အခန်း ၂၆၄

အပိုင်း(၂၆၄) မြို့ပြပြန်လည်ဝင်ရောက်ရေး အစီအစဉ်

ရောင်စုံအမြီးပါသော ထိုငှက်ကလေးက ချူချယ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ နားလာပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မိုးရေများကို ခါချလိုက်သည်။

လွင့်စင်လာသော မိုးရေများက ချူချယ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်သွား၏။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

ချူချယ် ကိုယ်တိုင်လည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ထိုငှက်ကလေးက ချူချယ်အား စူးရှသော အသံဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငတုံး... ငတုံး... စာ... စာ"

ထိုအခါမှသာ ချူချယ် သတိဝင်လာပြီး ငှက်ကလေး၏ ခြေထောက်တွင် ပလတ်စတစ်ပါးပါးဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော စာလိပ်သေးသေးလေး တစ်ခု ချည်နှောင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် "ငှက်မှတစ်ဆင့် စာပို့ခြင်း" ပင် ဖြစ်နေ၏။

ဤမျှ ရှေးကျလှသော စာပို့နည်းစနစ်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဒီစာထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားတာများလဲ။

ဘယ်သူက သူ့ဆီကို ပို့လိုက်တာလဲ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မရေမတွက်နိုင်သော မေးခွန်းပေါင်းများစွာက သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

ချူချယ်က ပလတ်စတစ်အိတ်လေးကို ဖြည်လိုက်သည်။

ရောင်စုံအမြီးပါသော ငှက်ကလေးမှာ မိုးရေထဲတွင် တောင်ပံများကို ရူးသွပ်စွာ ခတ်နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း အော်ဆဲနေဆဲပင်။

"ငတုံး... ငတုံး"

ချူချယ်၏ မျက်နှာကြီးမှာ ဒယ်အိုးဖင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားလေသည်။

စာကို အလျင်စလို တစ်ချက်မျှသာ ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် ချူချယ်က ပလတ်စတစ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော ထိုစာလိပ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ကမန်းကတန်း ထိုးထည့်လိုက်ပြီး စပ်စုချင်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြ... အရှိန်တင်ကြ... ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး"

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... မြန်မြန်"

ယာဉ်တန်းကြီးသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားကာ ရွှီနန်၏ အော်ဟစ်သတိပေးသံများနှင့်အတူ တစ်ညတာ စခန်းချခဲ့သော နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ဘယ်နေရာကို သွားရမည်ဆိုသည်ကိုမူ။

မည်သူကမျှ မသိကြပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် ထူးဆန်းသောအရာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သတိထားနေရုံဖြင့် မလုံလောက်ချေ။

ဤကဲ့သို့သော ပြင်းထန်ဆိုးရွားသည့် ရာသီဥတုကလည်း ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သစ်တောထူထပ်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး လမ်းကမ်းပါးယံသည် အဝေးဆီရှိ မမြင်နိုင်သော နေရာအထိ ရှည်လျားစွာ သွယ်တန်းနေသည်။

အချိန်ကာလ ကြာမြင့်စွာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု မရှိခြင်းနှင့် ယာဉ်များ သွားလာမှု မရှိခြင်းတို့ကြောင့်။

လမ်းအခြေအနေမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်အတော်များများမှာ ပြိုကျကျွံဝင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အချို့သော မြေပြင်များတွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပက်ကြားအက် နေပြီး ထိုပက်ကြားအက်များထဲ၌ မြက်ပင်လေးများပင် ပေါက်ရောက်နေကြ၏။

အချို့နေရာများဆိုလျှင် တောရိုင်းမြက်များနှင့် ချုံပုတ်များဖြင့်ပင် လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးလွှမ်းခံနေရသည်။

ဤမျှ ဆိုးရွားနေပါသော်လည်း ယာဉ်တန်း၏ အရှိန်မှာ လျော့ကျမသွားခဲ့ပေ။

အနည်းဆုံး တစ်နာရီလျှင် (၃၀) မိုင်နှုန်းခန့်ကို ထိန်းသိမ်းကာ ရှေ့သို့ ရူးသွပ်စွာ မောင်းနှင်နေကြသည်။

ဤနေရာသည် အမြန်လမ်းမကြီး မဟုတ်သည့်အပြင် သာမန် ကားလမ်းတစ်လမ်း၏ အခြေအနေကိုပင် မမီကြောင်း သိထားရမည်။

ချန်းရီသည် ကားအောက်ခြေကို ချုံပုတ်များ ခြစ်မိနေသည့် အသံကို ကြားနေရသည်။

လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီမှ သစ်ပင်များသည် နောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားနေကြ၏။

ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသော မိုးဖွဲလေးများက တဖွဲဖွဲ မြည်သံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤမိုးဖွဲလေးများမှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုသည်းလာသကဲ့သို့ ရှိကြောင်း ချန်းရီ သတိထားမိလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ ကျနေသည့် မိုးပေါက်သံများကို နားထောင်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသို့ သိနိုင်လေသည်။

