အခန်း ၂၈၃

အခန်း (၂၈၃) မင်းတို့ကသာ နတ်ဆိုးတွေလို့ ငါထင်တယ်

နောက်တစ်နေ့။

အိပ်ရာမှထကာ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့်အတူ ကျန်းပေ့တပ်နှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီက အားလုံးကို မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်များကိုသာ စီစဉ်ကြရန်နှင့် မိမိက ဆက်လက်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သူ့အမြင်တွင် နတ်ဘုရားအရိပ် တပ် ဟူသော အစွမ်းထက်သည့် လျှို့ဝှက်လက်နက် ရှိနေသဖြင့် ကျန်းပေ့တပ်မှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နတ်ဘုရားအရိပ် တပ်သည် အလွယ်တကူ ကိုယ်ထင်ပြမည်မဟုတ်ဘဲ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့် အခြားသူများ၏ ပြင်ပအင်အားစုတစ်ခုဖြစ်သော ကျန်းပေ့တပ်ကလည်း အတော်လေး အင်အားတောင့်တင်းလှသည်။

အရာအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်းသာ ဖြစ်ခွင့်ပေးလိုက်တော့မည်။

အားလုံး အတူတကွ နံနက်စာစားပြီးနောက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက နန်ကုန်းယွီကို အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ အခြားသူများက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ကြပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောကြတော့ပေ။

သားအမိနှစ်ယောက် ပိုမိုရင်းနှီးချင်နေကြသည်ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် သူတို့ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မည် မဟုတ်ချေ။

ဝင်ပါလျှင် မျက်စိနောက်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အားလုံးက ပြုံးလိုက်ကြပြီး ကျင့်ကြံရန် ထွက်သွားကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုနေရာတွင် နန်ကုန်းယွီ သားအမိနှစ်ယောက်၊ ချွန်းကျီနှင့် အခြားအစေခံရှစ်ဦး၊ ယင်ရွှမ်နှင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်သားရဲနှစ်ကောင်၊ ထို့ပြင် အစေခံတစ်ပိုင်းဖြစ်သော ကျိုယောင်ယောင်တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီက ချွန်းကျီ၊ ရှဟယ်၊ ချိုးယဲ့၊ တုန်းရွှယ် အမည်ရှိသည့် လူလေးဦး၏ ပခုံးများကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည် "မင်းတို့ ဒီစံအိမ်နဲ့ အရင်ဆုံး ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားကြ နောက်သုံးရက်နေရင် မင်းတို့ရဲ့ ပုံမှန်ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လို့ရပြီ..."

ယင်းစကားကို ကြားချိန်တွင် သူတို့လေးဦးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ယင်းစကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။

ချင်းလင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် သူက မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပေးခဲ့တာ သေချာတယ်..."

ယင်းစကားကို ကြားချိန်တွင် စူးရှင်းမုန်းနှင့် အခြားသူများက ချင်းလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အတွေးထဲ နစ်မျောသွားပုံရသည်။

"အစေခံမလေးက သခင်လေးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ချွန်းကျီနှင့် အခြားသုံးဦးမှာ ဝမ်းသာသွားပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ ဒီအရာက မင်းတို့ ရထိုက်တဲ့အရာပါ..."

နန်ကုန်းယွီက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် စူးရှင်းမုန်းနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သေချာကျင့်ကြံကြ ဆရာ့ကို မင်းတို့အတွက် နည်းနည်းကူညီပေးဖို့ ငါ တောင်းဆိုထားတာမို့ မပျင်းကြနဲ့..."

ယင်းစကားကို ကြားချိန်တွင် သူတို့ငါးဦးက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် အပြုံးများဝေဆာနေသည်။

"သခင်လေးကို ကျွန်မတို့ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးယွီဝေး၏ မနာလိုဖြစ်နေသော အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူတို့ကို ထွက်သွားရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ကျိုးယွီဝေးတွင် အထက်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိနေခြင်းက ကျင့်ကြံခြင်းကို မထိခိုက်စေသည့်အပြင် သူမက နန်ကုန်းယွီ၏ အမှန်တကယ် လက်ခံအသိအမှတ်ပြုမှုကိုပင် မရရှိသေးချေ။

