အခန်း ၁၀၂

အခန်း ၁၀၂ ။ ။ အရာအားလုံးက ဟာသတစ်ခု သက်သက်ပဲ။

ခရမ်းရောင် ချီစွမ်းအင်များ၊ ကြယ်တာရာ အလင်းတန်းများ၊ ဗုဒ္ဓ၏ အလင်းရောင်များ၊ နဂါး၏ အရှိန်အဝါများ၊ အေးခဲမှုများ၊ ပူလောင်သော မီးတောက်များ၊ မြေကမ္ဘာ သီလ၊ ဧကရာဇ်၏ အာဏာစက်... မူလက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်၍မရနိုင်သော သို့မဟုတ် သဘာဝအရ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော မဟာတာအို မူလဇာစ်မြစ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည်၊ ယခုအခါ ထို "အရာခပ်သိမ်း၏ အစအဦး" ဟူသော ချီစွမ်းအင်လေး တစ်စကို ပိုင်ဆိုင်ရန်အလို့ငှာ သူတို့၏ ပိုင်ရှင်များက အမှိုက်တစ်စလို ပစ်ချလိုက်ကြသဖြင့်၊ လေထဲတွင် အပြင်းအထန် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံ ပေါက်ကွဲကုန်ကြသည်။ ၎င်းက ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော စည်းမျဉ်းများ ပြိုကျမှုနှင့် တာအိုအငွေ့အသက်များ ပျက်သုဉ်းမှု ကွင်းဆက်များကို အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

လေဟာနယ် ကမ္ဘာကြီးမှာ ဆုတ်ဖြဲခံရရုံ သက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စုတ်ကြီး တစ်ခုလို မည်သည့် တာအိုကမှ ကုစား၍မရနိုင်သော ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီး မရေမတွက်နိုင်အောင်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။ အက်ကွဲကြောင်းများ၏ အစွန်းတစ်လျှောက်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော တာအို စည်းမျဉ်းများ၊ ပြိုကျနေသော အကြောင်းတရားများနှင့်... ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေသော စွမ်းအားများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလာသည့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ကိုယ်နှိုက် ရှိနေလေသည်။

ဤရူးသွပ်နေသော "ခေတ်ကာလ၏ ပဲ့တင်သံများ" အုပ်စုကြီးရှေ့တွင်၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသ တိုက်ကြီးမှာ မုန်တိုင်းထဲမှ လှေငယ်လေးတစ်စင်းပမာ၊ အပြင်းအထန် ယိမ်းထိုး၊ တိမ်းစောင်းကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံနေရလေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မီးတောင်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲလာပြီး၊ မြေရေကြောများ အကြီးအကျယ် ပြတ်တောက်သွားကာ၊ လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်းများက ပင့်ကူအိမ်လို ပြန့်နှံ့သွားပြီး ၎င်းတို့ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို အဆုံးအစမဲ့ ဗလာနတ္ထိထဲသို့ စုပ်ယူသွားတော့သည်။

အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ဒေသ၊ အနောက်ပိုင်းဒေသ၊ တောင်ပိုင်းဒေသ၊ မြောက်ပိုင်းဒေသ… တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် ဤရူးသွပ်ဖွယ် လေလံဆွဲပွဲကြီး၏ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများကို ခံစားနေရပြီး၊ ဧရာမ နတ်ဘုရားကြီး တစ်ပါး၏ ဖျက်ဆီးချေမှုန်းမှုကို ခံနေရသည့် သဲပုံစံငယ်လေး တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြားရှိ ခြံဝင်းလေးမှာမူ၊ ဤဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော စည်းမျဉ်း မုန်တိုင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟို မျက်လုံးထဲတွင် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ရေစီးကြောင်းများ၏ တိုက်စားမှုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခံခဲ့ရသည့် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလို မယိမ်းမယိုင် တည်ရှိနေပြီး၊ တိုက်ကြီးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်သည့် ရိုက်ခတ်မှု အားလုံးကို လုံးဝ အထီးကျန်ဆန်စွာ ကာကွယ်ပေးထားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် နတ်ဘုရားများ ရူးသွပ်နေပြီး ဧရာမ ဓားကြီးများ ထိပ်တိုက်တွေ့နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြီးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့်—

ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင်ရှေ့ရှိ သန်းပေါင်းများစွာသော လူများမှာ လုံးဝ စကားပြောမထွက်၊ ဝိညာဉ်လွင့်နေပြီး၊ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးနိုင်တော့သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။

ထျန်းဖုန်းမြို့၏ ဗဟိုရင်ပြင်တွင် ယခုအခါ လူသူ ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ မနည်း တောင့်ခံထားခဲ့ရသော အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူ ကိုယ်စားလှယ်များမှာ၊ ထို "ပရမ်းပတာ သန့်စင်မှု" ချီအငွေ့အသက် အလင်းမျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် (၎င်းမှာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည့် အငွေ့အသက်၏ အလွန်သေးငယ်သော အပိုင်းအစလေးသာ ဖြစ်လင့်ကစား)၊ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်၏ ဖိချခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။

၎င်းက ဒူးထောက်ကျသွားခြင်း မဟုတ်၊ ပြိုလဲသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အချို့လူများမှာ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေပြီး၊ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်ကာ၊ ခြေလက်များ တက်ကြွနေပြီး၊ မျက်ဖြူများသာ မြင်ရသည်အထိ မျက်လုံးများ လန်နေကြသည်။

အချို့မှာ သူတို့၏ မျက်နှာ၊ လက်မောင်းများနှင့် ရင်ဘတ်များကို သွေးထွက်သံယို ဖြစ်သည်အထိ ရူးသွပ်စွာ ကုတ်ဖဲ့နေကြပြီး၊ လူသားတစ်ယောက်နှင့် မတူဘဲ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လို ဟစ်အော်သံကြီးများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

အချို့ကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့်၊ ဝိညာဉ် ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည့် ရုပ်သေးရုပ်များလို အလင်းမျက်နှာပြင်ကို အသိလွတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ ပါးစပ်မှ သွားရည်များ ကျဆင်းနေကာ၊ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြေကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းများကို လုံးဝ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

လေထုထဲတွင် အော့အန်ချင်စရာကောင်းသော ပြင်းထန်သည့် သွေးညှီနံ့များ၊ မစင်များ၏ ပုပ်အက်အက် အနံ့များနှင့်... တာအို နှလုံးသားများ လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည့် သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ခြောက်ကပ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

အသက် ခုနစ်ဆယ် ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က သွေးကြောဖွင့် အဆင့် ကိုးတွင် ရှိခဲ့သော်လည်း သက်တမ်း ကုန်ဆုံးလာမှုကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ထိုးကျသွားခဲ့သော အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေသည့် အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမှာ၊ မြေကြီးပေါ်တွင် ပက်လက် လဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ၏ တွန့်တွန့်လိပ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မှုန်ဝါးဝါး မျက်ရည်များ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျနေသည်။ သူက အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လွင့်မျောနေသော အလင်းတန်းလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ကြားရုံတိုးတိုးလေးဖြင့် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်:

"ဒီတော့... ငါတို့ တစ်သက်လုံး လုယက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြတဲ့... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ၊ နတ်ဆေးလုံးတွေ၊ ကျင့်စဉ်တွေ၊ မှော်ရတနာတွေ ဆိုတာ..."

"အဲ့ဒီ တည်ရှိမှုကြီးတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့... ဖုန်မှုန့် တစ်စစာလောက်တောင် အရာမဝင်ပါလား..."

"ဒီတော့... သွေးကြောဖွင့်၊ ဝိညာဉ်ဝင်ရိုးစွန်း၊ စစ်မှန်သောရုပ်သွင်၊ တာအိုဖြတ်တောက်ခြင်း... အားလုံးက ဟာသတွေပဲ..."

"သူတော်စင်... ဆိုတာလည်း ဟာသတစ်ခုပဲ..."

"ငါတို့... အားလုံးက... ဟာသတွေပဲ..."

သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်၏၊ သူ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။

မည်သည့် စွမ်းအားကမှ သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ... တာအို နှလုံးသား သေဆုံးသွားပြီးနောက်၊ သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များ သူ့အလိုလို အဆုံးသတ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းလန်ဂိုဏ်း။

ဝေးကွာသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော တောင်စောင့် အစီအရင်သည် လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသည့် ဖယောင်းတိုင်မီးလေး တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ ကျောက်ရွှမ်မင် နှင့် အခြား အကြီးအကဲများမှာ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေပြီး ပွဲကြည့်စင်ပေါ်တွင် ခွေခွေလေး လဲနေကြကာ၊ အစီအရင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသော ကောင်းကင်ထက်မှ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသည့် စည်းမျဉ်း မုန်တိုင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် တွေဝေမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အမွေအနှစ် အဖြစ် ထိန်းသိမ်းလာခဲ့သည့် သူတို့၏ အဆင့်-၄ တောင်စောင့် အစီအရင်သည်၊ မည်မျှ ဝေးကွာမှန်းပင် မသိရသော နေရာမှ လာသည့် "လေလံဆွဲပွဲ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ" ၏ ရှေ့တွင် စက္ကူတစ်ရွက်လို ပျက်စီးလွယ်နေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူတို့ တစ်သက်လုံး ရှာဖွေခဲ့ကြသည့် "စစ်မှန်သောရုပ်သွင်"၊ "ဓမ္မရုပ်သွင်" နှင့် "တာအိုရှာဖွေခြင်း"၊ "တာအိုဖြတ်တောက်ခြင်း" အဆင့်များမှာ၊ အလင်းမျက်နှာပြင်ထဲမှ မီးခိုးငွေ့လို မှုန်ဝါးဝါး ချီအငွေ့အသက်လေးနှင့်၊ ၎င်းကို ရရှိရန်အတွက် တာအို အခြေခံအုတ်မြစ်များကိုပင် စွန့်ပစ်လုမတတ် ရူးသွပ်နေကြသည့် ထိုရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုကြီးများ ရှေ့တွင်…

"ပုရွက်ဆိတ်" ဟု ခေါ်ဆိုခံရရန်ပင် အရည်အချင်း မမီချေ။

ငိုသံတစ်ဝက် ရယ်သံတစ်ဝက်ဖြင့် ညည်းတွားသံ တစ်ချက်က ကျောက်ရွှမ်မင် ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုတိုတောင်းသော အခိုက်အတန့်လေး အတွင်းမှာပင်၊ သူ၏ နှစ်သုံးရာ သက်တမ်းရှိ တာအို နှလုံးသားတွင် သေးငယ်၊ ရှင်းလင်းပြီး ပြန်လည် ပြုပြင်၍မရနိုင်သော အက်ကွဲကြောင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။

အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ဒေသ၊ ရတနာတစ်သောင်း မျှော်စင် ဌာနချုပ်။

စုဝမ်ကျင်း သည် အေးစက်သော ကျောက်စိမ်း အုတ်ချပ်များပေါ်သို့ ခွေခွေလေး လဲကျသွားသည်။ တစ်ချိန်က အပြစ်အနာအဆာကင်းအောင် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ ယခုအခါ တွန့်ကျေနေပြီး၊ ဆံထုံးမှာလည်း စောင်းရွဲ့နေကာ၊ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်ဖြူများက တွဲကျနေသည်။

သူသည် ရတနာတစ်သောင်း မျှော်စင်၏ အရှင်သခင် အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသော၊ နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထွင်းထုထားသည့် "ရတနာ စုဆောင်းခြင်း" တိုကင်ကို အလွန်အမင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ၊ အားပါလွန်းသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ပြာနှမ်းနေပြီး၊ လက်သည်းများက ကျောက်စိမ်းထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်ကာ သွေးများပင် စိမ့်ထွက်နေသည်။

သူက တစ်သက်လုံး "ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုက စွမ်းအား" ဖြစ်ပြီး "ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက သစ္စာတရား" ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အလုံအလောက် စုဆောင်းထားနိုင်သရွေ့ အရာအားလုံးကို— ကျင့်စဉ်များ၊ နတ်ဆေးလုံးများ၊ ကျေးဇူးကြွေးများ၊ အဆင့်အတန်းများနှင့် ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်းကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ "ရှေးဦးမူလ" တာအိုစည်းမျဉ်းများ၊ "ပရမ်းပတာ" ရူးသွပ်ဖွယ် လေလံဆွဲပွဲကြီးနှင့်၊ "မူလဇာစ်မြစ်" နှင့် "ကောင်းကင်ဘုံ ဓာတ်တော်များ" ဖြင့် တိုင်းတာနေသော စျေးနှုန်းများကို ကြည့်ရင်း… ထိုရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုကြီးများက သူ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့လျှင်တောင်မှ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလေးကိုပင် မရနိုင်သည့်၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော တားမြစ် ရတနာများကို အမှိုက်များလို ပစ်ချကာ လေလံဆွဲနေကြသည့် မြင်ကွင်းက လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က သူ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစေခဲ့ပြီး အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ဒေသ၏ စီးပွားရေးလောကကို အထက်စီးမှ ကြည့်နိုင်စေခဲ့သော၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ တန်ဖိုးဖြတ်၍မရနိုင်သည့် နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော "ရတနာ စုဆောင်းခြင်း တိုကင်" မှာ ယခုအခါ အလွန် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု။

