အခန်း ၂၈၂

အခန်း (၂၈၂) အတူတကွ စုဝေးခြင်း

နန်ကုန်းယွီ ထုတ်ယူလာသော ပါဝင်ပစ္စည်းများစွာကို မြင်ချိန်တွင် အဒေါ်ရှန်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အံ့အားသင့်မှုများ လက်ဖြာသွားသည်။

ယင်းပါဝင်ပစ္စည်းများထဲ၌ ရှားပါးပစ္စည်းများစွာ ပါဝင်နေပြီး အချို့ကို အဒေါ်ရှန်ပင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ယင်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ခပ်ဖျော့ဖျော့ ဖိအားတစ်ခုကိုတော့ သူမ ခံစားမိနေသည်။

အဆင့်မြင့် ရှားပါး ပါဝင်ပစ္စည်းများပါလား။

ဧကရာဇ်အဆင့် သားရဲနတ်ဆိုး၏ အသားနှင့် သွေးများပါလား။

နန်ကုန်းယွီသည် အဒေါ်ရှန်၏ အံ့အားသင့်နေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဝှေ့ယမ်းမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ရေခိုးရေငွေ့များနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုစည်းသွားပြီး ဝိညာဉ်ရေအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဆေးကြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မျှင်လေးများက အပ်ချည်မျှင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ချောမွေ့သဘာဝကျစွာဖြင့် တိကျစွာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ပါဝင်ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသည်။

နန်ကုန်းယွီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသည်။ ဆေးမီးတောက် တစ်စု ပေါ်လာပြီး တာအိုမီးတောက်များစွာအဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားကာ ဒယ်အိုးတစ်လုံးစီ၏ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ဟင်းစတင်ချကလိုက်ကြစို့။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရင်း အဒေါ်ရှန်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာတောင် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ရတာလဲ။

‘ဒီကလေး…’

အဒေါ်ရှန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားပြီး ပြောမပြတတ်သော နာကျင်မှုတစ်ခုဖြင့် သူမ၏နှလုံးသားက နာကျင်လာကာ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားချက်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ အရသာရှိသော ရနံ့များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ လက်များတွင် မသေမျိုး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လှိုင်းထနေပြီး မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလုပ်လုပ်ကာ အစားအသောက် အမြောက်အမြားကို ပြင်ဆင်နေသည်။ ဂရုတစိုက် ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာများကို ပန်းကန်များပေါ်တွင် အလှဆင်လိုက်သည်။

အဒေါ်ရှန်မှာ မနေနိုင်ဘဲ တစ်ကိုက် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အရသာခံဖုလေးများက လျှာပေါ်တွင် ကခုန်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ယင်းအရသာမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင် အံ့မခန်းကောင်းမွန်နေသည်။

"ယွီအာ ဒါက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ..."

အဒေါ်ရှန်မှာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အံ့အားသင့်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

"တကယ်လို့ ကိုယ်တိုင်မျက်မြင် မတွေ့ခဲ့ရဘူးဆိုရင် ဒီအရာတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပါရမီတချို့ရှိနေလို့များလားမသိဘူး သင်ယူရတာ သိပ်မခက်ခဲဘူးလို့ ခံစားရတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း နန်ကုန်းယွီက အခြားဟင်းလျာများကို ဆက်လက်ချက်ပြုတ်နေသည်။

မကြာမီ။

နန်ကုန်းယွီက လေပြေညင်းလေးတစ်ခုအလား ဟင်းလျာများကို ခန်းမထဲသို့ သယ်ဆောင်လာချိန်တွင် အားလုံးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့ကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းကောင်းစားရတော့မယ်..."

ချင်အန်းလန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရနံ့က အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ သေးသွယ်လှပသော နှာတံလေးက အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး သူမက အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။

"အဒေါ်ရှန် မြို့စားစံအိမ်က စားဖိုမှူး ပြောင်းလိုက်တာလား..."

အဒေါ်ရှန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွီအာ လုပ်ထားတာပါ သူက သခင်မလေးအတွက် ချက်ကျွေးချင်နေတာ ကြာပြီတဲ့ ဒီနေ့က ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးဆိုတော့ အားလုံး စုစုဝေးဝေး စားလို့ရအောင် သူကိုယ်တိုင် အထူးတလည် ချက်ထားတာပါ..."

