အခန်း ၁၁၈

အခန်း ၁၁၈ ။ ။ အရာအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း။

"ဧကရာဇ်တွေ သေဆုံးခြင်းရဲ့ အမှတ်အသား... အဲဒီ ထပ်တူကျနေတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေဆီကို ပြန်ရောက်သွားပြီ"

"ပျက်သုဉ်းခြင်းရဲ့ ကတိကဝတ်... မြေမြှုပ်သင်္ချိုင်း က အဘိုးကြီး ရသွားပြီ"

"ငါကရော ဘယ်မှာလဲ"

သူ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ၊ ဆွေးမြေ့နေသော သူ၏ အရိုးစုကြီးက ဝန်ပိမှုကြောင့် တကျွီကျွီ မြည်သွားပြီး၊ ဝိညာဉ်မီးတောက်များက အပြင်းအထန် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်ကာ၊ သူ၏ အသံက ရူးသွပ်မှု အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိနေသည်:

"ငါ့မှာ... ဘာမှမရှိဘူး"

"ဘာလို့ ငါက... သေရမှာလဲ"

"ငါ... မကျေနပ်နိုင်ဘူး"

နောက်ဆုံး စကားလုံးများက သေခါနီး လူတစ်ယောက် နောက်ဆုံးအကြိမ် ပန်းထုတ်လိုက်သည့် သွေးများလို၊ အဆုံးအစမဲ့သော နာကြည်းမှု၊ မကျေနပ်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများကို သယ်ဆောင်လာကာ၊ နှစ်တစ်သောင်းတိုင်တိုင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော သူတော်စင် ၏ မသေမျိုး ဂူ ထဲတွင် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မည်သူကမျှ သူ့ကို ပြန်လည် မတုံ့ပြန်ကြပေ။

ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စု က တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထိုက်ရွှီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ဂိုဏ်း က တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ချီယန် အရှင်သခင် က တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အရိပ်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူများ၊ ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့် သိုင်းအဘိုးကြီးများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ဒါက သနားလို့ မဟုတ်ဘူး။

အထင်သေးလို့လည်း မဟုတ်ဘူး။

ဒါက ပဲ့တင်ထပ်မှု သက်သက်ပဲ။

အကြောင်းမူကား ဤနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်း ဧကရာဇ် သွေးဆက် မသေမျိုး ဂိုဏ်း ၏ သူတော်စင်မလေး ပိုင်လီပင်လျှင်၊ သူတော်စင် တစ်ဝက် အဆင့်ရှိ ချီယန် အရှင်သခင်ပင်လျှင်၊ ပြီးတော့ ရှေးဟောင်း မည်းနက်သော နဂါး အစောင့်တပ် ၏ တပ်မှူး နဂါး ခုနစ်ပင်လျှင်—

ဘယ်သူကများ "မကျေနပ်တဲ့သူ" မဟုတ်လို့လဲ။

ဘယ်သူကများ "ကျင့်ကြံခြင်း" ဆိုတဲ့ တစ်လမ်းမောင်း လမ်းမကြီးပေါ်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို စွန့်လွှတ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ အခုအချိန်အထိ အဆုံးသတ်ကို မမြင်နိုင်သေးတဲ့ ဒုက္ခသည် ဝိညာဉ် တစ်ခု မဟုတ်လို့လဲ။

သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

ယခင်ကထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းပြီး အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး။

ထို့နောက်–

"ဒေါင်။"

အလွန် တိုးညင်းပြီး သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်သော အက်ကွဲသံလေး တစ်ချက်က ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ၏ တံခါးပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း၏ သူငယ်အိမ်များက တစ်ချိန်တည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြင်းအထန် ကျုံ့ဝင်သွားကြသည်။

နှလုံးသားကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့ ခေါင်းလောင်း။

အဲဒါ မြည်သွားတယ်။

ဒါပေမယ့် တတိယမြောက် အသံ မဟုတ်ဘူး။

တစ်ချက်တည်းပဲ မြည်တာ။

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖွဖွလေး ထိလိုက်သကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အိပ်မောကျနေခဲ့သော အိပ်မက်တစ်ခုက ဖုန်မှုန့်လေး တစ်စကြောင့် နိုးထလာသကဲ့သို့ ပင်။

ခေါင်းလောင်းလေး အနည်းငယ် လှုပ်ယိမ်းသွားပြီး၊ ၎င်းပေါ်တွင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေခဲ့သော ဖုန်မှုန့် အလွှာများက ဖွဖွလေး တဖျပ်ဖျပ် မြည်ကာ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ထို့နောက်–

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒုတိယ အသံ ထပ်မထွက်လာတော့ပေ။

ဇိုးမြဲ့ စုန်းမအိုကြီး ၏ ဝိညာဉ်မီးတောက်များက ကြေးဝါ ခေါင်းလောင်းလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးခဲသွားသည်။

