အခန်း ၁၄၇

အခန်း ၁၄၇ ။ ။ တတိယမြောက် လေလံပစ္စည်း

စစ်မှန်တဲ့ ကောင်းကင် တာအို ကို လုယူဖို့လား။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက်၏ တာအို အတွေးများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

၎င်းက အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အချိန်အကြာကြီး နေပြီးနောက်။

ထို့နောက်–

၎င်းက ရှုပ်ထွေးသော သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်၏။

၎င်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

သူ မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ဘူး။

သူတို့ ဆက်ပြီး မယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့လို့။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ ဆိုတာ သူ ဘယ်တော့မှ မရောက်ရှိနိုင်တဲ့ တည်ရှိမှု တစ်ခုပဲ။

အားရှီ လေလံတူ ကို ကိုင်ထားသော လက်က အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သို့သော် သူ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။

"ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်း၊ အပြင် ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း စမ်းရေတွင်း ၏ တိကျတဲ့ သြဒိနိတ် တွေ၊ အပြင် ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အစောင့်အရှောက်—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ပထမအကြိမ်။"

"ဒုတိယအကြိမ်။"

"တတိယအကြိမ်။"

လေလံတူ ကျဆင်းသွားသည်။

"ရောင်းချပြီးစီးပါပြီ။"

ဒုတိယမြောက် လေလံပစ္စည်း ဖြစ်သော "ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း အတွက် အခွင့်အရေး ရဲ့ အရိပ်အယောင်လေး" ကို၊ ဆယ်သန်းချီသော ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ တည်ရှိမှု ပေးအပ်သည့် အဆုံးစွန် အပေါင်ခံပစ္စည်း နှစ်ခု ဖြင့် အောင်မြင်စွာ ရောင်းချပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းက ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အမည်မသိ တည်ရှိမှု ကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အရောင်မရှိ၊ ပုံသဏ္ဍာန် မရှိသော်လည်း အရာအားလုံး ပါဝင်နေသော ထိုအလင်းရောင်က၊ မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းလေး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ မဟာ သူတော်စင် အားလုံး၏ အတွေးများက အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ချီအငွေ့အသက် ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်ဆီသို့ သူတို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှုများ မရှိတော့ပေ။

ထိုအစား... ဘာသာရေးဆန်လုနီးပါး ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှု မျိုး ဖြစ်လာသည်။

အဲဒါ နတ်ဘုရားတွေကို မော့ကြည့်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် လေးတွေရဲ့ ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှုမျိုးပဲ။

အဲဒါ ကောင်းကင်ဘုံ ကို ဒူးထောက်နေတဲ့ သေမျိုးတွေရဲ့ ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှုမျိုးပဲ။

အဲဒါ တာအို ခရီးစဉ် ရဲ့ အဆုံးသတ် ကို ရောက်နေတဲ့ သူတွေက ထာဝရ အလင်းရောင် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကြည်ညိုဆည်းကပ်မှုမျိုးပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့–

သူတို့ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့လိုက်ရတာက လေလံပွဲ တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါ အံ့ဖွယ် အဖြစ်အပျက် တစ်ခုပဲ။

အဲဒါက ပျက်သုဉ်းခြင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ၊ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး သူတို့ကို အမှန်တရား တစ်ခု ပြသလိုက်တာပဲ—

ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း ဆိုတာ တကယ် ရှိတယ်။

အဲဒီ စမ်းရေတွင်း ဆိုတာ တကယ် ရှိတယ်။

အဲဒီ လမ်းကြောင်း ဆိုတာ တကယ် ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့်…

သူတို့ မရောက်နိုင်ဘူး ဆိုတာပဲ။

ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ရှေ့တွင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ မဟာ ဒေသကြီး ငါးခု အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော ရုပ်လုံးဖော်ပြသမှု မျက်နှာပြင် ၆၄၁ ခု ၏ ရှေ့တွင်။

ဘီလီယံချီသော သက်ရှိများမှာ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့က အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်ရှိ ကိုယ်စားလှယ်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်ရင်း ထိုင်သူထိုင်၊ ဒူးထောက်သူထောက် လဲလျောင်းသူက လဲလျောင်းနေကြသည်။

