အခန်း ၁၃၉

အခန်း ၁၃၉ ။ ။ ဤကောင်လေးက... အတိအကျ ဆိုရလျှင် မည်သူနည်း။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး။

လီဖန်သည် လေလံစင်မြင့်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျယ်သွားသော ကောင်းကင်ယံကို၊ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော မဟာသူတော်စင်များ၏ အတွေးများကို၊ ထို့ပြင် ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများကို သူ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော လေလံတူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလေလံတူသည် အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်သည် တုန်ယင်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူသည် လှည့်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင်၊ အားရှီသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေ၏။

ထိုနေရာတွင်၊ တာအိုသတ်ဓား သည် တစ်ချိန်က တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေခဲ့ဖူး၏။

ထိုနေရာတွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ကိုးနှစ်တာ ကာလတစ်လျှောက် သူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော စွဲလမ်းမှုကြီး ကိန်းဝပ်နေလေသည်။

သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် တည်ငြိမ်နေ၏။

သူ၏ ကျောရိုးသည် မတ်မတ် ပြန့်တန်းနေသည်။

သူတော်စင်အထွတ်အထိပ် အဆင့်၏ ချီအငွေ့အသက်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ သဘာဝကျစွာ စီးဆင်းနေလေသည်။

သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

အားရှီသည် နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ တည်ငြိမ်စွာ အသက်ရှူနေ၏။

လီဖန်သည် ခုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် ပုံသွင်းဖန်တီးထားခဲ့သော မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းနေ၏:

"မင်း ပင်ပန်းသွားပြီ။"

"နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အိမ်ပြန်ကြစို့။"

ပြတင်းပေါက်၏ အပြင်ဘက်တွင်၊ လရောင်သည် ရေပြင်အလား ကြည်လင်နေ၏။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေးသည် အေးချမ်း တိတ်ဆိတ်သော နေရာလေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး၊ ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ တစ်ခုလုံး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အစွန်း တစ်ခုလုံး သည်။

ယနေ့ညတွင် လူတိုင်းသည် ထိုအမည်နာမကို မှတ်မိနေကြလေသည်။

လီဖန်။

လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ၏ လေလံမှူး။

ထူးခြားသော ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု—

မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ကြားမှ တွားသွား ထွက်လာပြီး၊ စည်းမျဉ်းများကို သတ်မှတ်ရန် လေလံတူကို ကိုင်စွဲကာ၊ ကောင်းကင်ဘုံများကို ရူးသွပ်သွားစေခဲ့သူ တစ်ဦး။

လေလံပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ပထမဆုံး တစ်နာရီ အတွင်း။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်၊ ထို မဟာသူတော်စင် အဆင့် တည်ရှိမှုများ၏ အသိစိတ်များသည် ချက်ချင်း လွင့်ပျယ် မသွားခဲ့ကြပေ။

၎င်းတို့သည် လေးလံသော မည်းနက်သည့် တိမ်တိုက်ကြီးများအလား တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေကြပြီး၊ ထျန်းဖုန်းမြို့ကို လွှမ်းခြုံထားကြ၏။

မထွက်ခွာချင်၍ မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းတို့ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းခွဲ၏ ရူးသွပ်မှု၊ ဧကရာဇ်တစ်ဝက် နှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ တည်ရှိမှု တို့ကြားမှ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု၊ "ပျက်သုဉ်းခြင်း တံခါးပေါက်၏ သော့" ၏ နောက်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှု... ဤတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်များ အားလုံးကို၊ နှစ်ပေါင်း သန်းရာချီတိုင်အောင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ကြသော ဤတည်ရှိမှုကြီးများ နားလည် သဘောပေါက်နိုင်ရန် အချိန် လိုအပ်နေလေသည်။

ဇီဝေဧကရာဇ် ၏ သရဖူနှင့် ပုလဲလိုက်ကာ နောက်ကွယ်ရှိ မှုန်ဝါးနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူသည် သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင်၊ ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့... ဆုတ်ခွာသင့်ပြီလား။"

ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ သည် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့။"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"လေလံမှူး ရဲ့ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ဆံပင်ဖြူ ကြယ်တာရာ အမတ် အံ့အားသင့်သွားသည်: "အရှင်မင်းကြီး ဆိုလိုတာက..."

ဇီဝေဧကရာဇ် ပြန်မဖြေပေ။

သူသည် ခြံဝင်းလေးကို၊ ထို မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်သော မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေလေသည်။

မြောက်ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင်။

မဟာထိုက်ယင် အရှင်သခင် ၏ ထာဝရ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးကြီးကို ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်က ရှိနေခဲ့ဖူးသော အေးစက်မှုနှင့် အထက်စီးမှ ဆက်ဆံမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ရှုပ်ထွေးပြီး ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော… ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှု တစ်ခုသာ ရှိတော့၏။

သူမသည် သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြားကို လှမ်းကြည့်ကာ၊ သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်:

"ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းခွဲ..."

