အခန်း ၁၂၄

အခန်း ၁၂၄ ။ ။ နောက်ဆုံးတော့ တံခါးပွင့်သွားပြီ

ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စု မှာ အကြီးအကျယ် သေကြေ ဒဏ်ရာရသွားသည်။

ထိုက်ရွှီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ဂိုဏ်း ဘက်တွင်၊ ပိုင်လီ မှာ ကြယ်ရောင် လိုက်ကာများ၏ ကာကွယ်မှု ရှိပြီး၊ တိမ်တိုက် လေဟာနယ် သခင်ကြီး က ဓားကို အသုံးပြုစဉ် တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှု အများစုကို စုပ်ယူခံလိုက်ရသဖြင့်၊ သူမမှာ တိုက်ရိုက် ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ကြယ်ရောင် လိုက်ကာများမှာ ကျိန်စာ၏ အကြွင်းအကျန်များကြောင့် အပေါက်များစွာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ ပိုင်လီ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေကာ၊ သူမလည်း ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ချီယန် အရှင်သခင် က ယခုအခါ အက်ကွဲကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သော "စည်းမျဉ်း ကျောက်ချခြင်း" သလင်းကျောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူတော်စင် တစ်ဝက် ခန္ဓာကိုယ် ၏ အကြွင်းအကျန်များဖြင့် သူက တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုများကို ခံနိုင်ရည် ရှိခဲ့သော်လည်း၊ သလင်းကျောက် ၏ စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားပြီး၊ သူလည်း လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ သေလုမျောပါး အခြေအနေအထိ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ ဒေါင်လိုက်မျဉ်းများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့ပြင် ထိုအမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းအဘိုးကြီး များမှာ၊ ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုများ နှင့် ထိုက်ရွှီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ဂိုဏ်း တို့၏ ကာကွယ်မှု မရှိဘဲ၊ ကျိန်စာ ၏ အကြွင်းအကျန်များ တိုက်စားမှုအောက်တွင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျ သေဆုံးသွားကြသည်။

အချို့က သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ပုပ်ပွပြီး ပြည်တည်လာချိန်တွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

အချို့က သူတို့၏ ကျင့်စဉ် ကို ရူးသွပ်စွာ အသက်သွင်းပြီး၊ သူတို့၏ နှလုံး သွေးကြောကို မနည်း ကာကွယ်ထားနိုင်ရန် မူလဇာစ်မြစ်ကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များက ထိုးကျသွားပြီး၊ စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် မှ ဝိညာဉ်ဝင်ရိုးစွန်း အဆင့် သို့၊ ဝိညာဉ်ဝင်ရိုးစွန်း အဆင့် မှ သွေးကြောဖွင့် အဆင့် သို့ ကျဆင်းသွားကြသည်။

အချို့က ကိုယ့်အသက် တစ်စက်လေး ရှင်သန်ခွင့် ရရန်အတွက် သူတို့၏ တာအို အခြေခံအုတ်မြစ် များကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှု အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

အသက်သုံးဆယ် ရှူစာ အချိန်လေး အတွင်းမှာပင်။

စံအိမ်တော် အတွင်းရှိ အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် သေကြေ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။

အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူများ အားလုံးမှာ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာများနှင့် အားနည်းနေကြပြီး၊ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်သော ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ၏ တံခါးကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကပ်ဘေးကြီးမှ လွတ်မြောက်လာခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တွေဝေမှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

သူတို့ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။

မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ၏ ပုံရိပ်ယောင် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး၊ သွေးယဇ်ပူဇော်မှု ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။

သို့သော် သူတို့ ပေးဆပ်ခဲ့ရသော တန်ဖိုးမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် ကြည့်ရက်စရာပင် မရှိတော့ပေ။

နေရာအနှံ့တွင် သေဆုံးသူများနှင့် ဒဏ်ရာရသူများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ နာကျင်စွာ အော်ဟစ် ညည်းတွားသံများက လေထုထဲတွင် လွှမ်းခြုံနေသည်။

ဤ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများနှင့် ညည်းတွားသံများ ကြားတွင်—

"ဒေါင်။"