ထို ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံ၏ အစမှတ်— "ပရမ်းပတာ ကနဦး ကွဲကွာခြင်း" — ရှေ့တွင်၊ လူသား ယဉ်ကျေးမှု၏ ငွေကြေးဆိုသည်မှာ ဖုန်မှုန့်တစ်စစာလောက်ပင် တန်ဖိုးမရှိချေ။

စုဝမ်ကျင်း က ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ တိုကင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်ချလိုက်သည်။

"ခလွမ်း"။

တိုကင်က မြေကြီးပေါ်သို့ ကျပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားသည်။

သူ အောက်သို့ ငုံ့မကြည့်တော့ပေ။ အလင်းမျက်နှာပြင်ကိုသာ အသိလွတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူနှင့်မသက်ဆိုင်သော၊ သူ တက်ရောက်ခွင့်ပင် မရှိသော နတ်ဘုရားများ၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည့် ပွဲတော်ကြီးကိုသာ ငေးကြည့်နေတော့သည်။

ထို့ပြင် ပိုမိုများပြား၊ ပိုမိုဝေးကွာပြီး ပိုမို ခေါင်ကျလှသော ရုပ်လုံးဖော်ပြသသည့် နေရာများတွင်—

သေမျိုး နိုင်ငံတော်၏ ဧကရာဇ်မင်းမှာ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ခွေခွေလေး လဲနေပြီး၊ သရဖူမှ ကြိုးတန်းလေးများမှာ ပြန့်ကျဲနေသည်။

မဟာဂိုဏ်းကြီး၏ အမြင့်ဆုံး အကြီးအကဲမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး၊ သူ၏ တာအို ဝတ်ရုံမှာ ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပါရမီရှင်များဟု သတ်မှတ်ထားကြသော ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသည့် လူငယ် ကျင့်ကြံသူ မရေမတွက်နိုင်အောင်မှာ တာအို နှလုံးသားများ ညစ်ညမ်းသွားပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကြသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး၊ နတ်ဆေးလုံး နှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းများ မြင့်တက်လာရေးအတွက် သူတို့၏ တစ်သက်တာ သွေးများကို ပုံအောခဲ့ကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ခြိုးခြံခြွေတာ ကျင့်ကြံသူများမှာ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုများ ပြိုလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သစ်တုံးဆွေးကြီးများလို ညှိုးရော်သွားကြသည်။

ဘီလီယံ ရာချီသော ထိုနက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ လေလံကြေးများမှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း လောက၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ညွှန်ပြနေသည့် ထိုတားမြစ် လောင်းကြေးများ… နတ်ဘုရားများပမာ တည်ရှိနေကြသော်လည်း "ဖြစ်နိုင်ခြေ" တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလေး အတွက်နှင့်ပင် ရူးသွပ်သွားကြပြီး အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် ဝန်မလေးသည့် ရှေးဟောင်း စိတ်ဆန္ဒများ…

အသိပညာများကို အကြမ်းတမ်းဆုံးနှင့် အလုံးစုံဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့် နျူကလီးယား ပေါက်ကွဲမှုကြီး တစ်ခုပမာ၊ ၎င်းက ဤလောကရှိ သက်ရှိအားလုံး၏ မာနများ၊ ယုံကြည်မှုများ၊ ဇွဲလုံ့လများနှင့် အိပ်မက်များ အားလုံးကို ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်…

အားလုံးကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ဗုံးကြဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မကျန်ရှိတော့ချေ။

သူတို့ ထိတ်လန့်အံ့အားသင့်နေခဲ့ရသည်မှာ ကြာလွန်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူတို့သည် "အံ့သြရန်" စွမ်းရည်ပင် ကုန်ခန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား၊ ဗလာကျင်းမှု၊ ထုံထိုင်းမှုနှင့် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသော အအေးဓာတ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

………….