သဘာဝကျကျပင် သူမက ဝိညာဉ်အမြစ် ဝေစုကို ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုယောင်ယောင်က သူ၏ လက်ဆောင်ကို ရရှိရန် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သေချာသည်မှာ သူမက ယင်းကို လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။

နန်ကုန်းယွီက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနောက်မှလိုက်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး လင်းရှီး မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဈေးတန်းတွင် လှုပ်ရှားသွားလာမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီး ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ရတနာအမျိုးမျိုးကို ခင်းကျင်းပြသထားသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက နေရာတစ်ခုချင်းစီ၏ ထူးခြားချက်များကို နန်ကုန်းယွီအား စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်ပေးပြီး သူ့ကို စားသောက်ပျော်ပါးရန် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် နန်ကုန်းယွီနှင့် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီး သူ၏ဘဝတွင် သူမ မရှိခဲ့သော နှစ်များအတွက် အစားထိုးပေးရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

‌နောက်တစ်နေ့။

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွီက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော် ကျွန်တော်နဲ့အတူ လျှောက်လည်နေတာ ရက်အနည်းငယ်ရှိနေပြီဆိုတော့ ခဏလောက် အတည်တကျနေပြီး ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံတာမျိုး မလုပ်ချင်ဘူးလား..."

"ဘာလဲ ယွီအာက မယ်တော့်ကို အဖော်လုပ်ပေးရတာ ပျင်းနေပြီလား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်ကသာ ပျင်းရမှာလဲ”

နန်ကုန်းယွီက အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မယ်တော်…မယ်တော့်ကို အဖော်လုပ်ပေးနိုင်တာက ယွီအာ့အတွက် အတော်လေး ဂုဏ်ယူစရာပါ…ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွေက အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်ပြီလို့ ယူဆရတဲ့ ဒီအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမယ့် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို သက်တမ်းရှည်တဲ့အထိတော့ မရောက်သေးပါဘူး….ယွီအာက မယ်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံချိန်တွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေချင်ရုံပါ..."

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆက်သွားရမယ့် အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ် ယွီအာက အမြဲတမ်း မယ်တော့်နားမှာ ရှိနေမှာပါ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်..."

"ဖွတ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ မယ်တော်က နောက်နေတာပါ ဒီနေ့ ပြန်သွားပြီး သေချာကျင့်ကြံပါ့မယ် ဟုတ်ပြီလား..."

"အင်း..."

နန်ကုန်းယွီက မျက်တောင်ခတ်ကာ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ အချိန်လည်း လင့်နေပြီ ပြန်ကြရအောင်..."

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေချိန်တွင် ရှေ့၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို လိုက်ဖမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် နန်ကုန်းယွီဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးလာပြီး သူ၏နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။

ယင်းကို မြင်ချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားများက ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"ကောင်လေး အဲဒီကောင်မလေးကို ပေးလိုက် ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ခြိမ်းခြောက်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"နေ့ခင်းကြောင်တောင် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာက သိပ်ပြီး မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်သွားသည်။

"သူမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား….သူမက နတ်ဆိုးသွေး ပါဝင်နေသူ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဝင် တစ်ယောက်ပဲ…လူတိုင်းက သူမကို သတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်..."

ယင်းစကားကို ကြားချိန်တွင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အမူအရာများက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အားလုံးက နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များတွင် သံသယနှင့် မသေချာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ရွံရှာမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားကြချေ။

နန်ကုန်းယွီက မိန်းကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်သွားပြီး သနားစရာကောင်းအောင် ခေါင်းခါလျက် ပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် မဟုတ်ပါဘူး! မဟုတ်ရပါဘူး!"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားဘက်သို့ လှည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ဟုတ်လား ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ…သူမဆီကနေ ဘာမိစ္ဆာချီမှ ငါ လုံးဝ မခံစားမိပေမယ့် မင်းဆီကနေတော့ ခံစားမိတယ် ဒီအတွက် မင်း ဘာပြောစရာရှိလဲ..."

"ကောင်လေး မင်း ဘာသိလို့လဲ..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"ငါတို့ သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းက နေ့တိုင်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာလေ ငါ ကျောက်ခွမ်းရဲ့ လက်ပေါ်မှာ နတ်ဆိုးသွေးတွေ ရေတွက်လို့မရအောင် ရှိနေတယ် ငါ့အဝတ်အစားပေါ်မှာ မိစ္ဆာချီ နည်းနည်းပါးပါး ရှိနေတာက ဘာမှားနေလို့လဲ..."

