အခန်း ၂၁၉

အခန်း (၂၁၉) - ရှုပ်ထွေးပွေလီခြင်း

လင်းဖန်က ဆက်မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုတပည့်မှာ ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများကြောင့် အသက်ရှူရပ်ကာ သေဆုံးသွားလေပြီ။

သူသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးဆီမှ ထိုးတက်နေသော မီးခိုးလုံးကြီးများ၊ အကူအညီတောင်းကာ အော်ဟစ်နေသံများနှင့် ကလေးငယ်များ၏ ငိုကြွေးသံများကို မြင်တွေ့ကြားသိလိုက်ရသည်။

ဟုန်ဖုန်းမြို့၏အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေချေပြီ။

သူသည် ‘ဝိညာဉ်ဝါးမျိုခြင်းအစီအရင်’ ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း အမြန်ဆုံး စုံစမ်းရပေမည်။

‘တာအိုဆရာလီဆိုရင် ဒီအစီအရင်အကြောင်းကို သိနိုင်လိမ့်မယ်...’

လင်းဖန် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။

ယခုအချိန်တွင် စီမာအိမ်တော် ပတ်ပတ်လည်ရှိ သူတော်စင်မိန်းကလေး၏ တပည့်များကို သူနှင့် ကျန်းရှင်းတို့က သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်ချေပြီ။

လင်းဖန် အိမ်တော်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

စီမာလျန်နှင့် သူ၏မိသားစုဝင်များသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် ကာကွယ်ရေးအစီအရင်တစ်ခုရှိသော ဘိုးဘွားခန်းမအတွင်း၌ ခိုလှုံနေကြသည်။

စီမာလျန်သည် လင်းဖန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဘိုးဘွားခန်းမအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

“လင်းဖန်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...”

လင်းဖန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ် အဆင်ပြေပါတယ်။ စီမာလျန်... မင်းကတော့ ဒီမှာပဲနေပြီး သတိကြီးကြီးထားစောင့်ကြည့်နေပါ။ ကျုပ်ကတော့ ဟိုမင်ဆီကို သွားပြီး အခြေအနေသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

စီမာလျန်နှင့် သူ၏မိသားစုဝင်များ ဘေးကင်းသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် လင်းဖန်သည် ဟိုမင်၊ ဟိုကျဲ့နှင့် တာအိုဆရာလီတို့ရှိနေသော ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းရှင်းက လင်းဖန်နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကို စောင့်ဦး...”

ကျန်းရှင်း လိုချင်နေသည့်အရာကို လင်းဖန် သေချာမသိသဖြင့် လှည့်မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာလို့ ကျုပ်နောက်ကို လိုက်နေရတာလဲ...”

ကျန်းရှင်းက ပခုံးတွန့်ပြကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလေ... အဲဒီအကြွေးကို ပြန်ဆပ်နိုင်ဖို့ မင်းအသက်ရှင်နေဖို့ ငါ သေချာအောင် လုပ်ရမှာပေါ့...”

လင်းဖန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရှင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူ့အတွက် အကူအညီများများရလေ ပိုမိုကောင်းမွန်လေ ဖြစ်ပေသည်။

…

မြို့တော်၏ အနားသတ်ထောင့်တစ်ခုတွင် စစ်သည်များနှင့် သူတော်စင်မိန်းကလေး၏ တပည့်များသည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဝတ်ရုံစိမ်းများဝတ်ဆင်ထားသော တပည့်အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ ရှေးဟောင်းအက္ခရာများကို ရေးဆွဲနေကြသည်။

ထူးထူးခြားခြား ဝတ်ဆင်ထားသောတပည့်များ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို မြင်သောအခါ အုပ်ချုပ်သူစစ်ဗိုလ်က အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သူတို့ကို တားကြ...”

ဒါက မကောင်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း သူ၏ပင်ကိုအသိစိတ်အရ အလိုလိုသိရှိနေပေသည်။

အနီးနားရှိ စစ်သည်များသည် ထိုတပည့်များကိုသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“သေစမ်း... ရူးသွပ်နေတဲ့ အမျိုးယုတ်တွေ...”

ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်တပည့်တစ်ဦးက မီတာတစ်ဆယ်ခန့်အကွာတွင်ရပ်နေသော လူတစ်စုဘက်သို့လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ... ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ...”

ထိုလူများသည် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ အမာရွတ်များ ရှိနေကြသည်။ ထိုအမာရွတ်များသည် ဟူလူမျိုးနွယ်စုနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် စစ်ပွဲများမှ ရရှိခဲ့သော သူရဲကောင်းအမှတ်အသားများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထိုလူအုပ်စု၏ခေါင်းဆောင်က ဘေးရှိလူများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

မြောက်ဘက်နယ်စပ်အား နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် သူတို့မှာ မည်သည့်အရာကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သနည်း။

သစ္စာဖောက်ဖျက်မှုမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ပေ။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှ သူတို့ အလွန်လေးစားချစ်ခင်ရသော ဗိုလ်ချုပ်ထန်ရှောင်ယောင်အား သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်အပေါ် ဒေါသတရားများသည် သူတို့၏ရင်ထဲ၌ ပြည့်လျှံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့စိတ်ထဲ၌ ကလဲ့စားချေရန်ဟူသော အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အဝတ်ထုပ်ထဲတွင် ဝှက်ထားသောဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အစီအရင်ရေးဆွဲတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ကာကွယ်ကြ...”

