အခန်း ၂၅

အခန်း (၂၅) - ကံကြမ္မာဆုံစည်းမှု

ပေါင်ချန်သည် ထိုအမျိုးသား၏ ခန့်ညားတဲ့မျက်နှာကို ပြန်အမှတ်ရမိပြီး မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။

"ခြောက်သွားပါပြီသခင်မလေး၊ ထင်းရှူးနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေးတောင် ရနေသေးတယ်"

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက လီချန်ချဲ့ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းကလည်း အခုလိုမျိုးပဲ လန်းဆန်းသန့်ရှင်းပြီး စိတ်ကို အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်စေသည့် ရနံ့မျိုး ရခဲ့တာကို ရွှယ်နင် ပြန်သတိရသွားသည်။

"သေသေချာချာ ခေါက်ပြီး သေတ္တာထဲ ထည့်ထားလိုက်ပါ။ နောက်တစ်ခါ သူနဲ့ ထပ်ဆုံတဲ့အခါကျရင် ပြန်ပေးလိုက်မယ်"

သူမရဲ့သခင်မလေးက ဝတ်ရုံကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးကမ္ဘာထဲ နစ်ဝင်နေတာကို မြင်တဲ့အခါ ပေါင်ချန်က စနောက်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးက အဲဒီလူကြီးမင်းနဲ့ တကယ်ပဲ ထပ်ဆုံဦးမှာလားဟင်"

"ဆုံမှာပေါ့"

ရွှယ်နင်က နူးညံ့သော်လည်း သေချာတဲ့ အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ တုန်းကျင်းမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ သူနဲ့ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံမှာပါ"

ပေါင်ချန်ကတော့ သူမသခင်မလေးရဲ့ လေသံထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ တမ်းတမှုကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ဘဲ၊ ထိုလူကြီးမင်းကို သေသေချာချာ ကျေးဇူးတင်ခွင့် မရလိုက်တာကိုပဲ နှမြောနေမိသည်။

"နာမည်ပဲ သိရပြီး သူ ဘယ်ကလဲဆိုတာ မသိလိုက်တာ တကယ်ပဲ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်။ သူ့နာမည်က လီချန်ချဲ့လို့ ပြောသွားတာပဲ။ သခင်မလေး... သူက လီမျိုးနွယ်စုက ဖြစ်နိုင်မလားဟင်"

ယခုလက်ရှိ သာ့ယုံအင်ပါယာတွင် ပညာရှိမျိုးနွယ်စုများစွာ ရှိသော်လည်း ဝမ်၊ ရှဲ့၊ စု နှင့် လီ မျိုးနွယ်စု လေးခုမှာ ‘အင်အားအကြီးဆုံး မျိုးနွယ်ကြီးလေးခု’ အဖြစ် ထင်ရှားသည်။

ဝမ်မျိုးနွယ်စုသည် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လောကီရေးရာများမှ အနားယူသွားခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ နောက်မျိုးဆက်များက နန်းတွင်းနိုင်ငံရေးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

စုနှင့် ရှဲ့မျိုးနွယ်စုများကတော့ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း တောက်လောင်နေတဲ့ မီးလျှံကဲ့သို့ ထွန်းတောက်လာပြီး ဩဇာအာဏာ အလွန်ကြီးမားလာသည်။ သူတို့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ မိသားစုဝင်များစွာက အရာရှိလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး စည်ကားတဲ့ တုန်းကျင်းမြို့တော်တွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားနေကြသည်။ တော်ဝင်မိသားစုကတောင် သူတို့ကို အလေးထားရသည်။

ဟယ်ကျန့်ဒေသမှ လီမျိုးနွယ်စုသည် ထိုမျိုးနွယ်ကြီးလေးခုထဲတွင် အခြေအနေကို အစောင့်ကြည့်ဆုံးနှင့် အေးအေးဆေးဆေး အနေထိုင်ဆုံးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

လီမျိုးနွယ်စု၏ ပင်မမျိုးနွယ်မှာ ဟယ်ကျန့်ဒေသတွင် အခြေစိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အမြစ်တွယ်မှုက အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လီမျိုးနွယ်စုမှ နောက်မျိုးဆက်များသည် တော်ဝင်စာမေးပွဲများ ဖြေဆိုရန်နှင့် နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် တုန်းကျင်းသို့ လာရောက်လေ့ရှိကြသည်။ လီမျိုးနွယ်စုသည် တစ်ချိန်က အလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ ဂုဏ်သရေကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ သူတို့၏ အာဏာအရှိဆုံးအချိန်တွင်ပင် အမြော်အမြင်ရှိရှိဖြင့် ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသဖြင့် တုန်းကျင်းတွင် မျိုးနွယ်ဝင် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း တော်ဝင်မိသားစု အင်အားချည့်နဲ့လာပြီး အင်ပါယာအတွင်း ဘေးဒုက္ခများနှင့် အခက်အခဲများစွာ ကြုံတွေ့လာရတဲ့အခါမှသာ လီမျိုးနွယ်စုဝင်များက မြို့တော်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

အရင်ဘဝတုန်းက ရွှယ်နင်က အတွင်းဆောင်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး သူမရဲ့ စိတ်နှင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို စုကျန်းအပေါ်မှာပဲ ပုံအောထားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အခြားသူတွေကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် အာရုံစိုက်နိုင်ပါ့မလဲ?