တောင်ကျစမ်းရေ တစ်ပေါက် ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုက ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ တံခါး အထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ထိုအရပ်ဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။

နှလုံးသားကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့ ခေါင်းလောင်း က ညင်သာစွာ လှုပ်ယိမ်းသွားသည်။

ခေါင်းလောင်း ပေါ်ရှိ သွေးနီရောင် အစွန်းအထင်းများမှာ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ၏ ပုံရိပ်ယောင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်းနှင့်အတူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ၊ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းက အသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်— ရှေးကျ၊ တည်ငြိမ်ပြီး၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည့် အဝါရောင် အလင်းတန်းလေးများကို ဖြာထွက်နေသည်။

"ဒေါင်။"

ဒုတိယ အသံ။

၎င်းက ပထမ အသံထက် ပိုမို ကြည်လင်ပြီး ရှည်လျားသည်။

လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒေါင်။"

တတိယ အသံ။

ခေါင်းလောင်း မြည်သွားပြီ။

နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ထိုဧရာမ တံခါးကြီး၊ ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ၏ တံခါးကြီး က အတွင်းဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။

မြေကြီး တုန်ဟည်းသွားလောက်သည့် အသံ မရှိ၊ တောက်ပသော အလင်းရောင် မရှိပေ။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေခဲ့သော ဖုန်မှုန့် အနံ့များ ပါဝင်သည့် ဆွေးမြေ့နေသော လေပြေလေး တစ်ခုသာ တံခါး အက်ကွဲကြောင်း ထဲမှနေ၍ တိုက်ခတ်လာသည်။

တံခါး၏ နောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထု ရှိနေသည်။

ထိုအမှောင်ထု ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော အရိုးစု ပုံရိပ်တစ်ခုကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်တွေ့နိုင်သည်။

— နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် တရားထိုင်နေခဲ့သော သူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း ၏ အကြွင်းအကျန်များ။

ထို့ပြင်၊ ထို တာအို အရိုးစု ၏ ရှေ့တွင်၊ ပစ္စည်းသုံးခု တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်:

ရှေးဟောင်း ပေရွက်လိပ် တစ်ခု။

ကြယ်ရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသည့် ကျောက်စိမ်း တံဆိပ်တုံး တစ်ခု။

သံချေးတက်နေသော်လည်း ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့် အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေဆဲဖြစ်သော ကျိုးပဲ့နေသည့် ကြေးဝါ ဓား တစ်လက်။

စံအိမ်တော် ၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်သော ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသော ဤကျူးကျော်သူများ အတွက် ၎င်း၏ တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

လူတိုင်းက ပွင့်နေသော တံခါးကို၊ ၎င်း၏ နောက်ရှိ အရိုးစုကို၊ နှင့် လွင့်မျောနေသော အမွေအနှစ် သုံးခုကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လောဘ၊ တောင့်တမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ တွန့်ဆုတ်မှု… ခံစားချက် မျိုးစုံက လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရောယှက်နေကြသည်။

သို့သော် မည်သူကမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။

အကြောင်းမူကား ထိုတံခါးနောက်တွင် လျှို့ဝှက် တားမြစ် အစီအရင်များ ရှိနေမလား ဆိုသည်ကို မည်သူကမျှ မသိသောကြောင့်ပင်။

တာအို လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ခြင်းက အန္တရာယ် အသစ်များကို ဖြစ်ပေါ်လာစေမလား ဆိုသည်ကို မည်သူကမျှ မသိပေ။

ဒါတင်မကသေးဘူး–

သူတို့က အကြီးအကျယ် သေကြေ ဒဏ်ရာရပြီး အားအင် ကုန်ခမ်းနေတဲ့ အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်နေပြီလေ။

ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စု ၏ မည်းနက်သော နဂါး အစောင့် သုံးဦးမှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားပြီး၊ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ တစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ။

ထိုက်ရွှီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ဂိုဏ်း ၏ တိမ်တိုက် လေဟာနယ် သခင်ကြီး မှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီး၊ ပိုင်လီ မှာလည်း ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများကို ခံစားနေရသည်။

ချီယန် အရှင်သခင် မှာ လုံးဝ မသန်မစွမ်း တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။

အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူများ မှာ သေဆုံးသူ သေဆုံး၊ မသန်မစွမ်း ဖြစ်သူ ဖြစ်ကုန်ပြီး၊ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူ အလွန် နည်းပါးကာ၊ သူတို့ အားလုံးမှာလည်း အားနည်းပြီး တက်ကြွမှု မရှိကြတော့ပေ။

အကယ်၍ အခုအချိန်မှာ နောက်ထပ် ပဋိပက္ခ တစ်ခုသာ ထပ်ဖြစ်မယ် ဆိုရင်၊ ဘယ်သူက ဒဏ်ရာ ကင်းကင်းနဲ့ ထွက်လာနိုင်မှာလဲ။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

ပေရှစ်ဆယ် အကွာ၊ ကျောက်တိုင်ကြီး၏ အရိပ်ထဲတွင်။

တာအို ၏ မီးခိုး-ပြာရောင် ပုံရိပ်လေး က နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာသည်။

အားရှီ။

သူက အရိပ်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး၊ သူ၏ ခြေသံများက အလွန် တိုးညင်းလွန်းသဖြင့် လုံးဝ အသံမထွက်သလောက်ပင်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက သူ့ဆီသို့ ချက်ချင်း လှည့်သွားကြသည်။

မည်သူ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်မျှ သဲလွန်စလေး တစ်ခုပင် မချန်ရစ်ခဲ့ဖူးသော၊ တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ၁ သာရှိသည့် ဤ ရင်းနှီးမှု မရှိသော အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ သည်၊ ယခုအခါ တစ်ခန်းလုံးတွင် တည်ငြိမ်ပြီး အထိအခိုက်မရှိ ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ဦးတည်းသော သူ ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ" နဂါး ခုနစ် က သူ၏ ဓားလက်ကိုင်ပေါ်တွင် လက်တင်ထားရင်း နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အားရှီ အဖြေမပေးပေ။

သူက ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ၏ တံခါးကြီးဆီသို့၊ ယခုလေးတင် ပွင့်သွားသော ထိုတံခါးကြီးဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်က ရှေးဟောင်း ပေရွက်လိပ် အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

စနစ် ၏ တွက်ချက်ဖော်ထုတ်မှု အရ၊ အဲဒီထဲမှာ "ယင်ကိုးသွယ် အကြောပိတ်ရောဂါ ကို ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်း" ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိနေနိုင်တယ်။

သူ အတည်ပြုဖို့ပဲ လိုတယ်။

တစ်ချက် ကြည့်ဖို့ပဲ လိုတယ်။

သက်သက်…

သူ၏ ခြေလှမ်းများက တံခါးနှင့် တစ်ပေ အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

တံခါး အတွင်းတွင်၊ အရိုးစုက တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး၊ ၎င်း၏ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

အားရှီ က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပေရွက်လိပ် ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းယူလိုက်သည်။

သူ၏ နောက်တွင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော တာအို မျက်လုံးများက သူ၏ လက်ပေါ်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မည်သူကမျှ မတားဆီးကြပေ။

မတားဆီးချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။

ဟုတ်တယ်... မတားဆီးရဲလို့။

မူလဇာစ်မြစ်ကို မသိရဘဲ အထိအခိုက်မရှိ ထွက်ပေါ်လာသော ဤ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လူသည်၊ လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။

အားရှီ ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများက ပေရွက်လိပ် ကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်—

"ဝီ..."

အလွန် တိုးညင်းသော်လည်း ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော လှိုင်းဂယက် တစ်ခုက ဝါးစာလိပ် အတွင်းမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို လှိုင်းဂယက် က တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု မဟုတ်ပေ၊ ထိုအစား…

ပဲ့တင်ထပ်မှု သက်သက်သာ။

၎င်းက အားရှီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လီဖန် ထံမှ ရရှိထားသော အသိစိတ် ပုံရိပ်ယောင် ၅ ရာခိုင်နှုန်း နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အားရှီ ၏ လက်က အနည်းငယ် တန့်သွားသည်။

သူက ပေရွက်လိပ် ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ပေရွက်လိပ် ပေါ်တွင်၊ ရှေးဟောင်း တံဆိပ်တုံး စာလုံး အချို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်:

