အခန်း ၁၂၅

အခန်း ၁၂၅ ။ ။ ပစ်မှတ်ထား စည်းမျဉ်း ဖုံးကွယ်ပေးမှု

ချီယန် အရှင်သခင် မှာ အလွန်အမင်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သတိလစ်မေ့မြောသွားပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ မီးခိုးငွေ့လေး တစ်မျှင်လို အလွန် တိုးညင်းသွားတော့သည်။

ထို့ပြင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူများ နှင့် သိုင်းအဘိုးကြီး များမှာမူ—

သူတို့မှာ အော်ဟစ်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ကြပေ။

သူတော်စင် ၏ ဖိအားထက်ပင် ကျော်လွန်နေသော ဤ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ဖိအားကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ သူတို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် နှင့် စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် ကျင့်ကြံမှုများမှာ၊ ပြင်းထန်သော နေရောင်အောက်မှ နှင်းပေါက်လေးများလို ချက်ချင်း အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အချို့မှာ နေရာမှာတင် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ် ဒွာရခုနစ်ပေါက်များမှ သွေးများ ယိုစိမ့်ထွက်လာပြီး ရွှံ့နွံတစ်ခုလို လဲကျသွားကြသည်။

အချို့မှာ သူတို့၏ တာအို နှလုံးသား အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး၊ အသိလွတ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် "မဟာ သူတော်စင်... မဟာ သူတော်စင်..." ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေကြသည်။

အချို့မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကြီးကြောင့် သတိလစ်မေ့မြောသွားကြပြီး၊ အသက်ရှင်သလား သေဆုံးသွားသလား ဆိုသည်ကိုပင် မသိရတော့ပေ။

ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ တစ်ခုလုံး၏ အရှေ့ဘက် ပေသုံးရာ ပတ်လည် အတွင်းတွင်။

ဆက်လက် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ပြီး သတိရှိနေသူ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်—

အားရှီ။

သူက ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ ၏ တံခါး အတွင်းတွင်၊ အရိုးစုနှင့် သုံးတောင် (၃ ဇမ်) အကွာအဝေး အနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် ရပ်နေသည်။

တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် အထွတ်အထိပ် ကိုပင် ချက်ချင်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားစေနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ထိုဖိအားကြီးမှာ၊ သူ၏ ဘေးမှ ဒီရေလှိုင်းကြီး တစ်ခုလို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း၊ သူ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။

သူ အလွန် အစွမ်းထက်နေလို့ မဟုတ်ပေ။

ထိုအစား၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝါးစာလိပ် လေးက မှုန်ဝါးဝါး၊ နူးညံ့ပြီး မည်းနက်သော အဝါရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခုကို ဖြာထွက်နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအလင်းရောင်နှင့်၊ ညှိုးရော်နေသော အရိုးစု၏ မျက်ခုံးပေါက်များထဲရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အဝါရောင် အလင်းတန်း တို့သည် မူလဇာစ်မြစ် တစ်ခုတည်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤ ပေရွက်လိပ်လေးမှာ မဟာ သူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း မကွယ်လွန်မီ ချန်ရစ်ခဲ့သော အမှတ်တရ ပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ဖိနှိပ်သည့် အငွေ့အသက်များက အသက်ဆယ်ကြိမ် ရှူစာ အချိန်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ညှိုးရော်နေသော အရိုးစု၏ မျက်ခုံးပေါက်များထဲရှိ မည်းနက်သော အဝါရောင် အလင်းတန်းမှာ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။

၎င်းက အားရှီ ကို၊ သို့မဟုတ် တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပေရွက်လိပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး ဝေးကွာလှသည့်၊ အချိန် ရေစီးကြောင်း၏ အထက်ပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အသံတစ်ခုက အားရှီ ထံသို့ တိုက်ရိုက် စကားပြောလာသည်။

အသံက နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှနေ၍ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်:

"ယင်ကိုးသွယ် အကြောပိတ်ရောဂါ... မူလဇာစ်မြစ် များကို ခြေရာခံခြင်း..."

"နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာပြီးမှ... တကယ်ပဲ... မျိုးဆက်သစ်တွေ ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီပဲ..."

