အခန်း ၁၄၃

အခန်း ၁၄၃ ။ ။ ဧကရာဇ် အဆင့် - ပထမဆုံး တာအို ခြေရာ။

"ဒီပစ္စည်းက... ငါတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အသိုက်အဝန်းနဲ့ ရေစက် ပါနေတာပဲ..."

ပရမ်းပတာ ကောင်းကင် နန်းတော် ၏ မြူခိုးများက အပြင်းအထန် လည်ပတ်နေသည်။

မြူခိုးများ ထဲမှ ရွှမ်ဖင် တာအိုမိတ်ဆွေ ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ရောနှောနေသည်:

"ပျက်သုဉ်းခြင်း ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ... ငါတောင် အလွယ်တကူ ခြေမချရဲတဲ့ နေရာတွေ..."

"လေလံရုံ မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကျန်နေသေးတာလဲ..."

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်း။

မြေမြှုပ်သင်္ချိုင်း သခင် ၏ ကျောက်ခေါင်းတိုင် ပုံရိပ်ယောင်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

ထိုနူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်သော အကြည့်က လေဟာနယ် ကမ္ဘာ၏ အလွှာများကို ဖောက်ထွင်းကာ ထိုကြေညာချက် စာကြောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်၏။

"ဧကရာဇ် တစ်ဝက် က တာအို ဟောကြားတယ်..."

"မိတ်ဆွေငယ်၊ မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ရက်ရောတဲ့ လက်ဆောင် တစ်ခုကို ပေးလိုက်တာလဲ..."

"ငါတောင်မှ... သွေးဆောင်ခံလိုက်ရပြီ။"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

ကျောက်ခေါင်းတိုင် က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ဤလောက ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားတော့၏။

"ငါးရက် အကြာမှာ..."

"ငါ... ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ရမယ်။"

ရက်သုံးဆယ်မြောက် နေ့။

ဇီ နာရီ မတိုင်မီ တစ်နာရီ အလို။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး။

အားရှီ သည် လေလံစင်မြင့် ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

သူ၏ နောက် ပေသုံးဆယ် အကွာတွင်၊ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ တံခါးက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားဆဲပင်။

သို့သော် တံခါး အက်ကွဲကြောင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော ပရမ်းပတာ အလင်းရောင်များက ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို တောက်ပနေသည်။

တာအိုသီးပွင့် ဖွဲ့စည်းခြင်း က ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

အားရှီ နောက်လှည့် မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူက လေလံတူ ကိုသာ ကိုင်ထားပြီး၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည့် ကောင်းကင်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ မဟာ သူတော်စင် အဆင့် ၏ တာအို အတွေးများ စတင် စုဝေးလာကြ၏။

ဇီဝေ ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ၊ မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင်၊ နေမင်း ဘိုးဘေး နတ်ဘုရား၊ မဟာနေမင်း တထာဂတ လူဝင်စား၊ ရွှမ်ဖင် တာအိုမိတ်ဆွေ၊ ထို ရှေးဟောင်း အကြွင်းအကျန်၊ ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက်…

အခြားသူတွေလည်း ရှိသေးတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်ကထက် ပိုများတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်ကထက် ပိုသန်မာတယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်ကထက် ပိုရူးသွပ်နေကြတယ်…

သူတို့ အားလုံး စောင့်နေကြတယ်။

ဇီ နာရီ ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေကြတယ်။

အဲဒီ လေလံပစ္စည်း ခုနစ်ခု တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေကြတယ်။

သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေ ထဲမှာ ရေးထိုးခံရဖို့ သေချာနေတဲ့ လေလံပွဲ က စတင်တော့မယ်။

အားရှီ က ထိုအတွေးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲများက ဖြည်းညင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်၏။

အသံက အပြာရောင် ကျောက်ဆောင်များကို ဖြတ်သန်း စီးဆင်းသွားသော တောင်ကျစမ်းရေ တစ်ခုလို နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်နေသည်:

"စနစ်"

【 ရှိပါတယ်။ 】

"ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါ။"