"ပျက်သုဉ်းခြင်း ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာက တည်ရှိမှုက... ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ လှုပ်ရှားခဲ့တယ်..."

"ဒီကောင်လေးက... အတိအကျ ဆိုရရင် ဘယ်သူများလဲ..."

သူမ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

ထို့နောက်၊ သူမ လှည့်လိုက်၏။

မှုန်ဝါးပြီး ဖြူရော်သော အပြာရောင် လမင်းကြီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွားကာ မြောက်ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အနောက်ဘက်တွင်။

မဟာနေမင်း တထာဂတ လူဝင်စား ထံမှ ဗုဒ္ဓ၏ အလင်းရောင်များက ညင်သာစွာ လှိုင်းထနေ၏။

ဗောဓိပင်မှ ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာသော ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော် ၏ မှိတ်ချထားသော မျက်ခွံများ အတွင်းတွင်၊ သက်ပြင်းချသံနှင့် တူသော မှုန်ဝါးသည့် အရောင်အဝါလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

"အမိတာဘ..."

"ဒီကောင်လေးက... ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အနာဂတ် တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ရေစက် ပါလာပြီးသားပဲ..."

ဗုဒ္ဓ၏ အလင်းရောင်များက ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျယ်သွားပြီး၊ ဗလာနတ္ထိ ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

တောင်ဘက်တွင်။

နေမင်း ဘိုးဘေး နတ်ဘုရား ၏ ရွှေရောင် ကျီးကန်း ပုံရိပ်ယောင်မှာ လုံးဝ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။

သို့သော် ထိုငြိမ်းသတ်သွားသော မီးခဲများထဲတွင်၊ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် တိုးညင်းသော အတွေးတစ်ခုက ခြံဝင်းလေးကို စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးထဲတွင် မည်သည့် နာကြည်းချက်မျှ၊ မည်သည့် လောဘမျှ မပါဝင်ပေ။

ဘာသာရေးဆန်လုနီးပါး... ပြင်းပြသော တောင့်တမှု တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။

"မူလဇာစ်မြစ် ရဲ့ ဖုန်မှုန့်... ပျက်သုဉ်းခြင်း တံခါးပေါက် ရဲ့ သော့..."

"နောက်တစ်ကြိမ်... နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်..."

"ငါ... သေချာပေါက်..."

သူ စကားဆုံးအောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းမူကား ထိုနေရာမှ နောက်ထပ် မည်သည့်အရာများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်မည် ဆိုသည်ကို သူ မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အရှေ့တောင် အရပ်။

ပရမ်းပတာ ကောင်းကင် နန်းတော် ၏ မြူခိုးများက ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေ၏။

ရွှမ်ဖင် တာအိုမိတ်ဆွေ ၏ မျက်နှာက မြူခိုးများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမြဲတမ်း နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်လေ့ရှိသော ထိုမျက်နှာပေါ်တွင် ယခုအခါ... ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"ထာဝရ ကျွန်ပြုခံရမှု... နဲ့တောင်မှ အဲဒါကို ငါ မရခဲ့ဘူး..."

သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက... တကယ်ကို... ထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုပဲ။"

မြူခိုးများ လွင့်ပျယ်သွားတော့သည်။

အချိန် အမာရွတ် ၏ မှုန်ဝါးဝါး လူပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်လေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။

မပျောက်ကွယ်မီ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင်၊ ထိုထပ်တူကျနေသော အတွေးများက စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည်:

"အချိန်ရဲ့ အစမှတ် နားမှာ... သက်သေ တစ်ယောက် လျော့သွားခဲ့ပြီ..."

"ဒါပေမယ့်... ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုတော့ ထပ်တိုးလာခဲ့ပြီ..."

မြေမြှုပ်သင်္ချိုင်း သခင် ၏ မီးခိုး-အဖြူရောင် ကျောက်ခေါင်းတိုင် က တိမ်တိုက်များထဲတွင် လွင့်မျောနေဆဲပင်။

ထိုနူးညံ့သော အကြည့်က လေဟာနယ် ကမ္ဘာ၏ အလွှာများကို ဖောက်ထွင်းကာ သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး အတွင်းရှိ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ဆီသို့ လျှောက်သွားနေသော ကောင်လေး အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

သူ ပြုံးလိုက်၏။

ထိုအပြုံးက မှုန်ဝါးလွန်းလှပြီး သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှုန်ဝါးလွန်းလှသည်။

သို့သော် ထိုအပြုံးထဲတွင် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မိတ်ဆွေငယ်..."

