အခန်း ၄၀၈
Vol. 41 Ch. 408
အခန်း (၄၀၈) အင်မော်တယ်ဆေး ပေးအပ်ခြင်း
လော်ယွန်းနှင့် ဖန်ရွှိုတို့က လက်မောင်းများတွင် ခေတ်သစ် မုန့်များနှင့် အဝတ်အစားများ အပြည့်ပါသော အဝတ်အိတ်များကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ခြေအောက်တွင်လည်း မျိုးစေ့ထုတ်များစွာ ချထားလျက် တွေဝေငေးမောစွာ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှာ လုံးဝ မှင်တက်ကြောင်အမ်းနေကြ၏။
သူတို့ သယ်ဆောင်လာသည့် လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်သော သက်သေအထောက်အထားများသာ မရှိခဲ့ပါကလွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများ၊ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသော ကားများနှင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော မီးရောင်စုံများက အလွန်တရာ လက်တွေ့ဆန်လွန်းသော ထင်ယောင်ထင်မှား မြင်ကွင်းတစ်ခုမျှသာဟု သူတို့ ထင်မှတ်သွားကြမည်မှာ အသေအချာပင်။
သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာမကဘဲ သခင်လေး ဖူဆု၊ စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်၊ လီစစ်နှင့် အခြားသူများအားလုံးပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ပြင်းထန်လှသော လက်တွေ့မဆန်မှုကြီးကို ခံစားနေကြရသည်။
စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်၏။ သူ၏ အသံတွင် မပြယ်နိုင်သေးသော တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။ "နှစ်ရက်ဆိုတဲ့ အချိန်က တိုတောင်းပေမယ့် ဘဝတစ်ဝက်လောက် ဖြတ်သန်းလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်... အချိန်တွေက တကယ်ကို မြန်လွန်းပါတယ်..."
ရင်းကျန့်က စကားမဆိုချေ။ သူက ရင်းနှီးနေသော အခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော အနာဂတ် ပစ္စည်းများ အပုံကြီးထံသို့ သူ၏အကြည့်များ ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများက နက်ရှိုင်းပြီး တွေးတောနေဟန် ရှိသည်။
ကျန်းယဲ့၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းဖောက်ထွင်းမြင်ရသော စနစ်မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထင်ရှားသော နောက်ပြန်ရေတွက်နေသည့် အချိန်မှတ်စက်တစ်ခုက တိတ်ဆိတ်စွာ အလုပ်လုပ်နေချေသည်။
【00:03:27】
ထို့နောက် သူက ရင်းကျန့်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်နဲ့ ခဏလောက် လိုက်ခဲ့ပေးပါ..."
တတိယထပ်ရှိ နားနေခန်းအတွင်း၌ ကျန်းယဲ့က သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖြူလွတ်နေသော ကျောက်စိမ်းကြွေပုလင်းငယ်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တစ်လုံးချင်းစီ တင်လိုက်လေသည်။
ထို့နောက် သူက တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ရင်းကျန့်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
ရင်းကျန့်၏ အကြည့်များက စူးရှသွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများ အနည်းငယ် ပြတ်တောင်းသွားရသည်။
ပုလင်းထဲတွင် ဘာရှိနေသလဲဆိုသည်ကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။
"ဒါက အရှင်မင်းကြီးအတွက် ကျွန်တော် အထူးဖယ်ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာပါ..." ကျန်းယဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အစစ်အမှန် အင်မော်တယ်ဆေး တစ်လုံးပါ..."
ကြွေပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်သော ရင်းကျန့်၏ လက်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးကျယ်ဆုံး ဧကရာဇ်ကြီးပင် ဖြစ်လင့်ကစား ဤမျှ လောကီနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်နေသော ကံတရားမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နိုင်ရန်မှာ ခဲယဉ်းလှချေသည်။
"ဒီပုလင်းထဲမှာက အဆိပ်ဖြေဆေးပါ..." ကျန်းယဲ့က သူ၏လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူပုလင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြန်သည်။ "ဒါကို သောက်လိုက်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စုပုံနေတဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ကျန်းမာစေပါလိမ့်မယ်။ အရှင်မင်းကြီးက အခုမှ ခွန်အားတွေ အပြည့်ဝဆုံး အရွယ်ရောက်နေတာဆိုတော့ အသက်ကို ဆွဲဆန့်ဖို့က သိပ်အလျင်လိုစရာ မရှိသေးပါဘူး..."