【 ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ။ မဟာ ဒေသကြီး ငါးခု ရှိ နေရာ ၆၄၁ ခုကို လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်း တွင် နေရာသစ် ၇ ခု၊ နှင့် ကောင်းကင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံ တွင် နေရာသစ် ၂၃ ခု ကို ထပ်မံ ပေါင်းထည့်ထားပါသည်။ 】

"စည်းမျဉ်း အကာအကွယ် ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါ"

【 စည်းမျဉ်း အကာအကွယ် ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ။ လက်ရှိ နယ်မြေ ၏ ကြံ့ခိုင်မှု: မဟာ သူတော်စင် အထွတ်အထိပ် အဆင့်။ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အောက်ရှိ မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှု များကို မဆို အသက်သုံးရာ ရှူစာ တိုင်တိုင် ခံနိုင်ရည် ရှိပါသည်။ 】

အားရှီ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ထဲရှိ လေလံတူ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို လေလံတူ က အေးစက်နေဆဲပင်။

သို့သော် ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်က ကျောက်ဆောင် တစ်ခုလို ခိုင်မာနေ၏။

သူ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ ပြည့်ကျပ်နေသော မဟာ သူတော်စင်များ၏ အတွေးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သော၊ သခင် ၏ တာအို လမ်းကြောင်း ကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့်... အဆုံးစွန် ပွဲတော်ကြီး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဇီ နာရီ နီးကပ်လာပြီ။

ဇီ နာရီ။

နောက်ဆုံး နေရောင်ခြည် တစ်မျှင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ထျန်းဖုန်းမြို့ တစ်မြို့လုံး၊ ထို့ပြင် အရှေ့ပိုင်း တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးသည်၊ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရသည်။

အဲဒါက သာမန် တိတ်ဆိတ်မှု မျိုး မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါက ဘီလီယံချီတဲ့ သက်ရှိတွေ အသက်ရှူအောင့်ထားပြီး၊ ရေတွက်လို့ မရနိုင်တဲ့ အစွမ်းထက် တည်ရှိမှုတွေက သူတို့ရဲ့ ချီအငွေ့အသက် တွေကို ဖုံးကွယ်ထားကာ၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်း တွေတောင် အေးခဲသွားသလို ဖြစ်နေတဲ့— အကြွင်းမဲ့ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ပဲ။

သစ်ရွက်ခြောက်လမ်းကြား ခြံဝင်းလေး ၏ အထက်တွင်၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် နယ်မြေ အလင်းအမြှေးပါးက ရုတ်တရက် လင်းလက်လာ၏။

ထိုအလင်းရောင်က ယခင် အကြိမ်များ အားလုံးထက် ပိုမို တောက်ပပြီး၊ ပိုမို နက်ရှိုင်းသည်။

အလင်းအမြှေးပါး ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော တာအို ပုံစံများက အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ ရွှေနဂါးငယ်လေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ကောင်းကင်ယံတွင် ကူးခတ်၊ ရစ်ပတ်ကာ ရောယှက်နေကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ဧရာမ အလင်းတိုင်ကြီး တစ်တိုင် အဖြစ် စုစည်းသွားကြသည်။

အလင်းတိုင် ၏ ထိပ်ပိုင်းက၊ အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော လေဟာနယ် ကမ္ဘာ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

အလင်းတိုင် ၏ အောက်ခြေက၊ ထိုခြံဝင်းငယ်လေး နှင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။

ထို နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေး ထဲရှိ လေလံစင်မြင့် နှင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ မီးခိုး-အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်လေး နှင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။

အားရှီ။

သူက လေလံတူ ကို ကိုင်ကာ လေလံစင်မြင့် ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ရှိ ချီအငွေ့အသက်များက စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့်တွင်သာ ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် ထိုမျက်လုံးများက