ချန်းရီ၏ ကားအနောက်တွင်မူ စွန်းချန်းချန်း၏ ဒရိုင်ဘာမဲ့ကားက လိုက်ပါလာသည်။

ထိုကားသည် ချန်းရီ၏ ကားအနောက်မှ အသေအလဲ ကပ်၍ လိုက်ပါနေ၏။

ကားအလယ်ရှိ နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် အနောက်ဘက်ရှိ လမ်းကြမ်းမောင်းကား၏ ယာဉ်မောင်းခုံပေါ်မှ ခေါင်းထိပ်လေး အနည်းငယ် ထွက်နေသည်ကို ဝိုးတဝါး မြင်နေရသည်။

ဤကောင်မလေးမှာ အရပ်က အလွန်ပုသေးလွန်းသဖြင့် ယာဉ်မောင်းခုံပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်လျှင်ပင် မျက်လုံးနှစ်လုံးကိုမျှ မမြင်ရချေ။

သူမ တကယ်ပဲ ကားကို ဘယ်လိုများ မောင်းနေတာပါလိမ့်။

ထို့အပြင် သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသူကလည်း လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်ပုံ မရပေ။ ချန်းရီသည် ယာဉ်မောင်းဘေးခုံတွင် အိပ်မောကျနေတတ်သော ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရတတ်သည်။

၎င်းတို့၏ အနောက်တွင်မူ ကုန်တင်ကားလေး တစ်စီး ရှိနေသည်။

ကားမောင်းနေသူမှာ ကျိုးရှောင်ရှောင် ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့တွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် အစောကြီးထကာ သိုင်းကျင့်နေခဲ့ပြီး လူတွေ သွားခေါ်မှသာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးရှောင်ရှောင်က ရှေ့မှကားကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အာရုံများက အလွန် စူးစိုက်နေ၏။

မတတ်နိုင်ပေ။ လက်ရှိ လမ်းအခြေအနေမျိုးတွင် အာရုံအနည်းငယ် လွင့်သွားသည်နှင့် ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ပွားရန် အလွန် လွယ်ကူလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ထယ်ရှီး၏ ကျောင်းကားကြီး ရှိနေသည်။

ဤကားသည် ထူးဆန်းသော သဘာဝလွန်ပစ္စည်း တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း။

ကားပေါ်တွင် လူအများဆုံး လိုက်ပါလာပြီး ယာဉ်ထိန်းသိမ်းရေးနှင့် ပြုပြင်ရေး ဝန်ထမ်းများပင် သီးသန့် ပါရှိသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကား၏ အခြေအနေမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ထိပ်ပြောင်ကြီး လောင်လီ က ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းလာ၏။

ယာဉ်တန်း၏ အနောက်ဆုံးမှနေ၍ အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်။

ထိပ်ပြောင်ကြီး လောင်လီက အလယ်နောက်ကြည့်မှန်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေတတ်သည်။ ထိုမှန်မှတစ်ဆင့် ထယ်ရှီး၏ အခြေအနေကို လှမ်းမြင်နေရသည်။

သူသည် ထယ်ရှီး တစ်ယောက် အမြန်ဆုံး သတိရလာစေရန်သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ထဲမှလည်း မြည်တွန်တောက်တီးနေမိ၏။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံရတိုင်း သူတို့အဖွဲ့မှ အစွမ်းပိုင်ရှင်မှာ အမြဲတမ်း အသေအလဲ အရိုက်ခံရတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ချန်းရီ ဆိုသော ထိုခွေးကောင်ကမူ ဒဏ်ရာ တစ်ချက်လေးမျှပင် မရခဲ့ချေ။

ယခင်က နတ်ဆင်ရွာတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခု ရှီးနင်မြို့လေးတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြန်သည်။

ယာဉ်တန်း၏ လေထုမှာ အနည်းငယ် ဖိစီးလေးလံနေ၏။

ယခင်က အချို့သူများသည် အရေးမကြီးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကောင်း ထင်မှတ်ထားနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့ တွေးထင်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်း မဟုတ်ပါက ခေါင်းဆောင်ချူသည် ဤမျှလောက် အလျင်စလို လုပ်မည် မဟုတ်ချေ။

"ရှဲ... ရှဲ... အားလုံးပဲ... ကျွန်တော့်အရှိန်နောက်ကို လိုက်နိုင်အောင် သတိထားကြပါ... နောက်ကျန်မရစ်စေနဲ့"

"ထပ်ပြောမယ်... နောက်ကျန်မရစ်စေနဲ့... နောက်ကျန်မရစ်စေနဲ့"

စကားပြောစက်ထဲမှနေ၍ ချူချယ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချူချယ်သည် သူ၏ အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ ထူးဆန်းသောအရာများ၏ အငွေ့အသက်များကို အမြဲမပြတ် အာရုံခံနေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လာမည့် (၂၄) နာရီအတွင်း ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲများကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအရ လာမည့် (၂၄) နာရီအတွင်း ရာသီဥတုက ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။

