အခန်း ၄၀၂
Vol. 41 Ch. 402
အခန်း (၄၀၂) ဆုံတွေ့ခြင်း
ချန်ချင်း၊ လင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများ ခြံရံလျက် ရင်းကျန့်နှင့် သူ၏အဖွဲ့က ပထမတန်းစား ရထားတွဲဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
သူတို့၏ ပေါ်ထွက်လာမှုက မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်စက်ကွင်းတစ်ခုအလား ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ရထားတွဲထဲရှိ ခရီးသည်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်လေသည်။
ရင်းကျန့်က အနက်ရောင် သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သရဖူကို ဆောင်းထားခြင်း မရှိသော်ငြားလည်း ကမ္ဘာလောကကြီးကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိုးစံလာခဲ့သည့် သူ၏ ဧကရာဇ်အငွေ့အသက်နှင့် ကြီးမြတ်မှုတို့ကိုကား ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။ သူက ရထားတွဲအတွင်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လူအများကို မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သည့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရစေသည်။
စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်နှင့် အခြားသော ဝါရင့်စစ်သူကြီးများက အရပ်မောင်းကောင်းကာ တောင့်တင်းခိုင်မာကြပြီး စူးရှထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းပြီး ခန့်ညားလှသော စစ်သွေးစစ်မန် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြ၏။
သခင်လေး ဖူဆုက ကျောက်စိမ်းတစ်ပွင့်ပမာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး မင်းသားကောင်းက မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးဂုဏ်ရှိန် ပါရှိလေသည်။ လီစစ်နှင့် ဖုန်းကျဲ့တို့ကဲ့သို့သော နန်းတွင်းအမတ်များကလည်း အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ပညာရှိတစ်ဦး၏ ကျက်သရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏...
ဤလူများထဲမှ တစ်ယောက်ချင်းစီကပင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ အားလုံးစုရုံးရောက်ရှိလာချိန်တွင်တော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။
သူတို့က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပေါ်လာပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်လှမ်းလာကြရာ ဤနေရာနှင့် သဟဇာတဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်မှ ရှေးခေတ်လူများဖြစ်ကြောင်း မည်သူကမျှ ခန့်မှန်းမိမည် မဟုတ်ပေ။
ရထားတွဲအတွင်း၌ တီးတိုးပြောဆိုသံများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခရီးသည်များက သိချင်စိတ်နှင့် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။
"ဝါး... ဒီလူတွေက ကော့စ်ပလေးတွေ ဝတ်လာကြတာလား။ သူတို့ဝတ်စုံတွေက တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ...."
"ဟိုအဝတ်အစားရဲ့ အသားနဲ့ ပန်းထိုးထားတာကို ကြည့်လိုက်ဦး... အရည်အသွေးက တကယ်ကောင်းတာ....ဈေးမပေါနိုင်ဘူး"
"အလယ်က အနက်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူက တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှတယ်။ သူ့ဘေးနားက သက်တော်စောင့်ပုံစံပေါက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကလည်း တကယ့်ကို ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အပြည့်ပဲဟ..."
"သရုပ်ဆောင်နေတာနဲ့ မတူဘူး... သူတို့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ ဟန်ပန်က အငြိမ်းစား ယူထားတဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် ဩဇာကြီးမားတဲ့ ဆွေကြီးမျိုးကြီးတွေထဲက လူတွေနဲ့ ပိုတူနေတယ်.."
"အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူငယ်လေးက အရမ်းချောတာပဲ.... နူးညံ့ပြီး ယဉ်ကျေးတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ရနေတယ်နော်..."
ချောင်ဝမ်ပေါ်၊ ကျန်းခိုင်၊ ဖုန်းရီမင်နှင့် ကန်ချန်တို့က ဝူကျဲ ပြင်ဆင်ထားသည့် အံ့အားသင့်စရာအကြောင်းကို စကားစမြည်ပြောနေကြစဉ် ရှေ့ဘက်မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေသော အသံများနှင့် ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် လမ်းလျှောက်ရာလမ်းဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ကျန်းခိုင်က အသံလာရာဆီသို့ မသိမသာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူဟာ နေရာမှာပင် လုံးဝ အေးခဲသွားပြီး မျက်လုံးအိမ်များက အပ်ပေါက်အရွယ်ခန့်အထိ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းဖြင့် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြည့် ဖုံးလွှမ်းသွားချေသည်။
သူက မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် အမြင်မှားနေခြင်းများလားဟု တွေးကာ မျက်လုံးများကို အားရပါးရ ပွတ်သပ်လိုက်၏။
ကျန်းခိုင်၏ အသံများက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး ရင်းကျန့်ရှိရာဘက်သို့ တုန်ရီနေသည့် လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြကာ "ငါ... ငါ အစ်ကိုကြီးကျန့်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ..."
