အခန်း ၃၉၄

Vol. 40 Ch. 394

အခန်း (၃၉၄) - ကော့စ်ပလေးဝါသနာရှင် တစ်စု

ကားပေါ်မှမဆင်းမီ သူက ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်တစ်လုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ယူဆောင်းလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် နေကာမျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်ဆင်ကာ ရိုးရှင်းသော ရုပ်ဖျက်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။

အင်တာနက်ပေါ်တွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုဖန်တီးထားပြီး အချိန်ခရီးသွားနိုင်သည့် ဒါရိုက်တာကျန်းက ယခုအခါ အစစ်အမှန်ရှေးခေတ်လူတစ်စုနှင့်အတူ ဟန်ကျိုးမြို့၏ အစည်ကားဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ စိတ်ကူးယဉ်မိမည် မဟုတ်ချေ။

လူစုက ကားပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြပြီး ကားအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ လင်းထိန်နေသော ခေတ်သစ် ကားပါကင်တစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

မင်းသား ဖူဆုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူဝတ်ဆင်ထားသည့် ဖားလျားကျနေသော ဝတ်ရုံကို ငုံ့ကြည့်ကာ မလှမ်းမကမ်းတွင် တီရှပ်နှင့် ဘောင်းဘီတိုများ ဝတ်ဆင်ကာ လမ်းလျှောက်နေကြသည့် ခေတ်သစ်လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် သူက မတုံ့ဆိုင်းဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။

"ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုအဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး လျှောက်သွားနေတာ အဆင်ပြေပါ့မလား..."

ကျန်းယဲ့က နေကာမျက်မှန်ကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ပြီး လက်ကာပြကာ "စိတ်မပူပါနဲ့... အဆင်ပြေပါတယ်။ ဟန်ကျိုးဆိုတာ အရမ်းကို ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိတဲ့ နိုင်ငံတကာအဆင့်မီ မြို့ကြီးပါ။ ခင်ဗျားတို့က ဟန်ဖူဝတ်ထားတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်ပိုပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားရင်တောင်မှ လူတွေက တစ်ချက်လောက်ပဲ လှည့်ကြည့်ကြမှာပါ။ သူတို့က အသားကျနေပါပြီ..."

သူပြောသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဟန်ကျိုးတွင် အန်နမီပွဲတော်များနှင့် ရိုးရာယဉ်ကျေးမှုပွဲများကို မကြာခဏ ကျင်းပလေ့ရှိပြီး ဟန်ဖူ သို့မဟုတ် ကော့စ်ပလေးဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်များစွာ ရှိလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အဖွဲ့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက အထူးအဆန်း မဟုတ်ချေ။

ထိုမျှမက ချန်ချင်းနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများက ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဤနေရာတွင် ကော့စ်ပလေးပွဲတစ်ခုကိုပင် ကျင်းပနေကြသေးပေသည်။

သူတို့၏ ဝတ်စုံများကို မြင်သော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများက သူတို့ကို ပွဲတက်ရောက်လာသည့် ထူးထူးခြားခြား ဝါသနာရှင်တစ်စု.... ပို၍တိတိကျကျပြောရလျှင် အသက်နည်းနည်းကြီးသည့် ဝါသနာရှင်အုပ်စုဟုသာ ထင်မှတ်ကြမည်ဖြစ်၏။

ကျန်းယဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖူဆုနှင့် အခြားသူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားကြရသည်။

ကျန်းယဲ့က အလံငယ်လေးကို မြှောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်၏။ "အားလုံးပဲ ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ကြပါ။ စားသောက်ဆိုင်က အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ရှိပါတယ်..."

ထို့နောက် သူက ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသော ရှေးဟောင်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဤလူစုကို ဦးဆောင်ကာ အဆောက်အဦး၏ ပင်မတံခါးပေါက်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားလိုက်သည်။

လေးလံသော ဖန်တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်ကာ ရွှေကမ္ဘာအဆောက်အဦး၏ ဧည့်ခန်းမအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အေးမြပြီး သာယာသော လေညင်းတစ်ခုက တိုက်ခတ်လာကာ နွေနှောင်းပိုင်း ညနေခင်း၏ ပူအိုက်စွတ်စိုသော အပူဒဏ်ကို ချက်ချင်းပင် လွင့်ပါးသွားစေလေသည်။

ထိုပြီးပြည့်စုံသော အေးမြမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ မုန့်ရီက သက်တောင့်သက်သာရှိစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒီမှာ အရမ်းအေးတာပဲ... ဆောင်းဦးရာသီကို ချက်ချင်း ရောက်သွားသလို ခံစားရတယ်..."

