အခန်း ၃၉၅

Vol. 40 Ch. 395

အခန်း (၃၉၅) - ဓာတ်လှေကား စီးခြင်း

ကျန်းယဲ့က သူတို့ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူက နေကာမျက်မှန်ကို အနည်းငယ် ပြင်တပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မျက်နှာအမူအရာ အမျိုးမျိုး ရှိနေကြသည့်အထူးသဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသော ခရီးသွားများအဖွဲ့ထံသို့ အလံငယ်လေးကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ "အိုကေပြီ။ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတစ်ခုပါ... ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ အပေါ်ထပ်ကို ညစာသွားစားကြရအောင်..."

ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က အလံငယ်လေးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေသော ခန်းမကြီးကို ဖြတ်ကာ ဓာတ်လှေကားဆီသို့ လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားလိုက်သည်။

"အားလုံး ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ကြပါ... စားသောက်ဆိုင်က ဒီအဆောက်အဦးရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ရှိပါတယ်" သူက လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

မင်းသားကောင်းက အထက်သို့မြင့်တက်နေသော ခန်းမဆောင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါရိုက်တာကျန်း... ဒီအဆောက်အဦးက ဘယ်လောက် မြင့်တာလဲ" ဟု မမေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

"၂၈ ထပ်ပါ..." ကျန်းယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"၂၈ ထပ်..." ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော အမြင့်တစ်ခုကို တက်ရန်အတွက် အတော်လေး အားစိုက်ထုတ်ရမည် ဖြစ်၏။

မုန့်ရီနှင့် ဖုန်းကျဲ့တို့ကဲ့သို့သော နန်းတွင်းအမတ်များမှာ ခက်ခဲသော တောင်တက်ခရီးအတွက် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် သူတို့၏ အသက်ရှူနှုန်းကို တိတ်တဆိတ် ချိန်ညှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မုန့်ထျန်းနှင့် စစ်သူကြီးဝမ်တို့ကဲ့သို့သော စစ်သူကြီးများပင်လျှင် ဤညစာစားရန်အတွက် ဦးစွာ ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်ခန်း အနည်းငယ် လုပ်ရလိမ့်မည်ဟု တွေးထင်နေကြချေသည်။

စစ်သူကြီးမုန့်ထျန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ သန့်ရှင်းနေသော နံရံများနှင့် တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသော တောက်ပသည့် သတ္တုတံခါးတစ်ခုကိုသာ တွေ့ရပြီး လှေကား၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရချေ။ သူက ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် "ဒါရိုက်တာကျန်း... လှေကားက ဘယ်မှာလဲ..."

သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော စစ်သူကြီးဝမ်က သူ၏ အလိုအလျောက်သိစိတ်ကို အားကိုးလျက် တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသော သတ္တုတံခါးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် "ဒီတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရမယ်ထင်တယ်...."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး စစ်သူကြီးဝမ်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "စစ်သူကြီးဝမ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဝင်ပေါက်က ဒီတံခါးပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လှေကားတက်စရာ မလိုပါဘူး.."

သူက တံခါးအထက်ရှိ ဒစ်ဂျစ်တယ် မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ကျွန်တော်တို့ ဒီဓာတ်လှေကားကို စီးပြီး အပေါ်တက်ကြမယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို အပေါ်ဆုံးထပ်ဆီ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ အရမ်းလည်း မြန်တယ်.... အသက်ရှူကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ကြာလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်၏။

"၂၈ ထပ် အပေါ်ဆုံးကို အသက်ရှူကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်နဲ့ ရောက်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရင်းကျန့်မှလွဲ၍ လီစစ်နှင့် ဖူဆုအပါအဝင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှု အမူအရာများ ပေါ်လာကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဖန်ရွှိုနှင့် လော်ယွန်းတို့မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကြပြီး ဤကဲ့သို့ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ လျင်မြန်သော တောင်တက်နည်းလမ်း ရှိသည်ဆိုသည်ကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကျန်းယဲ့က လက်လှမ်းကာ ဓာတ်လှေကား၏ အပေါ်တက်ရန် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။

"တီး..."

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသိပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တောက်ပနေသော သတ္တုတံခါးကြီးက ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်သွားကာ အတွင်းဘက်ရှိ သေးငယ်ပြီး လေးထောင့်ကျကာ လင်းထိန်နေသော နေရာတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ အထဲဝင်ကြပါ..." ကျန်းယဲ့က အရင်ဝင်သွားပြီး လှည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

ရင်းကျန့်က ဓာတ်လှေကားဟုခေါ်သော သတ္တုသေတ္တာကို တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အတွင်းပိုင်းနေရာက မကျယ်ဝန်းလှဘဲ မျက်နှာပြင်လေးဖက်စလုံးတွင် ချောမွေ့သော သတ္တုနံရံများရှိကာ အထက်တွင် လင်းထိန်နေသော မီးရောင်များ ရှိချေသည်။