အဲဒီ ကိုယ်စားလှယ် က ယခုလေးတင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်း တန်ဖိုးရှိတဲ့ လေလံပွဲ တစ်ခုကို ဦးဆောင် ကျင်းပခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကိုယ်စားလှယ် က ယခုလေးတင် မဟာ သူတော်စင် တွေကို ရူးသွပ်သွားစေပြီး၊ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေကာ၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းကို မျက်လွှာချသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီ ကိုယ်စားလှယ် က ယခုလေးတင် အရာတစ်ခုကို လေလံတင် ရောင်းချခဲ့တယ်— ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်းကိုလေ။

ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း။

အဲဒါ သူတို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲတဲ့ စကားလုံးတွေပဲ။

အဲဒါ သူတို့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေထဲမှာတောင် မစဉ်းစားရဲလောက်အောင် မြင့်မြတ်တဲ့ သဘောတရား တစ်ခုပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့—

အဲဒီ သဘောတရား က၊ သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင်၊ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်း ဆိုတဲ့ အံ့မခန်း စျေးနှုန်း နဲ့ လေလံတင် ရောင်းချခံလိုက်ရပြီ။

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တယ်။

သူရဲ့ ရယ်မောသံက ခြောက်ကပ်ပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတယ်။ ဖားသူငယ် တစ်ကောင်က နောက်ဆုံးတော့ တွင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေရှိလဲ ဆိုတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုးပဲ။

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်တယ်။

သူတို့က ရင်ထဲက လာတဲ့အထိ ငိုတယ်၊ အသည်းနှလုံးတွေ ကွဲအက်သွားမတတ် ငိုတယ်၊ သူတို့ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ဗလာနတ္ထိ ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေလို ငိုကြွေးတယ်။

အများစုကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်း ထိုင်နေကြတယ်။

အလင်းမျက်နှာပြင် ကို ကြည့်နေကြတယ်။

ကိုယ်စားလှယ် ကို ကြည့်နေကြတယ်။

လေလံစင်မြင့် ပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး၊ ချီအငွေ့အသက်က စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် သာ ရှိပေမယ့်၊ ကောင်းကင်ဘုံ တွေကို ဦးညွှတ်သွားစေတဲ့ အဲဒီ မီးခိုး-အပြာရောင် ပုံရိပ်လေး ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြတယ်။

ထို့နောက်–

သူတို့ နောက်ကနေ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

အဲဒါ စုဝမ်ကျင်း ပဲ။

တစ်ချိန်က အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင်ဒေသ မှာ လွှမ်းမိုးခဲ့တဲ့ ရတနာတစ်သောင်း မျှော်စင် ရဲ့ ပိုင်ရှင်ဟောင်း။

သူ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားပြီ။

ဒါပေမယ့် သူ ရူးသွပ်သွားတဲ့ ပုံစံက အရမ်း တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်။

သူက အလင်းမျက်နှာပြင် ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး၊ သူ့ဘာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတယ်:

"ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း... ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း..."

"ငါ... ငါ အရင်က... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးပြီး... မသေနိုင်တဲ့ အသက်ကို ဝယ်ဖို့ တွေးခဲ့ဖူးတယ်..."

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆိုတာ ဘာလဲ..."

"ငါ့ တစ်သက်တာ စုဆောင်းထားမှု တွေက... လေလံပွဲ ထဲက အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေး တစ်ခုတောင် မရှိဘူးပဲ..."

"ငါ... ငါက ဘာ ရတနာတစ်သောင်း မျှော်စင် ရဲ့ သခင် လဲ..."

သူ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်တယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်တယ်။

အဲဒီမျက်လုံးတွေ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ပြန်မပွင့်လာတော့ဘူး။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓ နိုင်ငံတော်။

အဲဒီ ဘုရားကျောင်းငယ်လေး ရှေ့မှာ။

ရဟန်းတော် ဒါဇင်ချီက တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေတုန်းပဲ။

ဒါပေမယ့် ဒီအခိုက်အတန့်မှာ၊ လူခုနစ်ယောက် က အသက်ရှူ ရပ်သွားခဲ့ပြီ။

"ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း အတွက် အခွင့်အရေး" ရဲ့ ရိုက်ခတ်မှု ရှေ့မှာ သူတို့ရဲ့ တာအို နှလုံးသား တွေ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီ။

ဘုန်းတော်ကြီး က သေဆုံးသွားတဲ့ တပည့်တွေကို ကြည့်ပြီး၊ သူရဲ့ မှုန်ဝါးနေတဲ့ မျက်လုံးအိုကြီးတွေကနေ ကြည်လင်တဲ့ မျက်ရည် နှစ်ကြောင်း စီးကျလာတယ်။

ဒါပေမယ့် သူ ဝမ်းမနည်းပါဘူး။

သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရုံပါပဲ:

"မနက်ခင်းမှာ တာအိုကို ကြားရရင်၊ ညနေခင်းမှာ ကျေနပ်စွာ သေဆုံးနိုင်ပြီ..."