သူငယ်အိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်၊ မည်းနက်သော ရွှေရောင် မီးခဲများက ဤအခိုက်အတန့်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသည်။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ ထို မဟာ သူတော်စင် အဆင့် ၏ အတွေးများက စည်းမျဉ်း များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခု အဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဇီဝေ ဧကရာဇ် စိတ်ဆန္ဒ ၏ သရဖူနှင့် ပုလဲလိုက်ကာ နောက်ကွယ်ရှိ ဧကရာဇ် ပုံရိပ်က၊ အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ သူ၏ ပတ်လည်တွင် ခရမ်းရောင် ချီအငွေ့အသက်များ ရစ်ဝဲနေကာ၊ ရှေးဟောင်း ကောင်းကင် ဧကရာဇ် တစ်ပါးက သေမျိုး လောကကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေသကဲ့သို့ ပင်။

မဟာ ထိုက်ယင် အရှင်သခင် ၏ ကျောချမ်းဖွယ် ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးကြီးက၊ မြောက်ဘက် ကောင်းကင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ သူမ၏ အေးစက်စက် အကြည့်က လေဟာနယ် ကမ္ဘာ ကို ဖောက်ထွင်းကာ ထိုခြံဝင်းငယ်လေး ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

နေမင်း ဘိုးဘေး နတ်ဘုရား ၏ ရွှေရောင် ကျီးကန်း ပုံရိပ်ယောင်က၊ တောင်ဘက် ကောင်းကင်တွင် နေရာယူထားပြီး၊ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက ကောင်းကင် တစ်ဝက်ကို ရွှေနီရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသော်လည်း၊ နယ်မြေ ၏ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် မရဲဝံ့ကြပေ။

မဟာနေမင်း တထာဂတ လူဝင်စား ၏ ဗုဒ္ဓ အလင်းရောင်များက၊ အနောက်ဘက် ကောင်းကင် တစ်ခွင်ကို လင်းလက်စေပြီး၊ ကရုဏာများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော် ၏ ပုံရိပ်ယောင် ထဲတွင်၊ ဤအခိုက်အတန့်၌ ရှားရှားပါးပါး လေးနက်မှု တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရွှမ်ဖင် တာအိုမိတ်ဆွေ ၏ ပရမ်းပတာ မြူခိုးများက၊ ကောင်းကင်ယံ အလယ်တည့်တည့်တွင် လည်ပတ်နေပြီး၊ မြူခိုးများ ထဲတွင် မီး၊ မြေကြီး၊ လေ နှင့် ရေ တို့က အဆက်မပြတ် ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေကာ၊ ကမ္ဘာကြီး ဖန်တီးခြင်းကို ပြန်လည် ပုံဖော်နေသကဲ့သို့ ပင်။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ၏ အတွေးက၊ ပိုမို မြင့်မားသော နေရာတွင် လွင့်မျောနေပြီး၊ သူ၏ ပတ်လည်တွင် မည်သည့် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်မျှ မရှိဘဲ၊ တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေရုံဖြင့်၊ မဟာ သူတော်စင် အားလုံးကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေသည်။

ထို့ပြင် ထို ရှေးဟောင်း အကြွင်းအကျန်၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစွန်း မှ တစ်ခါမှ ထွက်မပေါ်ဖူးသော တည်ရှိမှု အချို့၊ ပူလောင်သော၊ အေးစက်သော၊ ရှေးကျသော၊ သို့မဟုတ် ဆန်းကြယ်သော ထိုအတွေးများ အားလုံး…

ပြီးတော့——

ထို အကဲခတ်၍ မရနိုင်သော အမြင့်ပေ ဆီမှ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ ဆီမှ။

မဟာ သူတော်စင် အားလုံးကို ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ထို မှုန်ဝါးသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ၏ အကြည့် နှစ်ခု။

သူတို့ အားလုံး ရောက်လာကြပြီ။

လူတိုင်း စောင့်နေကြတယ်။

ပထမဆုံး လေလံပစ္စည်း ထွက်ပေါ်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေကြတယ်။

သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေ ထဲမှာ ရေးထိုးခံရဖို့ သေချာနေတဲ့ လေလံပွဲ က စတင်တော့မယ်။

အားရှီ က သူတို့ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်မနေစေခဲ့ပါဘူး။

သူက လေလံတူ ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒေါင်—"