သူက မတုံ့ဆိုင်းဘဲ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဒုတိယမြောက် ဝင်ရောက်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အရှင်မင်းကြီး ဝင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ဖူဆု၊ လီစစ်၊ မုန့်ထျန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားလိုက်ကြသည်။

လူဆယ့်သုံးယောက်က ဤကန့်သတ်ထားသော နေရာထဲတွင် ရပ်နေရသဖြင့် အနည်းငယ် ကျပ်တည်းနေသော်လည်း အဆင်ပြေနေဆဲပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤသည်မှာ ရွှေကမ္ဘာလုံးအဆောက်အဦးရှိ ကြီးမားသော စီးပွားရေးသုံး ဓာတ်လှေကားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပုံမှန်လူနေအိမ် ဓာတ်လှေကားများထက် များစွာ ကျယ်ဝန်းချေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ ကြီးမားသောအဖွဲ့ကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ဆံ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်ရွှိုနှင့် လော်ယွန်းတို့က နောက်ဆုံးမှ ဂရုတစိုက် ခြေဖျားထောက်ကာ ဝင်လာကြပြီးနောက် အတွင်းဘက်နံရံကို မှီကာ စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့ကို တိမ်တိုက်များဆီသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားမည့် ထိုကိရိယာနှင့်ပတ်သက်၍ လူတိုင်းမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်များနှင့် သိသာရုံလေးမျှရှိသော တင်းမာမှုတစ်ခုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြလေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က လက်လှမ်းကာ 28ဟု ရေးသားထားသော ခလုတ်ကို ညင်သာစွာ နှိပ်လိုက်၏။

ခလုတ်လေးက အနီရောင် လင်းသွားပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားတံခါးများက ချောမွေ့စွာနှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ပိတ်သွားကာ ပြင်ပကမ္ဘာကို ပိတ်ဆို့သွားလေသည်။

ဓာတ်လှေကားတံခါးများ လုံးဝပိတ်သွားပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလွန်တိုးညှင်းသော အလေးချိန်မဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက လွှမ်းမိုးလာပြီး တိုးညှင်းသော ဟိန်းသံတစ်ခုနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ သတ္တုသေတ္တာကြီးက အပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားနေကြောင်းကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ကြရ၏။

ခြေဖဝါးများ မြေကြီးနှင့် မထိတော့သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ဒေါင်လိုက် မြင့်တက်နေကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နေရသည့် ဤထူးခြားသော အတွေ့အကြုံက ဓာတ်လှေကားကို ပထမဆုံးအကြိမ် စီးဖူးသည့် မဟာချင်မှ ဧည့်သည်များအတွက်တော့ အလွန်အမင်း ဆန်းသစ်နေကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။

လူအများအပြား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စက်ယန္တရားများ၏ မသိနိုင်သော စွမ်းအားကို စူးစမ်းလိုသည့် အလိုအလျောက် သိစိတ်တို့ ရောယှက်နေသည့် သိမ်မွေ့သော အမူအရာများ ပေါ်လာကြသည်။

ထောင့်တွင် ရပ်နေသော လော်ယွန်းမှာ အထူးသဖြင့် စိုးရိမ်နေချေသည်။ သူမက အလိုအလျောက်ပင် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေကာ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ သူမ၏ အသက်ရှူသံကပင် များစွာ တိုးညှင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဓာတ်လှေကား သွားလာနေသည့် အံ့သြဖွယ် ခံစားချက်ကို သူတို့ အပြည့်အဝ မခံစားရသေးခင်မှာပင် ထိုခံစားချက်က ရပ်တန့်သွားချေသည်။

"တီး..."

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသိပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အပေါ်သို့ တက်နေခြင်းက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ဓာတ်လှေကား တံခါးများက ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည်ပွင့်သွားခဲ့သည်။

"ရောက်ပါပြီ..."

ကျန်းယဲ့က ဓာတ်လှေကားထဲမှ ပထမဆုံး ထွက်သွားလေသည်။

အခြားသူများကလည်း အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေဟန်ဖြင့် သူ့နောက်မှ လိုက်ထွက်လာကြ၏။

သန့်ရှင်းနေသော စင်္ကြံလမ်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း မင်းသား ဖူဆုက ပိတ်သွားသော ဓာတ်လှေကား တံခါးများကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ခိုင်မာသော မြေပြင်ကို ခံစားကြည့်ကာ အတည်ပြုရန် မမေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်တို့ ၂၈ ထပ်ကို ရောက်နေပြီလား.."

