စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ သူမ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ယွီအာ အကြောင်းရင်းကို ငါသေချာမသိပေမယ့် မင်းရဲ့ခွန်အားက အရမ်းမြန်မြန် တိုးတက်လာတယ် တကယ်လို့ ပြင်ပလူတွေကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရင် ပိုကောင်းမယ်..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဖွား စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော်သိပါတယ် ပြင်ပလူတွေကို ဒီကိစ္စ လျှို့ဝှက်ထားပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက အနည်းငယ်ပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က အခု နတ်ဘုရားအရိပ် စံအိမ်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီမို့ တကယ်လို့ ပြင်ပလူတွေ ဒီအကြောင်းသိသွားရင်တောင် ဘာမှပြောရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"နတ်ဘုရားအရိပ် စံအိမ်..."

ရွှမ်ယွမ်လင်ယွင်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဘယ်အဖွဲ့အစည်းလဲ ငါ ဒီအကြောင်းကို လုံးဝ မသိပါလား..."

အခြားသူများလည်း လှမ်းကြည့်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စပ်စုချင်စိတ်နှင့် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

နန်ကုန်းယွီက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဖွားတို့ တကယ်တော့ ဒီအဖွဲ့အစည်းကို သိပါတယ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အဖွားတို့နဲ့ အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်နေခဲ့တာပဲလေ သူတို့က မျက်နှာမပြရုံပါပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားကို ပြောတာလား..."

"မှန်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာက တာအိုအရှင်မြတ်အဆင့်က မဟာကျွမ်းကျင်သူပါ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းထဲမှာ တာအိုအရှင်မြတ်အဆင့်တွေ အများကြီးရှိတယ် အခြေခံအုတ်မြစ်က အရမ်းကို နက်နဲတယ်လေ..."

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဒီလောက်မြန်မြန် တိုးတက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်တော့်ဆရာက ထိပ်တန်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ထောက်ပံ့ပေးခဲ့လို့ပါ..."

နန်ကုန်းယွီသည် ယင်းက သူကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ရှင်းပြချက်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ယခုမှစ၍ အဆိုပါ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အသုံးပြုသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ရေပက်မဝင်အောင် ရှင်းပြပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အားလုံးမှာ အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။

"မင်း သေမျိုးနယ်ပယ်မှာတုန်းက ကျင့်ကြံပြီး အခုအဆင့်ထိ ရောက်လာတာက မင်းရဲ့ဂိုဏ်းမှာ အထူးလျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခုခု ရှိနေလို့ မလား..."

ကျီကျစ်ယွီက စဉ်းစားတွေးတောစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တယ် ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကလည်း ဖုံးကွယ်ခြင်း ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားတော့ ပြင်ပလူတွေ လုံးဝ မသိနိုင်ပါဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အားလုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွဲကျန်နေမည့် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နန်ကုန်းယွီက တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဖွား ကျွန်တော် တခြားသူတွေကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကျင့်ကြံမှုရဲ့ အမှန်တကယ်အဆင့်ကိုတော့ မသိကြဘူး..."

"တခြားသူတွေ..."

အားလုံးမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အရောင်ခုနစ်မျိုးလင်းလက်နေသော မျှော်စင်ငယ်လေးတစ်ခုက သူ၏ လက်ထဲ၌ ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် သူက လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူရိပ်တစ်ဒါဇင်ခန့် ခန်းမထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းသားကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

"မယ်တော် အစ်မ တကယ်ပဲ အစ်မတို့လား..."

"..."

