အခန်း ၁၁၉

အခန်း ၁၁၉ ။ ။ မိတ်ဆွေတို့... ခင်ဗျားတို့အားလုံး ယဇ်ကောင်တွေ ဖြစ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိကြရဲ့လား။

သူတို့၏ တည်ရှိမှု အရိပ်အယောင်မကျန် အမြစ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

ချီယန် အရှင်သခင် က မလှုပ်ရှားပေ။

သူသည် ထိုနေမင်းအနှစ်သာရ တစ်စက်၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး၊ သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည့် အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနားသုံးတောင် (၃ ဇမ်) အကွာအဝေးသို့ပင် ကပ်လာရန် မရဲဝံ့အောင် လုပ်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ ထိုတံခါးကြီးဆီသို့သာ စူးစိုက်ထားသည်။

တစ်ချက်တည်း မြည်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသော ထို "နှလုံးသားကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့ ခေါင်းလောင်း" ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

【 ဆဋ္ဌမ လမ်းကြောင်း: အမည်မရှိသူ၏ အကြည့် 】

ပေရှစ်ဆယ် အကွာ။

ကျောက်တိုင်ကြီး၏ အရိပ်ထဲတွင်။

အားရှီ က မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အစွန်းရောက်သည်အထိ ဖိနှိပ်ထားရာ၊ ခေါင်းမာသော ကျောက်တုံးတစ်ခုပမာ၊ ညှိုးရော်နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်ပမာ၊ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတိုင်တိုင် မြှုပ်နှံခံထားရသည့် အရိုးစု တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေလေသည်။

ပရမ်းပတာ လူအုပ်ကြီးက သူ့ဘေးမှ စီးဆင်းသွားသော်လည်း၊ မည်သူကမျှ သူ့ကို သတိမပြုမိကြပေ။

သူ၏ အကြည့်က ဤသွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းကို၊ ထိုသွေးများပေကျံနေသော တံခါးကြီးကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တံခါး၏ အပေါ်တည့်တည့်ရှိ၊ တစ်ဖန်ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်သွားသော ထိုနှလုံးသားကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့ ခေါင်းလောင်း အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူ စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူတို့လည်း စောင့်နေကြသည်။

ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ခေါင်းလောင်း မြည်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။

ထို "ရေစက်ပါသူ" အတွက် တံခါးပွင့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေကြသည်။

အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်နေကြသော ထိုအင်အားစုများ နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားချိန်၌—

ဤမသေမျိုး ဂူ ၏ စစ်မှန်သော ပိုင်ရှင်မှာ မည်သူ့ကိုမျှ သူ၏ နောက်ဆုံး ခိုနားရာ နေရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်းကို ပင်တည်း။

အကယ်၍သာ…

သူကိုယ်တိုင် ဆန္ဒအလျောက် ပေးအပ်မှသာလျှင်။

ထို ပရမ်းပတာ တိုက်ပွဲမှာ အသက်သုံးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ရှူစာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ထို အသက်သုံးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ရှူစာ အတွင်းတွင်၊ ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ရှေ့ရှိ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်း ကြမ်းခင်းများမှာ သွေးများဖြင့် သုံးထပ်ကွမ်း စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို အသက်သုံးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ရှူစာ အတွင်းတွင်၊ အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူနှင့် ရာဇဝတ်ကောင် ရှစ်ဆယ်နီးပါးမှာ အလောင်းကောင်များ၊ သွေးမြူများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ သို့မဟုတ် ပိုမို ပြည့်စုံစွာပင် "တည်ရှိမှုမှ ဖျက်ဆီးခြင်း" ခံလိုက်ရသည်။

ထို အသက်သုံးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ရှူစာ အတွင်းတွင်၊ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စု၏ မည်းနက်သော နဂါး အစောင့် တစ်ဦး အနည်းငယ် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ (ထိုက်ရွှီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ဂိုဏ်း) တိမ်တိုက် လေဟာနယ် သခင်ကြီးမှာ အသက်ရှူသံ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားပြီး၊ ချီယန် အရှင်သခင် မှာ —

ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

သို့သော် တစ်ခဏ၌ လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ကြိုတင် စီစဉ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဒါက အလိုလို သိစိတ် ပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမူကား၊ ပရမ်းပတာ အခြေအနေ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေချိန်၌—

ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ တံခါး၏ အောက်ခြေရှိ ကြမ်းခင်းကျောက်ပြား အက်ကွဲကြောင်းများထဲမှနေ၍ သတိပေးချက် မရှိဘဲ သွေးနီရောင် အေးစက်စေးကပ်နေသော အငွေ့အသက် တစ်ခု စိမ့်ထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ... ပျံ့နှံ့နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကူးစက်ရောဂါ တစ်ခုလို၊ ဒီရေလှိုင်း တစ်ခုလို၊ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အိပ်မောကျနေခဲ့သော ကျိန်စာတစ်ခုက နောက်ဆုံးတွင် မြေကြီးကို ဖောက်ထွက်ရန် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခြင်းပင်တည်း။

သွေးနီရောင် အငွေ့အသက်များ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင်၊ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်း ကြမ်းခင်းများက တကျွီကျွီ မြည်ကာ တိုက်စားခံလိုက်ရသည်။ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သော သွေးများမှာလည်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ အနီရောင် မီးတောက်များဖြင့် မဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင် သေမင်းတမျှ မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေတော့သည်။

လူတိုင်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကြသည်။

နဂါး ခုနစ် ၏ ဓားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်တွင် အကြောများ ထင်းထွက်လာသည်။

ပိုင်လီ ကို ရစ်ပတ်ထားသော ကြယ်ရောင်များက အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားသည်။

ချီယန် အရှင်သခင် ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ ဒေါင်လိုက်မျဉ်းများ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွား၏။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တိမ်တိုက် လေဟာနယ် သခင်ကြီး ၏ ရှေးဟောင်း သစ်သားဓားက စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ အသံသဲ့သဲ့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

— မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်း။

— သို့မဟုတ်၊ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား - သွေးကျိန်စာ မူလဇာစ်မြစ် က စံအိမ်တော် ထဲတွင် ချန်ရစ်ခဲ့သော "ပုဆိန်ကောင်"။

— နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီ အတုံးအခဲကို နေရာချလိုက်ပြီ။

သွေးနီရောင် အငွေ့အသက် များ၏ မူလဇာစ်မြစ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်။

သူသည် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်၊ တစ်ချိန်က လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် စုတ်ပြဲနေသော မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်း ၏ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကောင် တစ်ခုလို ဖြစ်နေကာ၊ မျက်လုံးနေရာတွင် သူငယ်အိမ်များ မရှိတော့ဘဲ လူးလွန့်နေသော လောက်ကောင် နှစ်ကောင်ဖြင့် အစားထိုးထားသည်။ သူ၏ ပါးစပ်၊ နှာခေါင်းနှင့် နားများမှ အနက်ရောင် သွေးပုပ်များ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေပြီး၊ ထိုသွေးများ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိုမို များပြားသော သွေးနီရောင် အငွေ့အသက်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် လက်သီးဆုပ်ခန့် အရွယ်အစားရှိ၊ အော်ဟစ် ရုန်းကန်နေကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် အပြစ်သား ဝိညာဉ်များ ပါဝင်နေပုံရသည့် သွေးနီရောင် ညစ်ညမ်းသော သွေးစက်ကြီး တစ်ခုကို ကိုင်ဆွဲထားသည်။

