အခန်း ၂၇၆

အပိုင်း (၂၇၆) ငါတို့ မသေရတော့ဘူး

တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် စိတ်ကူးထက်ကျော်လွန်နေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီး တစ်စီးက ရူးသွပ်စွာ ရှေ့သို့ ပြေးနှင်နေပြီး ၎င်းရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေသမျှ အရာအားလုံးကို လွယ်ကူစွာ ကြိတ်ခြေဖျက်ဆီးသွား၏။

ဤကဲ့သို့သော ယာဉ်မျိုးသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီက ရုပ်ရှင် အထူးပြုလုပ်ချက်များထဲတွင်သာ တည်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဤယာဉ်ကြီးက လူအများရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

ချန်းရီကလည်း တစ်ခဏမျှ အံ့သြမှင်သက်သွားမိသည်။

သူကိုယ်တိုင် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးပမ်းကာ သတ်ဖြတ်မှတ်များစွာ အသုံးပြု၍ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ပစ်ကပ်ကားကို အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခု ကြည့်ရသလောက် မျက်မှောက်ရှိ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကွာဟချက် အလွန်ကြီးမားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချန်းရီက အနည်းငယ်မျှပင် အားကျခြင်း မရှိပေ။

ထူးဆန်းသည့် အရာများနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများအရ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီးသည် စက်ပစ္စည်း အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးပြီး ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

ဤယာဉ်ကြီးကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကတည်းက တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်းများလား။

ဤသို့လည်း ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ခေါင်းဆောင်ချူဖြစ်သော ချူချယ်ထံမှ တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည့် သတင်းအချက်အလက်များအရ သိရသည်မှာ...

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကျရောက်မည့် အရိပ်အယောင်များသည် စောစောကတည်းက ရှိနေခဲ့ပြီး အချို့သော သူများက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ခေါင်းဆောင်ချူ၏ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ပစ်ကပ်ကားပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကတည်းက သီးသန့် ပြုပြင်မွမ်းမံထားခဲ့သည့် ပုံရသည်။

ချန်းရီကသာ ချူချယ်ကို အမြစ်တွယ်၍ အတင်းအကြပ် မမေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် အလွန် လက်ရှိအခြေအနေများအရ ဤမျှကြီးမားသော စက်ယန္တရားဘီလူးကြီး တစ်ခု တည်ဆောက်ရန်မှာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့မဟုတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များက တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းများလား။

မက္ကန်းနစ် လမ်းစဉ်များလား။

သို့တည်းမဟုတ် အခြား လမ်းစဉ်များလား။

ဤကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီးက လမ်းရှင်းပေးနေသဖြင့် သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ အလွန် မြန်ဆန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဧရာမ သားရဲကြီးများနှင့် တူသော တောင်တန်းကြီးများက မျက်စိရှေ့တွင် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

သည်းထန်သော မိုးပေါက်များက ကောင်းကင်ယံမှ ရူးသွပ်စွာ ရွာသွန်းနေ၏။

ကားမှန်သုတ်တံ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ မိုးရေများကို အဆက်မပြတ် ဖယ်ရှားပေးနေသည်။

သို့သော်လည်း လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားအောင် မဖယ်ရှားနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ရှေ့ဘက် မြင်ကွင်းမှာ အမြဲတမ်း မှုန်ဝါးနေခဲ့သည်။

ရှေ့ရှိ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီး၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ လွင့်စဉ်လာသော ရေစက်များက နောက်ထပ် မိုးသက်မုန်တိုင်း တစ်ခုအလား ဖြစ်နေလေသည်။

"မူး"

နွားအော်သံနှင့်လည်း တူ၊ ရထားခရာသံနှင့်လည်း တူကာ မိုးခြိမ်းသံနှင့်လည်း ဆင်တူသော အသံကြီး တစ်သံက တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထိုအသံကြီးမှာ အလွန် ရှည်လျားပြီး တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးမှသာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ချန်းရီက ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး... လာနေပြီ... မြန်မြန်... ပိုမြန်မြန် သွားမှရမယ်... မြန်မြန်လုပ်"

စကားပြောစက်ထဲမှ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ ထိတ်လန့်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤကဲ့သို့ ထိတ်လန့်နေသော လေသံမျိုး ခေါင်းဆောင်ချူထံမှ တစ်ခါမျှ မထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးပေ။

ချန်းရီက ချူချယ်နှင့် စတင် သိကျွမ်းခဲ့ချိန်မှစ၍ ယခင် ရုံမြို့ တွင် အားလုံး ခွဲထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြချိန်၌ပင်...