ရိုးရှင်းပြီး ခြောက်ကပ်နေသော၊ ခေတ်ကာလ အစကတည်းက မြည်ဟည်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး တစ်ခုက၊ လေဟာနယ် ကမ္ဘာကို ထိုးဖောက်ကာ၊ စည်းမျဉ်း များကို ထိုးဖောက်ကာ၊ အတားအဆီး အားလုံးကို ထိုးဖောက်ကာ၊ သက်ရှိတိုင်း၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုခေါင်းလောင်းသံ ထဲတွင် ပါဝင်နေသော စည်းမျဉ်း စွမ်းအား က ယခင် အကြိမ်များ အားလုံးထက် ပိုမို အားကောင်းနေသည်။

အဲဒါ လီဖန် တံခါးပိတ် မကျင့်ကြံမီ အားရှီ အတွက် သီးသန့် ချန်ရစ်ပေးခဲ့တဲ့— နောက်ဆုံး အာမခံချက် ပဲ။

ခေါင်းလောင်းသံ၏ ပဲ့တင်သံများက ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျယ်သွားသည်။

အားရှီ စကားပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံက နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ မဟာ သူတော်စင် ပင်လျှင် လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်သော ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ၊ ဒသမအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ။"

"'ပျက်သုဉ်းခြင်းသို့ ပြန်သွားခြင်း' အထူး အစီအစဉ်။"

"အခု၊ စတင်ပါပြီ။"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ပထမဆုံး လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်း—"

သူက လက်မြှောက်ကာ လေလံစင်မြင့် ပေါ်ရှိ ပရမ်းပတာ အရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော ပထမဆုံး ခုံ ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက သူ၏ လက်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားပြီး အလင်းတန်း စက်လုံးလေး ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြ၏။

မဟာ သူတော်စင်များ အသက်ရှူအောင့်ထားကြသည်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက်များ အာရုံစိုက်လာကြသည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အကြည့်က ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလာသည်။

သန်းချီသော ပရိသတ်များက သူတို့၏ ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် များကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများက လည်ချောင်းထဲ ရောက်လာမတတ် မြန်ဆန်နေကြသည်။

ပရမ်းပတာ အလင်းရောင် က ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ခုံပေါ်တွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်။

ကျောက်စိမ်း စာလိပ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။

သာမန်လို့ ထင်ရပြီး၊ အနည်းငယ် အိုမင်း ဟောင်းနွမ်းနေပုံရတဲ့ ကျောက်စိမ်း စာလိပ် တစ်ခု။

သို့သော် ကျောက်စိမ်း စာလိပ် ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်—

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ မဟာ သူတော်စင် အားလုံး၏ အတွေးများက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားကြသည်။

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ၏ အတွေးက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထိုးတက်လာ၏။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် နှစ်ပါး၏ အကြည့်များ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အေးခဲသွားကြသည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အကြည့် က ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် လှိုင်းထသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသလာသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့

ကျောက်စိမ်း စာလိပ် ပေါ်တွင် စာတစ်ကြောင်းတည်းသာ ရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သက်ရှိတိုင်း၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ရိုးရှင်းလွန်းလှသော စာတစ်ကြောင်း:

【 ဧကရာဇ် အဆင့် · ပထမဆုံး တာအို ခြေရာ 】

ဧကရာဇ် အဆင့်။

မဟာ ဧကရာဇ်။

အဲဒါက ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ထက် မြင့်တယ်၊ မဟာ သူတော်စင် ထက် မြင့်တယ်၊ ဒီလောကကြီးမှာ ရှိတဲ့ တည်ရှိမှု အားလုံးထက် မြင့်တယ်— အဆုံးစွန် အဆင့်ပဲ။

အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီတွေ၊ ပုံပြင်တွေထဲမှာပဲ တည်ရှိတဲ့ အဆင့်အတန်းပဲ။

အဲဒါက ကျင့်ကြံသူ အားလုံး သူတို့ တစ်သက်တာလုံး၊ ဘဝပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင်၊ ခေတ်ကာလပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် အချိန်ပေးခဲ့ရင်တောင်မှ မော့ကြည့်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့—

လောကတစ်သောင်း လေလံရုံ က "ဧကရာဇ် အဆင့်" ရဲ့ ခြေရာကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီ။

…………