ထို့နောက် သူက ဘေးရှိ အစိမ်းနုရောင် ကြွေပုလင်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဟို အသက်ရှည်ဆေးကတော့ အရည်အသွေး အရမ်းနိမ့်လွန်းလို့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် ရွှမ်ဝူတိုက်ကို သွားတဲ့အခါ အရှင်မင်းကြီးအတွက် အဲ့ဒီထက် ပိုကောင်းတာတစ်ခုကို သေချာပေါက် ရှာလာခဲ့ပါ့မယ်..."
ရင်းကျန့်၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပစွာ အရောင်လက်သွားပြီး ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "ညီကိုကျန်းရဲ့ စေတနာကို ငါ နားလည်သဘောပေါက်ပါတယ်။ မင်းကိုလည်း ငါ ယုံကြည်ပါတယ်..."
ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က အခြားသော ဆေးပုလင်းများ၏ အသုံးပြုပုံများကို တစ်ခုချင်းစီ ရှင်းပြလေသည်။ ရင်းကျန့်က ဂရုတစိုက် နားထောင်ကာ အားလုံးကို မှတ်သားထားလိုက်၏။
"အဆိပ်ဖြေဆေးက နှစ်လုံး ပါပါတယ်" ကျန်းယဲ့က အဆုံးသတ်အနေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တစ်လုံးကို အရှင်မင်းကြီး ချက်ချင်း သောက်သုံးနိုင်ပါတယ်။ နောက်တစ်လုံးကိုတော့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အခြေအနေတွေအတွက် သေချာ သိမ်းဆည်းထားပါ..."
ဤမျှ စေ့စပ်သေချာသော စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုက ရင်းကျန့်၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေသည်။ "မင်းရဲ့ စေ့စပ်သေချာမှုက ငါ့ကို အများကြီး ကျေနပ်အားရစေတယ်..."
အချိန်မှတ်စက်က 【00:00:59】 သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။
ကျန်းယဲ့က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ရုံးခွဲကိစ္စတွေကိုတော့ အရှင်မင်းကြီးဆီ လွှဲအပ်ခဲ့ပါရစေ..."
ရင်းကျန့်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ဒီကိစ္စကို ငါ့ဆီ လွှဲထားလိုက်ပါ။ ငါ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ညီကိုကျန်းကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး...."
ကျန်းယဲ့၏ ခြေအောက်မှနေ၍ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စတင် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေ ကိုယ်စား စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောခွင့်ပြုပါ။ ဘိုးဘေးနဂါးကြီး... ကျွန်တော်တို့တွေ အင်္ဂလိပ်စာ မသင်ချင်ဘူးဗျ... ဒါကြောင့် ခင်ဗျားအနေနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပေါင်းစည်းနိုင်ဖို့ ပိုပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ရလိမ့်မယ်။ နေနဲ့ လ အလင်းရောင်ကျရောက်တဲ့ နေရာတိုင်းကို တရုတ်ပြည်ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးပါ..."
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်းကျန့်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်ချေသည်။ "ကောင်းပြီလေ... ငါ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဒီရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်အတွက် ကြိုးပမ်းသွားမယ်..."
သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြစဉ်မှာပင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးက ကျန်းယဲ့၏ ပုံရိပ်ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားချေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ နားနေခန်းအတွင်း၌ ရင်းကျန့်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူ ကြွေပုလင်းလေးမှာ နွေးထွေးစွာ တောက်ပနေခဲ့သည်။
.........
ကျန်းယဲ့၏ ပုံရိပ်က သူ၏ ဧည့်ခန်းအလယ်၌ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာလေသည်။
"အိမ်မှာက သိပ်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ..."
သူက အကြောဆန့်လိုက်ပြီး ချင်မင်းဆက်မှ သူယူဆောင်လာခဲ့သော အဆင်တန်ဆာ အသေးအဖွဲလေးအချို့ကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တင်လိုက်သည်။
"နောက်ထပ် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အားလပ်ရက်တစ်ခု ထပ်ရောက်လာတော့မယ်..."
