အခန်း ၃၄

အခန်း ၃၄ - အိမ်တွင်းသူခိုး

“အားချင်း—”

သခင်မကြီးရှဲ့သည် မင်းသမီးရှို့နင်း တောင်းဆိုသမျှကို တစ်ခါမှ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိချေ။

“နင့်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ထုတ်လာခဲ့ဦးလေ၊ ထန်ထန်လေးကို ပြလိုက်ရအောင်”

စုချင်းသည် ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ်အတိုင်း တောင့်တင်းသွားပြီး သူမရဲ့ နုနယ်တဲ့ မျက်နှာလေးမှာလည်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။

သခင်မတုန်း၏ မျက်နှာထားလည်း မည်းမှောင်သွား၏။ သူမက အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဟန်ဆောင်ရယ်မောလျက် ရှေ့တိုးလာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရွှယ်နင်က စကားဦးသန်းကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်က တကယ့်ကို အဖိုးတန်လွန်းတာ။ အရင်တုန်းကဆိုရင် သခင်မကြီးက မိသားစုဘုရားကျောင်းဆောင်ထဲမှာ အမြဲပူဇော်ထားပြီး ဗုဒ္ဓရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို ရရှိထားတာမလို့... တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်။ မင်းသမီး ဒီနေ့တော့ သေသေချာချာ ကြည့်ရပါလိမ့်မယ်၊ အမှန်တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ရတနာတစ်ပါးပဲ”

ရွှယ်နင်က ပို၍ ချီးမွမ်းပြောဆိုလေလေ၊ မင်းသမီး ရှို့နင်းက ပို၍ မြင်တွေ့ချင်လေလေ ဖြစ်လာသည်။

သူမလည်း ထိုကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွင် နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ရှိကြောင်း ကြားဖူးထားသဖြင့် စိတ်ထဲမှနေ၍ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များ ပိုမိုပြင်းပြလာခဲ့သည်။

နူးညံ့တဲ့ ငန်းဝါရောင် ကတ္တီပါဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် သခင်မကြီးရှဲ့၏ ပုခုံးပေါ် အသာ‌လေး မှီနွဲ့လိုက်ရင်း တီတီတာတာဖြင့် ကပ်ချွဲလိုက်သည်။

“အဘွားရယ်... ထန်ထန့်ကို အမြင်ကျယ်အောင် ပြပေးပါဦးနော်”

သခင်မကြီးရှဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငြင်းစရာ ဘာအကြောင်း ရှိမလဲကွယ်။ အဲဒီ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို မြေးလေးကို ပေးလိုက်ရရင်တောင် အဘွား စိတ်မနှမြောပါဘူး”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ စုချင်း၏ မျက်နှာသည် စက္ကူဖြူကဲ့သို့ ဖြူဖတ်သွားတော့၏။

သူမ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေမိရင်း၊ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အရူးလိုမျိုး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေမိကာ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အသံမထွက်ဘဲ တုန်ရီနေသည်။

နွေးထွေးသည့် အခန်းဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားသည်။ စုချင်းက အချိန်အတော်ကြာအောင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေတာကို မြင်တဲ့အခါ သခင်မကြီးရှဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

“ဘာလို့ လူလွှတ်ပြီး သွားမယူခိုင်းသေးတာလဲ?”

စုချင်း ငိုချင်စိတ်ပေါက်လာပြီး တကယ့်ကို အကျပ်ရိုက်နေပြီ။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းများက အကူအညီတောင်းခံသည့် အကြည့်များဖြင့် သခင်မတုန်းရှိရာဆီ တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်မတုန်းလည်း သူမသမီးရဲ့ အဆင်အခြင်မဲ့မှုကို စိတ်ထဲကနေ မကျေမနပ် ဖြစ်မိပေမယ့် အလျင်အမြန်ပင် အားနာရိုသေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို လုပ်ယူကာ အဆောင်အလယ်သို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ပြီး သခင်မကြီးရှဲ့ကို လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“သခင်မကြီး... အဲဒီ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကလေ—”