ချီယန် အရှင်သခင် ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ ဒေါင်လိုက်မျဉ်းများက အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားသည်။

ပိုင်လီ ၏ ကြယ်ရောင် လိုက်ကာများက လေမတိုက်ဘဲ သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားသွားသည်။

နဂါး ခုနစ် ၏ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်တွင် အကြောများ ထင်းထွက်လာသည်။

ပေရှစ်ဆယ် အကွာ၊ ကျောက်တိုင်ကြီး၏ အရိပ်ထဲတွင်။

အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်လို တည်ငြိမ်နေသည့် အားရှီ ၏ သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲလေးက ပထမဆုံး အကြိမ် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားသည်။

—နှလုံးသားကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့ ခေါင်းလောင်း က ဘယ်သူ့အတွက် မြည်သွားတာလဲ။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဤသူတော်စင် ၏ မသေမျိုး ဂူ ထဲရှိ အလျှို့ဝှက်ဆုံးနှင့် အထိခိုက်လွယ်ဆုံးသော နှလုံးသား ကြိုးကို ဘယ်သူကများ လာထိလိုက်တာလဲ။

—ဇိုးမြဲ့ စုန်းမအိုကြီး ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ နာကြည်းမှုတွေကြောင့်လား။

—အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ "စစ်မှန်တဲ့ ရေစက်ပါသူ" တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေလို့လား။

--ဒါမှမဟုတ်……

အားရှီ မှာ အဖြေ မရှိပေ။

သို့သော် သူ သိသည်။

ခေါင်းလောင်း က တစ်ချက် မြည်သွားပေမယ့်၊ တံခါး ကတော့ ပိတ်ထားဆဲပဲ။

ဒါပေမယ့် စံအိမ်တော် ရဲ့ "တိတ်ဆိတ်မှု" ကတော့ ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရပြီ။

၎င်း နိုးထလာပြီ။

နိုးထလာပြီးတဲ့နောက်မှာ၊ သူတော်စင် ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက ဖိတ်ကြားမထားတဲ့ ဒီသင်္ချိုင်းဖောက်ထွင်းသူတွေကို ဘယ်လို ဆက်ဆံမလဲ။

ဘယ်သူမှ မသိဘူး။

သို့သော် မကြာမီ အဖြေ ထွက်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ခေါင်းလောင်း မြည်ပြီးနောက် အသက်သုံးကြိမ် ရှူစာ။

အရာအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

【 ပထမ လမ်းကြောင်း: နဂါးချီ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားခြင်း 】

ခေါင်းလောင်း မြည်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နဂါး ခုနစ် ၏ ခါးရှိ အိမ်မဲ့ ဓားမည်းကြီး က ၎င်း၏ အိမ်ထဲမှ သုံးလက်မခန့် အလိုအလျောက် ထွက်လာသည်။

ဓားသွားပေါ်တွင်၊ မှုန်ဝါးသော်လည်း ဝိညာဉ်များကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော နဂါးဟိန်းဟောက်သံ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

အဲဒါက စစ်မှန်တဲ့ နဂါး မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါက စစ်မှန်တဲ့ နဂါး ထက် ပိုပြီး ရှေးကျတဲ့ အရာတစ်ခု၊ "နဂါး" ဆိုတဲ့ အယူအဆ ကိုယ်နှိုက်နဲ့ ပိုပြီး နီးစပ်တဲ့ အရာတစ်ခု ဘိုးဘေးနဂါး ရဲ့ အမွေအနှစ် ပဲ။

နဂါး ခုနစ် ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူက ဓားမည်းကြီးကို အိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်တွန်းထည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လူတိုင်း မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စု တစ်ခုက... သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေး နဂါး နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ရတနာတွေကို စံအိမ်တော် ထဲကို သယ်လာခဲ့တယ်ပေါ့။

သူတို့ အတိအကျ ဘာကို ရှာနေတာလဲ။

【 ဒုတိယ လမ်းကြောင်း: ကြယ်ရောင်များ သွေးဖြင့် လောင်ကျွမ်းခြင်း 】

ခေါင်းလောင်း မြည်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်လီ ကို ရစ်ပတ်ထားသော ကြယ်ရောင် လိုက်ကာများ က ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

၎င်းက တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

၎င်းက ပဲ့တင်ထပ်မှု သက်သက်သာ။

သူမနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သော အပြင်ဘက် ခန်းမ ကျောက်နံရံပေါ်ရှိ ကြယ်တာရာ မြေပုံ အကြွင်းအကျန် က၊ ယခုအခါ လေဟာနယ် ကမ္ဘာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပေရာချီ ရှည်လျားသော တောက်ပသည့် ဂလက်ဆီ ပုံရိပ်ယောင်ကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ၏ တံခါးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ကျရောက်လာသည်။

