အခန်း ၁၀၈

အခန်း ၁၀၈ ။ ။ ရေစက်ပါရင်... ပျက်သုဉ်းခြင်း နယ်မြေမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့

လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ။

လီဖန်။

သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အသိစိတ်က အချိန်အကြာကြီး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော၊ အဆုံးအစမဲ့ ငြိမ်းချမ်းလှသည့် အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားလေသည်။

သူ၏ အသိစိတ်များ လုံးဝ မပျောက်ကွယ်သွားမီ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်လေးတွင်၊ လေဟာနယ် ကမ္ဘာထဲမှနေ၍ ပြုံးယောင်သန်းနေသော မြေမြှုပ်သင်္ချိုင်း သခင် ၏ နူးညံ့သည့် အသံလေး ပဲ့တင်ထပ်လာသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသလိုပင်:

"ပင်ပန်းသွားပြီ။"

"အိမ်အပြန်ခရီး စတင်ပြီပေါ့။"

"ရေစက်ပါရင်... ပျက်သုဉ်းခြင်း နယ်မြေမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။"

ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ်သက်သွားပြီး စည်းမျဉ်းများ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်လာသော ကောင်းကင်ကြီးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့်—

တိုက်ကြီး အနှံ့အပြားရှိ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၆၄၁ ခု၏ ရှေ့တွင်တော့၊ ထိုအဆုံးစွန်သော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကြီးထဲမှ မနိုးထနိုင်ကြသေးသည့် သန်းရာချီသော သက်ရှိများ၏ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေလေသည်။

သူတို့က "ရူးသွပ်ခြင်း"၊ "ငတုံးဖြစ်ခြင်း"၊ "ပြိုကွဲခြင်း" နှင့် "ထုံထိုင်းခြင်း" ဆိုသည့် အဆင့်များကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် ဝိညာဉ်မဲ့နေသော အခွံချည်းသက်သက် ရုပ်အလောင်းများလို ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသော အလင်းမျက်နှာပြင်နှင့်၊ လေလံစင်မြင့်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကာ အသက်ရှင်သလား သေဆုံးသွားသလား မသိရသည့် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် လူငယ်လေးကိုသာ အသိလွတ်စွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။

မည်သူကမျှ စကားမပြောကြပေ။

မည်သူကမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။

အသက်ရှူခြင်း ပင်လျှင် ပိုလျှံနေသည့် အလားပင်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ ဗဟိုရင်ပြင်။

တစ်နေ့နေ့တွင် အဆင့်-၄ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသော၊ တစ်ချိန်က ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလှသည့် ထိုလူငယ် အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူလေးမှာ ယခုအခါ မစင်အိုင်ထဲတွင် ခွေခွေလေး လဲနေပြီး၊ မျက်လုံးများက အသိလွတ်နေကာ၊ တားမြစ် မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုနေသကဲ့သို့ ထိုအမည်နာမများကိုသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်:

"ဇီဝေ ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ... ပုကျိုး တောင်... နဂါး မျိုးနွယ်စု... ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော်... မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင်... ပျက်သုဉ်းခြင်း... မြေမြှုပ်သင်္ချိုင်း..."

ယနေ့တွင် သူ၏ တာအို နှလုံးသားသည် လူ့လောကမှ ကောင်းကင် ကိုးထပ်၊ ကောင်းကင် ကိုးထပ်မှ ဗလာနတ္ထိ ဆီသို့ သူ၏ အဆုံးစွန် ခရီးစဉ်ကို အပြီးသတ်သွားခဲ့လေပြီ။

၎င်းကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်မလား ဆိုသည်မှာ ယခုအခါ မသိနိုင်တော့ချေ။

ချင်းလန်ဂိုဏ်း။

ကျောက်ရွှမ်မင် က မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး၊ သူ၏ ဆံပင်ဖြူများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ၊ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။

သူ ခံစားနေရသည်က ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကျေးဇူးတင်မှုသာ ဖြစ်သည်။

နားလည်နိုင်စွမ်းများ၊ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းများနှင့် ကျင့်စဉ် ကျမ်းစာများရှိ မှတ်တမ်းအားလုံးကို ကျော်လွန်နေသော ဤနတ်ဘုရားများ၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည့် ပွဲတော်ကြီးကို မျက်မြင်တွေ့ခွင့် ရလိုက်သည့် ဤဘဝအတွက် ကျေးဇူးတင်မိသည်။

သူ၏ နှစ်သုံးရာကြာ ခရီးစဉ်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ နှစ်သုံးရာကြာ စွဲလမ်းမှုများက လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နံနက်ခင်းမှာ တာအို သစ္စာတရားကို ကြားနာခွင့် ရရင်၊ ညနေခင်းမှာ သေရရင်တောင် ကျေနပ်ပါပြီလေ..."

