အခန်း ၉၅

အခန်း ၉၅ ။ ။ သတ္တဝါခပ်သိမ်း၏ ရူးသွပ်မှု

လီဖန် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ အချိန်-လေဟာနယ် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းထဲမှ ယိမ်းယိုင်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် နေ့တစ်နေ့၏ အနှောင်းပိုင်း၊ ညဉ့်ယံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးမှတစ်ဆင့် သက်ရှိတိုင်းကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်ပြီး ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်သွားစေနိုင်သည့် ပြင်ပမှ မြင်ကွင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကွဲပြားခြားနားလှသော၊ သို့သော် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် "ခေတ်ကာလ၏ ပဲ့တင်သံ" လေးဆယ်ကျော်က၊ ထျန်းဖုန်းမြို့ အထက် ကောင်းကင်ယံရှိ နေရာအသီးသီးတွင် ရောင်စုံ ထူးဆန်းသော ကြယ်ဆိုးကြီး လေးဆယ်ကျော် ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ကိုယ်ထင်ပြနေကြသည်။

သူတို့၏ ချီအငွေ့အသက်များက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိ၊ ရောယှက်ကာ၊ တွန်းကန်နေကြပြီး ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို အဆက်မပြတ် ဆူပွက်လည်ထွက်နေသည့် စည်းမျဉ်း ရေဝဲကြီးတစ်ခု အဖြစ် လုံးဝ ပုံပျက်သွားစေသည်။

မည်းနက်နေသော နှင်းရေဝဲ၊ ရွှေရောင် မျက်ရည်ကျနေသည့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်၊ ရွှေကျီးကန်း မီးတောက် ခေါင်းတိုင်၊ ကျောချမ်းဖွယ် ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံး၊ မီးခိုးရောင် ကျောက်ခေါင်းတိုင်၊ ညစ်ညမ်းနေသော သွေးအသိုက်၊ ငွေရောင်သန်းနေသော အချိန် အမာရွတ်၊ လေးလံသော မြေသား ခေါင်းတိုင်... အစရှိသည့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော တည်ရှိမှုများစွာက သူတို့ ရှိနေရုံမျှဖြင့် လေဟာနယ်ကို ပြိုကျသွားစေသည်။

သူတို့က ဆက်လက် ပုန်းကွယ်မနေကြတော့ဘဲ၊ သူတို့၏ ရောက်ရှိလာမှုနှင့် မျှော်လင့်စောင့်စားနေမှုကို အထင်ရှားဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် ကြေညာနေကြသည်။

တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ခြေမွပစ်နိုင်လောက်အောင် လေးလံလှသော အသံတိတ် "မျှော်လင့်ချက်" နှင့် "လောဘ" တို့က ကောင်းကင်ယံ၏ လက်မတိုင်းတွင် စိမ့်ဝင်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အစွန်အဖျားများ၊ ထို့အပြင် လေဟာနယ် ကမ္ဘာ၏ အတွင်းပိုင်းများတွင်ပင်၊ ခေတ်ပြိုင် သူတော်စင် မျိုးဆက်များ၊ ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် ပုန်းအောင်းနေသော အင်အားစုများထံမှ မရေမတွက်နိုင်သော ကင်းထောက်များ၊ စေတမန်များနှင့် လေ့လာစောင့်ကြည့်သူများက သိပ်သည်းလှသော ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီး တစ်အုပ်လို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအရင်များ သို့မဟုတ် မှော်ရတနာများ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းကာ၊ ခေတ်ကာလ၏ အနာဂတ် အခင်းအကျင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်မည့် ဤယခင်က မကြုံဖူးသော လေလံပွဲကြီးကို မျက်မြင်တွေ့ရှိရန် အသက်ရှူအောင့်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သန်းခေါင်ယံ အချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးက အသက်ရှူရပ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြားရှိ ခြံဝင်းလေး အတွင်းတွင်မူ လီဖန်က လေလံစင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူက စနစ် စွမ်းအင်များဖြင့် ယာယီ ဖန်တီးထားသော အသစ်စက်စက် ရိုးရှင်းသည့် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံ တစ်ထည်ကို လဲလှယ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာက ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ဖြူရော်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းများတွင် သွေးရောင် မရှိချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းမှုနှင့် အအေးဓာတ်ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သို့သော် သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ နယ်မြေကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့်အလား သူ၏ ရှေ့ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ တာအို လေးဆယ်ကျော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စူးစိုက်ကြည့်မှုများကို ရင်ဆိုင်လိုက်ချိန်တွင်၊ သေလုမျောပါး ရုန်းကန်မှုများနှင့် အပူတပြင်း တွက်ချက်မှုများစွာမှ သွေးတိုးစမ်းထားသော ဖော်ပြ၍မရနိုင်သည့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု တစ်ခုက သူ့ထံမှ ဖြာထွက်လာသည်။