"သူတို့... သူတို့ အနံ့ခံမိသွားပြီ..."

"သူတို့... တန်သွားပြီ..."

တောင်ပိုင်း လီ မီးတောက် နယ်မြေ။

အဲဒီ မီးတောင် ခြေရင်းမှာ။

အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ ရာချီတဲ့ အထဲက တစ်ဝက်လောက်က မြေကြီးပေါ်မှာ ခွေခွေလေး လဲကျနေပြီး၊ အသက်ရှူသံတွေက အားနည်းနေတယ်။

သူတို့ရဲ့ တာအို နှလုံးသားက ပြိုကွဲမသွားပေမယ့်၊ အက်ကွဲကြောင်းတွေ အများကြီး ဖြစ်နေပြီ။

တစ်ယောက်က အလင်းမျက်နှာပြင် ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတယ်၊ "ငါ... ငါ ကျင့်ကြံလာတာ နှစ်သုံးရာ ရှိပြီ... စစ်မှန်သောရုပ်သွင် အဆင့် က အထွတ်အထိပ် ပဲ လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ..."

"အဲဒီတော့... အဲဒီတော့ ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း ဆိုတာ... ရှိနေသေးတာပဲ..."

"ဘာ... ငါက ဘာလဲ..."

မြောက်ပိုင်း ပေမင် နှင်းပြင်။

အဲဒီ ရေခဲဂူ အတွင်းမှာ။

ထိုက်ယင် မျိုးနွယ်စု မှ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူ အချို့က သတိလစ်မေ့မြော နေကြပြီ။

သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် က "ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း အတွက် အခွင့်အရေး" ရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘူး။

သတိလစ်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင်မှ၊ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက အပြင်းအထန် တုန်ယင်နေတုန်းပဲ။

အရှေ့ဘက် ပင်လယ် ကမ်းရိုးတန်း။

အဲဒီ တံငါရွာလေး မှာ။

တံငါသည် အဘိုးကြီး အချို့က ကျောက်ဆောင်များ ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြတုန်းပဲ။

ဒါပေမယ့် သူတို့ သေဆုံးသွားကြပြီ။

အေးချမ်းစွာ သေဆုံးသွားကြတာပါ။

သူတို့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ မှုန်ဝါးဝါး အပြုံးလေး တစ်ခု ကျန်ရစ်နေသေးတယ်။

"ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း" ဆိုတာ ဘာလဲ သူတို့ နားမလည်ကြဘူး။

ဒါပေမယ့် အဲဒီ အလင်းမျက်နှာပြင် ပေါ်က မြင်ကွင်းတွေကိုတော့ သူတို့ နားလည်နိုင်ကြတယ်။

အရာအားလုံးကို ကျော်လွန်နေတဲ့ အဲဒီ အလင်းရောင် ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရတယ်။

သူတို့ ဘဝ ရှင်သန်ရကျိုး နပ်သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

လေလံစင်မြင့် ပေါ်တွင်။

အားရှီ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

ဒုတိယမြောက် ပစ္စည်း ရောင်းချပြီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ တာအို လှိုင်းဂယက် ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုက စကြဝဠာ တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း အတွင်းရှိ လီဖန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်လာသည်။

ထို ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်း ထဲတွင် ပါဝင်နေသော တာအို ချီအငွေ့အသက်များ။

ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက် နှစ်ပါး ဆင်းသက်လာမှုမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော စည်းမျဉ်းများ၏ လွှမ်းမိုးမှုများ။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အကြောင်းတရား အမှတ်အသား။

မဟာ သူတော်စင် များ၏ ရူးသွပ်သော လေလံဆွဲပွဲ အတွင်း ရောယှက်သွားခဲ့သော တာအို အပိုင်းအစများ။

ဤအရာ အားလုံးက၊ ကမ္ဘာဦး အစက ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုလို၊ ဒန်တျန် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၊ မှည့်လာပြီ ဖြစ်သော သူ၏ သီးပွင့် ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးဝင်သွားကြသည်။