အားရှီ ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ အရိုးစုကို ကြည့်လိုက်သည်။

အရိုးစုကြီးက မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် သိမ်မွေ့သည့် သက်ပြင်းချသံ တစ်ချက် ပါဝင်နေသော အသံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်:

"ငါ... မဟာ သူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း..."

"ဒီနေရာမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်... ငါ့ရဲ့ တာအို လမ်းဆုံးသွားလို့ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါပေမယ့်... အဲဒါတွေ အားလုံးက လူတစ်ယောက် အတွက်ပဲ။"

"ယင်ကိုးသွယ် အကြောပိတ်ရောဂါ ကို ခံစားနေရပေမယ့်၊ စည်းမျဉ်းတွေကို ကိုင်စွဲပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ကာ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို စောင့်ဖို့ အတွက်ပဲ။"

အသံက ခေတ္တရပ်သွားသည်။

"မင်းက... အဲဒီလူ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမယ့် မင်းက... အဲဒီလူရဲ့ အမှတ်အသားကို သယ်ဆောင်ထားတယ်။"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

အားရှီ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မဟာ သူတော်စင် ၏ ကျန်ရစ်နေသော စိတ်ဆန္ဒ အကြွင်းအကျန် ပြောဆိုနေသည့် "လူ" ဆိုသည်မှာ၊ မိုင် သုံးရာ အကွာရှိ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး တွင် ရှိနေပြီး၊ သူ့ကို နာမည်ပေးခဲ့သည့် ကောင်လေး ပင်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

သူက သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝါးစာလိပ် ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံက နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်နေသည်:

"စီနီယာ က အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်း သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။"

"ကျွန်တော့် သခင် လီဖန် ဟာ ယင်ကိုးသွယ် အကြောပိတ်ရောဂါ ကို ခံစားနေရပြီး၊ သူ့ရဲ့ သက်တမ်းက အဆုံးသတ်ကို ရောက်နေပါပြီ။"

"အကယ်၍ ဒီစာလိပ်ထဲမှာ ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ပါရှိမယ် ဆိုရင်၊ စီနီယာ ဆီကနေ တောင်းခံခွင့် ပြုပါ။"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုညှိုးရော်နေသော အရိုးစု၏ မျက်ခုံးပေါက်များထဲရှိ မည်းနက်သော အဝါရောင် အလင်းတန်းက အနည်းငယ် လှိုင်းထသွားသည်။

ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှု အပြီးတွင်၊ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အသံက တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရှုပ်ထွေးပြီး နားလည်ရခက်သော အဓိပ္ပာယ် တစ်ခု ပါဝင်နေသည်:

"ယင်ကိုးသွယ် အကြောပိတ်ရောဂါ... ဆိုတာ မွေးရာပါ သေဘေး တစ်ခုပဲ..."

"ကုသနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း... ရှိပါတယ်..."

"ဒါပေမယ့် အဲဒီအတွက် လိုအပ်တာက..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင်—

"ဘုန်း—"

ရွှမ်ထျန်း သန့်စင်သော စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားသည်။

၎င်းက အတွင်းပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းက... ကောင်းကင် ကိုးထပ် မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မဟာ သူတော်စင် ၏ ဖိအားထက်ပင် ပိုမို ကြမ်းတမ်း၊ ညစ်ညမ်းပြီး ရူးသွပ်သော အငွေ့အသက် တစ်ခုက၊ ကောင်းကင်ယံမှ တွဲလွဲခိုနေသည့် တိမ်တိုက်ကြီး တစ်ခုလို လေဟာနယ် ကမ္ဘာ၏ အက်ကွဲကြောင်း ထဲမှနေ၍ ရူးသွပ်စွာ ဆင်းသက်လာသည်။

—— မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား - သွေးကျိန်စာ မူလဇာစ်မြစ်။

ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော ထိုစိတ်ဆန္ဒ ပုံရိပ်ယောင်မှာ မျက်လှည့်ပြကွက် တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

တကယ့် လျှို့ဝှက်ကဒ် အစစ်အမှန် ကို ယခုမှ ထုတ်ပြလာခြင်းပင်တည်း။

"ဟီးဟီးဟီးဟီး... မဟာ သူတော်စင် ရဲ့ အကြွင်းအကျန်... နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ တာအိုသီးပွင့်..."