သေးငယ်နုပ်ကြုံသော်ငြား မည်သူမျှ မျက်ကွယ်ပြု၍ မရနိုင်။ ပျက်စီးလွယ်သော်ငြား စည်းမျဉ်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် တွန့်ခေါက်နေမှုလေးကို ဖြန့်ချလိုက်သည့်အလား၊ လေလံစင်မြင့်ကို သူ ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိလိုက်ပြီး၊ အာရုံလွင့်ပါးစေသော အတွေးများ၊ ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် နာကျင်မှု အားလုံးကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ကာ၊ သူ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးကို စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီတိုင်း၊ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုချင်းစီတိုင်းနှင့် လေလံတူ ထုချမည့် အခိုက်အတန့်တိုင်း အပေါ်သို့သာ စုစည်းထားလိုက်သည်။

စနစ်၏ နောက်ဆုံး သတိပေးသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ မြည်ဟည်းလာသည်:

【 ညဉ့်ယံ ဇီ နာရီ တိတိတွင်၊ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု ကွန်ရက်က အစွမ်းကုန် လည်ပတ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသော ဆုံမှတ် အားလုံးကို (စုစုပေါင်း ၆၄၁ ခု) လွှမ်းခြုံထားမည် ဖြစ်ပါသည်။ 】

"ခေတ်ကာလ၏ ပဲ့တင်သံများ" လေလံပွဲ စတင်ပါတော့မည်။

【 ၅... ၄... ၃... ၂... ၁... 】

နာရီလက်တံက ဇီ နာရီ တိတိ အချိန်မှတ်တိုင်ရှိ ထို မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်။

"ဒေါင်————————————"

အချိန်ကာလ၏ အစအဦးကတည်းက မြည်ဟည်းလာသကဲ့သို့၊ မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဆုံးအစမဲ့သော ခြောက်ကပ်မှုနှင့် အကြွင်းမဲ့ စည်းမျဉ်းကျနမှုတို့ကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ရှေးဟောင်း ခေါင်းလောင်းသံကြီး တစ်ခုက လေဟာနယ် အတားအဆီးများ၊ စည်းမျဉ်း ကမောက်ကမဖြစ်မှုများနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဟန့်အတားများ အားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၆၄၁ ခု၏ ရှေ့တွင် ဤနေရာကို စောင့်ကြည့်နေကြသော သက်ရှိအားလုံး၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများတွင်ပါ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရှည်လျားပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော ခေါင်းလောင်း ထိုးသံက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို သန့်စင်သွားစေသည်။

ထိုမျက်စိတစ်မှိတ်စာ အခိုက်အတန့်အတွင်း၊ လှိုင်းထနေသော စည်းမျဉ်း ရေစီးကြောင်းများ၊ တိုက်မိနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ချီအငွေ့အသက်များနှင့် မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆူညံနေသည့် အတွေး တီးတိုးသံများ... အားလုံးက အမြင့်ဆုံး လေလံ စည်းမျဉ်းများ၏ စွမ်းအား ပါဝင်နေသော ခေါင်းလောင်းသံကြောင့် ခေတ္တမျှ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အဆုံးအစမဲ့သော လေဟာနယ် ကမ္ဘာထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ခေါင်းလောင်းသံသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြားရှိ ခြံဝင်းလေး အထက်တွင်၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးက တောက်ပစွာ လင်းလက်လာပြီး၊ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု ကွန်ရက်မှတစ်ဆင့် တိုက်ကြီးအနှံ့ရှိ ပွဲကြည့်ပရိသတ် အားလုံးထံသို့ အခန်းတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကြည်လင်ပြတ်သားမှု၊ တစ်ပြိုင်တည်းကျမှု တို့ဖြင့် ပုံရိပ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

