အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄) - အကြံအစည်များ

ရှဲ့နင်းထန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားတော့သည်။

“ရွှယ်နင်က ရှီဇီကို သဘောကျနေပုံ မပေါ်ပါဘူး”

သူမက ပြောလိုက်သည်။

စုချင်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။

“သူ(မ)က ဟန်ဆောင်နေတာ။ အစ်မက အခုမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ သူ(မ)မှာ ဘယ်လောက်တောင် လှည့်ကွက်တွေ များလဲဆိုတာ မသိသေးလို့ပါ”

ရွှယ်နင်က နက်နက်နဲနဲ ကြံစည်တတ်သူတစ်ဦးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှဲ့နင်းထန် မယုံကြည်ပေ။ ထိုမိန်းကလေးက သဘာဝအတိုင်းပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လေ့ရှိသည်။ သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပတဲ့ မျက်နှာလေး ရှိပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်က သေချာ ဂရုတစိုက် မကြည့်လျှင် သူမရဲ့ခံစားချက်များကို လုံးဝ သတိပြုမိရန် မလွယ်ကူလှချေ။

ဒါပေမဲ့လည်း... သူမက သခင်မကျန်းကို မိခင်အဖြစ် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုဖို့အတွက် သူမဘာသာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ သူမက စုကျန်းအပေါ် အမှန်တကယ်ပဲ ခံစားချက်တွေ ရှိနေတာလား?

သူမ ပို၍ တွေးလေလေ၊ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ မတင်မကျ ဖြစ်လေလေပင်။

ရွှယ်နင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ ခန့်မှန်း၍မရတာကပင် ပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

“အစ်မထန်?”

စုချင်းက သူမ ငေးမှိုင်နေတာကို မြင်တဲ့အခါ မေးလိုက်သည်။

“ရွှယ်နင်က ဝမ်းကွဲအစ်ကို့ကို မြှူဆွယ်မှာ စိုးရိမ်နေတာလား?”

ရှဲ့နင်းထန်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းတော့ ဝန်မခံပေ။

လှပတဲ့ မိဘမဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ အမှန်တကယ်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပင်။

တကယ်လို့ တစ်နေ့မှာ စုကျန်းက သူမအပေါ် တစ်ခုခု ခံစားသွားရပြီး ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် လက်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် ထိုအရာက ရွံရှာစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

သူမရဲ့ အနာဂတ်ခင်ပွန်းက အိမ်ထောင်ကျပြီးတဲ့နောက်မှာ လှပတဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို အနားမှာထားရှိတာကို သူမ မလိုလားပေ။

သို့သော် ထိုအရာကို ပေါ်တင်ပြောလိုက်လျှင် မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ သူမအတွက် စိတ်သဘောထားကျဉ်းမြောင်းကာ သဝန်တိုလွန်းရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

စုချင်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“အဘွားကလည်း သူ(မ)ရဲ့ အတွေးတွေကို အကုန်ရိပ်မိပါတယ်။ မပြောတာပဲ ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ အဘွားက အစ်မကို အချစ်ဆုံးပဲ။ အစ်မအနေနဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို့ဘေးနားမှာ အခိုင်အမာ နေရာယူထားရမယ်။ ညီမကတော့ ရွှယ်နင် ငါတို့အိမ်တော်မှာ ဆက်နေမှာကို တကယ်မလိုလားဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူ(မ)က ရွှယ်မျိုးရိုးလေ၊ စုမျိုးရိုးမှ မဟုတ်တာ။ သူ(မ)ကို အမြန်ဆုံး အိမ်ထောင်ချပေးလိုက်တာက ငါတို့အားလုံးအတွက် အကောင်းဆုံးပဲ”

ဤအခြေအနေတွင် ရှဲ့နင်းထန်သည် ရွှယ်နင်ကို ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ဟုပင် မသတ်မှတ်တော့ချေ။

“ဒါဆိုရင်လည်း အသိအမှတ်ပြုတဲ့ပွဲ ပြီးတာနဲ့ သခင်မကျန်းကို ပြောပြီး သူ(မ)ကို စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ချပေးလိုက်တာပေါ့”

သူမက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စုချင်း၏ မျက်နှာ တောက်ပသွားကာ -

“တကယ်တော့ ညီမမှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်။ အစ်မ နားထောင်ကြည့်ချင်လား?”

