အခန်း ၁၂၈

အခန်း ၁၂၈ ။ ။ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ၏ အကြွင်းအကျန်များ

သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲ မနေတော့ပေ၊ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်မနေတော့ပေ။

ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး တည်ငြိမ်နေကာ၊ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်:

"စနစ်"။

【 ရှိပါတယ်။ 】

"လက်ရှိ အရင်းအမြစ်တွေကို အစီရင်ခံပါ။"

【 လက်ရှိ လေလံ အမှတ်: -၈,၈၅၀ (အကြွေး)။ 】

【 စနစ် စွမ်းအင်: ၃,၂၂၁ / ၅၀၀၀။ 】

【 ကျန်ရှိသော သက်တမ်း: ခန့်မှန်းခြေ နှစ် ၅၀,၀၀၀ (ကြိုတင် ထုတ်ယူထားသော အပိုင်းကို နုတ်ယူပြီးပါပြီ)။ 】

【 အထူး ပစ္စည်းများ: တာအိုသတ် ဓား (ချိတ်ပိတ်ခံထားရသည်)၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ ကတိကဝတ် နှင့် သက်ဆိုင်သော အခွင့်အရေးများ (မြေမြှုပ်သင်္ချိုင်း ဇာတ်လမ်းပိုင်းမှ ကျန်ရှိနေသော အကြောင်းတရား)၊ ပစ်မှတ်ထား စည်းမျဉ်း ဖုံးကွယ်ပေးမှု (အသုံးပြုပြီးပါပြီ)။ 】

【 မပြီးဆုံးသေးသော တာဝန်များ: မရှိပါ။ 】

【 တာဝန် အသစ် ဖွင့်လှစ်ခြင်း: လေလံပွဲ မှတစ်ဆင့် တာအို ကို ရယူခြင်း - စတင်ထွက်ခွာခြင်း။ 】

【 တာဝန် လိုအပ်ချက်များ: ရက် ၃၀ အတွင်း၊ တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ရှိသူ အနည်းဆုံး သုံးဦး ပါဝင်ပြီး၊ စုစုပေါင်း အရောင်းအဝယ် ပမာဏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘီလီယံ ၅၀၀ ထက် မနည်းသော လေလံပွဲ တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ကျင်းပပေးရန်။ 】

【 တာဝန် ဆုကြေး: တာအို မျိုးစေ့ ပထမဆုံး အကြိမ် အညှောက်ထွက်ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် "သွေးကြောဖွင့် အဆင့်" သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ကာ၊ စနစ် ၏ လုပ်ဆောင်ချက် အသစ် ဖြစ်သော "တာအို လှိုင်းဂယက် အာရုံခံစားမှု" ကို ဖွင့်လှစ်ပေးမည် ဖြစ်ပါသည်။ 】

ဘီလီယံ ၅၀၀။

ရက် ၃၀။

လီဖန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

သူ လှည့်လိုက်ပြီး လေလံစင်မြင့် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လေလံတူ လေးက စင်မြင့်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲပင်။

သူက လက်လှမ်းကာ ၎င်းကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လေလံတူ ၏ အေးစက်မှုက ယခင်ကအတိုင်း အေးစက်နေဆဲပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ လေလံတူ ကို ကိုင်ထားသော လက်မှာ တုန်ယင်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ၊ ဇီဝေ ဧကရာဇ် နန်းတော်။

သရဖူနှင့် ပုလဲလိုက်ကာ နောက်ကွယ်ရှိ ဧကရာဇ် ပုံရိပ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူနေသည်။

ရုတ်တရက် သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှားရှားပါးပါး အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင် တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်။

"အဲဒီ လေလံမှူး က..."

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"သူ... အသက်ရှင်နေသေးတာလား"

ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် အံ့အားသင့်သွားသည်: "အရှင်မင်းကြီး ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ပြောရတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက်က စံအိမ်တော် ဖြစ်ရပ်တုန်းက၊ လေလံမှူး က..."

"မဟုတ်ဘူး။" ဇီဝေ ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က လေဟာနယ် ကမ္ဘာ အလွှာများကို ဖောက်ထွင်းကာ၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ရှိ ထိုခြံဝင်းလေး အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာက... ပြောင်းလဲသွားပြီ။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက်က၊ သူ့ကို ရစ်ပတ်နေတဲ့ 'သေမင်းရဲ့ မြူခိုးတွေ' က ဖယ်ရှားလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ထူထပ်နေခဲ့တယ်။"

"အခုတော့..."

သူ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"မြူခိုးတွေက... ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။"

"အဲဒီနေရာမှာ... ငါတောင် ဖောက်ထွင်း မမြင်နိုင်တဲ့ ပရမ်းပတာ အခြေအနေ တစ်ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတယ်။"

ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် ထိတ်လန့်သွားသည်: "ဧကရာဇ် ပင်လျှင် ဖောက်ထွင်း မမြင်နိုင်ဘူး ဆိုတာမျိုး”

ဇီဝေ ဧကရာဇ် ပြန်မဖြေပေ။

သူက ထိုအရပ်ဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

"ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ... ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့တာလား"

ရှေးဟောင်း လစန္ဒာ မင်းဆက် ၏ ရေခဲနန်းတော် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ။

မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင် ၏ ထာဝရ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးကြီးက အမှောင်ထုထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။

သူမက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး ရှေးကျသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကံကြမ္မာကို နောက်ပြန်လှည့်ခြင်း ကိုးကြိမ်..."