ကျန်းယဲ့က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။ "ဒါက လေအေးပေးစက်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အခန်းတွင်း အပူချိန်ကို ချိန်ညှိပေးတဲ့ စက်ကိရိယာတစ်ခုပါ။ နွေရာသီမှာ အေးမြစေပြီး ဆောင်းရာသီမှာ နွေးထွေးစေပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖူဆု၊ လီစစ်နှင့် အခြားသူများက နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

"ဒါက လေအေးပေးစက်ဆိုတာကိုး... တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ..."

"သေးငယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုအတွင်းမှာ အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်... အင်မတန် လက်ရာမြောက်လှပေတယ်..."

လူတန်း၏ နောက်ဆုံးတွင် လျှောက်လာကြသော ဖန်ရွှိုနှင့် လော်ယွန်းတို့က ရှေ့မှ အရာရှိကြီးများ၏ ဆွေးနွေးမှုများကို နားထောင်နေကြသော်လည်း သူတို့မှာမူ လုံးဝ နားလည်ခြင်းမရှိဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြရသည်။

လေအေးပေးစက်ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်း သူတို့ လုံးဝ မသိကြသော်လည်း အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးက ၎င်းအကြောင်းကို သိရှိကာ ချီးကျူးနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က ထပ်မံ၍ မမေးရဲကြတော့ပေ။ သူတို့က အေးမြမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည့် ထိုအရာအား အင်မော်တယ်အသုံးအဆောင်ဟူသော အမည်ဖြင့်သာ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်ကြ၏။

ဂရန်းဗျူးဥယျာဉ်ထဲသို့ အဖွားလျို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးက အဆောက်အဦး၏ အတွင်းပိုင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သတိထားမှုတို့ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ခြေအောက်ရှိ စကျင်ကျောက်ကြမ်းခင်းက ပုံရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေပြီး ကြီးမားလှသော ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် ဖန်သားပြင် နံရံများက ဝိုင်းရံထားသည်။ ခေါင်းပေါ်တွင်မူ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော သလင်းကျောက် မီးဆိုင်းကြီးများရှိကာ လမ်းသွားလမ်းလာများကလည်း တောက်ပနေသော အုတ်ခဲအသေးလေးများ (မိုဘိုင်းဖုန်းများ) ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

မြင်မြင်သမျှ အရာအားလုံးက နားလည်၍မရနိုင်သော ဆန်းသစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်တန်ဖိုးကြီးပုံရကာ နတ်ဘုရားများ၏ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် သူတို့က ဤနတ်ဘုရားနယ်မြေကို နှောင့်ယှက်မိမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အလိုအလျောက်ပင် အသက်ရှူသံကို နှိမ့်ထားလိုက်ကြ၏။

အလံငယ်လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကျန်းယဲ့က အထူးတလည် သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဤရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် လူတစ်စုကို ရွှေကမ္ဘာလုံးအဆောက်အဦး၏ ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က ချက်ချင်းပင် အားလုံး၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက် ဖြစ်သွားကြသည်။

အပေါက်ဝရှိ လုံခြုံရေးအစောင့်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများက သူတို့ထံသို့ အာရုံမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။

၎င်းမှာ ကျန်းယဲ့၏ ရုပ်ဖျက်မှုက အလွန်ကောင်းမွန်နေ၍ မဟုတ်ချေ။ ရင်းကျန့်၊ ဖူဆု၊ မုန့်ထျန်းနှင့် စစ်သူကြီးဝမ်တို့အားလုံးတွင် အလွန်ထူးခြားပြီး အားကောင်းလှသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် ရင်းကျန့်ပင်။ သူက အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ကမ္ဘာကြီးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မြင့်မြတ်စွာ နေထိုင်လာခဲ့သည့် သူ၏ ဧကရာဇ်အငွေ့အသက်နှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ၏ ကြီးမြတ်ခမ်းနားမှုတို့ကြောင့် သူက ညဉ့်ယံမှ လမင်းကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အာရုံစိုက်မခံရဘဲ နေရန် ခက်ခဲလှချေသည်။

အတူလမ်းလျှောက်လာသော စတိုင်ကျကျ အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးက ဤ ရှေးဟောင်းစတိုင် လူတစ်စုထံသို့ ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

သူတို့က ရင်းကျန့်၏ ခမ်းနားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိုယ်ဟန်ကြောင့် ဦးစွာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ထို့နောက် မင်းသား ဖူဆု၏ ညင်သာပြီး ချောမောသော အသွင်အပြင်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ထို့နောက် စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်းနှင့် စစ်သူကြီးဝမ်တို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ခမ်းနားပြီး စူးရှသော စစ်မြေပြင်၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝိုး... ဟိုလူအုပ်စုကို ကြည့်စမ်း။ သူတို့က တကယ့်ကို အငွေ့အသက်တွေ ထွက်နေတာပဲ...."

