အခန်း ၄၀၄
Vol. 41 Ch. 404
အခန်း (၄၀၄) ကြေးနီရုပ်တုစစ်သည်တော်များကို ရှုစားခြင်း
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်းကျန့်က တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားလှသော လေသံဖြင့် "ငါ မသွားဘူး" ဟု ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
သူ့စိတ်က ထိုအရာများပေါ်တွင် မရှိတော့ချေ။
အမြန်ရထားပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ခြောက်နာရီကျော် အချိန်အတွင်း၌ ကျန်းယဲ့က သူတို့အတွက် နောက်ထပ် တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာကြီးကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနိုင်မည့် တံခါးတစ်ချပ်ပင်။
ကျန်းယဲ့သည် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းကို ဆင်းမ်ကတ်ထည့်သွင်းထားပြီး ငွေဖြည့်ထားသော စမတ်ဖုန်းတစ်လုံးစီ ပေးခဲ့သည်။ ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း အင်တာနက်ချိတ်ဆက်ခြင်း၊ ရှာဖွေရေးအင်ဂျင်များ အသုံးပြုခြင်း၊ သတင်းများ ဖတ်ရှုခြင်းနှင့် ဗီဒီယိုသင်ခန်းစာများ ကြည့်ရှုခြင်းစသည့် အခြေခံအသုံးပြုနည်းများကို သူက သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
ရင်းကျန့်အတွက်တော့ မိုဘိုင်းဖုန်းများ၏ ဆွဲဆောင်မှုက ဘားတွေ၊ ညကလပ်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားနေချေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသေးငယ်လှသော အရာလေးထဲတွင် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်ကြာ ယဉ်ကျေးမှုများမှ စုဆောင်းရရှိလာသည့် အသိပညာများ၊ နည်းပညာများ၊ သမိုင်းကြောင်းများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများ ကိန်းအောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်၏... ၎င်းက ဘယ်သောအခါမှ ကုန်ခန်းသွားမည်မဟုတ်သော ဉာဏ်ပညာ ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုပင်။
ထို့ကြောင့် သူက အပျော်အပါးအတွက် အချိန်ဖြုန်းမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။
အနာဂတ်ကာလ၏ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်၊ နည်းပညာနှင့် စီးပွားရေးတို့အကြောင်း အဓိကထား၍ သူစိတ်ဝင်စားသည့် အချက်အလက်များကို ရှာဖွေရန်နှင့် ဤကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ပိုမိုလေ့လာနိုင်ရန် ဤအဖိုးတန်အချိန်များကို သူ အသုံးချရပေမည်။
ရင်းကျန့်၏ သဘောထား ပြတ်သားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချောင်ဝမ်ပေါ်က သူ၏ အာရုံကို စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်နှင့် အခြားစစ်သူကြီးတစ်ဦးထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်၏။
"စစ်သူကြီးတို့... ဘားမှာ ဒေသထွက် အရက်ပြင်းတွေနဲ့ အရသာရှိတဲ့ ဝိုင်ကောင်းကောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်... စမ်းသောက်ကြည့်ချင်ကြလား..."
စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်နှင့် အခြားစစ်သူကြီးတို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ထပ်တူညီစွာ ပြတ်သားသောဟန်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြသည်။
စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်က ဩဇာပါသော လေသံဖြင့် "ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး...." ဟု ဆိုလေသည်။
တကယ့် အကြောင်းရင်းအမှန်မှာ အရှင်မင်းကြီး၏ လုံခြုံရေးကြောင့်ပင်။ အရှင်မင်းကြီး၏ လုံခြုံရေးက အမြဲတမ်း ပထမဦးစားပေးဖြစ်ရာ သူတို့၏ အလိုဆန္ဒအတွက် တာဝန်များကို လျစ်လျူရှု၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။
လီစစ်၊ ဖုန်းကျဲ့၊ ချွန်းယွီယွဲ့နှင့် အခြားသော နန်းတွင်းအမတ်များကလည်း ဘားများကို စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသလောက်ပင်။ ရင်းကျန့်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည်လည်း ဖုန်းထဲရှိ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော သတင်းအချက်အလက်များကို သိမ်းပိုက်လိုသော အသိပညာဆာလောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး ထိုအထဲသို့ နစ်မြုပ်ကာ ဉာဏ်ပညာများကို စုပ်ယူရန် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင်ကား ရင်းကျန့်ကိုယ်တိုင် ဝင်ပြောလိုက်မှသာ ငယ်ရွယ်သူများဖြစ်ကြသော ဖူဆု၊ မင်းသားကောင်းတို့အပြင် လောကကြီးအကြောင်း ဘာမှမသိသေးဘဲ သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဖန်ရွှိုနှင့် လော်ယွန်းတို့က ကျန်းခိုင်တို့နှင့်အတူ အမြင်ကျယ်စေရန် လိုက်ပါသွားကြလေတော့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏ မိတ်ဆွေငယ်များ၏ စေတနာကိုတော့ အချည်းနှီး မဖြစ်စေသင့်ချေ။
ရင်းကျန့် အပါအဝင် ကျန်ရှိနေခဲ့သူများကတော့ ဟိုတယ်တွင်သာ နေခဲ့ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြ၏။
သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ လက်ထဲတွင် မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်လုံးစီရှိနေကြပြီး သူတို့၏ လက်ချောင်းများက ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပွတ်ဆွဲနေကြ၏။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများက အွန်လိုင်းသတင်းအချက်အလက် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ နစ်မြုပ်နေကာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်ကြာ စုဆောင်းရရှိလာသည့် အသိပညာများနှင့် အတွေ့အကြုံများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စုပ်ယူနေကြသည်။
သူတို့အတွက်တော့ ဒါက ဤခရီးစဉ်၏ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာပင်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ချောင်ဝမ်ပေါ်၊ ကျန်းခိုင်၊ ဖုန်းရီမင်နှင့် ကန်ချန်တို့က ချန်ချင်း ဦးဆောင်သော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ရေးရာ အထူးညှိနှိုင်းရေးဗျူရိုမှ အဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ ချင်မင်းဆက် ဝတ်စုံများကို ပြောင်းဝတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က ဝတ်ရုံရှည်များကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်များကို အထက်သို့ မြင့်မြင့်ထုံးဖွဲ့ထားပြီး အဖွဲ့နှင့် လိုက်ဖက်ညီအောင် ကြိုးစားထားကြသည်။
ဟိုတယ်အဝင်ဝ၌ ခရီးသည်တင် ဘတ်စ်ကားကြီးတစ်စီးက အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်၏။
ချန်ချင်းက ရင်းကျန့်၏ မျက်လုံးအောက်ရှိ မှေးမှိန်နေသော မျက်ကွင်းညိုများနှင့် သူ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ မသိမသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမှုများကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
"အရှင်... ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား..."
ရင်းကျန့်က သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... စာရွက်စာတမ်းတချို့ ဖတ်နေရင်း အိပ်ရာဝင် နည်းနည်းနောက်ကျသွားရုံပါ..."
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချင်းက သူ၏ဘေးရှိ လီစစ်၊ ဖုန်းကျဲ့၊ စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်နှင့် အခြားသူများဆီသို့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အများစုမှာ အလားတူ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။
သူတို့က ခွန်အားပြည့်ဝနေဆဲဟု ထင်ရသော်လည်း သေချာအကဲခတ်ကြည့်ပါက ညဉ့်နက်သည်အထိ နေထားသည့် လက္ခဏာများကို မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။
ချန်ချင်း၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားသော လီစစ်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။
"ဒီလောကမှာ ငါတို့ နေရမယ့်အချိန်က ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး နှစ်ဆယ့်လေးနာရီပဲ ရတာလေ။ အချိန်က အရမ်းအဖိုးတန်တာမို့ အိပ်ရာထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် အလဟဿ ဖြုန်းတီးနိုင်ပါ့မလဲ။ အနာဂတ်ရဲ့ အသိပညာတွေကို ရယူပြီး ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်မယ့် ဒီအခွင့်အရေးက တစ်သက်မှာ တစ်ခါကြုံရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ ဒါကို လက်လွှတ်လိုက်ရရင် တကယ့်ကို နှမြောစရာ ကောင်းသွားမှာပေါ့..."