"ငါလည်း တစ်ချိန်က ဒီအတွေးမျိုး တွေးခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ငါ မရဲခဲ့ဘူး။"

"သေမျိုး တစ်ယောက်က ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး ရဲရင့်နေပါလား။"

သူမက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး၊ လက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ခါမှ မပေးခဲ့ရဖူးသေးသော "ထိုက်ယင် ရှေးဦးမူလ အနှစ်သာရ" ရေခဲ သလင်းကျောက် ဆွဲကြိုးလေး ကို သူမ၏ လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းက လောလောဆယ် မလိုအပ်တော့ဘူး။"

"သူ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် တစ်ခုကို ရောက်သွားတဲ့ အချိန်ကျမှ ပေးလည်း မနှောင်းပါဘူး။"

အချိန် ရေစီးကြောင်း ထဲရှိ မသိရှိနိုင်သော အတိုင်းအတာ တစ်ခု။

အချိန် အမာရွတ် ၏ မှုန်ဝါးဝါး လူပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်လေးက ခေတ္တမျှ တန့်သွားသည်။

ထိုထပ်တူကျနေသော အတွေးများထဲတွင်၊ ရှားရှားပါးပါး အထင်ကြီး လေးစားမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ပါဝင်နေသည်:

"အချိန်ရဲ့ အစမှတ် နားမှာတုန်းက၊ လူတစ်ယောက် ဒီနည်းလမ်းကို စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးတယ်..."

"အောင်မြင်တဲ့ လူတွေက လက်တစ်ဆုပ်စာတောင် မရှိဘူး။"

"ဒီကောင်လေးက... အဲဒီ 'လက်တစ်ဆုပ်စာ' ထဲက တစ်ယောက် တကယ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပဲ။"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

"ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ဖို့ တန်တယ်။"

ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အစွန်း၊ မြေမြှုပ်သင်္ချိုင်း နိဗ္ဗာန် ဘုံ။

မြေမြှုပ်သင်္ချိုင်း သခင် ၏ ကျောက်ခေါင်းတိုင် ပုံရိပ်ယောင်သည် ထာဝရ ဗလာနတ္ထိ ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်။

သူက ဤလောက ရှိရာ အရပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရသွားပုံရသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မိတ်ဆွေငယ်... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဘူးပဲ။"

"အခု တာအိုသတ် ဓား က မင်းလက်ထဲ ရောက်နေပြီ ဆိုတော့၊ 'သော့ပွင့်သွားတဲ့ နေ့ဟာ တာအို နိုးထလာမယ့် နေ့ပဲ' ဆိုတဲ့ ဟောကိန်း က..."

"မကြာခင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်က ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းပြီး၊ ပိုမို ရှေးကျသော အမှောင်ထုကြီး တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ လှိုင်းထနေသည်။

"မကြာခင်..."

"မကြာခင်..."

အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ဒေသ ၏ မှောင်မိုက်သော မြေအောက်လိုဏ်ဂူ တစ်ခုတွင်၊ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်း ၏ ဌာနချုပ် အပျက်အစီးများ တည်ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်က၊ စံအိမ်တော် ဖြစ်ရပ်တွင်၊ မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား - သွေးကျိန်စာ မူလဇာစ်မြစ် သည် မဟာ သူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း ၏ အကြွင်းအကျန်များ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးလိုက်မှုကြောင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး၊ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒ ပုံရိပ်ယောင် လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း၊ ချိတ်ပိတ်ထားမှုက အနည်းငယ် ဖြေလျော့သွားရုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ လုံးဝ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရခြင်း မဟုတ်ပေ။

မရေမတွက်နိုင်သော အရိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ရုပ်တု သည်၊ ယခုအခါ အက်ကွဲကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ အနက်ရောင် သွေးပုပ်များ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေပြီး၊ အော့အန်ချင်စရာကောင်းသော အနံ့ဆိုးများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ရုပ်တု ၏ အောက်တွင်၊ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော မိစ္ဆာ နတ်ဘုရား ဂိုဏ်း ဘာသာဝင် တစ်ရာ အောက်သာ ဝပ်တွားနေကြသည်။

အသစ် ခန့်အပ်ခံရသော ဂိုဏ်းချုပ် သွေးအရိပ် ၏ မျက်နှာမှာ သေမင်းတမျှ ဖြူရော်နေပြီး၊ သူ၏ ချီအငွေ့အသက်မှာ တာအို ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆင့် ၏ အနိမ့်ဆုံး အမှတ်အထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ရုပ်တုကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ ရောနှောနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ရုပ်တု ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှနေ၍၊ အားနည်းသော်လည်း နာကြည်းမှုများနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သော ထပ်တူကျနေသည့် အသံကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်:

"အဲဒီ... လေလံမှူး..."