တံခါး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်၊ ကြယ်တာရာ မြေပုံနှင့် အရင်းအမြစ် တူညီသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ရှေးဟောင်း ရူန်း စာလုံးများ က မီးရှို့ခံလိုက်ရသည့် ယမ်းကြိုးများလို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလက်လာကြသည်။

ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ က ထိုက်ရွှီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ဂိုဏ်း ၏ သွေးဆက်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်နေခြင်းပင်။

ပိုင်လီ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအချို့ စိမ့်ထွက်လာသည်။

သို့သော် သူမ နောက်ဆုတ် မသွားပေ။

သူမက တံခါးကို၊ ဖြည်းညင်းစွာ တောက်ပလာနေသော ရူန်း စာလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူမ၏ အသံက အိပ်မက်တစ်ခုလို ပေါ့ပါးလှသည်:

"မင်း... တကယ်ပဲ... ငါ့ဂိုဏ်း အတွက်..."

"... တံခါးကို ဖွင့်ထားခဲ့တာပဲ..."

【 တတိယ လမ်းကြောင်း: ပူလောင်သော နေမင်းက နှလုံးသားကို လောင်ကျွမ်းခြင်း 】

ချီယန် အရှင်သခင် ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ ရွှေနီရောင် ဒေါင်လိုက်မျဉ်း က နောက်ဆုံးတွင် အက်ကွဲသွားသည်။

၎င်းက အမာရွတ် တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

၎င်းက အလွန်အမင်း သန့်စင်ပြီး အကြည်ရောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မဟာ နေမင်း စစ်မှန်သော မီးတောက် မူလဇာစ်မြစ် ၏ အနှစ်သာရ တစ်စက် ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မျက်ခုံးကြားမှ စိမ့်ထွက်လာကာ၊ လေထဲတွင် လွင့်မျောရင်း ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေသည်။

ထိုသွေးအနှစ်သာရ တစ်စက်မှ ဖြာထွက်လာသော အလင်းရောင်က ပြင်းထန်လွန်းခြင်း မရှိပေ။

အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းကို နူးညံ့သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းက သူတို့၏ ဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

အဲဒါ မီးတောက် မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါက ဘီလီယံချီတဲ့ နှစ်တွေတိုင်အောင် လောင်ကျွမ်းနေခဲ့တဲ့ နေမင်း ဗဟိုချက် ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာက ပထမဆုံး အလင်းရောင် တစ်တန်းပဲ။

ချီယန် အရှင်သခင် က ထိုသုတ်ရည် (သွေးအနှစ်သာရ) တစ်စက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ အသံက နက်ရှိုင်းအက်ကွဲနေသည်:

"ရွှမ်ထျန်း အဘိုးကြီး..."

"မင်း ငါ့ဘိုးဘေး အပေါ် အဲဒီတုန်းက အကြောင်းတရား အကြွေး တင်ခဲ့တယ်..."

"ဒီနေ့... ပြန်ဆပ်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။"

【 စတုတ္ထ လမ်းကြောင်း: ကျိန်စာများ ပြည့်လျှံထွက်လာခြင်း 】

ခေါင်းလောင်း မြည်ပြီးနောက် အသက်လေးကြိမ် ရှူစာ တွင် ဇိုးမြဲ့ စုန်းမအိုကြီး ၏ ဝိညာဉ်မီးတောက် လုံးဝ ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီ။

၎င်းက ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းက အတွင်းဘက်သို့ ပြိုကျသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဆွေးမြေ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ရေဓာတ် အကုန်စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အမှုန့်များ အဖြစ် ပြိုကွဲကျဆင်းသွားပြီး၊ ၎င်းအတွင်းမှ လောက်ကောင်များလို လူးလွန့်နေသည့် မင်ရည်လို ထူထဲသော ကျိန်စာ မူလဇာစ်မြစ် အစုအဝေးကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုမူလဇာစ်မြစ် အစုအဝေးကြီးက မည်သူ့ကိုမျှ မတိုက်ခိုက်ပေ။

၎င်းက အော့အန်ချင်စရာကောင်းသော အနံ့ဆိုးများနှင့် ကျောချမ်းဖွယ် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေရုံ သက်သက်သာ။

ထို့နောက်–

မူလဇာစ်မြစ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဲဒါ ဇိုးမြဲ့ စုန်းမအိုကြီး ရဲ့ အသံ မဟုတ်ဘူး။

ပိုမို ရှေးကျပြီး၊ ပိုမို အေးစက်ကာ၊ ပိုမို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေတဲ့... ထပ်တူကျနေတဲ့ အသံကြီး တစ်ခုပဲ။

"ခေါင်းလောင်း က... ဘယ်သူ့အတွက် မြည်တာလဲ..."