ရှဲ့နင်းထန်က သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်မိသည်။ စုချင်းက ရွှယ်နင်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ မုန်းတီးနေရတာလဲဆိုတာ သူမ သိချင်မိတယ်။

“အာချင်း... မင်း ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ?”

စုချင်းက နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွှတ်လိုက်ရင်း -

“နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင် သူ့မိဘတွေရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ ရောက်တော့မှာလေ”

သူမသည် ရှဲ့နင်းထန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

နှင်းပွင့်များက သူတို့နှစ်ဦးကို ဝန်းရံလျက် ဝဲပျံနေကြပြီး ပြုံးနေတဲ့ သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်စေတော့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက်တွင်မှ ပေါင်ချန်သည် ချိုးရွှေဆောင်သို့ ပြန်ဖို့အတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထွက်လာတော့သည်။

ရွှယ်နင်သည် သခင်မကျန်း၏ အခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ လှပတဲ့ နှင်းဆီသစ်သား သေတ္တာလေးကို သတိပြုမိသွားသည်။

“အမေ... အဲဒါ ဘာလဲဟင်?”

သခင်မကျန်းက စာရင်းအင်းစာအုပ်များကို လှန်ကြည့်ရင်း -

“မင်းရဲ့ ဒုတိယအဒေါ်က အားဆေးတွေ လာပို့ထားတာလေ”

ရွှယ်နင်က သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း မေးလိုက်သည်။

“သမီး ကြည့်လို့ ရမလားဟင်?”

သခင်မကျန်းက သေတ္တာလေးကို သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါတွေက အမျိုးသမီးတွေ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာကြံ့ခိုင်ဖို့ အားဆေးတွေ။ သမီးက အပျိုစင်လေးပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ အခုလောလောဆယ် ဒါတွေ မလိုသေးပါဘူး။ နောက်မှ အထိန်းတော်စုန့်ကို ငှက်သိုက်တချို့ သမီးဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်"

ရွှယ်နင် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အတွင်း၌ လက်မအရွယ်အစားရှိသည့် အမည်းရောင် ဆေးလုံးလေးများ ပြည့်နေသည့် ကျောက်စိမ်းဖြူပုလင်းလေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချဉ်ဖြုံးဖြုံး အနံ့သင်းသင်းလေးက ပျံ့လွင့်လာ၏။

သူမက ဆေးတစ်လုံးကို အင်္ကျီလက်ထဲ ခိုးထည့်လိုက်ပြီးမှ ပုလင်းကို မူလနေရာတွင် ပြန်ထားလိုက်သည်။

သခင်မကျန်းက စာရင်းအင်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆက်လက်စစ်ဆေးနေစဉ်၊ ရွှယ်နင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူမဘေးတွင် အဖော်လုပ်ပေးနေခဲ့သည်။

စုမန် အပြင်ကနေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်ကျမှ သူမ နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

စုမန်သည် သခင်မကျန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရွှယ်နင်ကို တွယ်ကပ်ကာ ချီယွင်ဆောင်သို့ အတူပြန်လာခဲ့ကြသည်။

မီးလင်းဖိုလေးမှာ နွေးထွေးစွာ လောင်ကျွမ်းနေ၏။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် တောင်ဘက်ပြတင်းပေါက်အောက်ရှိ ဆိုဖာခုံပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ရင်း မုန့်များကို မြည်းစမ်းနေကြသည်။

“နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင် နင့်မိဘတွေရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့ ရောက်ပြီနော်”

စုမန်း သစ်သီးခြောက်များကို ဝါးနေရင်း ပါးစပ်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနှစ်ရော ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး အမွှေးတိုင် ထွန်းဦးမှာလား?”