"ဒုတိယအဒေါ် သေမျိုးနယ်ပယ်မှာတုန်းက ကျွန်မတို့ စားသောက်ဆိုင်တွေ အများကြီးကို သွားခဲ့ဖူးပေမယ့် အဲဒီက ဘယ်စားဖိုမှူးကမှ ရှောင်ယွီလောက် ဟင်းမချက်တတ်ကြဘူး သူက အဒေါ့်အတွက် အမြဲတမ်း ချက်ကျွေးချင်နေခဲ့တာ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပြုံးကာ ပြောရင်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ထိုစကားများကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ ကလေးဘဝက မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်သတိရသွားကာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

မျှော်လင့်မထားစွာပင် သူမ၏ အဖိုးတန်သားလေးက လွန်ခဲ့သောဆယ်နှစ်ကျော်က သူပြောခဲ့သည့် စကားတစ်ခွန်းကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။

သူမက ရှေ့သို့တက်လာပြီး နန်ကုန်းယွီကို ဖက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မျက်ရည်များ ထပ်မံပြည့်လျှံလာသည်။

"ယွီအာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မယ်တော် ကျွန်တော်ကသာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောရမှာပါ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောကထဲ ခေါ်ဆောင်လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အားလုံးက ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ရွှမ်ယွမ်လင်ယွင်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့သားအမိ နှစ်ယောက် သိပ်ပြီး အချစ်ပိုမနေကြနဲ့ ဒီရနံ့ကြောင့် ငါ့ပါးစပ်က သွားရည်တွေတောင် ကျနေပြီ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ပြုံးလိုက်ပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ အားလုံး နေရာယူလိုက်ကြသည်။

နန်ကုန်းယွီက ဟင်းလျာများကို ချထားလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးများ၊ တူများ၊ စားပွဲသုံးပစ္စည်းများ၊ ဝိုင်ခွက်များနှင့် ယစ်မူးဖွယ်ရာ လေပြေညင်း ဝိုင်အရက်တို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ချွန်းကျီနှင့် အခြားသူများက အားလုံးအတွက် ဝိုင်အရက်ကို အလျင်အမြန်နှင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ငှဲ့ပေးလိုက်ကြသည်။

နန်ကုန်းယွီက သူ၏ ခွက်ကို အရင်မြှောက်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘွားဘွားနဲ့ မယ်တော် အရင်တုန်းက အားလုံးကို ကိစ္စတော်တော်များများ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့အတွက် ယွီအာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ…ယွီအာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ဒီအရက်တစ်ခွက်ကို အရင်သောက်လိုက်ပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ ခွက်ထဲရှိ ဝိုင်အရက်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။

ယင်းကိုမြင်ချိန်တွင် ရွှမ်ယွမ်လင်ယွင်က ခေါင်းခါရယ်မောလိုက်သည်။

"ကဲပါ ကလေးရယ် ဘယ်သူကများ မင်းကို အပြစ်တင်ဖူးလို့လဲ..."

"ယွီအာ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လောကမှာ သတိထားနေထိုင်တာက ဘယ်တော့မှ အမှားမဟုတ်ပါဘူး ငါတို့ မင်းကို လုံးဝ အပြစ်မတင်ပါဘူး..."

ကျီကျစ်ယွီက ပြောလိုက်သည်။

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုနေရာ၌ရှိနေသူအားလုံးက နန်ကုန်းယွီသည် နတ်ဘုရားအရိပ် စံအိမ်သို့ ဝင်ရောက်ထားပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အပြင်ပန်းတွင် မြင်ရသကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားကြသော်လည်း ရွှမ်ယွမ်လင်ယွင်နှင့် အခြားသူများက အသေးစိတ်ကို ဆက်လက်မပြောပြခဲ့ကြပေ။

အံ့အားသင့်မှုအပြင် လူအုပ်ကြီးမှာ နန်ကုန်းယွီအတွက် များစွာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေကြသည်။

အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းအတွက် သူ့ကို အပြစ်တင်ခြင်းမျိုးကား လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ဤကိစ္စအတွက် သူ့ကို အပြစ်တင်မည့်သူ လုံးဝ မရှိပေ။

ကျီကျစ်ယွီက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းမှုကို ဂုဏ်ပြုဖို့နဲ့ အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး ချောမွေ့အောင်မြင်လာဖို့ အားလုံး အတူတကွ ခွက်မြှောက်လိုက်ကြရအောင်..."