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

၎င်းကား ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားသည့် အပြုံးပင်တည်း။

ရတနာတစ်သောင်း မျှော်စင်။

စုဝမ်ကျင်း က အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်နေသော တိုကင်ဘေးတွင် ခွေခွေလေး လဲနေပြီး၊ အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားသော "ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ ကတိကဝတ်" ပုံရိပ်ယောင်ကိုသာ အသိလွတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ ရယ်မောသံက ခြောက်ကပ်ပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေးငယ်နုပ်ကြုံကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည့် ကလေးငယ် တစ်ယောက်၏ ရယ်သံလို အရှုံးပေး လက်ခံလိုက်ခြင်းများ ပါဝင်နေသည်။

"ဒီတော့... ဒီလောကကြီးမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေနဲ့ ဝယ်လို့ မရနိုင်တဲ့ အရာတွေ တကယ် ရှိနေခဲ့တာပဲ..."

"မဟုတ်ဘူး၊ ဝယ်လို့ မရတာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒီအရာက... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ရတဲ့ အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့တာ..."

သူက တိုကင် အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး၊ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ၊ ထက်မြက်သော အစွန်းက သူ၏ အရေပြားကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။

"ရတနာတစ်သောင်း မျှော်စင်..."

"ဒီနေ့ကစပြီး၊ ငါတို့ လုပ်ငန်းတွေ အားလုံး ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီ။"

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေနဲ့ ဝယ်လို့ရနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံး ရတနာကို... ငါ သွားရှာချင်တယ်။"

သူက လှည့်လိုက်ပြီး၊ ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း ပြတ်သားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

အခန်းထဲတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသော အကြံပေး အကြီးအကဲ တစ်ဦးနှင့်၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကျောက်စိမ်း အပိုင်းအစများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော်များ၏ မျက်ရည်စများမှာ ယခုအခါ ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ပြီ။

မဟာ နေမင်း တထာဂတ လူဝင်စား ၏ အလင်းရောင်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ ဗောဓိပင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွား၏။

ဆွေးမြေ့ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းပြီး ရှည်လျားသော ဘုရားစာ ရွတ်ဆိုသံ တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ပြီး၊ အဆုံးအစမဲ့သော သဲပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်:

"အမိတာဘာ..."

ပေမင် ရေခဲပြင်။

ရှေးဟောင်း လစန္ဒာ မင်းဆက် ၏ ရေခဲနန်းတော် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင် ၏ အငွေ့အသက်များက ဒီရေဆုတ်သွားသလို ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးကို မပိတ်မီ၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသ တိုက်ကြီး ရှိရာသို့ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းက လောဘ မဟုတ်သလို၊ နာကြည်းမှုလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းက သိချင်စိတ် ပြင်းပြမှု သက်သက်သာ။

"လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ... လီဖန်..."

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..."

"ဘယ်လို တည်ရှိမှုမျိုးလဲ"

အသံက ထာဝရ ရေခဲနှင့် နှင်းများထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အရှေ့ဘက် ပင်လယ် ပျက်သုဉ်းခြင်း ရေဝဲ မျက်လုံး။

နဂါးဟိန်းဟောက်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ယခုအခါ သဲ့သဲ့မျှသာ မြင်ရတော့သည့် ရှေးဟောင်း နဂါးနန်းတော်ကြီးကို ဧရာမ လှိုင်းလုံးကြီးများ ဆက်လက် ရိုက်ခတ်နေသံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

နဂါးနန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ ကြယ်များထက်ပင် ပိုမို ရှေးကျသော မျက်လုံးတစ်စုံက ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားတော့သည်။

အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ဒေသ၊ သူတော်စင်များ ကျဆုံးရာ တောင်ကြား။

ကြေးဝါ သံကြိုးများ တုန်ခါနေမှု ရပ်တန့်သွားသည်။

ခေါင်းတိုင် အဖုံးပေါ်ရှိ ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းက တိတ်တဆိတ် မှေးမှိန်သွားသည်။

အရာအားလုံးက သူတို့၏ အဆုံးသတ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ထိုရှည်လျားပြီး တိတ်ဆိတ်လှသည့် ကာလဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ။

ဇီဝေ ဧကရာဇ် နန်းတော် ထဲရှိ ဧကရာဇ် ပုံရိပ်က အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း... ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း... အကြွင်းမဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ..."

"မြေမြှုပ်သင်္ချိုင်း က အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားကတော့ တော်တော်လေးကို သဘောထားကြီးတာပဲ..."

သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သက်ပြင်းချလိုက်ခြင်းလား၊ မနာလိုဖြစ်သွားခြင်းလား ဆိုသည်ကိုမူ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

"ဒီကောင်လေးက... သာမန် လူတော့ မဟုတ်ဘူး။"

"အမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်: ဇီဝေ ဧကရာဇ် နန်းတော် က၊ နောက်လာမယ့် အနှစ်တစ်ထောင် အတွင်းမှာ ဒီကောင်လေး၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလေလံရုံ နဲ့ ဘယ်တော့မှ ရန်သူ မဖြစ်စေရဘူး။"

ကြယ်တာရာ နန်းတော်၊ ပရမ်းပတာ ကောင်းကင် နန်းတော်၊ မိစ္ဆာ တစ်သောင်း ဂူ၊ မဟာယာန ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော်၊ နှင့် ပုန်းအောင်းနေသော အခြား မရေမတွက်နိုင်သည့် တာအို အင်အားစုများ…

