အခန်း ၂၈၇

အခန်း (၂၈၇) သူတို့အားလုံးက အရူးတွေလား

နန်ကုန်းယွီက မျက်တောင်ခတ်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးကို စိတ်သက်သာရာရစေရန် သူမ၏လက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူက သူတို့သုံးဦးကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ မင်းတို့က ငါ့ဆီကနေ ဘယ်လို ရှင်းပြချက်မျိုးကို လိုချင်နေတာလဲ..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအိုက အခြားနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခုလေးတင် သုံးသွားတဲ့ တေးဂီတကျင့်စဉ်ကို ပေးလိုက် ပြီးတော့ ဒီဘဝမှာ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ဆင့်မကမ်းပါဘူးလို့ ထာဝရ သစ္စာဆိုလိုက်..."

"ဒါ့အပြင် ငါ့မြေးက မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံတယ်ဆိုရင်တောင် မင်းက အပြစ်ပေးနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး မင်းက ထိုက်တန်တဲ့ လျော်ကြေး ပေးရမယ်..."

ယင်းစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက အခြားနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်

"ဒါဆို မင်းတို့လည်း ဒီလိုပဲ ထင်နေကြတာလား..."

ဝတ်ရုံပြာဝတ် အဘိုးအိုက ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အတွေးများကို ရေပက်မဝင် နားလည်သွားပုံရပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေက သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းကို အရမ်းစော်ကားခဲ့တာဆိုတော့ လျော်ကြေးပေးသင့်တယ်..."

ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးချောက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်သွားသည်။ သူမက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လောလောဆယ် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူတို့သုံးဦးကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ဖြစ်တဲ့ သူက ဘာလို့ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိခဲ့တာလဲဆိုတာကို မင်းတို့ သိချင်စိတ်မဖြစ်ကြဘူးလား..."

ဘာကြောင့်လဲ။

သူတို့သုံးဦး မျက်မှောင်ကုတ်သွားကြပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

တေးဂီတက သာမန်တူရိယာ မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြပြီး ခဏတာမျှ သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော တူရိယာကို သိမ်းပိုက်လိုစိတ်သာ ရှိခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအသေးစိတ်အချက်ကို သူတို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပေ။

ယခု ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ချိန်တွင် ကိစ္စရပ်များက ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာပြီး နားလည်ရန် ခက်ခဲလာပုံရသည်။

"ဘာကြောင့်လဲ..."

နန်ကုန်းယွီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငါရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အား လုံးဝ မရှိလို့ပဲ မင်းတို့ကရော ဘယ်လိုလဲ..."

"ဟွန့်! မောက်မာလိုက်တာ!"

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအို၏ အမူအရာက အေးစက်နေသည်။

"ငါတို့သုံးယောက်မှာ အားအနည်းဆုံးက မဟာသူတော်စင် နောက်ပိုင်းအဆင့်ပဲ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက အဓိပတိသူတော်စင် အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ငါတို့သုံးယောက်က သူ့ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်တယ်..."

"ကောင်လေး မင်းကို လိမ္မာပါးနပ်ဖို့နဲ့ အဲဒီကုချင်းကျင့်စဉ်ကို လိမ္မာစွာ ပေးအပ်ဖို့ ငါ အကြံပေးပါရစေ…ပြီးတော့ ငါတို့ကို လျော်ကြေးအနေနဲ့ တခြားကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တချို့ ပေးလိုက်ပါ တကယ်လို့ မပေးဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ ရိုင်းစိုင်းတယ်ဆိုပြီး အပြစ်မတင်နဲ့..."

ဝတ်ရုံပြာဝတ် အဘိုးအိုက ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟက်!"

သူတို့၏စကားများကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီမှာ မနေနိုင်ဘဲ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ကို အရူးများသဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ အကြည့်က သူတို့နှစ်ဦးကို စူးနစ်သွားစေပုံရသည်။ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး အဲဒါက ဘယ်လိုအကြည့်မျိုးလဲ မင်း တကယ် သေချင်နေတာလား..."

