အခန်း ၁၁၃

အခန်း ၁၁၃ ။ ။ ရွှမ်ထျန်း သန့်စင်သော စံအိမ်တော်၊ ပရမ်းပတာ အခြေအနေ စတင်တော့မည်။

"သူ့ကို နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါ။"

【... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံသူ သတ်မှတ်ပေးပါ။ 】

လီဖန် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံရှိ လေလံပွဲ ကတည်းက ပိုမို မှေးမှိန်လာခဲ့သော မနက်ခင်း ကြယ်လေးမှာ၊ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အောက်သို့ လုံးဝ နစ်မြုပ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက အလွန် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်:

"သူ့နာမည်က... အားရှီ။"

"ငါ့ဘဝရဲ့ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဆက်လုပ်ဖို့အတွက်ပေါ့။"

အားရှီ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား မှ ထွက်ခွာပြီး သတ္တမမြောက် ခြေလှမ်းတွင် သူ့ကို မြင်လိုက်ကြသည်။

လူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုအစား လူတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ ၏ အရှေ့ဘက် မိုင်သုံးထောင် အကွာ၊ ဇီဝေ ဧကရာဇ် နန်းတော် ၏ ယာယီ စခန်း။

တာဝန်ကျနေသော စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် ကြယ်တာရာ အစောင့် တစ်ဦးက ထျန်းဖုန်းမြို့ ရှိရာ အရပ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များကို ပုံမှန် စောင့်ကြည့် စစ်ဆေးနေသည်။ ခရမ်းရောင် ကြယ် ဧကရာဇ် ၏ ဥက္ကာပျံ သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သူ၏ မှော်ရတနာ "ကြယ်တာရာ ကြည့်ရှုသည့် ကြေးမုံ" က ရုတ်တရက် အလွန် တိုးညင်းသော အသံတစ်ချက် မြည်လာသည်။

သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်၊ ရင်းနှီးမှု မရှိသော သတင်းအချက်အလက် အမှတ်အသား တစ်ခုက ထျန်းဖုန်းမြို့ ၏ အနောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးမှနေ၍ အပြင်ဘက်သို့ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေသည်။

ချီအငွေ့အသက် ပြင်းအား- တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ၁။

မူလဇာစ်မြစ်- မရှိပါ။

"ဟင်" ကြယ်တာရာ အစောင့် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ "အရှေ့ပိုင်းဒေသ မှာ ဘယ်အချိန်ကစပြီး ငါတို့မသိတဲ့ တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာရတာလဲ"

သူ အချိန်မဆွဲရဲဘဲ သတင်းကို ချက်ချင်း တင်ပြလိုက်သည်။

အသက်သုံးကြိမ် ရှူစာ အကြာတွင်၊ တာအို စခန်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှနေ၍ သီးခြားဆန်သော်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည့် အတွေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်:

"တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့်... သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ရှိရာ အရပ်ကနေ ထွက်လာတာ..."

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

"သူ့ကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ထား။"

ထျန်းဖုန်းမြို့ ၏ မြောက်ဘက် မိုင်ရှစ်ရာ အကွာ၊ ရှေးဟောင်း လစန္ဒာ မင်းဆက် ၏ ရေခဲ လစန္ဒာ စေတမန် အခြေစိုက် စခန်း။

မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင် ကိုယ်တိုင် ပေးသနားထားသော်လည်း ယခုအထိ မပေးရသေးသည့်၊ "ထိုက်ယင် ရှေးဦးမူလ အနှစ်သာရ" ချိတ်ပိတ်ထားသော ရေခဲ သလင်းကျောက် ဆွဲကြိုးလေး က ရုတ်တရက် သူ့အလိုလို မှေးမှိန်စွာ လင်းလက်လာသည်။

ရေခဲ လစန္ဒာ စေတမန် — နှင်းလို ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များနှင့် ဆယ်ကျော်သက် အရွယ် မိန်းမပျိုလေး၏ မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိသော ထိုက်ယင် မျိုးနွယ်စု သီလရှင် တစ်ပါးက ဆွဲကြိုးလေးကို ဖွဖွလေး ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။ ၎င်းထံမှ ဖြာထွက်နေသော သဲ့သဲ့မျှသာ ရှိသည့် အကြောင်းတရား အငွေ့အသက်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအငွေ့အသက်က သူမ စောင့်ဆိုင်းနေသော အငွေ့အသက်နှင့် မှုန်ဝါးဝါး ဆင်တူသော်လည်း၊ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