ထပ်တူကျနေပြီး၊ နာကြည်းမှုများနှင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုအသံကြီးက လေဟာနယ် ကမ္ဘာ၏ လက်မတိုင်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်:

"ငါ... ဒီအခိုက်အတန့်ကို စောင့်နေခဲ့တာ... နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ရှိပြီ..."

"ရွှမ်ထျန်း အဘိုးကြီး... မင်း ထင်နေတာလား... သွေးယဇ်ပူဇော်မှု တစ်ခု တည်ဆောက်ထားတာနဲ့... မင်းရဲ့ အမွေအနှစ် တွေကို ကာကွယ်ထားနိုင်မယ် လို့လေ"

"ငါ လိုချင်တဲ့ အရာက... အဲဒီ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေရဲ့ အသားနဲ့ သွေး မဟုတ်ခဲ့ဘူး..."

"အဲဒါ... မင်း ပဲ"

စကားသံ အဆုံးမှာပင်—

ညစ်ညမ်းသော သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လုံးဝ ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ ကောင်းကင်ကြီးကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည့် ဧရာမ လက်ဝါးကြီး တစ်ခုက ကောင်းကင် ကိုးထပ် ၏ အထက်မှနေ၍ ရိုက်ချလာသည်။

ပစ်မှတ်က ရွှမ်ထျန်း ခန်းမ အတွင်းရှိ အရိုးစုပင် ဖြစ်သည်။

မိုင် သုံးရာ အကွာ၊ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး။

အချိန်-လေဟာနယ် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင်၊ လီဖန် ၏ မျက်နှာက ရုတ်တရက် သေမင်းတမျှ ဖြူရော်သွားသည်။

ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူး။

ထိုအစား၊ ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် သွေးလက်ဝါးကြီး ပါဝင်သော အားရှီ ထံမှ ပေးပို့လာသည့် မြင်ကွင်းက၊ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို ချက်ချင်း နားလည်သွားစေခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူက မဟာ သူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း ရဲ့ အကြွင်းအကျန် တွေကို ဝါးမျို စားသောက်တော့မယ်။

အဲဒါက မဟာ သူတော်စင် တာအိုသီးပွင့် ရဲ့ အကြွင်းအကျန်လေး တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ၊ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် ချိတ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ ဒီမိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ကို ချိတ်ပိတ်ထားမှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နောက်ဆုံး သော့ချက် တစ်ခု ဖြစ်သွားဖို့ လုံလောက်တယ်။

အကယ်၍ သူသာ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင်…

ဒီလောကကြီးမှာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ရှိလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"စနစ်"

【 ရှိပါတယ်။ 】

"ပစ်မှတ်ထား စည်းမျဉ်း ဖုံးကွယ်ပေးမှု၊ အခုပဲ အသက်သွင်းလိုက်"

【 ပစ်မှတ် ရွေးချယ်ပြီးပါပြီ: လက်ခံသူ ကိုယ်တိုင်။ 】

【 ဖုံးကွယ်ပေးမှု အတိုင်းအတာ: ပြင်ပလောကနှင့် အကြောင်းတရား၊ ချီအငွေ့အသက် နှင့် ခြေရာခံခြင်း ဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်မှု အားလုံးကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်ပါမည်။ 】

【 ဖုံးကွယ်ပေးမှု ကြာချိန်: ၇ ရက်။ 】

【 ဤကာလ အတွင်း၊ သူတော်စင် အဆင့် အောက်ရှိ မည်သည့် တည်ရှိမှု မဆို လက်ခံသူ ၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပါ၊ သူတော်စင် အဆင့် ထက် မြင့်မားသော တည်ရှိမှုများ အနေဖြင့် ခြေရာခံရန်အတွက် ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။ 】

【 အသက်သွင်းရန် ကုန်ကျစရိတ်: ကျန်ရှိနေသော လေလံ အမှတ် ၁၂,၀၀၀။ 】

【 အသက်သွင်းရန် အတည်ပြုပါသလား 】

"အတည်ပြုတယ်"

ဝီ—

တရားသေ စည်းမျဉ်းများကို ကျော်လွန်နေသော မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သည့် စည်းမျဉ်း စွမ်းအား တစ်ခုက၊ စနစ် ၏ ဗဟိုချက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လီဖန် ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူ၏ အငွေ့အသက်များ ဤလောကထဲမှ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