မြင်ကွင်း၏ ဗဟိုချက်တွင်၊ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြယ်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် ရှေးဟောင်း ရေတွင်းကြီးတစ်ခုလို သူ၏ အကြည့်များက တည်ငြိမ်ပြီး အကဲခတ်၍ မရနိုင်ပေ။

သူ မည်သည့်စကားမျှ မပြောသေးပေ။

လေလံစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပရမ်းပတာ အရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ပထမဆုံး ခုံတန်းလေးကို လက်ဆန့်ကာ ညွှန်ပြလိုက်ရုံ သက်သက်သာ။

ထို့နောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး၊ အစီအရင်မှတစ်ဆင့် ပို့လွှတ်လိုက်သော သူ၏ အသံက တည်ငြိမ်၊ ကြည်လင်နေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ပြတ်သားမှု တစ်ခု ပါဝင်နေကာ နယ်ပယ်အားလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်:

"လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ၊ အဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ။"

"ခေတ်ကာလ၏ ပဲ့တင်သံများ၊ အထူးအစီအစဉ်။"

"အခု စတင်ပါပြီ။"

"ပထမဆုံး လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်းကတော့—"

စကားသံအဆုံးတွင် ပရမ်းပတာ အလင်းတန်းများ လွင့်စင်သွားသည်။

လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားမျှသာ ရှိပြီး သေးငယ်ကာ မီးခိုးရောင် သန်းနေသည့်၊ သို့သော် မျိုးသုဉ်းသွားသော ကြယ်များ မရေမတွက်နိုင်အောင်၏ အလေးချိန်များ၊ ယဉ်ကျေးမှုများ၏ အဆုံးသတ်နှင့် လှပပြီး တည်ရှိနေသော အရာအားလုံး၏ နောက်ဆုံး ခိုနားရာတို့ကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ လေးလံလှသော အပိုင်းအစလေး တစ်ခုက လေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောလာသည်။

"ခေတ်ကာလ သင်္ချိုင်း... အစစ်အမှန် အပိုင်းအစများ။"

စကားလုံးများ အဆုံးသတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်—

"ဘုန်း!!!!!!!!!!!"

ထောင်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အကျဉ်းချခံထားရသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နဂါးကြီး လေးဆယ်ကျော်လို၊ တာအို လေးဆယ်ကျော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အတွေးများက ထပ်မံ ထိန်းချုပ်ထား၍ မရနိုင်တော့ဘဲ ဟိန်းဟောက် ပေါက်ကွဲထွက်လာကြသည်။

အဆုံးအစမဲ့သော လောဘ၊ တပ်မက်မှု၊ ရူးသွပ်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ပုန်းကွယ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုက ဒြပ်ရှိသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ၊ ထိုသေးငယ်သော အပိုင်းအစလေးနှင့် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပျက်စီးလွယ်ပုံရသော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင်တို့အပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

အဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ၊ "ခေတ်ကာလ၏ ပဲ့တင်သံများ" အထူးအစီအစဉ်... အဆုံးစွန်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီး တပ်မက်မှု မီးတောင်ကြီး လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် ဤမျက်စိတစ်မှိတ်စာ အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင်—

သွေးထွက်သံယိုများ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် ၎င်း၏ ကန့်လန့်ကာကြီးကို တရားဝင် ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခေတ်ကာလ၏ နောက်ဆုံး အသက်ရှူသံကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ထို "သင်္ချိုင်း အပိုင်းအစ" က တိုက်ကြီးအနှံ့ ဖြန့်ကျက်ထားသော အလင်းမျက်နှာပြင် ၆၄၁ ခုမှတစ်ဆင့် ဘီလီယံချီသော သက်ရှိများရှေ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကြည်လင်ပြတ်သားမှုဖြင့် ပြသခံလိုက်ရချိန်တွင်။