ထို သီးပွင့် သည် ယခုအခါ ဖွဲ့စည်းနေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းက ပေါက်ကွဲနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အရောင်ကိုးမျိုး ပါဝင်သော အလင်းကွင်းများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

သူတော်စင် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် အဆင့်တက်ရန် အတားအဆီး ဆိုသည်မှာ၊ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော ဤတာအို လှိုင်းဂယက် ရေစီးကြောင်းကြီး၏ ရှေ့တွင် စက္ကူလို ပါးလွှာနေသည်။

"ဘုန်း--"

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး မြေကြီး တုန်ဟည်းသွားလောက်သည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုက ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း အတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

မဟာ သူတော်စင် အဆင့် ၁။

အဆင့် ၂

အဆင့် ၃

…

မဟာ သူတော်စင် အဆင့် ၇

အဆင့် ၈

အဆင့် ၉

ဧကရာဇ် တစ်ဝက် အဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် မဟာ သူတော်စင် အဆင့် ၉ ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ တောက်လျှောက် ထိုးတက်သွားပြီးမှသာ—

ရူးသွပ်စွာ မြင့်တက်နေသော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် က နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ တံခါးက တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားဆဲပင်။

သို့သော် တံခါး အက်ကွဲကြောင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်များက ပရမ်းပတာ မဟုတ်တော့ပေ။

ထိုအစား၊ အရောင်ကိုးမျိုး ပါဝင်သော အလင်းရောင် ဖြစ်နေပြီ။

အရောင်ကိုးမျိုး ပါဝင်သော အလင်းရောင်။

အဲဒါ မဟာ သူတော်စင် အထွတ်အထိပ် ရဲ့ အမှတ်အသား ပဲ။

အဲဒါ သူ ဧကရာဇ် တစ်ဝက် ဖြစ်လာဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ် ဆိုတဲ့ လက္ခဏာ ပဲ။

အားရှီ နောက်လှည့် မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူက ကောင်းကင်ကြီးကို၊ ကျန်ရစ်နေသော မဟာ သူတော်စင် များ၏ အတွေးများကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်:

"ဒုတိယမြောက် ပစ္စည်း ရောင်းချပြီးသွားပါပြီ။"

"အခု—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"တတိယမြောက် ပစ္စည်း။"

သူ၏ လက်က တတိယမြောက် ခုံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်သွားသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ မဟာ သူတော်စင် အားလုံး၏ အတွေးများက နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ကြသည်။

ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော ထို ဧကရာဇ် တစ်ဝက်များ၏ အကြည့်များက နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်လာကြသည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း ၏ အကြည့် က သူ့အပေါ် ကျရောက်လာပြီး၊ ၎င်းက နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

တတိယမြောက် ပစ္စည်းက ဘာဖြစ်မလဲ။

ဧကရာဇ် ၏ အမှတ်အသား ထက် ပိုပြီး အံ့မခန်း ဖြစ်မလား။

ထာဝရ ရှင်သန်ခြင်း ထက် ပိုပြီး ရူးသွပ်စရာ ကောင်းမလား။

အားရှီ ၏ လက်က ပရမ်းပတာ အလင်းရောင် ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ချက်ချင်း မလှန်လိုက်ပေ။

သူ ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရူးသွပ်စွာ လှိုင်းထနေသော မဟာ သူတော်စင် ၏ အတွေးများကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ခေါင်းများကို နောက်တစ်ကြိမ် ငုံ့သွားစေသော ဧကရာဇ် တစ်ဝက် နှစ်ပါးကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလာသော ပျက်သုဉ်းခြင်း ကို ကျော်ဖြတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ စကားပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အသံက နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန်သံကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်သည့် အလေးချိန် တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"တတိယမြောက် ပစ္စည်း—"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းက ပျက်သုဉ်းခြင်းမှာ မရှိပါဘူး။"

"အချိန် ရေစီးကြောင်း ထဲမှာလည်း မရှိပါဘူး။"

"လူသိများတဲ့ ဘယ်အတိုင်းအတာ ထဲမှာမှလည်း မရှိပါဘူး။"

၎င်းက—

သူ၏ လက်က ပရမ်းပတာ အလင်းရောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"—ဒီလောကကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ လာတာပါ။”

…………