သူမက ခေါင်းမော့ကာ ညကောင်းကင်ယံတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော မီးခိုး-ပြာရောင် ပုံရိပ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သူ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမယ့်... သူနဲ့တော့ ပတ်သက်နေတယ်။"

သူမက မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ထပ်မလုပ်တော့ဘဲ၊ တာအို ၏ ချီအငွေ့အသက် လှိုင်းဂယက် အမှတ်အသားများကိုသာ မှတ်သားထားလိုက်ပြီး၊ ဆွဲကြိုးလေးကို လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ ၏ အနောက်ဘက် မိုင် ၁၀၀ ခန့် အကွာ၊ စွန့်ပစ်ခံထားရသော တောင်စောင့်နတ် ကွန်းဟောင်း တစ်ခု၏ အပျက်အစီးများ အတွင်း။

လေဟာနယ် ကမ္ဘာထဲတွင် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော လောက်ကောင် မရေမတွက်နိုင်အောင် တွားသွားနေသကဲ့သို့၊ လေဟာနယ် က ရုတ်တရက် ညစ်ညမ်းပြီး စေးကပ်လာသည်။

ပုပ်ဟောင်နေသော လည်ချောင်းထဲမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ အက်ကွဲပြီး နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အတွေးတစ်ခုက သဲ့သဲ့မျှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်:

"ဟီးဟီးဟီး..."

"လေလံရုံ ထဲကနေ သူတို့ ထွက်လာကြပြီ..."

"ဟိုကောင်လေးတော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့်..."

"ဟိုကောင်လေးရဲ့... အနံ့... အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေတယ်..."

"သခင်ကြီးကတော့... သဘောကျမှာပဲ..."

သွေးရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီးနောက်၊ တာအို ၏ အသိစိတ်က မီးခိုး-ပြာရောင် ပုံရိပ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းနောက်သို့ လိုက်ကာ၊ ညအမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ ၏ အတွင်းနှင့် အပြင်၊ ပွင့်လင်းစွာ တစ်မျိုး၊ လျှို့ဝှက်စွာ တစ်ဖုံ စောင့်ကြည့်နေကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် မျက်လုံးများက သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရင်းနှီးမှု မရှိသည့် တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ပုံရိပ်လေးကို မြင်လိုက်ကြသည်။

သူတော်စင် အသီးသီး ၏ တာအို စခန်း များမှ ကင်းထောက်များ၊ ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ မှ လျှို့ဝှက် အေးဂျင့်များ၊ ခေတ်ကာလ၏ ပဲ့တင်သံ များ၏ ကျန်ရစ်နေခဲ့သော လေ့လာစောင့်ကြည့်မှု နည်းလမ်းများနှင့် လမ်းမများပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဝါရင့် အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ပင်လျှင်—

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမည်မရှိ၊ ဇာစ်မြစ်မရှိဘဲ၊ ဤလောကရှိ မည်သည့် မှတ်တမ်း၊ ထောက်လှမ်းရေး ကွန်ရက် သို့မဟုတ် သူတော်စင် ၏ မှတ်ဉာဏ်များတွင်မျှ သဲလွန်စ တစ်စက်လေးပင် မချန်ရစ်ခဲ့ဖူးသော တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်။

အဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဆယ့်ရှစ်ရက်မြောက်နေ့၊ အရုဏ်မတက်မီ အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်။

လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ ၏ ဗဟိုချက်မှနေ၍။

သူ ထွက်လာခဲ့ပြီ။

ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။

ဒါပေမယ့် တာအို ကို နားလည်သူတိုင်း သိကြတယ်—

ရွှမ်ထျန်း သန့်စင်သော စံအိမ်တော် မှာ အခြေအနေတွေ ပရမ်းပတာ ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတာကိုပဲ။

အားရှီ လမ်းလျှောက်နေသည်။

လေထဲမှ ပျံသန်းနေခြင်း မဟုတ်၊ လေဟာနယ် ကမ္ဘာကို ဆုတ်ဖြဲနေခြင်း မဟုတ်သလို၊ ကျင့်ကြံသူ များ၏ အကွာအဝေးကို တစ်လက်မအဖြစ် ကျုံ့ပစ်နိုင်သော သာမန် စွမ်းရည်ကိုပင် အသုံးပြုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူက သက်သက်... လမ်းလျှောက်နေခြင်း သာ။

သာမန် လမ်းတစ်လမ်းပေါ်က သာမန် ခရီးသည် တစ်ယောက်လို၊ ခြေလှမ်းမှန်မှန်နဲ့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်နေသည်။