ရွှယ်နင်သည် မျက်လွှာချလျက် စာအုပ်ကို တစ်မျက်နှာ လှန်လိုက်သည်။

“အင်း... သွားမှာပါ”

အရင်ဘဝတုန်းက အဲ့ဒီနှစ်မှာ သူမနှင့် စုကျန်းတို့ကြား ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ကောလာဟလ သတင်းဆိုးများကြောင့် တစ်မြို့လုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သခင်မကြီးရှဲ့က သူမကို အိမ်ပြင်ထွက်ခွင့် ပိတ်ထားခဲ့ပြီး မင်္ဂလာဆောင် ပြီးဆုံးသည်အထိ ချီယွင်ဆောင်တွင်သာ နေထိုင်စေခဲ့သည်။

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက သူမ၏ မိဘတွေရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့တွင် ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်း၌ ဆီမီးခွက်မှတစ်ဆင့် မီးလောင်မှုဖြစ်ပွားကာ ကျောင်းတော်၏ ထက်ဝက်နီးပါး ပြာကျသွားခဲ့ရခြင်းပင်။

သူမ၏ မိဘများနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ နာမည်ရေးထိုးထားတဲ့ ဝိညာဉ်အမှတ်တရ ကမ္ပည်းပြားများမှာလည်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ထိုနှစ်က သူမ အမွှေးတိုင် သွားမထွန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ပိုင်းတွင်လည်း စုကျန်းနှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် တစ်ခုပြီးတစ်ခုသော အကြောင်းကိစ္စများကြောင့် ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရန် အခွင့်မသာခဲ့တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ယုံကျိုးရှိ စုမိသားစု၏ နေအိမ်ဟောင်းတွင် အစွန့်ပယ်ခံလိုက်ရပြီး အဝေးမှသာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေခဲ့ရသည်။

ထိုနှစ်များစွာမှာ နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရ၏။

အခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ သွားဖြစ်အောင် သွားမယ်။

“ဒါပေမဲ့ ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းက မြို့ပြင်မှာလေ”

စုမန်က ပြောလိုက်သည်။

“နင် တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုသွားမလဲ?”

ရွှယ်နင်က ရယ်မောလိုက်၏။

“ညီမ တစ်ယောက်တည်း သွားမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ? အမေ့ကို ပြောပြီးပြီလေ။ အမေက ညီမအတွက် အစောင့်နှစ်ယောက် စီစဉ်ပေးထားသလို နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရဲ့ ရထားလုံးကိုလည်း သုံးခွင့်ပေးထားတယ်”

“အဲဒီအစောင့်တွေက သိပ်ပြီး တော်တာမဟုတ်ဘူး။ နင်ကို ဘယ်လို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလဲ?”

စုမန်က သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး လက်မောင်းကို မှီလိုက်သည်။

“ငါပါ လိုက်ခဲ့မယ်လေ။ ပြီးတော့ ငါ့အစ်ကို့ကိုလည်း လိုက်ပို့ခိုင်းမယ်။ အဲဒါဆို ပိုမကောင်းဘူးလား?”

ရွှယ်နင်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းလိုက်၏။

“ဟင့်အင်း... မလိုပါဘူး”

စုမန် တစ်ခုခု ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမက လေသံကို ပြော့ပြောင်းလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အစ်မရဲ့အစ်ကိုက အမြဲတမ်း အစိုးရအလုပ်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာလေ။သူ့ကို အလုပ်မရှုပ်စေချင်တော့ဘူး”

“အရင်တုန်းကဆိုရင် သူလိုက်ပို့မှ ဖြစ်မယ်ဆိုပြီး ဇွတ်ပြောခဲ့တာလေ။ ခုတလော နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ?”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ သူ့ကို အားနာလို့ပါ”

“ဒါဆို ဒုတိယအစ်ကို့ကိုရော?"