ဖုန်းကျဲ့က မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်၏။
"လုံးဝ မှန်တယ်။ အိပ်စက်ခြင်းဆိုတဲ့ကိစ္စကို အခုလောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလို့ ရပါတယ်။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း အိပ်ရေးပျက်ခံလိုက်လို့ အနာဂတ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို လှမ်းမြင်နိုင်ခွင့်ရလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါက မဟာချင်အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."
ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် ချန်ချင်းမှာ လေးစားကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသော်လည်း မည်သည့်စကားမှ ဆက်မဆိုတော့ချေ။
အင်ပါယာ၏ အနာဂတ်ဆိုသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းတင်ထားရသည့် ဤအင်ပါယာ၏ ခေါင်းဆောင်များက နိုင်ငံတော်ကို ခွန်အားကြီးမားစေမည့် မည်သည့် အခွင့်အရေးကိုမဆို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အနားယူချိန်ကို စတေး၍ပင် ဆုပ်ကိုင်ထားကြမည်ကို သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားရသည်။
ဤကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် တာဝန်သိစိတ်တို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် လေးစားအားကျဖွယ်ရာ ကောင်းလှချေသည်။
အဖွဲ့သားများသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခရီးစဉ်၏ အဓိက ပန်းတိုင်ဖြစ်သော ချင်ရှီဟွမ်၏ အုတ်ဂူပြတိုက်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားလိုက်ကြသည်။
ပြတိုက်အနီးရှိ သတ်မှတ်ထားသောနေရာသို့ ဘတ်စ်ကားကြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုက်ရောက်သွားချိန်တွင် ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်း မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံးမှာ ချက်ချင်း မှင်တက်သွားကြရသည်။
ပြတိုက်အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးက ကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်ကားနေပြီး ခရီးသွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ တန်းစီနေသည့် လူတန်းရှည်ကြီးက မျက်စိတစ်ဆုံးတိုင်အောင် ရှည်လျားနေချေသည်။ ဆူညံနေသည့် စကားပြောသံများက သူတို့ဆီသို့ ရိုက်ခတ်လာသော ကြီးမားလှသည့် အသံလှိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြ၏။
၎င်းက တင်းကျပ်သော လူအုပ်ထိန်းချုပ်ရေး အစီအမံများ အောက်တွင်သာ ရှိနေသေးခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက လူဦးရေမှာ ဤထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
လီစစ်၊ မုန့်ရီနှင့် အခြားသူများ၏ အကြည့်များက ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပြတိုက်တံခါးကြီး အထက်ရှိ ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော စာလုံးများဆီသို့ ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ကြရသည်။
【 ချင်ရှီဟွမ်၏ အုတ်ဂူပြတိုက် 】
အရှင်မင်းကြီးနှင့် သူ၏အုတ်ဂူအမည်ကို တိုက်ရိုက်မှည့်ခေါ်ထားသော ဤနေရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီစစ်နှင့် အခြားသူများမှာ အံ့သြလွန်း၍ စုပ်သပ်ခြင်းကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူတို့၏ ခံစားချက်များက ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်များအားလုံးက ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လှမ်းနေသော ရင်းကျန့်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ရင်းကျန့် ကိုယ်တိုင်ကမူ ထူးထူးခြားခြား တည်ငြိမ်နေလေသည်။ သူက ၎င်းသည် သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်သည့် နေရာအမည်တစ်ခုအလား ခံစားချက်မဲ့သော မျက်နှာဖြင့် ထိုဆိုင်းဘုတ်ကို တစ်ချက်မျှသာ ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။
ချင်မင်းဆက် ဝတ်စုံများကို တစ်ပြေးညီ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူတို့၏ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော အဖွဲ့ကြီးမှာ ထူးခြားထင်ရှားသော အရည်အသွေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြရာ စည်ကားလှသော ခေတ်သစ် ခရီးသွားများကြားတွင် အမှောင်ထဲမှ ပိုးစုန်းကြူးများကဲ့သို့ ထင်ပေါ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးထံမှ သိချင်စိတ်ပြင်းပြမှု၊ စေ့စေ့စပ်စပ် အကဲခတ်မှုနှင့် အံ့မခန်းဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။
"ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်... နောက်ထပ် ကော့စ်ပလေးအဖွဲ့ကြီးတစ်ခု လာနေပြီ..."