ထျန်းဖုန်းမြို့ ၏ ကောက်ကြောင်းက သူ၏ နောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်လေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ ၏ နွေဦး အစောပိုင်း ကာလတွင်၊ ညလေပြေက ပြင်းထန်ပြီး၊ အဝေးမှ ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိသေးသော စည်းမျဉ်း လှိုင်းဂယက် အကြွင်းအကျန်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။

သူက ကာကွယ်ရေး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသက်မသွင်းပေ။

လေကို သူ၏ လည်ပင်းကော်လာထဲသို့ လွတ်လပ်စွာ တိုက်ခတ်ခွင့် ပေးထားပြီး၊ အဝတ်အစားများကို လွင့်ပျံစေကာ၊ ဆံပင်များကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ခွင့် ပေးထားသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ကို စနစ် က ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကို စွမ်းအင်များနှင့် စည်းမျဉ်းများဖြင့် ယက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် "ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် တက်သွားခြင်း" အတွက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှု မရှိသလို၊ "ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးရှည်ကြီး" အတွက် သက်ပြင်းချမှု မရှိသလို၊ "ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း" ကိုလည်း တောင့်တမှု မရှိပေ။

သူ့တွင် တာဝန် တစ်ခုသာ ရှိသည်။

သူက ခေါင်းမော့ကာ အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံတွင် နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော အထီးကျန် မနက်ခင်း ကြယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ထဲမှာ၊ သူ့ကို နာမည်ပေးခဲ့တဲ့ ကောင်လေးက အခုအချိန် သူ့ကို ကြည့်နေလောက်မလားပဲ။

ကြည့်ချင်မှလည်း ကြည့်နေမှာပါ။

အရေးမကြီးပါဘူး။

သူက ရှေ့ဆက် သွားဖို့ပဲ လိုတာပါ။

မိုင် သုံးထောင့်ခုနစ်ရာ။

ဤသည်မှာ သူနှင့် ရွှမ်ထျန်း သန့်စင်သော စံအိမ်တော် ပတ်လည်ရှိ အချိန်-လေဟာနယ် လှိုင်းဂယက် ဇုန်ကြားရှိ အကွာအဝေး ဖြစ်သည်။

သူ၏ တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ၁ ကျင့်ကြံမှုဖြင့်၊ အကယ်၍ သူသာ စွမ်းအား အပြည့်သုံးပြီး ပျံသန်းမည် ဆိုပါက တစ်ရက်ခွဲထက် ပိုကြာမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမယ့် သူ လမ်းလျှောက်ဖို့ပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သတိမထားမိအောင် နေတတ်ပြီး၊ အာရုံစိုက် မခံချင်တဲ့၊ အမှတ်မထင် ဖြတ်သွားတဲ့ အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အနေနဲ့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အချိန် လိုအပ်လို့ပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူရဲ့ နောက်မှာ မျက်လုံးပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေလို့ပဲ။

ပွင့်လင်းစွာရော၊ လျှို့ဝှက်စွာပါ စောင့်ကြည့်နေမှုတွေကို သူ အာရုံခံမိနေတယ်။

အချို့က ကောင်းကင်ယံမှ လာသည်၊ အချို့က မြေကြီးမှ လာသည်၊ အချို့က လေဟာနယ် ၏ အက်ကွဲကြောင်းများမှ လာသည်၊ အချို့က မသိရှိနိုင်သော အတိုင်းအတာများရှိ "အကြောင်းတရား လက်တံများ" မှပင် လာကြသည်။

ဇီဝေ ဧကရာဇ် နန်းတော် ၏ ကြယ်တာရာ အစောင့်များ၊ ရှေးဟောင်း လစန္ဒာ မင်းဆက် ၏ ရေခဲ လစန္ဒာ စေတမန်၊ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်း ၏ ကျိန်စာ ခြေရာခံ နည်းလမ်းများနှင့်၊ မူလဇာစ်မြစ်ကို မခွဲခြားနိုင်သော၊ အကောင်းအဆိုးကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သော သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်မှု အဆင့်ကို အကဲမဖြတ်နိုင်သော အခြား များစွာသော မျက်လုံးများ။

သူ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

သူက ဆက်လျှောက်နေရုံ သက်သက်သာ။

သူတို့ လျှောက်လှမ်းနေမှုက အလွန် နှေးကွေးပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။

ကျယ်ပြောလှတဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီးထဲကို ပစ်ချလိုက်တဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်လုံးလိုပဲ၊ လှိုင်းဂယက်တွေ မထစေနိုင်ပေမယ့်၊ အောက်ခြေအထိတော့ နစ်မြုပ်သွားမှာ သေချာတယ်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရမှန်း မသိဘူး။