သူမရဲ့ မျက်ဝန်းများက ဘေးဘီသို့ အသာဝေ့ကြည့်ကာ ရှိနေကြတဲ့ လူအားလုံး၏ အကြည့်များကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမက လောလောဆယ် အချိန်ဆွဲရန်အတွက် ဆင်ခြေတစ်ခုကို လုပ်ကြံဖန်တီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မနက်ဖြန် မနက်စောစော အခွင့်အရေးရသည်နှင့် အပေါင်ဆိုင်သို့သွားကာ ထိုကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို သွားရောက်ရွေးချယ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

“သြော်... အဲဒါက ဒီလိုပါ... ကျွန်မရဲ့ မိခင်ဘက်က မိသားစုတွေက ဒီကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်အကြောင်း ကြားကြလို့ပါ။ ကျွန်မအမေရဲ့ ကျန်းမာရေးက အမြဲတမ်း ချို့တဲ့နေတာ၊ အထူးသဖြင့် ဒီလိုဆောင်းတွင်းမျိုးမှာဆိုရင်... တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး ရက်သတ္တပတ်တွေအကြာကြီး အခန်းပြင်တောင် မထွက်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မဆီကို လာလည်ပတ်ဖို့ စာတွေအကြိမ်ကြိမ် ရေးပြီး တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မလည်း တွေးမိတာက... ဒီကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်က ဗုဒ္ဓရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို ခံယူထားပြီး နတ်စွမ်းအားတွေ ရှိတာမလို့၊ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူပြုနိုင်မလားဆိုပြီး... အဲဒါကြောင့် ကျွန်မက အိမ်ဟောင်းဘက်ကို ယူသွားပြီးတော့... အမေ့ရဲ့ အခန်းထဲမှာ ပူဇော်ထားခိုင်းမိတာပါ။ အမေ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ယူလာဖို့ စိတ်ကူးထားတာပါ”

သခင်မတုန်း၏ ရှင်းပြချက်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး အသေးစိတ်ကျသဖြင့် မည်သည့်အပြစ်အနာအဆာမျှ ရှာမရနိုင်လောက်အောင်ပင် ရှိသည်။

ထို့အပြင် သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ခန့်ကလည်း မိခင်ဘက်မှ အိမ်သို့ အမှန်တကယ် ပြန်သွားခဲ့ဖူးသဖြင့် သူမရဲ့ ဇာတ်လမ်းမှာ အကွက်စေ့ပေသည်။

စုချင်းသည် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး ဖြူလျော်နေတဲ့ ပါးပြင်လေးပေါ်သို့ သွေးရောင်အနည်းငယ် ပြန်လည်လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ သူမက အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ရင်း -

“ဟုတ်ပါတယ်... ကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ကျွန်မရဲ့ အဘွားဆီ ပို့ထားတာမလို့... မင်းသမီး ဒီနေ့တော့ ဖူးမြော်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သွားပြီး ပြန်ပင့်လာခဲ့ပါ့မယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သခင်မကြီးရှဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တင်းတင်းစေ့သွားသည်။ သူမက အေးစက်တင်းမာစွာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

“နင်တို့က နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေကို မိဘအိမ်ဘက်ဆီ စိတ်တိုင်းကျ အလွယ်တကူ ယူသွားရဲတယ်ပေါ့?”

သခင်မကြီးရှဲ့သည် မြင့်မြတ်သည့် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ် မိသားစုကြီးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသည့် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ရာထူးသြဇာကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ သြဇာအရှိန်အဝါက သာမန်မှူးမတ်ကတော်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည်။

သခင်မကြီးရှဲ့၏ အေးစက်တဲ့ ဒေါသသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သခင်မတုန်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး စုချင်းကို ဆွဲကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

“သခင်မကြီး...”

“အဘွား... ဒါတွေအကုန်လုံးက မြေးမလေးရဲ့ အပြစ်ပါရှင်။ တကယ်လို့ အဘွားရဲ့ ကျန်းမာရေးက အခုထိ မသက်သာဘဲ ဖြစ်မနေခဲ့ရင် မြေးမလေးလည်း ဒီလိုအတွေးမျိုး ဘယ်တော့မှ တွေးမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

စုချင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း တစ်ခါမှ မရှိဖူးသေးတဲ့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားရင်း ငိုယိုကာ -

“မြေးမလေး တွေးမိတာက... ဒီကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်က အဘွားရဲ့ အခက်ခဲဆုံး အချိန်တွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းပေးခဲ့တာမလို့၊ သဘာဝကျကျပဲ မြေးမလေးရဲ့ အဘွားကိုလည်း ကာကွယ်ပေးပြီး ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ကျော်လွှားစေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်မိလို့ပါ။ မြေးမလေးရဲ့ သိတတ်တဲ့ မိဘရိုသေစိတ်လေးကို ငဲ့ညှာပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