ခေါင်းဆောင်ချူ၏ လေသံတွင် ဤမျှလောက် ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်မျိုး မရှိခဲ့ချေ။

"ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီးလား"

ချန်းရီက ရင်ထဲ လေးလံသွားပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲပင်။

သို့သော်လည်း...

အဝေးရှိ တောင်ထိပ်များတွင်... တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤခံစားချက်က...

အဘယ်အရာနှင့် တူနေသနည်းဆိုသော်...

ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ခံစားချက်တစ်ခုက ရင်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ကျောပြင်ပေါ်တွင် အေးစက်နေသော ဖားပြုတ်များစွာ တွားသွားနေသကဲ့သို့...

ဆံပင်ထဲတွင် သန်းများစွာ တွယ်ကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

တောင်ကြီးတွေက လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

၎င်းမှာ တောင်ပြိုကျမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

စောစောက အော်သံကြီးကလည်း ထိုနည်းတူပင်။

ချန်းရီ တစ်ခုခု တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။

ထူးဆန်းသော အသံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်အကြိမ်ထက် ပို၍ နီးကပ်လာပြီး အသံမှာ ပိုမို ကြီးမားကာ ပိုမို ရှည်လျားလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ရှေးဟောင်း ဗီဇများကလည်း အန္တရာယ် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း လူအများကို သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိ၏။

"မြန်မြန်... ပိုမြန်မြန်"

"မိန်းမလျာကောင်... ပိုမြန်မြန် လုပ်စမ်း... ဒီလောက်နဲ့မရသေးဘူး"

ချူချယ်၏ အသံက စကားပြောစက်ထဲမှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်တယ်ဇီ ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားသည်။

သူ၏ အသံသည် ယခင် ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ မိန်းမလျာများနှင့် အလွန် တူညီကြောင်း သူ ကိုယ်တိုင် သိထား၏။

လူတိုင်းက သူ့ကို "မိန်းမလျာ" ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသော်လည်း သူ ဘယ်သောအခါမျှ စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။

သူ့ကိုယ်သူ နန်းတွင်း အကြီးအကဲ မိန်းမလျာချုပ်ကြီး အဖြစ်ပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတတ်သည်။

သို့သော် "မိန်းမလျာကောင်" ဟု ခေါ်ခံရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်က ဤအရာများကို အရေးစိုက်နေရမည့် အချိန် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်တယ်ဇီ က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... အမြန်ဆုံး နှုန်းနဲ့ သွားကြ... ပိုမြန်မြန် လုပ်ကြ... မဟုတ်ရင် အကုန်လုံး သေကုန်လိမ့်မယ်"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒုတိယထပ်ရှိ လူများက အသံချဲ့စက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရင်းနှီးနေသည့် စူးရှရှ အသံပြဲကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုသူများလည်း နောက်ဆုံးတွင် စတင် ထိတ်လန့်လာကြတော့သည်။

သူတို့က နောက်သို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားကြသည်။

"လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ပေးခန်း" ဟု စာလုံးကြီးများ ရေးသားထားသော အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုအခန်းထဲတွင် လျှပ်စစ်ထုတ်ပေးသော လေ့ကျင့်ခန်းသုံး စက်ဘီးများစွာ ရှိနေသော်လည်း အခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

ထိုသူများလည်း ယခုအချိန်တွင် အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ဘဲ ကိုယ့်နေရာကိုယ် အသီးသီး ယူလိုက်ကြသည်။

အခန်းထဲတွင်လည်း ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ ဂီတသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

"အခု... တတိယထပ်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နေရာကလွဲရင်... မလိုအပ်တဲ့ မီးတွေ၊ အဲယားကွန်းတွေနဲ့ တခြား လျှပ်စစ်သုံးစွဲမှု အားလုံးကို ပိတ်ချလိုက်"

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီး တစ်ခုလုံးတွင် တတိယထပ်ရှိ မီးရောင်အချို့မှလွဲ၍ ကျန်မလိုအပ်သော မီးများအားလုံးကို ပိတ်ချလိုက်လေသည်။