သူမ မှတ်မိတာက... ယုံကျိုးဒေသရှိ စံအိမ်ဟောင်းတွင် အကျယ်ချုပ် ကျခံနေရစဉ်အတွင်း၊ သာ့ယုံအင်ပါယာကို ကယ်တင်ရန် ပေါ်ထွက်လာသည့် ဂန္ထဝင်ပါရမီရှင်တစ်ဦးအကြောင်း ဒေသခံများ ပြောဆိုနေကြတာကို ကြားခဲ့ဖူးခြင်းသာ ရှိသည်။

ထိုလူက စာပေတွင်သာမက သိုင်းပညာလည်း ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ အမျှော်အမြင်ရှိကာ သတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်သည့်အပြင် အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ်လည်း အလွန်အမင်း ချီးကျူးခံရသူ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောကြသည်။

သူက ရာထူးလက်ခံရရှိပြီးနောက်တွင် ဖော်ထုတ်ရန်ခက်ခဲတဲ့ အမှုကြီး သုံးခုကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် သူက မတရားစွပ်စွဲခံထားရသူ အများအပြား၏ နာမည်ကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

နှင်းဘေးနှင့် ရေဘေးများ ကျရောက်ချိန်တွင်လည်း သူကိုယ်တိုင် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်ကာ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ပြည်သူပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေတိစစ်တပ်က ကျားလင်နယ်စပ်ကို ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်လာပြီး စုကျန်း၏ စစ်တပ်တစ်ခုလုံး နီးပါး ချေမှုန်းခံရတော့မည့် အချိန်တွင်၊ လီချန်ချဲ့ကသာ ပေါ့ပါးသွက်လက်တဲ့ မြင်းစီးစစ်သည် ငါးထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့လက်အောက်ရှိ စစ်သည်ငါးထောင်တည်းဖြင့် ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ကို အပြတ်ရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် တုန်းကျင်းသို့ အောင်ပွဲခံကာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ တစ်တိုင်းပြည်လုံးက ‘သာ့ယုံ၏ စစ်နတ်ဘုရား’ ဟု တညီတညွတ်တည်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို ပြည်သူ့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးတဲ့ အရာရှိကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးကြသည်။

သူက ဘယ်တုန်းကမှ ရှုံးနိမ့်တာမရှိတဲ့ စစ်သူကြီးဖြစ်သလို၊ ရက်စက်ပြီး အနားကပ်ရခက်တဲ့ ‘စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး လီ’ လည်း ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် သူက သံယောဇဉ် အလွန်ကြီးမားသူလည်း ဖြစ်၏။ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဇနီးသည်ရဲ့ ကမ္ဗည်းပြားကို အမြဲစောင့်ရှောက်ရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် နောက်အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေထိုင်ခဲ့သည်။

နောင်တွင် သူဟာ နန်းတွင်း၌ အမြင့်ဆုံးရာထူးများအထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်၏ အားကိုးရဆုံးသူ ဖြစ်လာကာ၊ စုကျန်းနှင့် အာဏာချင်း ပြိုင်ဆိုင်နိုင်သူဖြစ်လာပြီး နန်းတွင်းရေးရာကိစ္စတိုင်းတွင် စုကျန်းကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က စုကျန်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ခဲ့ရပြီး ရွှယ်နင် ညတိုင်း အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရဖူးသည်။

ရက်စက်တဲ့ လီချန်ချဲ့က စုကျန်းကို ဒုက္ခပေးမှာ ကြောက်ရွံ့တာ‌ကြောင့် သူမက စုကျန်းဆီ ပေးပို့တဲ့ စာတိုင်းတွင် အမြဲသတိထားရန်နှင့် လိုအပ်ပါက မိမိဘေးကင်းရေးအတွက် သူ့ကို အပြတ်ရှင်းပစ်ရန်ပင် သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ—

ရွှယ်နင်ရဲ့ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမက မတတ်သာသည့် အပြုံးလေးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုဖာပုလေးကို မှီကာ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာတော့သည်။

ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ... အလှည့်အပြောင်းများစွာ ကြုံခဲ့ရပြီးမှ အရင်ဘဝက ယုံကျိုးဒေသက အေးစက်တဲ့ ဆွေယဲ့မြစ်ထဲကနေ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သူက လီချန်ချဲ့ ဖြစ်နေခဲ့တာကို။

အခုတစ်ကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်မှာလည်း ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းက ကြာပန်း ကန်ထဲကနေ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက သူပဲ ဖြစ်နေပြန်တယ်။

သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါက ကံကြမ္မာရဲ့ စီမံမှုတစ်ခုလို့ မဆိုနိုင်ဘူးလား။

"သခင်လေးလီရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ အစစအရာရာ ပြည့်စုံပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မိသားစုနောက်ခံကိုတော့ မသိရဘူး။ သူ့ရဲ့ ဝတ်ပုံစားပုံကို ကြည့်ရတာတော့ နည်းနည်း နွမ်းပါးတဲ့ပုံပဲ"

ပေါင်ချန်က တဘက်ဖြင့် သူမရဲ့ ဆံပင်များကို ခြောက်အောင်သုတ်ပေးရင်း သခင်မလေးအတွက် အနာဂတ်အစီအစဉ်များကို စတင်တွေးတောနေတော့သည်။

ရွှယ်နင်က— "နွမ်းပါးတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ပေါင်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဆင်းရဲတဲ့သူတွေမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူးလေ။ လူနေမှုဘဝမှာ ရွှေတွေ ငွေတွေ လိုအပ်တာပေါ့"

ထိုအစေခံမလေးက အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်သည်။ အရင်ဘဝက ယုံကျိုးက စံအိမ်ဟောင်းမှာ နေတုန်းကလည်း ဘဝကို ဘယ်လိုရုန်းကန်ရမလဲဆိုတာကို သူမကပဲ အမြဲလမ်းပြခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်လား။

ရွှယ်နင်သည် ပေါင်ချန်ကို ချစ်ခင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ယှက်သန်းသွားသည်။ သူမက လက်ညှိုးလေးကို ကွေးလိုက်ပြီး ပေါင်ချန်၏ နဖူးလေးကို အသာလေး တောက်လိုက်သည်။

"သခင်လေးလီက ငါ့လိုလူကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှည့်ကြည့်ပါ့မလဲ။ နင် ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ မိန်းကလေးရဲ့"

ပေါင်ချန်က နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်ပြီး—

"ကျွန်မက ဒီအတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ"

ရွှယ်နင်တွင် ထူထဲပြီး နက်မှောင်တောက်ပသော ဆံနွယ်များ ရှိသည်။

သခင်မနှင့် အစေခံနှစ်ဦးစလုံးသည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ဆံပင်များ လုံးဝခြောက်သွေ့သွားစေရန် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

"ရှီဇီကတော့ တကယ်ပါပဲ..."

ပေါင်ချန်က တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက သခင်မလေး ဝတ္ထုစာအုပ် ဖတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ရှီဇီက အမြဲတမ်း မျက်နှာသေနဲ့ ဆူတတ်တာလေ၊ အသုံးမကျတဲ့ စာအုပ်တွေ မဖတ်နဲ့ဆိုပြီးတော့။ အခုကျတော့ မင်းသမီး ရှို့နင်း ပြောသမျှကိုတော့ အကုန်လိုက်လျောနေတာပဲ— သူ(မ)ကျတော့ ဘာလို့ အဲဒီဝတ္ထုစာအုပ်တွေကို ဖတ်လို့ရနေတာလဲ"

ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ အတွေးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာဖြင့်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အဲဒီစာအုပ်တွေ မဖတ်ရလို့လည်း ငါ့ကိုယ်က အသားတစ်ဖဲ့ ပဲ့သွားမှာမှ မဟုတ်တာ"

ပေါင်ချန်က သွက်လက်တက်ကြွတဲ့ ဝါသနာရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ သခင်မလေးဆီမှာ မည်သည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရတော့မှသာ စိတ်အေးသွားပြီး ပြန်လည်ရွှင်လန်းလာသည်။

"သခင်မလေး... ဒီနေ့ သခင်မလေး ပြုမူပုံက တကယ်ကို ရဲရင့်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်မဖြင့် အံ့သြလွန်းလို့ ငေးနေမိတာပဲ"

"အဲဒါက ရဲရင့်တယ်လို့ ခေါ်သလား"

"ရှီဇီနဲ့ လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ သခင်မလေး ပြောလိုက်တဲ့အချိန်တုန်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားတောင် အပြင်ကို ခုန်ထွက်မတတ်ပဲ။ သခင်မလေးပဲ ရှီဇီနဲ့ မလက်ထပ်ချင်တော့ဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အခုမှ အဲဒီလို ပြန်ပြောလိုက်ရတာလဲဟင်"