ထိုအပိုင်းအစများမှ ဖြာထွက်လာသော "မဟာ ပျက်သုဉ်းခြင်း" တာအိုအငွေ့အသက်ကြောင့် အချိန်ကာလပင်လျှင် ခေတ္တမျှ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည့် ဧရာမ စုပေါင်း ဝိညာဉ် ဆူနာမီ လှိုင်းကြီးတစ်ခုက နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ ဗဟိုရင်ပြင် (ကျန်ရစ်နေသေးသော လေ့လာစောင့်ကြည့်ရေး နေရာ အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခု)။

"ခေတ်ကာလ၏ သက်သေများ" အဖြစ် တိတ်တဆိတ် နေထိုင်ခွင့် ပြုထားခြင်း ခံရသော ရာနှင့်ချီသည့် အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူ ကိုယ်စားလှယ်များမှာ၊ အပိုင်းအစ မြင်ကွင်းများ ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူတို့၏ ဦးခေါင်းကို မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဧရာမ တူကြီးတစ်လက်ဖြင့် ထုရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

"အာ့—!!"

အော်ဟစ်သံများ၊ အန်ထုတ်သံများ၊ ပြိုကျသံများနှင့် ဆီးဝမ်းမထိန်းနိုင်တော့သည့် အသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သွေးကြောဖွင့် အဆင့် ခုနစ် တွင်ရှိသော အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပြူးထွက်လာပြီး၊ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်ထဲတွင် သွေးကြောများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူက ခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လူသားတစ်ယောက်၏ အသံနှင့် မတူသော ဟစ်အော်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အပေါက် ခုနစ်ပေါက်လုံးမှ သွေးမည်းများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိမ့်ထွက်လာပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အရိုးများ ထုတ်ခံလိုက်ရသည့် သားရေအိတ် တစ်လုံးလို ပျော့ခွေကျသွားသည်။

သူ၏ ချီစွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ အားနည်းသွားသည်။ ထို "အဆုံးသတ်" တာအိုအငွေ့အသက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ တာအို နှလုံးသား အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ!

စိတ်စွမ်းအား အနည်းငယ် ပိုခိုင်မာသော ဝိညာဉ်ဝင်ရိုးစွန်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်မှာ၊ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ထိန်းချုပ်မရအောင် သောင်းကျန်းနေကြသည်။

သူတို့က ၎င်းကို အပူတပြင်း ဖိနှိပ်ထားရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သွေးအန်ကာ နောက်သို့ ယိမ်းထိုးသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်က မကြုံဖူးသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ အနှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့ရသော သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ၊ "အဆုံးသတ်" သဘောတရား၏ ပုံရိပ်ယောင် အပိုင်းအစလေး ရှေ့တွင်ပင် လုံးဝ အရေးမပါဘဲ ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှကြောင်း သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းမျှ မရှိသော ထို သာမန်လူ ကိုယ်စားလှယ်များမှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

အချို့မှာ မျက်လုံးများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး နောက်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ အချို့မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး လဲနေကာ ဆီးဝမ်းများ ထွက်ကျနေပြီး သူတို့၏ စိတ်များ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားကာ၊ နားဝေတေတေ ရယ်မောသံများ သို့မဟုတ် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အော်ဟစ်သံများကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်ကြတော့သည်။

အချို့မှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား၊ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို အသိလွတ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး နှပ်ရည်များ၊ မျက်ရည်များ ရောနှောကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျနေသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်၊ သူတို့၏ မိသားစုများနှင့် သူတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုကြီး တစ်ခုလုံးအတွက်ပါ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သော ခြောက်ကပ်လှသည့် အဆုံးသတ်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အလားပင်။

………….