တာအို စိတ်ဆန္ဒများနှင့် ဆင်တူသော အမိန့်များနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များက ယနေ့မှစတင်၍ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာကြလိမ့်မည်။

၎င်းက မဟာမိတ် ဖွဲ့ခြင်း မဟုတ်သလို၊ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းကား လေးစားမှုပင်တည်း။

သေမျိုး ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်၊ လေလံတူ တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲကာ၊ နတ်ဘုရားများ၏ စစ်မြေပြင် ဗဟိုချက်တွင် ထိုက်ထိုက်တန်တန် ရယူနိုင်ခဲ့သည့် လေးစားမှုပင်တည်း။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး။

မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် အစောင့်ခေါင်းဆောင် လေးဦးနှင့် စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် အစောင့် သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးတို့က ရုပ်တုများလို လေးနက် တည်ကြည်စွာ ရပ်နေကြသည်။

လေလံစင်မြင့်ပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် လူငယ်လေးက တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူသံများက တည်ငြိမ်ပြီး ရှည်လျားနေသည်။

သူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ။

သမိုင်းတွင် မော်ကွန်းတင်ခံရမည့်၊ အသိပညာများကို မှောက်လှန်ပစ်မည့်၊ နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်မည့် ဤလေလံပွဲကြီးကို အပြီးသတ်ပြီးနောက်…

သူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ။

အိပ်မက်များကား မရှိပေ။

စနစ် လေဟာနယ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး၊ တစ်ခါမှ အသုံးမပြုရသေးသော ထိုအရာ တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

【 ပစ်မှတ်ထား စည်းမျဉ်း ဖုံးကွယ်ပေးမှု (ယင်ကိုးသွယ် အကြောပိတ်ရောဂါ အတွက်) 】

နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင့်နှစ်ရာ။

သူ၏ သက်တမ်း ရေတွက်မှုသည် သေမင်း၏ လက်တွင်းမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး၊ တည်ငြိမ်စွာ အစီအစဉ်ဆွဲရန်နှင့် လောင်းကြေးထပ်ရန် အချိန် လုံလုံလောက်လောက် ရနိုင်သည့် ကာလတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ သိသည်။

ဒါက အဆုံးသတ် ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။

ယနေ့တွင် သူက သူတော်စင် အားလုံးကို သူ့အပေါ် အာရုံစိုက်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

မနက်ဖြန်တွင်မူ သူ လျှောက်လှမ်းရမည့် ခရီးက အလွန် ရှည်လျားနေဆဲပင်။

အကြောပိတ်ရောဂါ က လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီ။

ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် ပြခန်း က တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ရွှမ်ထျန်း သန့်စင်သော စံအိမ်တော် က မကြာမီ ပွင့်လာတော့မည်။

ပိုမို ရှေးကျ၊ ပိုမို နက်ရှိုင်းပြီး၊ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြီး တစ်ခုကလည်း သူ၏ အကြည့်များကို "ဗလာနတ္ထိသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း" ဟူသော မြူခိုးများပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျရောက်လာနေပြီ။

ပြီးတော့ စနစ် ဗဟိုချက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အိပ်မောကျနေပြီး ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ပုံသဏ္ဍာန်ကို တစ်ခါမှ မပြသဖူးသေးသည့် ထိုအရာ

"ယခင် လက်ခံသူ"။

ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံ အားလုံးကို တိုက်ခတ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာများကို ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည့် ထိုစစ်ပွဲကြီး—

"မဟာ မျိုးသုဉ်းခြင်း"။

ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးက ရှည်လျားနေဆဲပါပဲ။

ဒါပေမယ့် သူ့မှာ အချိန်တွေ ရလာခဲ့ပြီလေ။

နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင့်နှစ်ရာ တောင် ကျန်သေးတယ်။

ပြီးတော့ သေးငယ်ပေမယ့် အဆုံးအစမဲ့ ချိတ်ဆက်ထားနိုင်စွမ်း ရှိတဲ့ ဒီလေလံရုံလေး ရှိတယ်။

ပြီးတော့ သူ လက်ထဲမှာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့၊ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့ ထိုအေးစက်စက် လေလံတူလေး ရှိတယ်။

ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဖြည်းညင်းစွာသာ ငြိမ်သက်စပြုနေသေးသည့် ကောင်းကင်ယံရှိ အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာသော လရောင်သည် ခြံဝင်းလေးထဲသို့ ဖြာကျနေသည်။

ထိုလရောင်က အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံလေးနှင့် ထိုဖြူရော်နေသော မျက်နှာဘေးတိုက် မြင်ကွင်းလေးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

သူ အိပ်မောကျနေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အလွန် သိမ်မွေ့သော အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိနေ၏။

လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ၊ အဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ၊ "ခေတ်ကာလ၏ ပဲ့တင်သံများ" အထူးအစီအစဉ်—

ပြီးပြည့်စုံစွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

……………