ခဏတာမျှ ခန်းမထဲတွင် အသံမျိုးစုံ ရောထွေးသွားပြီး အနည်းငယ် ဆူညံသွားစေသည်။

ယင်းကိုမြင်ချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက နန်ကုန်းယွီကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ယွီအာ မင်း သူတို့ကို ဒီကို ဘယ်လိုခေါ်လာတာလဲ ငါထင်တာ သူတို့ထဲက တချို့ဆို ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်တောင် မရောက်သေးဘူးနော်..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်နှင့် စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင် အကြောင်းကို အတိုချုပ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး ဖရိုဖရဲ ဝိညာဉ်မျှော်စင်မှာ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်လေ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်က ဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ပါ ပေါင်းလိုက်တော့ သူတို့ကို ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တာပါ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့် အခြားသူများမှာ ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ ကံကောင်းမှုအတွက် တိတ်တဆိတ် အံ့မခန်းဖြစ်သွားကြသည်။ သေမျိုးနယ်ပယ်တွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်အလိုကိုလွန်ဆန်သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ တာအိုရတနာကို ရရှိခဲ့သည်မှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ထို့နောက် အားလုံး အတူတကွထိုင်ကာ လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီး လေထုမှာ နွေးထွေးကာ သဟဇာတဖြစ်သွားသည်။

နန်ကုန်းယွီသည် ယင်းသဟဇာတဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေမိသည်။

လူတို့သည် မကြာခဏဆိုသလို အလွန်လွယ်ကူစွာ ကျေနပ်တတ်ကြသည်။ မိသားစုများ အနားတွင်ရှိနေပြီး သူတို့ ဘေးကင်းပျော်ရွှင်နေကြောင်း သိရခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး အဒေါ်ရှန်ကို ခန်းမထဲမှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။

"အဒေါ်ရှန် မီးဖိုချောင်က ဘယ်မှာလဲ..."

အဒေါ်ရှန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ယွီအာ ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်း တစ်ခုခုစားချင်လို့လား..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းခါပြုံးရယ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ဒီလို ပြန်လည်ဆုံစည်းတဲ့ အချိန်လေးမှာ အားလုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တွေ့ဆုံနိုင်အောင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အစားအသောက်လေးတွေ ပြင်ဆင်ချင်လို့ပါ..."

ယင်းကိုကြားချိန်တွင် အဒေါ်ရှန်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ယွီအာ မင်း ဟင်းချက်တတ်လို့လား..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ရှန်တို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ရောက်သွားပြီးနောက် အစ်မတော်ရွှယ်နဲ့ ခရီးသွားရင်း ကျွန်တော့်ဘာသာ သင်ယူထားတာပါ မယ်မယ့်ကို ပြန်တွေ့တဲ့အချိန်ကျရင် ကိုယ်တိုင်ချက်ကျွေးမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာလေ..."

ယင်းစကားကို ကြားချိန်တွင် အဒေါ်ရှန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားပြီး သူမက လက်မြှောက်၍ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ့်ကို တွေးတတ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ..."

ထိုသို့ပြောရင်း အဒေါ်ရှန်က ပြုံးကာ ပြောသည်။

"အဒေါ်နဲ့လိုက်ခဲ့ပါ အဒေါ်တို့ တစ်ခါတလေ ခံတွင်းမြိန်အောင် လူတွေကို ဟင်းနည်းနည်းလောက် ချက်ခိုင်းတတ်လို့ ဒီမှာ မီးဖိုချောင် ရှိပါတယ်..."

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး အဒေါ်ရှန်နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားသည်။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦး မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အဒေါ်ရှန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာပဲ ခဏစောင့်ဦး မင်းကို ကူညီပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက် သွားခေါ်ပေးမယ်..."

"မလိုပါဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ရှန် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း အဆင်ပြေပါတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အဒေါ်ရှန်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်သည်။

"ယွီအာ မင်း တကယ်ပြောနေတာလား..."

"သေချာတာပေါ့..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အဒေါ်ရှန် ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးဆိုရင် ဒီမှာပဲ စောင့်ကြည့်လို့ရပါတယ်..."

အဒေါ်ရှန်က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ငါ ဒီမှာပဲ နေမယ် တကယ်လို့ တစ်ခုခုလိုရင်သာ ပြောပါ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားရန် နေရာလွတ်တစ်ခုရအောင် လက်ဝှေ့ယမ်း ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယင်းကို မြင်ချိန်တွင် အဒေါ်ရှန်၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုတချို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။