အခန်း ၁၃၀

အခန်း(၁၃၀)

လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များအောက်၌ပင် မုကျွင်းယန် ကုဟွားကို ပွေ့ချီလျက် နန်းတော်ပြင်ပသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ပိုင် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။

အတူတူလိုက်ပါလာကြသော ချီယွီနှင့် အခြားလူများမှာ အကြောင်းစုံကို သိရှိထားကြသဖြင့် အိမ်တော်သို့ သတင်းကြိုပို့ရန် လူလွှတ်လိုက်ပြီး ချီယွီကိုယ်တိုင် မြင်းလှည်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းနှင်လျက် မြို့စားအိမ်တော်ဆီသို့ လျင်မြန်ချောမွေ့စွာ ဦးတည်မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းအတွင်း၌ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများတွင် အသုံးပြုရန်အတွက် မုကျွင်းယန်၏ သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံများနှင့် စောင်များ အမြဲအသင့်ရှိနေတတ်သည်။

မုကျွင်းယန် စိုစွတ်နေသော စောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူမ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။

ကုဟွားမှာ သတိပြန်လည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းလှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ပြီး သူ့ဒေါသကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားကြောင်း သူမ ခံစားမိနေ၏။

သူမ ရှက်သွေးဖြာနေခဲ့သော်လည်း မရုန်းကန်ရဲသလို ရုန်းကန်ရန် အင်အားလည်း မရှိပါချေ။

သူမအနေဖြင့် သူမအဝတ်အစားများ အားလုံး ချွတ်ပစ်ခံလိုက်ရသည်ကို ငြိမ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် အမျိုးသားဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးစည်းဖြင့် ဖက်ထုပ်ပမာ အတင်းအကျပ်စည်းနှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး စောင်ဖြင့် ထပ်မံ၍ ထုပ်ပိုးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူမလက်များမှာ စောင်အတွင်း၌ အချုပ်ခံထားရသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပူနွေးလှသော ရင်ခွင်ကျယ်ကြီး၏ ထွေးပွေ့ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

သူမ၏ အေးစက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပူနွေးလာခဲ့ရသည်။

သူမ ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသားကို စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။

မုကျွင်းယန်၏ ဓားသွားအလား ထက်ရှနေသော မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးနေခဲ့ပြီး သူက တည်ငြိမ်လှသော လေသံဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

“မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား”

ကုဟွား နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသော လေသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒီကိုယ်လုပ်တော်က ရေကူးတတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့... သခင်ကြီးလည်း ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

မုကျွင်းယန်၏ ဒေါသစိတ်များမှာ ပိုမို တောက်လောင်လာခဲ့ရ၏။

“အခုထိ ခံပြောနေတုန်းပဲ။ တကယ်လို့ ငါသာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။တကယ်လို့ မင်းသာ ရေပေါ်ကို ပြန်မတက်လာနိုင်တော့ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ”

သူမနားရွက်နား၌ ထိုအမျိုးသား၏ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကုဟွား ခေါင်းပြန်မူးလာခဲ့ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း မီးအလား ပူလောင်လာခဲ့ရပြန်သည်။

သူမ အားနည်းစွာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်မိပြီး ခေါင်းလေးကို သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ပွတ်သပ်ကာ တိုးညှင်းစွာ တောင်းပန်လိုက်မိ၏။

“သခင်ကြီးရယ်... ဒီကိုယ်လုပ်တော်ကို ထပ်ပြီးတော့ မဆူပါနဲ့တော့လား။ ဒီကိုယ်လုပ်တော်က သခင်ကြီးကို ရေထဲဆင်းခွင့် မပေးနိုင်ဘူးလို့ပဲ တွေးမိလိုက်လို့ပါ။ မဟုတ်ရင်... သခင်ကြီးအနေနဲ့ သူ့ကို သေချာပေါက် လက်ထပ်လိုက်ရမှာလေ”

မုကျွင်းယန် မှင်တက်သွားပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိ၏။

‘သူက ငါ့ကို မယ်တော်ကြီးရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ မကျစေချင်လို့ အသက်စွန့်ပြီး ရေထဲဆင်းခဲ့တာလား’

‘ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ’

‘ငါ ဒီလို ထောင်ချောက်ထဲ ဘယ်လိုလုပ် ကျနိုင်ပါ့မလဲ’

မိန်းမပျိုလေး၏ ပါးပြင်လေးမှာ နီမြန်းနေခဲ့ပြီး မျက်တောင်လေးများကလည်း အားနည်းစွာ တုန်ယင်နေခဲ့ကာ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း ဆက်တိုက် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တင်းကျပ်သွား၏။

ကုဟွား မျက်လုံးများကို ဆက်လက်၍ ဖွင့်မထားနိုင်တော့ချေ။

သူမ ဝေဝါးစွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

“ဗိုက်က တအားနာတာပဲ...”