အရုဏ်ဦးရဲ့ ပထမဆုံး အလင်းရောင်က ခဲရောင် တိမ်တိုက်တွေကို ဆုတ်ဖြဲပြီး ခြောက်ကပ်နေတဲ့ လွင်ပြင်ကြီးပေါ်ကို ဖြာကျလာတယ်။

သူ ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်တယ်။

သူ့ရှေ့မှာ အချိန်-လေဟာနယ် လှိုင်းဂယက်တွေကြောင့် အမြဲတမ်း ပုံပျက်နေတဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ တောင်တန်းကြီး တစ်ခု ရှိနေတယ်။

တောင်တန်းကြီးရဲ့ အဝင်ဝမှာ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကျောက်စာတိုင် တစ်ခု ရှိပြီး၊ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်က စာလုံးတွေက အချိန်တွေ ကြာမြင့်လာမှုကြောင့် မှုန်ဝါးနေပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ရှေးဟောင်း တံဆိပ်တုံး စာလုံး နှစ်လုံးကိုတော့ သဲ့သဲ့ မြင်နေရတုန်းပဲ:

ရွှမ်ထျန်း။

ရွှမ်ထျန်း သန့်စင်သော စံအိမ်တော် ရဲ့ အစွန်အဖျား နယ်မြေကို ရောက်ပြီပဲ။

အားရှီ က ကျောက်စာတိုင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က သူ၏ တည်ငြိမ်သော ဘေးတိုက် မြင်ကွင်းပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး၊ သူ၏ သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲလေးကို မီးတောက်လုနီးပါး လင်းလက်သွားစေသည်။

သူက တိုးညင်းပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်:

"ကျွန်တော် ရောက်ပါပြီ။"

မိုင် သုံးရာ အကွာ။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး။

လီဖန် သည် အချိန်-လေဟာနယ် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်နေပြီး၊ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားသည်။

သူ မြင်လိုက်သည်။

အားရှီ ၏ မျက်လုံးများ မှတစ်ဆင့်။

အချိန်-လေဟာနယ် လှိုင်းဂယက်များကြောင့် ပုံပျက်နေသော ထိုတောင်တန်းကြီး၊ ထိုကျိုးပဲ့နေသော ရှေးဟောင်း ကျောက်စာတိုင်၊ တိမ်တိုက် အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ ဖြာကျလာသော ထိုအရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင်။

သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

သူက ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော လေလံတူ ကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဆက်သွားလိုက်ပါ။

—ငါ့အတွက် အဲဒီ လမ်းကို သေချာ မြင်အောင် ကြည့်ခဲ့ပေးပါ။

—သူတော်စင် ရဲ့ မသေမျိုး ဂူ ထဲက ဖုန်မှုန့်တွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ ရှိနေတဲ့၊ ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမယ့် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးကို ငါ့အတွက် ရှာပေးခဲ့ပါ။

—— အားရှီ။

ရွှမ်ထျန်း သန့်စင်သော စံအိမ်တော် ၏ အပြင်ဘက်၊ မြစ်ကွေ့ကိုးသွယ် မရဏ မြစ်ဝါ မဟာ အစီအရင်။

သူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း မကွယ်လွန်မီ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးချထားခဲ့သော ဤ ကာကွယ်ရေး တားမြစ် အစီအရင် သည်၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ကာလအတွင်း အချိန်-လေဟာနယ် လှိုင်းဂယက်များ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် ယခင်က ဘုန်းအာဏာများ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် အစီအရင် ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော စွမ်းအားကပင်လျှင်၊ တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် အောက်ရှိ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူ မဆို အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်နိုင်အောင် သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသေးသည်။ တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့်များပင်လျှင်၊ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်း မြေပုံ မရှိပါက၊ မြစ်ကွေ့ကိုးသွယ် ပုံရိပ်ယောင် ၏ အဆုံးအစမဲ့ သံသရာထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

အားရှီ က ဆိုးရွားစွာ ရာသီဥတုဒဏ် ခံထားရသော ကျောက်ဆောင်ကြီး တစ်ခု၏ အရိပ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ မိုင်သုံးမိုင် အကွာရှိ အစီအရင် ၏ အဝင်ဝကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုနေရာက ခြောက်ကပ် မနေတော့ပေ။

အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ က တစ်ပြိုင်နက်တည်းလောက် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

………….