【 ယင်ကိုးသွယ် အကြောပိတ်ရောဂါ: မူလဇာစ်မြစ်များကို ခြေရာခံခြင်း 】

ရှာတွေ့ပြီပဲ။

မိုင် သုံးရာ အကွာ၊ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး။

အချိန်-လေဟာနယ် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင်၊ လီဖန် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူက လေဟာနယ် ကမ္ဘာကို၊ အားရှီ ၏ မျက်လုံးများ မှတစ်ဆင့် ပေးပို့လာသော ပုံရိပ်များကို၊ နှင့် ဝါးစာလိပ် ပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ရှေးဟောင်း တံဆိပ်တုံး စာလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သက်သာရာရသွားပုံရသည့် အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

ရှာတွေ့ပြီပဲ။

နောက်တစ်ဆင့် ကတော့ ဘယ်လို... အဲဒါကို အပြင်ထုတ်ယူရမလဲ ဆိုတာပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ၏ အပြင်ဘက်တွင်။

ကျန်ရှိနေသေးသော အင်အားစုများက တာအို ၏ မီးခိုး-ပြာရောင် ကျောပြင်ကို နှင့် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသော ပေရွက်လိပ် ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

စံအိမ်တော် ၏ ဇာတ်လမ်းက အဆုံးသတ်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။

အားရှီ ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများက ထိုရှေးဟောင်း ဝါးစာလိပ် ကို ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်—

ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ တစ်ခုလုံး အသက်ဝင်လာတော့သည်။

ဒါက တင်စားပြောဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အိပ်မောကျနေခဲ့တဲ့ ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သလိုမျိုး တကယ့်ကို အသက်ဝင်လာတာ။

တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော အရိုးစု ပုံရိပ် ၏ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည့် မျက်ခုံးပေါက်များထဲမှ၊ နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သော အဝါရောင် အလင်းတန်း နှစ်စက် ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။

အလင်းရောင်က မစူးရှပေ၊ အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းကို အလွန် နူးညံ့သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုအလင်းရောင် ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်—

"ဘုန်း----"

ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်၊ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေပြီး၊ ခုခံ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖိနှိပ်သည့် အင်အားကြီး တစ်ခုက၊ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့၊ ကြယ်တာရာ သမုဒ္ဒရာကြီး ပြောင်းပြန်လန်သွားသကဲ့သို့၊ ညှိုးရော်နေသော ထိုခန္ဓာကိုယ်ကြီးထဲမှ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းက မည်သူ့ကိုမျှ သီးသန့် ပစ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းက... နိုးထလာချိန်မှာ ချီအငွေ့အသက်တွေ ယိုစိမ့်ထွက်လာခြင်း သက်သက်သာ။

သို့သော် ဤယိုစိမ့်ထွက်လာမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ် ကပင်လျှင်၊ ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ အပြင်ဘက်ရှိ ကျန်ရှိနေသေးသော စစ်သည်များ အတွက်တော့ ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

"ဖူး--"

နဂါး ခုနစ် က ပထမဆုံး ထိမှန်ခံလိုက်ရပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဧရာမ သံတူကြီး တစ်လက်ဖြင့် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး၊ ပေတစ်ရာ အကွာရှိ ကျောက်နံရံ တစ်ခုကို အပြင်းအထန် ဝင်တိုက်မိကာ၊ နက်ရှိုင်းသော တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဘိုးဘေးနဂါး မည်းနက်သော ဓား ကပင်လျှင် ဝန်ပိမှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ဆွေးမြေ့ ကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံ တစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ဓားသွားပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ပိုင်လီ ကို ရစ်ပတ်ထားသော ကြယ်ရောင် လိုက်ကာများ မှာ စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသည်။ သူမက ညည်းတွားလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးက အပြင်းအထန် တုန်ယင်သွားကာ၊ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ် အားလုံးမှ သွေးများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိမ့်ထွက်လာသည်။ တိမ်တိုက် လေဟာနယ် သခင်ကြီး က သူမကို သူ၏ နောက်တွင် အသေအလဲ ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ဖိအားဒဏ်ကြောင့် ပေဒါဇင်ချီ အထိ နောက်သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။

…………