"ဖွီးးး... "
ချောင်ဝမ်ပေါ်မှာ သောက်လက်စ ရေများကိုပင် ပန်းထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းခိုင်အား စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား ကျန်းခိုင်... မင်း အစ်ကိုကြီးကျန့်ကို လွမ်းလွန်းလို့ ရူးသွားပြီထင်တယ်..."
ကန်ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို ခပ်ဖွဖွ ထိုးလိုက်သည်။ "မင်းကတော့လေ... ငါတို့ကို လာမနောက်နဲ့.... ငါတို့က အညာခံမယ့်သူတွေ မဟုတ်ဘူး..."
ဖုန်းရီမင်က သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် "မျက်စိဆရာဝန်နဲ့ ပြဖို့ ရက်ချိန်းယူပေးရဦးမလား...."
သူတို့သုံးယောက်က သူ့ကို လုံးဝမယုံကြည်ကြသည့်အပြင် လှောင်ပြောင်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းခိုင်မှာ ပြောစရာစကားရှာမရတော့ဘဲ မျက်လုံးကိုသာ လှန်ပြလိုက်တော့သည်။
သူက ဆက်ပြီး ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ထိုင်ခုံမှ မတ်တတ်ရပ်ကာ ရင်းကျန့်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ချောင်ဝမ်ပေါ်၊ ကန်ချန်နှင့် ဖုန်းရီမင်တို့မှာ သူ၏ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်ကြောင့် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြရသည်။ ထို့နောက် သူထွက်သွားရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှေးဟောင်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူစုဆီသို့ သူတို့၏ အကြည့်များက ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။
လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟို၌ ခြံရံခံထားရသော ရင်းကျန့်နှင့် သူ၏ဘေးတွင် မတူညီသော စရိုက်လက္ခဏာများရှိကြသည့် လီစစ်၊ ဖူဆု၊ စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်နှင့် အခြားသူများကို ထိုသုံးယောက်သား ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ရပ်တန့်သွားမတတ်ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများက ကြေးခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားကာ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး ကျန်းခိုင်ကဲ့သို့ပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော တုန်လှုပ်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။
"ချီး... သောက်ကျိုးနည်း..." ချောင်ဝမ်ပေါ်က မစဉ်းစားမိဘဲ ကျိန်ဆဲစကားတစ်ခွန်းကို အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
ကန်ချန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မပိတ်နိုင်တော့ချေ။
ဖုန်းရီမင်၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းလေးမှာလည်း သူ့ကိုယ်သူပင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ဘုတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားရသည်။
သူတို့က နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်အကြာ အနာဂတ်ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ အစ်ကိုကြီးကျန့်ကို တကယ်ကြီး တွေ့လိုက်ရတာပဲ....
ကျန်းခိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အရှင်မင်းကြီးဟု အော်ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လီစစ်က သူ့အား တိတ်တိတ်နေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။
ထိုသတိပေးချက်ကို ရလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းခိုင်မှာ လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်နေပြီဖြစ်သော အရှင်မင်းကြီးဆိုသည့် စကားလုံးများကို အမြန်ပြန်မြိုချလိုက်ရသည်။
ဤနေရာက အများပြည်သူနှင့် သက်ဆိုင်သော နေရာဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီး၏ တကယ့်မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ ထုတ်ဖော်ပြသ၍ မဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားရသည်။
အကယ်၍ သံသယဝင်သွားကြပါက မြင်ကွင်းက မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသွားမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ချေ။ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ဤရထားကြီးက ဆက်လက်ပြေးဆွဲရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ ပွဲလန့်တုန်းဖျာခင်းချင်ကြသည့် တရုတ်ခရီးသွား လူအုပ်ကြီး၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ချောင်ဝမ်ပေါ်၊ ကန်ချန်နှင့် ဖုန်းရီမင်တို့ကလည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ လျှောက်လာကြရာ သူတို့လည်း ပထမဆုံးအကြိမ်မှာပင် လီစစ်၏ "ရှူး..." ဟူသော လက်ဟန်ပြမှုကို ခံလိုက်ကြရသည်။
ဤလေးယောက်စလုံးက ငွေကြေးပြည့်စုံကာ လောကအကြောင်း နားလည်ပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ အချင်းချင်း အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားကြပြီး ရင်ထဲ၌ ဆူပွက်နေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသော အာမေဍိတ်သံများကို အတင်းအကြပ် မျိုသိပ်ထားလိုက်ကြ၏။
ထို့နောက် သူတို့အားလုံးက ရင်းကျန့်အား တောက်လောင်နေသော၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော၊ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။
ရင်းကျန့်ကလည်း သူတို့ကို သဘာဝကျကျပင် မှတ်မိနေချေသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူက အရင်စတင်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ၏လေသံက တည်ငြိမ်နေ၏။
"မိတ်ဆွေငယ် လေးယောက်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ..."
အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စကားပြောလာသည့်အပြင် ထိုမျှ ရင်းနှီးသော စကားလုံးများဖြင့် သုံးနှုန်းလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းခိုင်၏ ပါးပြင်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲသွားရသည်။ သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး တောက်ပသော သွားဖြူဖြူလေးများကို ဖော်ပြကာ "မ..မတွေ့ရတာ တကယ်ကို ကြာပါပြီခင်ဗျာ..."
အရှင်မင်းကြီးဟူသော ဂုဏ်ပြုအခေါ်အဝေါ်ကိုကား သူ လုံးဝ ထုတ်ပြောရဲခြင်း မရှိတော့ချေ။
ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည့် ရထားတွဲထဲရှိ အခြားခရီးသည်များကတော့ ခေတ်မီဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်များနှင့် ရှေးခေတ်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သရုပ်ဆောင်အဖွဲ့တို့မှာ အချင်းချင်း သိကျွမ်းကြပြီး ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်နေကြခြင်းဖြစ်မည်ဟု သဘာဝကျကျပင် ထင်မှတ်သွားကြသည်။
သူတို့၏ အစောပိုင်းက သံသယများနှင့် သိချင်စိတ်များ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး ထိုထူးခြားလှသည့် လူများကို ရှေးခေတ်လူများဟု ဆက်လက် မတွေးတောမိကြတော့ချေ။
ချန်ချင်းက အချိန်ကိုက်ပင် ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ ကျန်းခိုင်နှင့် အခြားသုံးယောက်ကို ပြောလိုက်၏။
"မိတ်ဆွေငယ်တို့... ကျွန်တော်က ဒီ ဆရာ... ဆရာတွေကို ရထားတွဲထဲ လိုက်ပြနေတာပါ။ သူတို့ လေ့လာကြည့်ရှုပြီး အတွေ့အကြုံ ယူနိုင်အောင်လို့ပါ..."
ကျန်းခိုင်နှင့် သူ၏အဖော်သုံးယောက်က အဖွဲ့ကို သေချာလိုက်ကြည့်သော်လည်း ကျန်းယဲ့ကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။
ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် ဤသို့ မဖြစ်သင့်ချေ....
အစက ကျန်းခိုင်က ကျန်းယဲ့ ဘယ်ရောက်သွားသလဲဟု မေးချင်ခဲ့သော်လည်း အဓိကအချက်ကို သူ အမြန်သဘောပေါက်သွားရသည်။ ကျန်းယဲ့၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းမှာ ထူးခြားပြီး သူ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုက အလွန်ကြီးမားနေပြီဖြစ်ရာ သူ့အကြောင်းကို အများပြည်သူရှေ့တွင် လုံးဝ ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍ မဖြစ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက အတင်းအကြပ် မျိုသိပ်ထားလိုက်ရ၏။
ချောင်ဝမ်ပေါ်က ရုတ်တရက် အကြံရသွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကိုချန်... ဒါဆို... ကျွန်တော်တို့လည်း အတူတူ လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြည့်လို့ ရမလား"
သူက အနည်းငယ် ပိုနေချင်ပြီး ဤအံ့မခန်း မြင်ကွင်းကြီးကို ထပ်ကြည့်ချင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ချန်ချင်းက ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ "မင်းတို့တွေ ထိုင်ခုံကိုပြန်ပြီး နားသင့်တယ်။ ဒါမှမဟုတ်..."
သူက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ပြီး ရထားရှေ့ပိုင်းရှိ စီးပွားရေးတန်း ရထားတွဲဆီသို့ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
"မင်းတို့ ရှေ့ပိုင်းက ရထားတွဲတွေဆီ သွားကြည့်လို့ ရပါတယ်..."
ကျန်းခိုင်၊ ချောင်ဝမ်ပေါ်နှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ချန်ချင်းက ဒါရိုက်တာကျန်း ရှေ့ဘက်ရှိ စီးပွားရေးတန်း ရထားတွဲတွင် ရှိနေလောက်ကြောင်း သူတို့ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး အရိပ်အမြွက် ပြလိုက်ခြင်းပင်။
လေးယောက်သား လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ... ဒါဆို ဆရာတို့ရဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံယူနေတာကို ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ကို သွားလိုက်ပါမယ်...."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့လေးယောက်မှာ တကယ့်အခြေအနေက ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို ကျန်းယဲ့အား မေးမြန်းချင်ဇောဖြင့် စီးပွားရေးတန်း ရထားတွဲဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။
အခန်း ၄၀၂ပြီး၏။