သနားစဖွယ် ကောင်မလေးကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မုကျွင်းယန်၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသစိတ်များမှာ ပိုမို၍ တောက်လောင်လာခဲ့ရသည်။

သူ သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းချင်စိတ်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူမအပေါ်၌ သူ အဘယ်ကြောင့် ယခုလိုမျိုး ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်နေရသည်ကိုလည်း သူ ကိုယ်တိုင် သေချာစွာ မဝေခွဲတတ်ချေ။

၎င်းက ထင်ရှားစွာပင် သူက သူမကို အရင်ဆုံး အသုံးချခဲ့ပြီး ရှေ့တန်းသို့ တွန်းပို့မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းက ထင်ရှားစွာပင် သူမက အားနည်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အသုံးပြုပြီး သူ မလိုလားသော အချစ်ရေးကိစ္စများကို ကာကွယ်ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ လူသားလေး၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် ညိုမည်းနေခဲ့ပြီး ပါးပြင်လေးများမှာလည်း မီးခဲအလား ပိုမို၍ နီမြန်းနေခဲ့သည်။

သူမ ပျော့ခွေနေခဲ့ပြီး အသက်ဓာတ် လုံးဝ ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူ အမှန်တကယ်ပင် ဘာမျှ မတတ်နိုင်ချေ။

ယုံမြို့စားမင်း အိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် မုကျွင်းယန် သူမကို ပွေ့ချီလျက် ယာယွင်ဆောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား လှမ်းဝင်လာခဲ့၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အိမ်တော်သို့ ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် တုန့်ဟွားတို့နှင့်အတူ ရှန်လီပါ အဆင်သင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျစ်လန်ကလည်း ကူညီပေးရန်အတွက် အစေခံမလေးနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အပ်စိုက်ကုသမှုများ၊ ဆေးတိုက်ခြင်းများနှင့် ဆေးရေချိုးပေးခြင်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်သွားခဲ့ကြရ၏။

လူအနည်းငယ်မှာ အပြေးအလွှားဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။

သမားတော်စွန်းလည်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မုကျွင်းယန် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဂင်ဂိုပင်အောက်၌ ထိုင်နေခဲ့၏။

မကြာမီ၌ သမားတော်စွန်း အပြင်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

မုကျွင်းယန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဘယ်လိုလဲ”

“သခင်ကြီးကို ပြန်လည် ဖြေကြားပါတယ်။ မမလေးကုရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကတော့ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ သူ အဖျားကျသွားတာနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန် သက်သာလာပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့...”

“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ”

မုကျွင်းယန် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်ခံစားမှုများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်မိ၏။

သမားတော်စွန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ရှန်လီက ကြိုပြီးတော့ မမလေးကုရဲ့ ရာသီစက်ဝန်း မမှန်ကန်တာကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးတဲ့ အချိန်က အရမ်းတိုတောင်းလွန်းခဲ့တာရယ် ဒီနေ့မှာပဲ သူ့ရာသီသွေးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တာရယ်ကြောင့်မို့လို့ အလွန်အမင်း အေးစက်လှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်မရှိလောက်အောင် ပြင်းထန်တဲ့ ဝမ်းဗိုက်နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာပါ။ နန်းတော်ထဲ မဝင်ခင်မှာ ရှန်လီက သူ သောက်သုံးဖို့ ဆေးရည်တွေ ပေးခဲ့ပြီး ထူထဲတဲ့ ဝတ်ရုံကိုလည်း ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါက အအေးဒဏ်ကို ခဏတာ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့မှာပါ”