"ငါ... သိချင်တယ်..."

"အမုန်း သွေးအသိုက်"

၎င်းက ဇိုးမြဲ့ စုန်းမအိုကြီး ၏ ကျိန်စာ မူလဇာစ်မြစ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အဆိပ်ပြင်း မြွေတစ်ကောင်လို ပုန်းအောင်းနေပြီး၊ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော လက်ခံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကပ်ပါးပြုနေခဲ့ခြင်း ပင်။

ယခုအခါ လက်ခံသူ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ ၎င်း နောက်ဆုံးတွင် ပိုးအိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

【 ပဉ္စမ လမ်းကြောင်း: မိစ္ဆာ တစ်ရာ ညချမ်း စီတန်းလှည့်လည်ခြင်း 】

ခေါင်းလောင်း မြည်ပြီးနောက် အသက်ခုနစ်ကြိမ် ရှူစာ။

အပြင်ဘက် သန့်စင်သော နေရာ အနှံ့အပြားတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူများ၊ ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့် ဂိုဏ်းငယ်များမှ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး ဆက်လက် ထိန်းချုပ် မထားနိုင်ကြတော့ပေ။

သားကောင်ကို ခုန်အုပ်တော့မည့် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေ တစ်ကောင်လို တိုးညင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကို မည်သူက စတင် ထုတ်လွှတ်လိုက်မှန်း မသိရပေ။

ထို့နောက်၊ သွေးနံ့ရနေသော ခွေးအ များလို၊ လူဒါဇင်ချီ၊ ရာနှင့်ချီသော ပုံရိပ်များက စင်္ကြံလမ်းများ၊ အပျက်အစီးများနှင့် အရိပ်များထဲမှ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့၏ ပစ်မှတ်က ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ တံခါး မဟုတ်ပေ။ နှလုံးသားကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့ ခေါင်းလောင်း နှင့် တံခါးပေါ်ရှိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမည့် တားမြစ် အစီအရင် တို့မှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တော့ချေ။

သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က…

ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စု၊ ထိုက်ရွှီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ဂိုဏ်း၊ ချီယန် အရှင်သခင်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင်၊ ဤအင်အားစု သုံးခုက လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ မှ ဝယ်ယူထားသော "ဝင်ခွင့် တိုကင်များ" နှင့် "လျှို့ဝှက် အခန်း ကိုဩဒိနိတ်များ" ကို ပင်။

"သူတို့ လျှို့ဝှက် အခန်း က ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာကို သိတယ်"

"တိုကင်ကို လုစမ်း"

"သူတို့ကို သတ်လိုက်ရင်၊ ကိုဩဒိနိတ် တွေက ငါတို့ဟာ ဖြစ်သွားပြီ"

ရေကာတာ ကျိုးကျသကဲ့သို့ ပရမ်းပတာ အခြေအနေ လုံးဝ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီ။

မှော်ရတနာ အလင်းတန်းများ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရိုက်ခတ်မှုများ၊ သေခါနီး အော်သံများနှင့်၊ အရိုးများ ကျိုးပဲ့သံများ... အားလုံးက နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော သူတော်စင် ၏ မသေမျိုး ဂူ အပြင်ဘက် ခန်းမတွင် ရောယှက်သွားပြီး၊ သွေးနှင့် မီးတောက်များဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် ပရမ်းပတာ တေးသွားကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

နဂါး ခုနစ် က မလှုပ်ရှားပေ။

သူ၏ နောက်မှ မည်းနက်သော နဂါး အစောင့် ခြောက်ဦး က မည်းနက်သော လျှပ်စီးကြောင်း ခြောက်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ရူးသွပ်နေသော အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ ရာနီးပါးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

အပို စကားများ မရှိ၊ တားဆီးရန် ကြိုးစားမှုများ မရှိ။

အလင်းတန်း တစ်ချက် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီး၊ ခေါင်းသုံးလုံး ပျံထွက်သွားသည်။

သွေးများက နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ တံခါးပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားပြီး၊ တံခါးပေါ်ရှိ ပုံစံများ တစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျလာရာ၊ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာပြီးမှ နောက်ကျပြီး ရောက်လာသည့် ယဇ်ပူဇော်မှု တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ပိုင်လီ က မလှုပ်ရှားပေ။

သူမ၏ ဘေးရှိ တိမ်တိုက် လေဟာနယ် သခင်ကြီး က နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရှေးဟောင်း သစ်သားဓား ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဓားချီ မရှိ၊ ဓားအလင်း မရှိဘဲ၊ ဖွဖွလေး တစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရုံဖြင့်၊ သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦးမှာ ဖုန်မှုန့်များကို ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

……………..