ဝတ်ရုံပြာဝတ် အဘိုးအိုကလည်း မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ဖြာသွားသော်လည်း သူက တစ်ခုခုကို သတိထားနေပုံရပြီး ဝင်ရောက်မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးချော၏ မျက်လုံးများက ပို၍နက်ရှိုင်းသွားပြီး သူမက ပို၍ မသက်မသာ ခံစားလာရသည်။

သူမက နန်ကုန်းယွီနှင့် အခြားအမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

"မင်းတို့... မင်းတို့ အားကိုးနေတာက မဟာရှမြင့်မြတ်မင်းဆက်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား မင်းတို့လို အရေးမပါတဲ့ သူတွေကြောင့် မဟာရှက ငါတို့ သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းကို အပြစ်ပေးမယ်လို့ မင်းတို့ တကယ် ထင်နေတာလား..."

နန်ကုန်းယွီက သူမကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းက အမှားနဲ့အမှန်ကို မခွဲခြားနိုင်ရုံတင် မကဘူး မင်းတို့အားလုံးက အရူးတွေပဲလို့ ငါထင်တယ်..."

"မင်း! မင်းက သေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ!"

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအို၏ အကြည့်က အေးစက်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော်လည်း သူ့ကို ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးချောက တားဆီးလိုက်သည်။

သူမက နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ရာ သူမ၏အသံတွင် အေးစက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ကောင်လေး မင်းရဲ့စကားတွေကို သတိထားဖို့ ငါ အကြံပေးပါရစေ တကယ်လို့ သတိမထားဘူးဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးကို ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး..."

သူမ မျှော်လင့်မထားစွာပင် ထိုစကားများကို ပြောပြီးသည်နှင့် နန်ကုန်းယွီက သူမကို လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

"တကယ်လို့ မင်းတို့ လှုပ်ရှားချင်တယ်ဆိုရင် စောစောကတည်းက လုပ်ပြီးလောက်ပြီ မင်းတို့ အခုထိ မလှုပ်ရှားသေးတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါ့နောက်က နောက်ခံအင်အားကို မင်းတို့ အနည်းငယ် သတိထားနေရလို့ပဲ..."

"အခု မင်းတို့က တုံ့ဆိုင်းပြီး မပြတ်မသား ဖြစ်နေလျက်နဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲသေးတယ် မင်းတို့ကို တုံးအတယ်လို့ ခေါ်ရမလား ဒါမှမဟုတ် လုံးဝ အရူးတွေလို့ပဲ ခေါ်ရမလား..."

ယင်းစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက အချက်ကျကျ ထောက်ပြလိုက်သည့်အလား (သို့မဟုတ်) နန်ကုန်းယွီ ပြောခဲ့သည့် စကားများကြောင့် သူတို့ ဒေါသထွက်ကာ အရှက်ကွဲသွားသည့်အလား လူသုံးဦး၏ မျက်နှာက ခက်ထန်သွားသည်။

"ရှဲ့လင် မင်း ငါ့ကို တားနေဦးမှာလား..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအိုက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

သူက ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးချောကို စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း နန်ကုန်းယွီကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ရေခဲတမျှ အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှဲ့လင် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက နန်ကုန်းယွီ၏ လက်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယင်းကို မြင်ချိန်တွင် ရှဲ့လင်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်သည်။ သူတို့ တကယ်ပဲ အလွန်အကျွံ တွေးတောနေမိတာများလား။

ရှဲ့လင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ အကြီးအကဲ ချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယနှင့် မသေချာမှုများ အသစ်တဖန် ပြည့်နှက်လာသည်။

အကြီးအကဲ ချင်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို နှိမ်နင်းခဲ့သူမှာ သူမရှေ့ရှိ ကောင်လေး လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ယောက်ယောက်သာ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

ထို့အပြင် အကြီးအကဲ ချင်သည် သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ်လေး၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူများက ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားရန် ရဲဝံ့နေဆဲဖြစ်ရာ ဤလူများသည် သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ကြောင်း ပြသနေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အားကိုးစရာ တစ်ခုခု ရှိနေသင့်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိချိန်တွင် ရှဲ့လင်က နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ကောင်လေး ခုနက လှုပ်ရှားခဲ့တာ မင်း မဟုတ်လောက်ဘူးမလား လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့သူကို ခေါ်လိုက်စမ်း..."