အားလုံးက ခွက်ချင်းတိုက်ကာ အဝသောက်လိုက်ကြသည်။

အားလုံး ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးကို ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန် ခပ်ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော် ဒါလေး မြည်းကြည့်ပါဦး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ မနေနိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံထွက်သွားသည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ ဒီဟင်းချို နာမည်က ဘာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာ ပြောသည်။

"နာမည် မရှိပါဘူး မယ်မယ့်အတွက် အထူးတလည် ချက်ထားတာပါ ဒီနေ့က ပထမဆုံးအကြိမ် တည်ခင်းတာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသာမက အခြားသူများအားလုံးပါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော် အရမ်းသဘောကျတယ် မယ်တော်ရဲ့ ယွီအာလေး အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကုတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မယ်တော် သဘောကျတယ်ဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့ နောက်ဆို မယ်တော့်အတွက် ခဏခဏ ချက်ကျွေးပါ့မယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြုံးကာ ပြောသည်။

"အားလုံး စားကြရအောင်..."

"ကောင်းပြီ..."

"အရသာရှိလိုက်တာ..."

"..."

အားလုံးက စတင်စားသောက်ကြပြီး အလွန်အမင်း ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

...

ညအချိန်။

နန်ကုန်းယွီနှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးတို့ နှစ်ဦးတည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ စကားပြောဖြစ်ကြပြီး ချွန်းကျီနှင့် အခြားသုံးဦးအကြောင်းကို ပြောဆိုမိကြကာ သူတို့ကို ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

များများစားစား မလိုအပ်ဘဲ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ် ဖြစ်လျှင်ပင် လုံလောက်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ပေ။ တွဲဖက်ပါလာသော ဝိညာဉ်အမြစ်က အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြင်သည့်အတိုင်း သူတော်စင်အဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စူးရှင်းမုန်းပင်လျှင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ချင်းလင်လောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျင့်ကြံနိုင်ပုံ မရပေ။

အကယ်၍ အောက်နယ်ပယ်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အားနည်းမနေခဲ့လျှင်၊ နန်ကုန်းယွီက သူတို့ကို ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များစွာ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့လျှင် ချင်းလင်နှင့် အခြားသူများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များက ရွှမ်ယွမ်လင်ယွင်နှင့် အခြားသူများကို အမီလိုက်နိုင်ရန် နီးစပ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု သူတို့ မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသော တောက်ပမှုများဖြင့် လင်းလက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက နူးညံ့သောအမူအရာဖြင့် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ယွီအာ ညဉ့်နက်နေပြီ သိပ်အများကြီး မတွေးနဲ့တော့ အနားယူတော့လေ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူမက နန်ကုန်းယွီအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ့ကို ညင်သာစွာ ဖက်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်တချို့ ပါဝင်နေသည်။

"မယ်တော် ကျွန်တော်က အသက်ဆယ့်လေးနှစ် ရှိနေပြီနော် ဒါက တကယ်ပဲ သင့်တော်လို့လား..."

"မသင့်တော်စရာ လုံးဝ မရှိပါဘူး မယ်မတော့်မျက်လုံးထဲမှာတော့ သားက အမြဲတမ်း ကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ စည်းမကျော်ရင် ရပါပြီ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူမက ထွက်သွားရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ဤသူက သူမ၏ သား၊ သူမနှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးဖြစ်သည်။ သူမက သူ့အနားတွင် မနေနိုင်ဘူးလား။

စည်းမကျော်ဘူး။

နန်ကုန်းယွီက တွေးတောနေပုံရပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မယ်တော်ပြောသည့် စည်းမကျော်ဘူး ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသနည်းဟု အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကလေးလေးနှစ်အရွယ်ရောက်လျှင် ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေး တစ်ခုတင်တည်း အတူမအိပ်ရဘူးဆိုသည့် စည်းမျဉ်းရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့ရာတွင် သူက သိပ်အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အစကတည်းက မယ်တော့်၏ ချစ်ခင်ယုယမှုကို သူ မငြင်းဆန်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ညအိပ်ဝတ်စုံတွေတောင် ဝတ်ဆင်ထားသေးသည်လေ။

"ကောင်းပြီ အနားယူတော့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နန်ကုန်းယွီက မသိမသာလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ယင်းကိစ္စကို ဆက်မတွေးတော့ပေ။