“ဒါပေမဲ့ အခုလေးတင် သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ဘာဆေးရည်မျှ မရှိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။သူ အန်ထုတ်ပစ်ခဲ့ပုံရပါတယ်။ နာကျင်မှုပျောက်ဆေးတွေကို ရရှိခဲ့ပေမဲ့လည်း မသောက်သုံးခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါတွေအပြင် ရေကန်ထဲ ပြုတ်ကျပြီး လေအေးတွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်သွားခဲ့တာကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပျက်စီးသွားခဲ့ရပါပြီ။ နောင်အနာဂတ်မှာ သူ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖို့ ခက်ခဲသွားမှာကို ကျွန်တော်မျိုး စိုးရိမ်မိပါတယ်”

မုကျွင်းယန်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွား၏။

သူ သစ်သားပြတင်းပေါက်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လိုက်ကာနောက်၌ အိပ်ပျော်နေသော ပုံရိပ်လေးကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျန်းမာလာအောင် ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ဆေးဝါးတွေကိုပဲ အသုံးပြုပါ”

သမားတော်စွန်း စကားဆိုရန်အတွက် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“ပြောစရာရှိရင် တိုက်ရိုက်သာ ပြောလိုက်”

မုကျွင်းယန်၏ လေသံမှာ အလျင်စလိုဖြစ်နေခဲ့ပြီး အေးစက်မှုများ စိမ့်ဝင်နေခဲ့သည်။

“မမလေးကုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေက ဆေးဝါးတွေကြောင့် ဖြစ်လာခဲ့ရတာပါ။ ငယ်ငယ်တည်းက အရွယ်ရောက်စေတဲ့ ဆေးဝါးတွေကို အတင်းအကျပ် သောက်ခဲ့ရတာရယ်နဲ့ ကိုယ်ဝန်တားဆေးတွေရဲ့ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီဆေးနှစ်မျိုးက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့တာကြောင့်မို့လို့ အရမ်း ဆိုးရွားနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဦးတည်သွားစေခဲ့တာပါ။ တကယ်လို့ နောင်အနာဂတ်မှာ ကိုယ်ဝန်တားဆေးတွေကို ထပ်သောက်နေရဦးမယ်ဆိုရင်တော့...”

“သူ အဲဒါတွေကို ထပ်သောက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ သူ့ကို ပျောက်ကင်းအောင်သာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ”

မုကျွင်းယန် သမားတော်၏ စကားကို ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပိတ်လိုက်၏။

မိန်းမပျိုလေးမှာ လုံလုံလောက်လောက် နာကျင် ခံစားခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမ တစ်ဘဝလုံးတွင် ကလေး လုံးဝ မရနိုင်တော့သည့် ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဒဏ်ချက်ကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကို သူ မသိချေ။

သမားတော်စွန်း သဘောတူလိုက်ပြီး ဆေးရည် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် လှည့်ထွက်သွား၏။

မုကျွင်းယန် သူ့ လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်သို့ ပို့ထားလိုက်မိပြီး အခန်းထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိသည်။

သူ၏ ထူထဲလှသော မျက်ခုံးများမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြီး မျက်ဝန်းများအတွင်းရှိ ဒေါသများကိုလည်း ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။

ကျိုးချွန်းယွီ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်လိုက်မိ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်၏ လေထုအခြေအနေမှာ မကောင်းမွန်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သဖြင့် သူ စကားမဆိုရဲဘဲ ဘေးဘက်၌ တိတ်ဆိတ်စွာသာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာသွားခဲ့ပြီးနောက်မှသာ မုကျွင်းယန် တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဘယ်လိုလဲ”

ကျိုးချွန်းယွီ အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့ပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“တတိယသခင်ကြီးနဲ့ တတိယသခင်မကြီးတို့က ချူအိမ်တော်ရဲ့ တရားဝင်တတိယသမီးဖြစ်တာကို သိလိုက်ရလို့ တအား ဝမ်းမြောက်သွားကြတာပါ။ သူတို့က ဒီနေ့မနက်မှာပဲ တင်တောင်းပေးမဲ့ အောင်သွယ်တော်တစ်ဦးကို စေလွှတ်ပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ချူအိမ်တော်ကလည်း လက်ခံခဲ့ပြီး ‘မင်္ဂလာကျင့်ထုံးခြောက်ရပ်’ ကို အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင်ဆောင်ရွက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”