"ဟက်..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းခါရယ်မောလိုက်သည်။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ မင်းတို့ သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းသားတွေအားလုံး စိတ်မှန်ရော မှန်ရဲ့လား မင်းတို့ ပထမဆုံး ရောက်လာတုန်းက ငါ့ရဲ့ ကုချင်းကျင့်စဉ်ကို တပ်မက်ပြီး ငါ့ကို လျော်ကြေးပေးခိုင်းဖို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ် အခုကျမှ ငါ့နောက်မှာ နောက်ခံအင်အား ရှိတယ်ဆိုတာကို မင်းတို့ သတိရသွားပြီလား..."

"ကောင်လေး ငါတို့ မင်းကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောနေတာနော် ဒါကြောင့် အရမ်းမလွန်နဲ့..."

ရှဲ့လင်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက ရယ်စရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

"ဒီမိစ္ဆာကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံသူ တချို့အတွက် မင်းတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကိုတောင် မပြောကြရအောင် သူတို့က အပြစ်ကင်းတဲ့ လူတွေကို လုပ်ကြံစွပ်စွဲပြီး နှိပ်စက်နေတာကို မင်းတို့က ကာကွယ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်နေတာပဲ..."

"ငါ့ရဲ့ တေးဂီတကျင့်စဉ်အပေါ် မင်းတို့ရဲ့ တပ်မက်မှုက အရမ်းကို သိသာလွန်းနေတယ် မင်းတို့ကိုယ်တိုင်မှာများ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့ ဒီတေးဂီတကျင့်စဉ်ကို လက်ဆင့်မကမ်းစေချင်တာများလား..."

သူတို့သုံးဦးစလုံး အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း နန်ကုန်းယွီအပေါ် ထားရှိသည့် သူတို့၏ အကြည့်များက ပို၍ အေးစက်လာသည်။

နန်ကုန်းယွီက သူတို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ငါက သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေထဲမှာ မပါဝင်ချင်ခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက လာပြီး ပြဿနာရှာနေတော့ ငါလည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ..."

"အခု အငယ်တွေ သွားပြီဆိုတော့ မင်းတို့ အိုကြီးအိုမတွေက ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ နောက်ခံကို တကယ် သိချင်နေကြတာလား ငါ သူ့ကို ခေါ်ထုတ်ပေးလို့ရတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ သူ ထွက်လာပြီဆိုရင်တော့ မင်းတို့ သုံးယောက်လည်း ဒီနေရာမှာပဲ သေရလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ..."

"ဒီနေ့ ငါ့မယ်တော်ရှေ့မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ တကယ် သတ်မပစ်ချင်ဘူး ငါ သူ့ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်တာကို မင်းတို့ လိုချင်သေးတယ်ဆိုတာ သေချာလား..."

တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် နန်ကုန်းယွီ၏ အသံက တိုးညင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ရှဲ့လင်နှင့် အခြားနှစ်ဦး၏ သူငယ်အိမ်များကို ကျုံ့သွားစေကာ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြက်သီးထဖွယ် ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူတို့သုံးဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့် မသေချာမှုများ ရောယှက်ကာ လေးလံနေသည်။

နန်ကုန်းယွီက ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ သံသယရှိကြသော်လည်း စွန့်စားရလောက်အောင် သူတို့ အရမ်း ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

အစပိုင်းတွင် သူ၏မြေးဖြစ်သူ အကြီးအကဲ ချင်၏ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကြောင့် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအိုပင်လျှင် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့လင်နှင့် အခြားနှစ်ဦး လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အကြီးအကဲ ချင်၏ မျက်နှာက ခက်ထန်နေသည်။ သူ၏အဘိုးကို သူ့ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးရန် တောင်းဆိုချင်ခဲ့သော်လည်း ခဏတာမျှ သူ စကားမပြောရဲခဲ့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို သူ အမှန်တကယ် သိရှိထားပြီး သူ၏အဘိုးက ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားလောက် တကယ်တမ်း အစွမ်းထက်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ခံစားမိသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်က ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် သူ၏အဘိုးကို အကူအညီတောင်းရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် သန့်စင်သောကြာပန်း ဂိုဏ်းနှင့် သူ၏အဘိုးတို့ အကျပ်ရိုက်သွားနိုင်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဘိုးအိုက အကြီးအကဲ ချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလာသည်။