"မင်းရဲ့ ခရီးစဉ် က အခုမှ စတင်ရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။"

ကျောက်ခေါင်းတိုင် က လေဟာနယ် ကမ္ဘာထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး။

လီဖန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

အားရှီသည် နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေဆဲပင်။

စွမ်းအင်များနှင့် စည်းမျဉ်းများဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခုအခါ သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲလေးမှာ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် မှေးမှိန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ အသက်ရှင်နေသေး၏။

သို့မဟုတ် တိတိကျကျ ဆိုရလျှင်၊ ၎င်းက ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။

လီဖန်သည် ဖျာကြမ်းစွန်းတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူက လက်လှမ်းကာ အားရှီ၏ အေးစက်နေသော လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

သူတော်စင်အထွတ်အထိပ် အဆင့်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် အားရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဝင်သွားလေသည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းများက မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် ကုစားလာကြ၏။

မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲလေးက အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်လာ၏။

လီဖန်သည် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပို့လွှတ်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကာ၊ သူကိုယ်တိုင် ပုံသွင်းဖန်တီးထားခဲ့သော မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ပြတင်းပေါက်၏ အပြင်ဘက်တွင်၊ လရောင်သည် ရေပြင်အလား ကြည်လင်နေ၏။

အချိန်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

အချိန် မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည်ကို မသိရပေ—

အားရှီ၏ မျက်ခွံများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ထိုမျက်လုံးများက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာ၏။

သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲလေးက တစ်ဖန် ပြန်လည် တောက်လောင်လာသည်။

သူက လီဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီဖန်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

အားရှီက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံမှာ သံချေးတက်နေသော ဂီယာများ ပြန်လည် လည်ပတ်လာသကဲ့သို့ အက်ကွဲပြီး ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေသည်:

"သခင်..."

"ပေစာလိပ် ကို... ပြန်ယူလာနိုင်ခဲ့ရဲ့လား"

လီဖန် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူက အားရှီ၏ လက်ကို ဖွဖွလေးသာ ညှစ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းနေ၏:

"ငါ ပြန်ယူလာခဲ့ပြီ။"

"မင်း အရမ်းကို အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်။"

"နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"သေသေချာချာ အနားယူလိုက်ပါ။"

အားရှီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထို မည်းနက်သော ရွှေရောင် မျက်လုံးများက ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားတော့သည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံက ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

လီဖန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ၏ ထောင့်တစ်နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင်၊ စနစ်မှ အဝေးမှ မိတ္တူကူးထားသော ပေစာလိပ် ၏ ပုံရိပ်ယောင်က တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေ၏။

【 ယင်ကိုးသွယ် အကြောပိတ်ရောဂါ: မူလဇာစ်မြစ် များကို ခြေရာခံခြင်း 】

သူက လက်လှမ်းကာ ၎င်းကို ဖွဖွလေး ထိတွေ့လိုက်သည်။

ပေစာလိပ် ပွင့်လာ၏။

ရှေးဟောင်း တံဆိပ်တုံး စာလုံး များက တစ်ကြောင်းပြီး တစ်ကြောင်း မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူက ၎င်းကို စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ အောက်သို့ ဖတ်သွားလေသည်။

သုံးကြိမ်မြောက် ဖတ်ပြီးနောက်တွင် သူ နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားတော့သည်။

"သော့ပွင့်သွားတဲ့ နေ့ဟာ တာအို နိုးထလာမယ့် နေ့ပဲ" ဆိုသည့် မဟာသူတော်စင် ရွှမ်ထျန်း ၏ စကား၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို သူ ယခု နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ကံကြမ္မာကို နောက်ပြန်လှည့်ခြင်း ကိုးကြိမ်" ၏ အောင်မြင်နိုင်ခြေသည် အဘယ်ကြောင့် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း အောက်သာ ရှိနေရသည်ကို ယခု သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တာအို မျိုးစေ့ ၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ယခု သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

တောက်ပသော လမင်းကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အလွန် သတိထားမိရန် ခက်ခဲသော အပြုံးလေး တစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

"ငါ နားလည်ပြီ..."

"ဒီတော့၊ အစကတည်းက၊ ငါ့ရဲ့ အသက်က..."

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"'ရှင်သန်' ဖို့ အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။"

"အဲဒီအစား အဲဒါက— 'တာအို ကို ရယူဖို့' အတွက် အသုံးပြုတာကိုး။”

……………