၎င်းက ပုန်းအောင်းနေခြင်း မဟုတ်၊ သီးခြား ခွဲထွက်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းက "ဤနေရာတွင် မတည်ရှိ" ဟူ၍ စည်းမျဉ်းများဖြင့် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းတရား မှတစ်ဆင့် ခြေရာခံနေသူများ၊ သွေးဆက် မှတစ်ဆင့် အာရုံခံနေသူများနှင့်၊ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက် များကို တွက်ချက် ဖော်ထုတ်နေသူများ အားလုံး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ သဲလွန်စများ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားကြတော့သည်။

ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ တွင်၊ ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင် ၏ ကျောချမ်းဖွယ် ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးကြီးက အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

အချိန် အမာရွတ် ၏ မှုန်ဝါးဝါး လူပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်လေးက အချိန် ရေစီးကြောင်း ထဲတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းသော အာမေဍိတ်သံ တစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရွှမ်ထျန်း သန့်စင်သော စံအိမ်တော် ၏ အထက်တွင်၊ ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် သွေးလက်ဝါးကြီး က တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တန့်သွားသော်လည်း၊ ထို့နောက် ပိုမို ရူးသွပ်စွာ ဆင်းသက်လာသည်—

သူ၏ ပစ်မှတ်က ဘယ်တုန်းကမှ လီဖန် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ မဟာ သူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း ၏ အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်သည်။

လီဖန် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ရှေ့ရှိ အားရှီ နှင့် အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ဆက်သွယ်မှု ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော စနစ် ၏ အလင်းမျက်နှာပြင် ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူက အလင်းမျက်နှာပြင် တွင် ရပ်တန့်သွားသော နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်—

အားရှီ သည် သူ့ဘက်သို့ ကျောခိုင်းကာ၊ ဝါးစာလိပ် ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အရိုးစု၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ၊ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် သွေးလက်ဝါးကြီး ကို ရင်ဆိုင်နေသည်။

သူ အားရှီ ကို ဆုတ်ခွာဖို့ အမိန့် မပေးခဲ့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်လို့ပဲ။

ပြီးတော့ အခြား အကြောင်းအရင်း တစ်ခုက…

အားရှီ က ရုပ်သေး ကိုယ်ပွား တစ်ခုပဲ။

သူ တည်ရှိနေရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ပဲ။

ပေရွက်လိပ် ကို ရရှိခဲ့ပြီ။

သတင်းအချက်အလက်တွေလည်း ပို့ပေးခဲ့ပြီးပြီ။

ကျန်တာတွေကတော့…

လီဖန် က မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

သူ မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ပေ။

သူက စနစ် မှ အဝေးမှ မိတ္တူကူးထားသော သူ၏ လက်ထဲရှိ ပေရွက်လိပ် ပုံရိပ်ယောင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အားရှီ ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများ ပေရွက်လိပ်ကို ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ စနစ် က ၎င်း၏ ပါဝင်မှု အားလုံးကို အပြည့်အဝ မိတ္တူကူးယူပြီး ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း တံဆိပ်တုံး စာလုံးများက တစ်ကြောင်းပြီး တစ်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်:

【 ယင်ကိုးသွယ် အကြောပိတ်ရောဂါ: မူလဇာစ်မြစ် များကို ခြေရာခံခြင်း 】

【 မွေးရာပါ သေဘေး ဟူသည် အမှန်တကယ်တွင် မဟာတာအို ၏ သော့ခတ်ထားမှုပင် ဖြစ်သည်... 】

【 ၎င်းကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန် နည်းလမ်း သုံးသွယ် ရှိသည်:... 】

လီဖန် က စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို အသံထွက် ဖတ်လိုက်သည်။

စာတစ်ကြောင်း ဖတ်လိုက်တိုင်း၊ သူ၏ နှလုံးခုန်သံက အနည်းငယ် ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးမှ။

သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ အပြင်ဘက်၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော ခြံဝင်းလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခြောက်ကပ်ပြီး ပြင်းထန်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

"ငါ နားလည်ပါပြီ..."

"ဒီတော့ အစကတည်းက၊ ငါ့ရဲ့ အသက်က..."

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး၊ ဆက်မပြောတော့ပေ။

…………