ယခင်က မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေခဲ့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီးသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ဝက်ကျော် မှောင်မိုက်သွားပြီး မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော နေရာအချို့တွင်သာ အလင်းရောင် ကျန်ရှိနေတော့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီး၏ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အားလုံးကို ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခံတပ်ယာဉ်ကြီး၏ ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ဒရုန်းအချို့ ပျံတက်သွားသည်ကို ချန်းရီ မြင်လိုက်ရသည်။

အခြေအနေကို သွားရောက် ထောက်လှမ်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ယင်းနှင့်တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီး၏ အမြန်နှုန်းက ထပ်မံ မြင့်တက်လာသည်။

မိုးပေါက်များက ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာပြီး မျဉ်းတစ်ကြောင်းတည်းအလား ဆက်တိုက် ဖြစ်နေ၏။

ကားအတွင်း၌ မိုးယိုကျမှုများ ပိုမို များပြားလာသော်လည်း ချန်းရီက ထိုအရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ဘယ်ဘက် မျက်လုံးဖြစ်သော အသူရာ သွေးမျက်လုံးဖြင့် လှုပ်ရှားနေသော တောင်ရိပ်များကိုသာ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေမိသည်။

ဟုတ်ပေသည်။

ညအမှောင်ထုအောက်ရှိ တောင်ရိပ်များက လှုပ်ရှားနေသည်။

အသံကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။

ချန်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မီးခိုးပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင် သူရှိနေခဲ့သော ယာဉ်မောင်းခန်း နေရာတွင်မူ ဝေဝါးနေသော လူပုံစံ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ပုံဖော်ထားသော လူအရိပ်မှာ ဉာဏ်ရည်မမြင့်မားသဖြင့် ကားမမောင်းနှင်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ချန်းရီက စတီယာရင်ကို မလှုပ်ရှားစေရန် ထိန်းချုပ်ထားဖို့သာ အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခံတပ်ကားကြီး၏ ဆွဲငင်မှု ပါရှိသဖြင့် ဤအမိန့်တစ်ခုတည်းကိုသာ လုပ်ဆောင်ရန်မှာ အဆင်ပြေလှသည်။

ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေမှသာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ တောင်တန်းများအားလုံး လှုပ်ရှားနေသည်ကို ချန်းရီ သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်တန်း၏ အမြင့်ပိုင်းနေရာများက မြေနံ့များ၊ ရင်နင့်ဖွယ် အသံကြီးများနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျနေသည်။

ညအချိန်ဖြစ်၍ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း တောင်ကုန်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။

သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်နေသော တောင်နံရံများက လျှောကျနေပုံရပြီး ပစ်မှတ်မှာ တောင်တန်းနှစ်ခုကြားရှိ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် အရာများသည်ပင် ဤကဲ့သို့သော သဘာဝတရား၏ စွမ်းအားကြီးမားမှု ရှေ့တွင် အားနည်းချက်များ ရှိနေပုံရသည်။

မိုးသက်မုန်တိုင်း စတင်ကတည်းက ချူချယ်၏ ပါးစပ်မှ "ထူးဆန်းသည့် အရာများ" ဟူသော စကားလုံးကို ချန်းရီ မကြားခဲ့ရပေ။

ထိုထူးဆန်းသည့် အရာများက အန္တရာယ် ကျရောက်လာမည်ကို ကြိုတင် အာရုံခံမိပြီး ထွက်ပြေးသွားကြပြီလား။

သူတို့တွင်လည်း တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ဗီဇအသိစိတ် ရှိကြပြီး အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိကာ ထွက်ခွာသွားကြခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလော။

ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေသော မိုးရေများက ချန်းရီ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် အဝတ်အစားများ အားလုံး စိုရွှဲသွားလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ရှိ မီးခိုးမြူခိုးများက ပိုမို ထူထပ်လာပြီး မိုးသက်မုန်တိုင်းပင်လျှင် ထိုမီးခိုးမြူခိုးများကို ဖယ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးကလည်း ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး အဝေးရှိ လှုပ်ရှားနေသော တောင်ရိပ်များကို ကြည့်နေသည်။

အသက် (၁၉) နှစ်သာ ရှိသေးသော ကောင်မလေး၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဖြူရော်နေ၏။

"အစ်ကိုချန်းရီ... ညီမတို့... သေရတော့မှာလားဟင်"

မိုးရေများက ကောင်မလေး၏ ဆံပင်များကို စိုရွှဲသွားစေသည်။

ပန်းရောင် ဆံပင်များက ဦးရေပြားနှင့် ပါးပြင်ပေါ်တွင် ကပ်နေ၏။

မိုးရေများက ဆံပင်များမှတစ်ဆင့် စီးကျနေသည်။

ချန်းရီက အံကြိတ်ကာ...