— သွေးယဇ်ပူဇော် မဟာ အစီအရင် ၏ ဗဟိုချက်။

— မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်း က ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ အင်အားနှင့် ဘာသာဝင် ရာနှင့်ချီကို သွေးယဇ် ပူဇော်ပြီး၊ အမုန်း သွေးအသိုက် ၏ မူလဇာစ်မြစ် ကျိန်စာ တစ်စကို ပေါင်းစပ်ကာ စံအိမ်တော် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် လျှို့ဝှက် တည်ဆောက်ထားသည့် တားမြစ် အစီအရင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ၎င်းကို ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တင်ပြလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စု၊ ထိုက်ရွှီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ဂိုဏ်း၊ သူတော်စင် တစ်ဝက်၊ မရေမတွက်နိုင်သော အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူများ... နှင့် ဤတံခါးကို ကိုင်စွဲထားသူ။

အမည်နာမ မရှိသော ခွေးပေါက်လေး တစ်ကောင် အတွက် မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်။

စုတ်ပြဲနေသော မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်း ဘာသာဝင် က သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ရာ၊ သွေးလောက်ကောင် နှစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးနေရာများဖြင့် ခန်းမ ရှေ့ရှိ အံ့အားသင့်နေကြသူများ၊ လေးနက်နေကြသူများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသူများ အုပ်စုကို "စကင်န်ဖတ်" လိုက်သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် တောင့်တင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မျက်နှာဖုံး တစ်ခုလို အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်... သခင်ကြီး က... မေးခိုင်းလိုက်တယ်..."

သူ၏ အသံမှာ သံချေးတက်နေသော သံတံခါး တစ်ခု လေထဲတွင် လှုပ်ခါနေသကဲ့သို့ အက်ကွဲပြီး ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသည်:

"မိတ်ဆွေတို့... ခင်ဗျားတို့အားလုံး... ယဇ်ကောင်တွေ ဖြစ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိကြရဲ့လား"

သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

အသက်ရှူသံ ပင်လျှင် အေးခဲသွားသည့် အကြွင်းမဲ့ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

ထို့နောက်–

"ဘုန်း----"

ချီယန် အရှင်သခင် ၏ မျက်ခုံးကြားတွင် ဆိုင်းငံ့နေသော နေမင်း၏ အနှစ်သာရမှာ ရုတ်တရက် ရွှေနီရောင် တောက်ပသော အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဒုတိယမြောက် နေမင်း တစ်ခုလို ဤကျဉ်းမြောင်းသော ခန်းမထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

"မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်း ရဲ့ လောက်ကောင်တွေ—"

ချီယန် အရှင်သခင် ၏ အသံမှာ လေထဲတွင် စုဝေးလာသော မိုးကြိုးသံပမာ နက်ရှိုင်းပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"မင်းတို့က ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလို ရူးမိုက်တဲ့ စကားတွေ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့"

သူ့ကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်းသား ၏ ထူးဆန်းပြီး မပြောင်းလဲသော အပြုံးပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်…

ထို ညစ်ညမ်းသော သွေးစက်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ အိပ်မောကျနေသော နတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ မျက်လုံး အက်ကြောင်းလေး တစ်ခုပမာ သွေးနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်…

ဘုန်း–

နေမင်း၏ အနှစ်သာရ နှင့် သွေးစက်၏ အလင်းရောင်တို့သည် ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ရှေ့ရှိ ပေတစ်ရာ မပြည့်သော နေရာလွတ်တွင် ကြယ်တံခွန် နှစ်ခုပမာ ထိပ်တိုက် တိုးဝင်သွားကြသည်။

ကျယ်လောင်သော အသံ မထွက်ပေါ်လာပေ။

အကြောင်းမူကား၊ အသံ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ထိုအလွန်အမင်း ရန်စွယ်ကြီးမားသော မီးတောက် စွမ်းအားများနှင့် အလွန်အမင်း ဆိုးရွားသော မိစ္ဆာ စွမ်းအားတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် လေဟာနယ် ကမ္ဘာ၏ ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရ၍ပင်တည်း။

အလင်းရောင် မရှိပေ။

အကြောင်းမူကား၊ အလင်းရောင်သည် ပျံ့နှံ့သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားများကြောင့် အပိုင်းအစ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး "အရောင်" ဟူသော သဘောတရားပင်လျှင် ပျက်စီးသွား၍ ပင်တည်း။

တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။

ချီလှိုင်း။

တာအို တစ်ခု ပင်လျှင် တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေနိုင်သော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးမှာ၊ သူတော်စင် တစ်ဝက် အဆင့် ၏ မူလဇာစ်မြစ် အနှစ်သာရ နှင့် မဟာ သူတော်စင် အဆင့် ရှိ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ၏ ကျိန်စာ အာဏာ တို့ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော အဟုန်ဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

နဂါး ခုနစ် ၏ အမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ဓားမည်းကြီးကို ထုတ်ပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဘိုးဘေးနဂါး ၏ ပုံရိပ်ယောင်က လှိုင်းကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း၊ အတင်းအဓမ္မ နောက်သို့ သုံးတောင် (၃ ဇမ်) အထိ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က မြေကြီးပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော မြောင်းနှစ်ခု ဖြစ်သွားသည်အထိ တူးဆွသွားခဲ့သည်။

ပိုင်လီ ပတ်လည်ရှိ ကြယ်ရောင် လိုက်ကာများမှာ ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေပြီး၊ တိမ်တိုက် လေဟာနယ် သခင်ကြီး က သူ၏ ရှေးဟောင်း သစ်သားဓား ကို အလျားလိုက် ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးက ကျောက်စိမ်း လူထမ်းစင်ကို ပူးပေါင်း ကာကွယ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ချီလှိုင်းများ၏ တွန်းအားကြောင့် နောက်သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး ကြယ်ရောင်များမှာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေဆဲပင်။

အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည့် ထိုအမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းအဘိုးကြီး များမှာမူ အော်ဟစ်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ချီလှိုင်း ထဲသို့ စုပ်ယူသွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာများ ပြိုကွဲသွားပြီး သူတို့၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များ ပျက်စီးသွားကာ၊ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

ပြီးတော့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု၏ ဗဟိုချက်နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်နေသည့်—

နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ၏ တံခါးကြီး။

တစ်ကြိမ်တည်း မြည်ခဲ့သော ထိုနှလုံးသားကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့ ခေါင်းလောင်း။

သွေးများ ပေကျံနေပြီး "ရေစက် မပါသူများ၊ ဝင်ပေါက် ရှာတွေ့မည် မဟုတ်" ဟု ရေးထိုးထားသော စာတန်း။

သူတော်စင် အဆင့် အောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော ဤဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသည့် ရေစီးကြောင်းကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း—

၎င်းမှာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် တည်ရှိနေဆဲ ပင်။

သူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း က ဤနေရာတွင် ကိုယ်တိုင် ချထားခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကာလအတွင်း၊ ၎င်းက လောဘကြီးသူများ၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ရှာဖွေသူများ၊ ကံကြမ္မာကို လက်မခံနိုင်သူများနှင့် အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်နေသူများကို ဤတံခါး ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။

သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေဆဲ။

ထို ရေစက်ပါသူ... ဒုတိယအကြိမ် မြည်မည့် အသံကို စောင့်ဆိုင်းရင်း။

ပေရှစ်ဆယ် အကွာ။

ကျောက်တိုင်ကြီး၏ အရိပ်ထဲတွင်။

အားရှီ က မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေနိုင်သည့် ထို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော ချီလှိုင်းကြီးမှာ၊ သူ၏ ရှေ့ ပေသုံးပေ အကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်၊ မမြင်နိုင်သော ကျောက်ဆောင် တစ်ခုကို ထိမိသကဲ့သို့ တစ်ဖက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး၊ သူ၏ အဝတ်အစား တစ်ထောင့်လေးကိုပင် မလှုပ်ခါစေဘဲ လေထဲသို့ တသုန်သုန် တိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

သူ တကယ် အစွမ်းထက်နေလို့ မဟုတ်ပေ။

သူသည်... ဤနေရာတွင် တည်ရှိမနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

………….