ကျန်ရှိသောလူများသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာပြုလုပ်ပြီး စစ်သည်များထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ပိုမိုရင့်ကျက်သဖြင့် သူတို့သည် စစ်သည်များကို လွယ်ကူစွာပင် နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

အုပ်ချုပ်သူစစ်ဗိုလ်က ထန်ရှောင်ယောင်၏လူများကို နားဝင်အောင်တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

“မင်းတို့... မင်းတို့က မြောက်ဘက်နယ်စပ်က စစ်သည်တွေပဲ... ဘာလို့ ဒီမိစ္ဆာတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ... နိုင်ငံတော်အပေါ် ထားရှိတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ သစ္စာတရားကို မေ့လျော့ကုန်ကြပြီလား...”

ဇွပ်...

သူ ပြန်လည်ရရှိလိုက်သည်မှာ သူ၏လည်ပင်းကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားသော မြှားတစ်စင်းသာ ဖြစ်လေတော့သည်။

လည်ပင်းသွေးလွှတ်ကြောမှ သွေးများပန်းထွက်လာပြီးနောက် ထိုသူမှာ အသက်ရှူရန် အလူးအလဲ ကြိုးစားနေရတော့သည်။

ဘုန်း...

နောက်တစ်ခဏ၌ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျမ်းစာများထံမှ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

“အလင်းတိုင်တစ်ခု ပြီးသွားပြီ... နောက်ထပ်သုံးခု ကျန်သေးတယ်...”

ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်တပည့်တစ်ဦးက ယုတ်မာသောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တာဝန်ခံစစ်ဗိုလ်မှာ လဲကျသေဆုံးသွားချိန်တွင် သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူညီသော စွမ်းအင်ပျော့ပျော့ ဖြာထွက်နေသည့် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းလေးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

ထိုဝိညာဉ်သည် အလင်းတိုင်ကြီးထံမှ ရုန်းထွက်ရန်ကြိုးစားနေပြီး ၎င်း၏မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

သို့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဝှစ်...

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဝိညာဉ်သည် အလင်းတိုင်ကြီးအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်တပည့်သည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ကြ... တစ္ဆေတစ်ထောင်ဆေးရည်ကို အာဟာရကျွေးဖို့ သွေးမြေကျစေရမယ်...”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ တပည့်များမှာ ရူးသွပ်သွားကြပြီး သွေးဆာစွာဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စတင်ကြတော့သည်။

၎င်းတို့၏ စစ်ဗိုလ်မရှိတော့သော စစ်သားများမှာ ပရမ်းပတာဖြစ်သွားကြပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

အချို့မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။

အင်အားချင်း မမျှတော့ချေ။

ဘုန်း...

အဝေးတစ်နေရာမှ အခြားအလင်းတိုင်တစ်ခုသည်လည်း ကောင်းကင်ထက်သို့ ထိုးတက်သွားပြန်သည်။

“နောက်ထပ် နှစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်...”

မြို့တော်၏ အခြားတစ်ဖက် အရပ်မျက်နှာဆီမှ အလင်းတိုင်ကြီးကိုကြည့်ကာ ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်တပည့်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

…

ကျန်းရှင်းသည် ထိုအလင်းတိုင်ကိုကြည့်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ...”

လင်းဖန်သည် ဤအရာမှာ ဟင်းလင်းပြင်ဝိညာဉ်ဝါးမျိုခြင်းအစီအရင်နှင့် ဆက်စပ်နေမည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းရှင်းကို အော်ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ မြန်မြန်သွားရအောင်...”

၎င်းတို့သည် ဘုရားကျောင်းသို့ဦးတည်သော လမ်းမထဲသို့ ချိုးဝင်လိုက်ချိန်တွင် လမ်းတစ်ခုလုံးမှာ သူတော်စင်မိန်းကလေး၏ တပည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့သည် လင်းဖန်နှင့် ကျန်းရှင်းကို မြင်သောအခါ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

လင်းဖန်သည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အဆောင်ဆွဲပြားကိုအသုံးပြုကာ မီးတောက်သစ်သမင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

သူသည် ဦးချိုကြီးများဖြင့် တပည့်များကြားထဲသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွှင့်စင်သွားအောင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

လမ်းမအလယ်တွင် လမ်းတစ်ခုပွင့်သွားပြီး ကျန်းရှင်းသည် ထိုလမ်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

လင်းဖန်သည် လူသားအသွင်သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ကာ ကျန်ရှိနေသော အသက်ရှင်ကျန်သူများကို သူ၏ မက်မွန်သစ်သားဓားဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လမ်းရှင်းသွားသောအခါ လင်းဖန်သည် အတားအဆီးများစွာဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော တံခါးကြီးကို သွားရောက်ခေါက်လိုက်လေသည်။

“ငါ ကောဟယ်ရုပဲ... မြို့စားမင်းနဲ့ စီမာလျန်တို့ဆီသွားပြီး ပြန်လာပြီ...”

လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။

ဟိုမင်နှင့် ဟိုကျဲ့တို့သည် လင်းဖန်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောဟယ်ရုဟု အမည်လွှဲပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။

လင်းဖန်တွင် အကြံအစည်တစ်ခု ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသဖြင့် အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားကာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။

သူတို့ မေးမြန်းခြင်း မပြုမီမှာပင် လင်းဖန်သည် ကျန်းရှင်းကို ဆွဲခေါ်ဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ဤသူသည် ဓားသူတော်စင်၏တပည့် ကျန်းရှင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကို သတ်ခဲ့သောလင်းဖန်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟိုမင်နှင့် ဟိုကျဲ့တို့သည် ပြုံးလျက် ကျန်းရှင်းကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

“ငါတို့မှာ အချိန်မရှိဘူး... တာအိုဆရာကြီးလီ ဘယ်မှာလဲ...”

လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။

“သူ အထဲမှာ... ခုတင်ပေါ်မှာ အနားယူနေတယ်...”

ဟိုကျဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် တာအိုဆရာကြီးလီနှင့် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန် ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ အမြန်ဝင်သွားတော့သည်။