"မသိဘူး... ငါ သေမလား မသေဘူးလား ဆိုတာ မသိပေမဲ့... လမ်းစဉ် အဆင့် (၃) ကတော့ သေချာပေါက် သေမှာမဟုတ်ဘူး"

"အစ်ကိုက..."

"တော်တော့"

ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာသနည်းဆိုတာကို ချန်းရီ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။ သို့သော် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဤအတိုင်း သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရမည်ကိုတော့ သူ တကယ်ပင် ကျေနပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

မြေပြိုကျမှုများကို တားဆီးရန်အတွက် မီးခိုးနံရံတစ်ခုကို သူ ဖန်တီးပုံဖော်နိုင်သေးသည်။

ဤလုပ်ရပ်က ပုရွက်ဆိတ်က ဆင်ကို ရန်စသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေခြင်းက သူ၏ စရိုက် မဟုတ်ပေ။

တကယ်တမ်း အဆင်မပြေပါက ကောင်းကင်လှေကားတစ်ခုကို ပုံဖော်၍ အမြင့်ပိုင်းသို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားကာ ဤမြေပြိုကျမှုများကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ဆိုပါက အခြားသူများ မည်သို့ လုပ်ကြမည်နည်း။

ကောင်မလေးက အသံတိတ်သွားပြီး အံကို တင်းတင်း ကြိတ်ထားလိုက်သည်။

သူမက ဓားပျံပညာရပ်ကို အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် မြေပြိုကျမှုက သူမကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။

အခြေခံအဆင့် ဓားပျံပညာရပ် သက်သက်သာ ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူမ မသေစေရန် ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် အခြားသူများကရော...

သူမနှင့် ချန်းရီမှလွဲ၍ ဤနေရာရှိ ကျန်လူများအားလုံး သေရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။

လက်ရှိ လမ်းစဉ် အစွမ်းပိုင်ရှင်များပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သဘာဝတရား၏ စွမ်းအားကြီးမားမှု ရှေ့တွင် လူသားတို့၏ စွမ်းအားက အလွန် သေးငယ်လွန်းလှသည်။

အစွမ်းပိုင်ရှင် အချို့က ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် ကျောင်းကား၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ဧရာမ အရိပ်ကြီးတစ်ခု တိုးလာသည်ကို ချန်းရီ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအရိပ်ကြီးမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေပြီး ဦးခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် လက်လေးဖက် ရှိနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူသန်ကြီး ထယ်ရှီးက လမ်းစဉ် အဆင့်တက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်က အံ့သြနေရမည့် အချိန် မဟုတ်ဘဲ လှုပ်ရှားနေသော ဤတောင်ရိပ်များကြားမှ ထွက်ခွာသွားရန်ကသာ အဓိက ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

ကားအတွင်းရှိ စကားပြောစက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပုံရသည်။

ချန်းရီက မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးခိုးပြာများ လွင့်စင်သွားသည်။

ယာဉ်မောင်းခန်းအတွင်းတွင် မီးခိုးပြာများ စုစည်းသွားကာ ချန်းရီ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အားလုံးပဲ... ၁မိုင်ပဲ လိုတော့တယ်... ၁မိုင် ကျော်ရင် ငါတို့ အသက်ရှင်ပြီ"

"အားလုံးပဲ... တောင့်ခံထားကြပါ"

"ငါတို့ မသေရတော့ဘူး... ဟားဟားဟား..."

ချူချယ်၏ ရူးသွပ်နေသော ရယ်မောသံက စကားပြောစက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟားဟား... မသေရတော့ဘူး... မသေရတော့ဘူး... ဟားဟားဟား..."

ဆက်ရန်...