အားလပ်ချိန်များတွင် ကျန်းယဲ့သည် သူ၏အိမ်နီးနားရှိ ပန်းခြံသို့ လမ်းလျှောက်သွားလေ့ရှိပြီး တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် သူ၏ ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို မဆုတ်မနစ် ဆက်လက် လေ့လာရန် ပြင်ဆင်နေတတ်၏။
ယခင်အကြိမ်များက လေ့လာမှုများမှာ မည်သည့်ရလဒ်မှ ထွက်မလာခဲ့သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်သွားခဲ့ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ....
သူ အသက်ရှူနှုန်းကို ညှိကာ အာရုံစိုက်နေဆဲမှာပင် သူ၏ ဖုန်းက လုံးဝ အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ မြည်လာခဲ့သည်။
ခေါ်ဆိုသူ၏ အမည်ကို သူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။
ဝူရှောင်ရှီ.....
သူက ချင်မင်းဆက်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သော ဒုတိယမြောက် ခရီးသွားအဖွဲ့ထဲမှ ဖြစ်သည်။
ကျန်းယဲ့က ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း သူစကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ဖုန်းလိုင်းထဲမှ ဝူရှောင်ရှီ၏ အလျင်စလို တောင်းပန်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော် အရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်.... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်တော့ ပြဿနာရှာမိပြီ"
"ဖြည်းဖြည်းပြောစမ်းပါ... ဘာဖြစ်တာလဲ" ကျန်းယဲ့က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်၏။
ဝူရှောင်ရှီက အလွန်ကြာသည်အထိ စကားများကို ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ရှင်းပြနေပြီးမှသာ ကျန်းယဲ့က နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားရသည်။
တကယ်တော့ ဝူရှောင်ရှီ၏ ဖုန်းထဲတွင် ချောင်ဝမ်ပေါ်နှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများ၊ ရင်းကျန့်နှင့် အခြားသူများတို့ အတူတွဲရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံများ ရှိနေခဲ့သည်။ သူက ၎င်းတို့ကို သူ၏ သူငယ်ချင်းအရင်းတစ်ယောက်အား ပြသခဲ့ရာ ထိုသူငယ်ချင်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံတချို့ ခိုးရိုက်ယူသွားခဲ့ခြင်းပင်။
ရင်းကျန့်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ လာရောက်ခဲ့ချိန်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာတချို့က ဤ ကော့စ်ပလေးသရုပ်ဆောင်များမှာ အထူးအရည်အသွေးများ ရှိသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ဗီဒီယိုအတိုလေးများ ရိုက်ကူးပြီး အွန်လိုင်းတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်ကြ၏။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဗီဒီယိုမျိုးက သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်မခံရချေ။ သို့သော် ဝူရှောင်ရှီ၏ သူငယ်ချင်းက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ ကြည့်လေလေ ပိုရင်းနှီးလေလေ ဖြစ်လာပြီး သူ သိမ်းဆည်းထားသော ဓာတ်ပုံနှင့် ယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ထို့နောက် ထိုကောင်က ဝူရှောင်ရှီထံမှ လီစစ်၊ မုန့်ရီနှင့် အခြားသူများ၏ ဓာတ်ပုံများကို ထပ်မံတောင်းယူခဲ့ပြန်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထား ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ၎င်းကို လူအများ ပိုမိုမြင်တွေ့စေရန် ငွေပေး၍ပင် ကြော်ငြာခဲ့ရာ #ချင်ရှီဟွမ်_ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ရောက်ရှိလာခြင်း# ဟူသော ရေပန်းစားသည့် ခေါင်းစဉ်ကို အွန်လိုင်းရှာဖွေမှု ထိပ်ဆုံးသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားစေချေသည်။
"ဒါရိုက်တာကျန်း... သူ ဒီလိုလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ် မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် မသိလိုက်ပေမယ့် ဓာတ်ပုံတွေက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ပေါက်ကြားသွားတာဆိုတော့..." ဝူရှောင်ရှီက ဒေါသထွက်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများ ရောယှက်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြော၏။ "အခု အွန်လိုင်းတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တကယ်ကို..."
ဝူရှောင်ရှီသည် လူမိုက်မဟုတ်ချေ။
ကျန်းယဲ့က ဘာမှ ထုတ်မပြောခဲ့ခြင်းက လူသိပ်များများကို မသိစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံး ဤသို့ဖြစ်လာရခြင်းအတွက် သူ့တွင်လည်း တာဝန်ရှိချေသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..." ကျန်းယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရင်ထဲ မထားပါနဲ့.... မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး..."
ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းယဲ့က ထိုကိစ္စကို ရင်ထဲ သိပ်မထားခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဒါက ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
အဆိုးဆုံးကတော့ နောက်တစ်ခါ ချင်မင်းဆက်က ခရီးသွားတွေကို ခေတ်သစ်အဝတ်အစားတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ခိုင်းပြီး လက်မောင်းတွေ၊ ခြေသလုံးတွေဖော်ကာ အပြင်မှာ လျှောက်လည်ရတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ အသားကျအောင် လုပ်ပေးရုံပေါ့။
ဟန်ကျိုးမြို့ရှိ လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် ညစာစားပြီးခါစဖြစ်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဝမ်လဲ့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီလှဲကာ ဖုန်းကို ပွတ်နေခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ချောင်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် စူးစိုက်သွားရသည်။
အွန်လိုင်းရေပန်းစားမှု ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်က #ချင်ရှီဟွမ်_ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ရောက်ရှိလာခြင်း# ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပင်။
သူက ၎င်းကို နှိပ်ဝင်ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းသွားလမ်းလာများ ရိုက်ကူးထားသည့် ဝါးတားတား ဗီဒီယိုနှင့် ရှင်းလင်းသော နှိုင်းယှဉ်ချက် ဓာတ်ပုံများကို မြင်လိုက်ရ၏။ အထူးသဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကြီးနှင့် ဧကရာဇ်ကြီး၏ ဘေးစောင်းပုံ အနီးကပ်မြင်ကွင်းက သူ့ကို အလွန်အမင်း လန့်ဖျပ်သွားစေကာ မတ်တတ်ပင် ထထိုင်မိသွားစေသည်။
"ဒါက ရွှေကမ္ဘာလုံး အဆောက်အအုံက စားသောက်ဆိုင်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကော့စ်ပလေးကောင်လေး မဟုတ်ဘူးလား...."
ဝမ်လဲ့က အွန်လိုင်းမှ ပုံများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ထိုနေ့က သူတွေ့ခဲ့ရသော သူနှင့် စိတ်ထဲတွင် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်၏။
ထို အရှိန်အဝါကြီးမားသော ကော့စ်ပလေးသရုပ်ဆောင်သည် အမှန်တကယ် ရင်းကျန့်ဖြစ်ကြောင်း သူ အတည်ပြုလိုက်နိုင်ချိန်တွင် သူဟာ လုံးဝ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ဖုန်းလေးမှာ ဘုတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားချေသည်။
ပန်းကန်များ သိမ်းဆည်းနေသော သူ၏ဇနီး လီဖန်းက သူ့ကိုမြင်သွားပြီး အနားသို့ လာကာ လက်မောင်းကို တွန်းလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရှင် တစ်ခုခုကို စိတ်လွင့်နေသလိုပဲ..."
ဝမ်လဲ့က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာပြီး အကြီးအကျယ် ယူကျုံးမရဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းမရေ... ကိုယ်... ကိုယ် တကယ်ကို မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်မိသွားပြီထင်တယ်..."
လီဖန်းမှာ သူ၏ အမူအရာကြောင့် အလန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး အမြန်ထိုင်ချကာ သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ "ဘာဖြစ်တာလဲ... ဖြည်းဖြည်းပြောပါ..."
"အဲ့ဒီနေ့က စားသောက်ဆိုင်မှာလေ... ရင်းကျန့်က ကိုယ့်ကို အတူတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်လားလို့ မေးခဲ့တာ..." ဝမ်လဲ့၏ အသံများက တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါကို... အဲ့ဒါကို ကိုယ်က မရိုက်တော့ဘူး.... မရိုက်တော့ဘူးလို့ သွားပြောမိတယ်ကွာ..."
နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ နှလုံးသားလေး ကွဲကြေသွားရတော့သည်။
"ပထမဆုံး ချင်ဧကရာဇ်ကြီးနဲ့ ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးကို ကိုယ်ငြင်းလိုက်မိတာလေ.... အဲ့ဒါက တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကိုကွာ"
လီဖန်းမှာ အစက မှင်တက်သွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင်တော့ အားရပါးရ ပေါက်ကွဲရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ၄၀၈ပြီး၏။