"ကောင်လေး မင်းကို လိမ္မာပါးနပ်ဖို့နဲ့ ဒီနတ်ဆိုးကို လိမ္မာစွာ ပေးအပ်ဖို့ ငါ အကြံပေးပါရစေ ငါတို့ကို အင်အားသုံးလာအောင် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့ လုပ်မယ်ဆိုရင် အားလုံးအတွက် ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ သူသည် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်အဆင့်၏ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွီအာ ထျန်းချီ နယ်မြေက တောင်ပိုင်းနယ်စပ်နဲ့ အတော်လေး နီးတယ်…သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းက ထျန်းချီ နယ်မြေမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပထမတန်းစား အင်အားစုတစ်ခုပဲ…သူတို့က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေကို မကြာခဏ ဆန့်ကျင်လေ့ရှိပြီး ကြီးမားတဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိတယ်…လင်းရှီးမြို့တော်က သူတို့ကို ရန်စဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိန်းကလေးငယ်က နန်ကုန်းယွီ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်မက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် မဟုတ်ပါဘူး…ကျွန်မ သူတို့နဲ့ လိုက်မသွားချင်ဘူး..."

နန်ကုန်းယွီက မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ခွမ်းနှင့် အခြားသူများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားစေပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူခြောက်ဦးကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်သည် "သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းနဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဆန့်ကျင်နေကြတယ် ဟုတ်လား အဲဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

"ကောင်လေး အဲဒီအကြည့်က ဘာသဘောလဲ မင်းက သေချင်နေတာလား..."

နန်ကုန်းယွီ၏ အကြည့်က မူမမှန်ကြောင်းကို ခံစားမိပုံရသဖြင့် ကျောက်ခွမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ဆိုးရွားသွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွီက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ကျောက်ခွမ်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိနှိပ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

သူက ကျောက်ခွမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး သူ၏ အသံကလည်း ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသည်။

"မင်းတို့ကသာ နတ်ဆိုးတွေလို့ ငါထင်တယ် ဒီကောင်မလေးကို တမင်သက်သက် လုပ်ကြံစွပ်စွဲနေတာ မင်းတို့က ဘယ်လို ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်မျိုးကို ကြံစည်နေကြတာလဲ..."

ယင်းစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျောက်ခွမ်းမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ မင်းက မိစ္ဆာတွေကို ကာကွယ်ပေးရဲတယ်ဆိုတော့ ဒီနေ့ ငါတို့ မင်းကိုပါ ဖမ်းဆီးရလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက သူ၏လူများကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကောင်လေးက ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်တွင်သာ ရှိပြီး အမျိုးသမီးက ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်အဆင့်တွင်သာ ရှိကြောင်းကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူတို့က သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းကို ခုခံရဲကြမည်လော။

နန်ကုန်းယွီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်သင်္ကေတတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်အကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ဟွန့်! သာမန်လှည့်ကွက်လေးပဲ..."

ကျောက်ခွမ်းကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်က လေထဲတွင် လေချွန်သံမြည်သွားသည်။

နန်ကုန်းယွီက အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက လက်ဝါးပြန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကျောက်ခွမ်း၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး ကျောက်ခွမ်းမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ကျန်ရှိနေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ယွီအာ မင်းရဲ့နောက်ကို သတိထား..."

သို့ရာတွင် ကျောက်ခွမ်းက ဘုရင်ရတနာအဆင့်ရှိ ပျံသန်းနေသော အပ်မည်းတစ်ချောင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

အကယ်၍ နန်ကုန်းယွီက အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်နေလျက်နှင့် အားနည်းဟန်ဆောင်နေကြောင်းနှင့် သူ၏ ခွန်အားက ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက သူ၏ ပျံသန်းနေသော အပ်များကို နန်ကုန်းယွီအား တိုက်ခိုက်ရန်သာ လှည့်ပြောင်းလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်၌ မျက်လုံးများ ရှိနေသကဲ့သို့ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး လက်မြှောက်ကာ ပျံသန်းလာသော အပ်ကို တိုက်ရိုက်ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။