"ဒါက အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုက လုပ်တဲ့ပွဲလား။ ကော့စ်ပလေးရဲ့ အရည်အသွေးက အရမ်းမိုက်တာပဲ။ ဝတ်စုံတွေက အရမ်းလက်ရာမြောက်ပြီးတော့ သရုပ်ဆောင်တွေကလည်း တကယ့်ကို အသက်ဝင်တာပဲ"

"အနက်ရောင်အင်္ကျီနဲ့ ဦးလေးကြီးက တကယ့်ကို ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်ပဲ။ အဖြူရောင်အင်္ကျီနဲ့ လူငယ်လေးကလည်း အရမ်းချောတာပဲ..."

ကောင်မလေးနှစ်ဦးက သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ အပြည့်ဖြင့် အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။

ပို၍ ပွင့်လင်းပြီး သတ္တိကောင်းသော ကောင်မလေးက သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို အမြန်နှင်ကာ အညင်သာဆုံးဟု ထင်ရသည့် မင်းသားထံသို့ မသွားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားချေသည်။

သူမက ဖူဆုရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ "တစ်ဆိတ်လောက်... ရှင်က ဘယ်ဇာတ်ကောင်ကို ကော့စ်ပလေး လုပ်ထားတာလဲ။ အရည်အသွေးက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းတာပဲ..."

အနာဂတ်မှ သူစိမ်းတစ်ယောက်က သူ့အား စကားလာပြောသောအခါ ဖူဆုမှာ သိသာစွာပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကော့စ်ပလေးဆိုသည်မှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်ဘဲ ကျန်းယဲ့ထံမှ အကူအညီရရန် အလိုအလျောက်ပင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းယဲ့က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ဖူဆုကိုယ်စား ဝင်ဖြေလိုက်၏။ "အလှလေး... အမြင်ရှိတာပဲ။ သူက မင်းသားဖူဆုနေရာက သရုပ်ဆောင်နေတာလေ..."

ကောင်မလေးက မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ သူက ဖူဆုကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသားဖူဆု... အိုး... ချင်မင်းဆက် ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ သားတော်ကြီးမလား" ကောင်မလေးက နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ဖူဆုကို နောက်တစ်ကြိမ် သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး "အရမ်းတူတာပဲ။ အငွေ့အသက်ကလည်း လုံးဝ ကွက်တိပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်၏။

ဤအချိန်၌ အခြားကောင်မလေးက ဦးထုပ်နှင့် နေကာမျက်မှန် တပ်ဆင်ထားသည့် ကျန်းယဲ့ထံသို့ အာရုံရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမက ခေါင်းကိုစောင်းကာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် "ဟင်... ဘာလို့ ကျွန်မ... ရှင့်ကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာလဲ.."

ကျန်းယဲ့က တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ဝက် ပေါ်လာစေရန် နေကာမျက်မှန်ကို အောက်သို့ အနည်းငယ် ဆွဲချလိုက်ကာ ကောင်မလေးနှစ်ဦးအား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အရမ်းတူနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ ဒါရိုက်တာကျန်းနဲ့ သိပ်တူမနေဘူးလား...."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်..." ကောင်မလေးနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများက အရောင်လဲ့သွားပြီး ခေါင်းတဆက်ဆက် ညိတ်လိုက်ကြသည်။ "ရှင်က ဒါရိုက်တာကျန်းနဲ့ တော်တော်လေး တူတာပဲ..."

ကျန်းယဲ့က နေကာမျက်မှန်ကို ချက်ချင်း ပြန်တင်လိုက်ပြီး ခါးကိုမတ်ကာ 'မင်းတို့ ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်' ဆိုသည့် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော အမူအရာကို ပြသလျက် ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာ ကြေညာလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်က ဒါရိုက်တာကျန်းကိုယ်တိုင်ကို ကော့စ်ပလေးလုပ်ထားတာ။ ဘယ်လိုလဲ... တကယ့်ကို အသက်ဝင်မနေဘူးလား။ သူရဲ့ အနှစ်သာရကိုပါ ကျွန်တော် အပြည့်အဝသရုပ်ဆောင်ထားတာနော်..."

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းနေသည့် သူ၏ ပြောင်စပ်စပ်နှင့် ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာကြောင့် ကောင်မလေးနှစ်ဦးမှာ ရယ်မောသွားကြရသည်။

"ဟားဟား... တော်တော်လေး တူပါတယ်။ အထူးသဖြင့် စကားပြောတဲ့ လေသံပဲ..."

"ရှင်တို့အဖွဲ့က တကယ်ကို အပျော်ရှာတတ်တာပဲ။ ဒါရိုက်တာကျန်းကိုတောင် ကော့စ်ပလေးလုပ်သေးတယ်။ ကောင်းကောင်း ပျော်ပါစေရှင်...."

ကောင်မလေးနှစ်ဦးက ပြုံးလျက် သူတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ဇာတ်ကောင်သရုပ်ဆောင်ရာတွင် အလွန်နှစ်ခြိုက်ပြီး ပျော်မွေ့နေကြသည့် ဝါသနာတူ လူတစ်စုကို တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ထင်မှတ်လျက် ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။