စောစောက အာရုံခံမိခဲ့သည်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။

သတင်းဆိုး မရှိခြင်းကပင် သတင်းကောင်း တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

ဤအချက်က ချူချယ်၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် အေးချမ်းသွားစေသည်။

ဤနယ်မြေထဲမှ လွတ်မြောက်သွားနိုင်သည်နှင့် ရာသီဥတုက သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် လူတိုင်း ဘေးကင်းသွားကြပေလိမ့်မည်။

ယာဉ်တန်း၏ လေထုက အနည်းငယ် လွန်ကဲစွာ တင်းမာနေသည်ကို သတိထားမိသွားပုံ ရသည်။

စကားပြောစက်ထဲမှနေ၍ ချူချယ်၏ အသံ တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"အားလုံးပဲ... စောစောက ငှက်ကို မင်းတို့ မြင်လိုက်ကြလား"

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ချူချယ်က ထိုကိစ္စကို ပြောလာလိမ့်မည်ဟု ချန်းရီ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

သို့သော် အခြေအနေက ထင်သလောက် မဆိုးရွား၍သာ ဖြစ်မည်ကိုလည်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချူချယ်သည် ဤအချိန်တွင် အခြားကိစ္စများကို ပြောနေမည် မဟုတ်ချေ။

"ငှက်ကနေ စာပို့တာလား"

ထိုအချိန်က ချူချယ်သည် ငှက်၏ ခြေထောက်ပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ရာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖြုတ်ယူနေသည်ကို ချန်းရီ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

"တော်တော် ရှေးကျတဲ့ စာပို့နည်းပဲနော်"

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေး၏ အသံက စကားပြောစက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... သတင်းကောင်းများ ရထားလို့လား"

ဤသည်မှာ တင်းတုံ ၏ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီး အသံပင် ဖြစ်သည်။

"သတင်းကောင်းရယ်လို့တော့ မဆိုသာဘူး... အရင်က ချန်းယုံကု ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ မြို့ထဲကို ပြန်ဝင်မယ့် အစီအစဉ်အကြောင်းပဲ"

"၂၀၃၂ ခုနှစ် နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့မှာ မြို့ပြပြန်လည်ဝင်ရောက်ရေး အစီအစဉ်ကို စတင်မယ်တဲ့... ငါတို့ကိုလည်း ပါဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်"

"ဆိုလိုတာက နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့ရောက်ရင် သူတို့က အဲဒါတွေကို ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြတော့မှာ"

ဤကဲ့သို့သော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စကားပြောစက်လေးမှာ ချက်ချင်း ဆူညံသွားတော့သည်။

"ဒါနဲ့ ခေါင်းဆောင်ချူ... အဲဒီငှက်က မင်းကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သွားတာလဲ... ဒီသတင်းကရော အစစ်လား... အတုလား... ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေက လူတွေကို သွေးဆောင်ဖို့ လုပ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်များ ဖြစ်နေမလား"

"အခုက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးလေ... သာမန်ငှက်တစ်ကောင်က ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေရဲ့ အလွှာလိုက် ပိတ်ဆို့မှုတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မင်းဆီ ရောက်လာနိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား"

ဒါက ချန်းရီ တစ်ယောက် အနည်းငယ် သတိလွန်ကဲနေခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သည့်ကိစ္စမျိုးကိုမဆို သံသယအရင် ဝင်ကြည့်တတ်သည်မှာ သူ၏ အကျင့်ပင် ဖြစ်နေပြီ။

"ခေါင်းဆောင်ချူ... ရှင်က မြို့ပြပြန်လည်ဝင်ရောက်ရေး အစီအစဉ်က လူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရသွားတာလား"

ဤသည်မှာ ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေး၏ အသံဖြစ်ပြီး သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တင်းတုံ ကမူ တိတ်ဆိတ်နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီငှက်က တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေး လမ်းစဉ်က စာပို့ဖို့ သီးသန့် မွေးမြူထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"အခုချိန်မှာ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းတွေ မရှိတော့ ဒီနည်းလမ်းပဲ သုံးလို့ရတော့တာလေ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီသတင်းက အစစ်အမှန် ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်"

"ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ငါ အာရုံမခံမိဘူး"

ခဏချင်းမှာပင် စကားပြောစက်ထဲတွင် အလွန် ဆူညံသွားတော့သည်။

ယာဉ်တန်းကြီးက ရှေ့သို့ ဆက်တိုက် မောင်းနှင်နေ၏။

သို့သော် ယာဉ်တန်း၏ အနောက်ဘက် အဝေးဆီတွင်မူ။

ကြီးမားလှသော တောင်နံရံကြီးတစ်ခုသည် ရွှံ့ရေများနှင့်အတူ ပြိုကျလာကာ လမ်းမပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ရွှံ့နွံများထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားစေလေသည်။

မည်သည့် အကြောင်းအရင်းကြောင့်မှန်း မသိရသော်လည်း ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီးမှာ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆက်ရန်...