ကျန်းယဲ့က အတည်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါက အပေါ်ဆုံးထပ်ဖြစ်ပြီး စားသောက်ဆိုင်က ရှေ့တင်မှာပဲ ရှိပါတယ်"

ဤအချိန်၌ မုန့်ရီနှင့် မုန့်ထျန်း ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးက စင်္ကြံလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ကြီးမားလှသော ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ ရှည်လျားသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တောက်ပနေသော မှန်မှတစ်ဆင့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ သူတို့၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အသက်ပြင်းပြင်း မရှူဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြချေသည်။

အောက်ဘက်တွင် ပုံစံငယ်လေးများကဲ့သို့ သေးငယ်သွားသော လမ်းမများနှင့် ယာဉ်များ ရှိနေပြီး အဝေးမှ အဆောက်အဦးများအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရကာ ကွေ့ကောက်နေသော မြစ်နှင့် မြို့၏ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကိုပင် ပို၍ အဝေးဆီတွင် မြင်တွေ့နေခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် ဤကြီးမားလှသော အဆောက်အဦးကြီး၏ အပေါ်ဆုံးတွင် အမှန်တကယ်ပင် ရပ်နေကြခြင်းပင်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများကလည်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ မှန်ကို ကိုင်လျက် အောက်ဘက်ရှိ ကျယ်ဝန်းပြီး စည်ကားနေသော မြို့ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

လေထဲတွင် မီတာရာချီမြင့်သော နေရာမှနေ၍ သက်ရှိအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေရသည့် ခံစားချက်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အခမ်းအနားများနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော ဤအထက်တန်းလွှာများကိုပင် အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။

ရေထိန်းသိမ်းမှု စီမံကိန်းကို တာဝန်ယူရသည့် ရှီလုက လက်ခုပ်တီးကာ သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေလျက် "အံ့ဩစရာပဲ... ဒီဓာတ်လှေကားဆိုတာ တကယ့်ကို ဉာဏ်ပညာရဲ့ လက်ရာမြောက်တဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

လီစစ်၊ ဖုန်းကျဲ့နှင့် အခြားသူများကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ဓာတ်လှေကား၏ အဆင်ပြေမှုနှင့် အံ့ဖွယ်ကောင်းမှုကို ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

"တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ... အသက်ရှူကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းလေးအတွင်းမှာတင် ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ရမယ့် အချိန်တွေကို အများကြီး သက်သာစေတာပဲ.."

"နောင်လာနောက်သားတွေရဲ့ နည်းပညာက တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားတာပဲ..."

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်သည့် ဤဓာတ်လှေကားစီးခြင်းလေးက သူတို့အပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော စွဲမှတ်မှုတစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ချေသည်။

ကျန်းယဲ့က ဤထူးခြားလှသော ရှေးဟောင်းစတိုင်အဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟွမ်ယွီဘူဖေးစားသောက်ဆိုင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အချိန်စောနေသေးသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်တွင် စားသုံးသူ သိပ်မရှိဘဲ လေထုက အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုရန်နှင့် စားသောက်ခွင့် ဘောက်ချာများကို စစ်ဆေးရန် တာဝန်ကျသော အပေါက်ဝရှိ စားပွဲထိုးများမှာ ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မတူညီသော အငွေ့အသက်များရှိသည့် ဤလူအုပ်ကြီး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားကြရသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များက အဖွဲ့သားများပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ဝေ့ဝဲသွားပြီး အထူးသဖြင့် ဩဇာအာဏာအရှိဆုံးဖြစ်သည့် ရင်းကျန့်နှင့် ညင်သာသော ဖူဆုတို့အပေါ်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာမျှ ပို၍ ရပ်တန့်နေချေသည်။

ကျန်းယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ရှေ့သို့လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ စားသောက်ခွင့် ကုတ်နံပါတ်ကို ဖွင့်ပြလျက် စားပွဲထိုးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။ "မင်္ဂလာပါ... (၁၃) ယောက်ပါ"

အရောင်းအဝယ်ကို စစ်ဆေးရန် စက်ကို အသုံးပြုနေစဉ် စားပွဲထိုးက ကျန်းယဲ့အား နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ခိုးကြည့်မိလိုက်ပြန်သည်။

သူမက သူ့ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ထိုမျက်နှာက ပို၍ပို၍ ရင်းနှီးလာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ နောက်ခဏ၌ မယုံကြည်နိုင်စရာ အတွေးတစ်ခုက သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ရှင်... ရှင်က ကျန်းယဲ့ မလား။ ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီက ဒါရိုက်တာကျန်းလေ" ဟု မအော်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

အခန်း ၃၉၅ပြီး၏။

အခန်း ၃၉၅

Vol. 40 Ch. 395

အခန်း (၃၉၅) - ဓာတ်လှေကား စီးခြင်း

"၂၈ ထပ်ပါ..." ကျန်းယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"၂၈ ထပ် အပေါ်ဆုံးကို အသက်ရှူကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်နဲ့ ရောက်မယ်..."

"တီး..."

"အားလုံးပဲ အထဲဝင်ကြပါ..." ကျန်းယဲ့က အရင်ဝင်သွားပြီး လှည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

"တီး..."

"ရောက်ပါပြီ..."

ကျန်းယဲ့က ဓာတ်လှေကားထဲမှ ပထမဆုံး ထွက်သွားလေသည်။

"နောင်လာနောက်သားတွေရဲ့ နည်းပညာက တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားတာပဲ..."

အခန်း ၃၉၅ပြီး၏။