"သူ... အသက်ရှင်နေသေးတယ်..."

"သူ... ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ် အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်..."

"သူ... သေကို သေရမယ်..."

သွေးအရိပ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပိုမို နိမ့်ကျစွာ ဝပ်တွားလိုက်သည်: "သခင်ကြီးက ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်... ဒါဆို သခင်ကြီး၊ ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို အမိန့်ပေးပါလား"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးမှ။

မင်ရည်လို မည်းနက်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အပြစ်သား ဝိညာဉ်များ၏ ငိုကြွေးသံများ ပါဝင်နေပုံရသည့် ညစ်ညမ်းသော သွေး သုံးစက် က၊ ရုပ်တု ၏ အက်ကွဲကြောင်း ထဲမှ ညှစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါတွေက... ငါ့ရဲ့ ကျိန်စာ၊ မူလဇာစ်မြစ်... နောက်ဆုံး သုံးစက်ပဲ..."

"ဒီသွေးကို ယူသွား... လေလံရုံ ထဲကို ခိုးဝင်သွားပြီး... သူတို့ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ... သူတို့ အပေါ်ကို ချပေးလိုက်..."

"သူ... သေချာပေါက် သေရမယ်..."

"သွားတော့..."

သွေးအရိပ် တုန်ယင်စွာဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သွေးအနှစ်သာရ သုံးစက် ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

သွေးအနှစ်သာရ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ အေးစက်၊ စေးကပ်ပြီး အဆုံးအစမဲ့ နာကြည်းမှု၊ အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကျိန်စာ စွမ်းအား တစ်ခုက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ စိမ့်ဝင်လာသည်။

သူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း၊ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သွေးအနှစ်သာရ သုံးစက် ကို အထူး ပြုလုပ်ထားသည့် ကျောက်စိမ်း ပုလင်းလေး ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ သခင်ကြီး... ကျွန်တော် သခင်ကြီးကို သေချာပေါက် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရုပ်တု က ထပ်မံ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အဆုံးအစမဲ့သော အမှောင်ထုနှင့် ဆွေးမြေ့နေသော အနံ့ဆိုးများသာ လိုဏ်ဂူထဲတွင် ဆက်လက် လွှမ်းခြုံနေတော့သည်။

ထျန်းဖုန်းမြို့၊ အနောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံး။

အရုဏ်တက်ချိန်။

ဖြူရော်နေသော မီးခိုးရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ယိမ်းယိုင်စွာဖြင့် လေဟာနယ် ကမ္ဘာထဲမှ ပြုတ်ကျလာပြီး၊ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ၏ အဝင်ဝတွင် ကျဆင်းသွားသည်။

အားရှီ။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပေကျံနေပြီး၊ အသက်ရှူသံက အလွန် အားနည်းနေကာ၊ သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲလေးမှာ လုံးဝ နီးပါး ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

သို့သော် သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်။

တာအိုသတ် ဓား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ မဟာ သူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း ၏ ကျန်ရစ်နေသော စိတ်ဆန္ဒက သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ သူ့ကို စံအိမ်တော် ထဲမှ အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူက လေဟာနယ် ကမ္ဘာထဲတွင် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် လွင့်မျောနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ရုပ်သေး ကိုယ်ပွား ခန္ဓာကိုယ် ၏ ကြံ့ခိုင်မှုကိုသာ အားကိုးကာ ယခုအချိန်အထိ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူက ခေါင်းကို မနည်း မော့ကာ၊ လမ်းကြား၏ အဆုံးရှိ ရင်းနှီးနေသော ခြံဝင်းလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးက ယခင်ကအတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်၊ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ ရှေ့သို့ တွားသွားသွား၏။

တစ်လက်မ။

နှစ်လက်မ။

သုံးလက်မ။

သူ နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါး ကို ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ အလင်းအမြှေးပါး က တိတ်ဆိတ်စွာ ကွဲဟသွားပြီး သူ့ကို အတွင်းသို့ မျိုချသွားတော့သည်။

ခြံဝင်းလေး ထဲတွင်၊ လီဖန် သည် လေလံစင်မြင့် ၏ ရှေ့တွင် နောက်ထပ် လေလံပွဲ အတွက် ပစ္စည်းစာရင်း ကို ပြင်ဆင်နေသည်။

သူ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ ခြံဝင်း၏ အဝင်ဝဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင်၊ အားရှီ က မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး၊ သွေးများ ပေကျံနေကာ သတိလစ်နေသည်။

လီဖန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက်၊ သူက လက်ထဲရှိ စာရင်းကို ချထားလိုက်ပြီး၊ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူက ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ အားရှီ ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

ထိုလက်က အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းနေကာ၊ အသက်ရှင်ခြင်း အရိပ်အယောင်ကိုပင် မနည်း အာရုံခံနိုင်တော့သည်။

သို့သော် သူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်—

အားရှီ ၏ မျက်ခွံများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထိုသူငယ်အိမ် များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲလေး ကလည်း ဖြတ်ခနဲ အချိန်လေး အတွင်း သဲ့သဲ့လေး လင်းလက်သွားသည်။

လီဖန် ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

…………..