"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ မဟာချင်ပွဲတော်ကျင်းပနေတော့ ရှေးဟောင်းဝတ်စုံတွေ ဝတ်ပြီး လာလည်တဲ့သူတွေ တော်တော်များတာပဲ..."
"ဒါပေမဲ့ ဒီအဖွဲ့ကတော့ တစ်မျိုးလေးပဲနော်။ သူတို့ရဲ့ စိတ်နေဟန်ပန်နဲ့ လမ်းလျှောက်ပုံကို ကြည့်လိုက်ဦး... တကယ့်ကို အငွေ့အသက်အပြည့်ပဲ..."
"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... သရုပ်ဆောင်နေတာနဲ့ မတူဘဲ တကယ့်ကို အစစ်အမှန်ကြီးအတိုင်းပဲ။ ရှေးဟောင်းပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲကနေ ထွက်လာသလိုပဲ..."
"အနက်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့လူလေ... ဘုရားရေ... အဲ့ဒီအကြည့်.... အဲ့ဒီအရှိန်အဝါက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ.... ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ သူက ပထမဆုံး ချင်ဧကရာဇ် ချင်ရှီဟွမ်နဲ့ အတူဆုံးပဲ..."
"သူတို့အဝတ်အစားတွေရဲ့ ဒီဇိုင်းနဲ့ အသားကလည်း တကယ့်ကို သေသပ်လှပတာပဲ။ အများကြီး အချိန်ပေးပြီး သေချာဖန်တီးထားမှန်း သိသာတယ်..."
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရီးသွားများမှာ ခေါင်းများလှည့်ကာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ပုံရိုက်သည့်သူများလည်း ပိုများလာကြသည်။
သို့သော်လည်း လူတိုင်းက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားကြပြီး မည်သူကမျှ အနီးကပ်သွားကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ကြခေေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှီးအန်းသို့ ဟန်ဖူဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်၍ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှာ ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အဖွဲ့က အာရုံစိုက်မှုများစွာကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ခရီးသွားအများစုက ၎င်းအား ကြီးမားသော ဟန်ဖူဝတ်စုံပွဲတော် သို့မဟုတ် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အဖွဲ့တစ်ခုဟုသာ ယူဆလိုက်ကြပြီး သူတို့ဘာသာ စည်းကမ်းတကျ တန်းစီကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားကြလေသည်။
ထိို့နောက် ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာမူ လူအုပ်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ အထူးလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ကြေးနီရုပ်တုစစ်သည်တော်များရှိရာ အမှတ် (၁) တွင်းကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။
မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ကြေးနီရုပ်တုစစ်သည်တော် တပ်မတော်ကြီး၏ အခင်းအကျင်းက မျက်စိရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာချိန်တွင်တော့ နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေသည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်၏ အရွယ်အစားအတိုင်းရှိသော ထောင်သောင်းချီသည့် ကြေးနီရုပ်တုစစ်သည်တော်များက တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ကာ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် သေသပ်ညီညာသော အတန်းလိုက်ကြီးများဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ရပ်တည်နေကြသည်။
အများစုမှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေပြီး အရောင်များ လွင့်ပြယ်နေသော်ငြားလည်း နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည့် စစ်ရေးအင်အားနှင့် အရှိန်အဝါတို့က ကြက်သီးထဖွယ်အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်လာသည့် ခံစားချက်ဖြင့် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခဲ့လေသည်။
အခန်း ၄၀၄ပြီး၏။