“မဖြစ်ပါဘူး။ သူနဲ့ ညီမနဲ့က တည့်တာမှ မဟုတ်တာ”

“တတိယအစ်ကိုလည်း မကြာခင် ပြန်ရောက်တော့မှာပဲကို”

ရွှယ်နင်က အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“မန်မန်ရယ်၊ ညီမ တကယ်ပဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားနိုင်ပါတယ်”

ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီဖြစ်လို့ သူမက နယ်စားမင်းအိမ်တော်က ဘယ်သခင်လေးနဲ့မှ ပတ်သက်မှု မရှိချင်တော့ပေ။

အခြားတစ်နေရာမှာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကိုယ်ပိုင်ဘဝသစ်တစ်ခုကို အမြန်ဆုံး တည်ဆောက်နိုင်လေလေ သူမအတွက် ပိုကောင်းလေလေပင်။

စုကျန်းအတွက်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေတော့သလို၊ သခင်မကျန်းအတွက်လည်း အားနာစရာ မလိုတော့ပေ။ ထို့အပြင် သခင်မကြီးရှဲ့ကိုလည်း မနှစ်မြို့စရာ မဖြစ်စေတော့ဘဲ အားလုံးအတွက် အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။

နောင်ကို သူမ စုကျန်းကို ဘယ်တော့မှ အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

အရာအတော်များများကို သူမကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ အရင်က သူ့အာရုံစိုက်မှုကို ရချင်ခဲ့တာက သူ့ကို ချစ်ခဲ့မိတာကြောင့်ပဲ။

စုမန်သည် ရွှယ်နင် ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ခံစားနေရသည်။ အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် သူမ သိခဲ့တဲ့ ရွှယ်နင်နှင့်ပင် မတူတော့ပေ။

“အားနင်... နင် တကယ်ပဲ ငါ့အစ်ကိုနဲ့ လက်မထပ်ချင်တော့ဘူးလား?”

“ရှဲ့နင်းထန်က သူ့ဘေးနားမှာ ရပ်ပြီး ‘ဝမ်းကွဲအစ်ကို’ လို့ ချိုချိုသာသာ ခေါ်နေတာကို နင် ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေတော့မှာလား?”

“သူ့ကြည့်ရတာ မောက်မာလွန်းတယ်လို့ နင်မထင်ဘူးလား? အစ်ကိုကပဲ သူ(မ) မရှိရင် မဖြစ်တော့မယ့်အတိုင်း ဟန်ဆောင်နေတာ။ သူ(မ) ဘယ်ကနေ အဲဒီလို ယုံကြည်မှုတွေ ရနေတာလဲမသိဘူး!”

“သူ(မ)က အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလား?”

ရွှယ်နင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

“ညီမအမြင်တော့ မင်းသမီးနဲ့ အစ်ကိုကြီးက တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပါပဲ”

သူမ အရင်ဘဝက အကြောင်းများကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။

ထိုအချိန်တုန်းက သူမက အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင် စုကျန်းသည် မင်ယွဲ့ဆောင်သို့ ခဲယဉ်းစွာသာ ပြန်လာတတ်သည်။ သူက စာကြည့်ခန်းထဲမှာပဲ အိပ်စက်တာ သို့မဟုတ် အပြင်၌သာ တစ်ညလုံး နေထိုင်လေ့ရှိသည်။

ပွဲလမ်းသဘင်များသို့ တက်ရောက်သည့် အခါတိုင်းတွင်လည်း သူမက လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်—

ပထမအချက်မှာ သိက္ခာမဲ့စွာဖြင့် သူ့ကို အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်။

ဒုတိယအချက်မှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို မချစ်သောကြောင့်။

တတိယအချက်မှာ စုကျန်းတွင် အပြင်၌ မယားငယ်တစ်ဦး ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလများကြောင့်ပင်။

မကြာမီမှာပင် မင်းသမီးရှို့နင်းသည် စုကျန်း၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်၌ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်က သူမက စုကျန်း သူမကို စွန့်ပစ်သွားမှာကို အမြဲစိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေခဲ့ရသည်။

ညပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေမွနင်းချေခံခဲ့ရတဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

“နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ!”

စုမန်၏ ထိတ်လန့်သွားတဲ့ အော်သံကြောင့် ရွှယ်နင်၏ အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

ရွှယ်နင်က တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”