ရွှယ်နင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။

"ငါ တကယ် လက်ထပ်ချင်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်မကြီးကို သတိပေးဖို့အတွက် သူ့ကို အသုံးချလိုက်ရုံသက်သက်ပါ"

ပေါင်ချန်က ရိုးသားသူဖြစ်သဖြင့် အတန်ကြာအောင် စဉ်းစားသော်လည်း သဘောမပေါက်နိုင်ပေ။

သို့သော် ရွှယ်နင်ကတော့ ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းဖူးသူဖြစ်၏။ အရင်ဘဝက သခင်မကြီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ နားမလည်ခဲ့ပေမယ့် အခု ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပြီ။

သခင်မကြီးက သူမလို ပြဿနာရှာတတ်သူတစ်ဦးကို အချစ်ဆုံး မြေးကြီးနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိပေ။ ဒါပေမဲ့လည်း သူမရဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပတဲ့ ရုပ်ရည်ကို လက်လွှတ်ရန် နှမြောနေပြန်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက နယ်စားမင်းစံအိမ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့သူဖြစ်တာကြောင့် နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခန့် ဆက်ထားလိုက်တာက သူတို့အတွက် ကိစ္စကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်က အမှန်တကယ်ပင် အနှိုင်းမဲ့လှသည်။

အကယ်၍ စနစ်တကျ အသုံးချတတ်မယ်ဆိုရင် ထိုအလှတရားက ထက်မြက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တုန်းကျင်းမြို့တော်ရှိ အထက်တန်းလွှာ မိန်းမပျိုအများစုမှာ နိုင်ငံရေးအရ အိမ်ထောင်ပြုရန်အတွက် အသုံးချခံရမည့် အပေါင်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူမ... ရွှယ်နင်ကရော ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ။

ပြန်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဆံပင်များ စိုထိုင်းနေခဲ့သဖြင့် ရွှယ်နင်၏ ခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ကိုက်ခဲနေဆဲပင်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်နေပါစေ၊ ဒီနေ့ည အပြီးသတ်ရမယ့် ကိစ္စတွေကိုတော့ မနက်ဖြန်အထိ ရွှေ့ဆိုင်းထား၍ မဖြစ်ပေ။

သူမသည် ဆံပင်ကို ပြန်ပြင်ပြီး အဝတ်အစားလဲလှယ်ကာ ပေါင်ချန်ကို ခေါ်၍ ချိုးရွှေဥယျာဉ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကြောင့် သခင်မကျန်းသည် ယနေ့ည လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ရွှယ်နင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးချိန်တွင် သူမနှင့် စကားပြောနိုင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူမက ရွှယ်နင့်ဆီ မသွားရသေးခင်မှာပင် ရွှယ်နင်က သူမဆီ အရောက်လာခဲ့သည်။

လိုက်ကာအပြင်ဘက်တွင် လေနှင့်နှင်းများက ကြမ်းတမ်း၏။ သခင်မကျန်းက သူမကို အိပ်ခန်းထဲသို့ အမြန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

နယ်စားမင်းစုသည် ယနေ့ည ချိုးရွှေဥယျာဉ်တွင် မရှိဘဲ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦး၏ အဆောင်တွင် သွားရောက် အိပ်စက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အခန်းတွင်း၌ အရည်အသွေးမြင့် ရွှေချည်မျှင်မီးသွေးများကြောင့် နွေးထွေးနေပြီး မီးအိမ်များလည်း ထွန်းညှိထားဆဲပင်။

ရွှယ်နင်က စနစ်တကျ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"အမေ"

အစေခံမလေးများနှင့် အစေခံကြီးများ အားလုံး အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။ ထိုအခါမှသာ ထူထဲတဲ့ ဝတ်ရုံပွကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မာဒမ်ကျန်းသည် ရွှယ်နင်ကို အစိမ်းရောင် လိုက်ကာဗီရို အပြင်ဘက်ရှိ လိုဟန်ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရန် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"သမီးရယ်... ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အမေ စိတ်အေးရအောင် အကြောင်းစုံ ပြောပြပါဦး"

ရွှယ်နင်သည် သခင်မကျန်းအား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

သခင်မကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဒါဆို တစ်ယောက်ယောက်က သမီးကို တမင်တကာ ဒုက္ခပေးချင်နေတာပေါ့"

ရွှယ်နင်က တိုက်ရိုက် အဖြေမပေးချေ။

"အဲဒီအဖြစ်အပျက် ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ အထိန်းတော်ဟောက်က ကျွန်မရဲ့ တရားထိုင်ဆောင် အပြင်ဘက်မှာ တစ်ချိန်လုံး စောင့်နေခဲ့တာပါ"