သူမသည် မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောဆိုနေကာ လောကတွင် အသိတတ်ဆုံးနှင့် မိဘအပေါ် အသိဆုံး ကလေးတစ်ယောက်အတိုင်းပင်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သက်ပြင်းချနိုင်မှု အရိပ်အယောင်လေးကိုတော့ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သားသမီး၊ မြေးမြစ်တို့၏ ရိုသေသိတတ်မှုအပေါ် အခြေခံနေခြင်း ဖြစ်ရာ... သခင်မကြီးရှဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်တိုင်းမကျဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ အခုလို အခိုက်အတန့်မျိုးတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းရန် ခက်ခဲသွားပြီ။

စုချင်းသည် သခင်မကြီးရှဲ့၏ သနားမှုကိုသာ ရရှိရန်အတွက် ရင်ဘတ်များ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် အသည်းအသန် ရှိုက်ငိုပြနေသည်။

ရွှယ်နင်က ဘေးဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်ကြည့်နေရင်း ရင်ထဲမှနေ၍ မသက်သာစွာ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

စတုတ္ထအစ်မရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လွန်းတာပဲ။ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး... အရင်ဘဝတုန်းက ငါက စတုတ္ထအစ်မနဲ့ သခင်မတုန်းတို့ ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်တွေထဲကို ထပ်ခါတလဲလဲ သက်ဆင်းခဲ့ရတာ။

စုကျန်းက သူမအပေါ် အလွန်အမင်း မုန်းတီးရွံရှာခဲ့ခြင်းမှာလည်း စုချင်း၏ နောက်ကွယ်မှ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုများကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။

အရင်ဘဝတုန်းက သူမက သူမဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအတော်များများကို ဒုက္ခဆင်းရဲတွေနဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ ဒီလူစုကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား။

ထပ်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့် ရရှိလာတဲ့ ဒီဘဝမှာတော့... သူမက သူတို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ။

ဤသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများကို အသာပင့်လိုက်ပြီး၊ စုချင်း၏ ငိုကြွေးသံများကြားတွင် ထူးထူးခြားခြား ပေါ်လွင်ပြီး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသည့် အသံလေးဖြင့် ဝင်မေးလိုက်သည်။

“စတုတ္ထအစ်မ... အစ်မပြောနေတဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ဆိုတာ... ဒါကို ပြောတာလားဟင်?”

လူတိုင်း ဆွံ့အမှင်သက်သွားကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများက တပြိုင်နက်တည်း ရွှယ်နင်ရှိရာဆီသို့ လှည့်ကနဲ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သခင်မကျန်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

- “နင်နင်... သမီး ဘာပြောလိုက်တာလဲ?”

ရွှယ်နင်သည် ပေါင်ချန် ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ သေတ္တာလေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အဆောင်၏ အလယ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမက ဖြုစင်တဲ့ မျက်နှာလေးကိုမော့ကာ သခင်မကြီးရှဲ့နှင့် သခင်မကျန်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အားနင်ရဲ့ ကွယ်လွန်သူ မိဘတွေရဲ့ နှစ်ပတ်လည်နေ့တုန်းက အိမ်တော်ကနေ အပြင်ထွက်တဲ့အချိန် မတော်တဆ ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားခဲ့မိတယ်။ မထင်မှတ်ဘဲ အဲဒီဆေးဆိုင်ဘေးမှာ အပေါင်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိနေပြီး... လူတစ်ယောက်က ကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူကို ပိုက်ပြီး ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒီပစ္စည်းက အရမ်းရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာနဲ့ အားနင်လည်း အဲဒီနေရာတင် ချက်ချင်း ပြန်ရွေးလိုက်တာပါ။ သခင်မကြီး... သေသေချာချာ ကြည့်ပေးပါဦး၊ ဒါ အဲဒီဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ပဲလားဟင်?”

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူမက ကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို သခင်မကြီးရှဲ့ဆီ ရိုသေစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်တော့သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ထိုကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်သွားကြပြီး၊ စုကျန်း၏ အကြည့်များကတော့ ရွှယ်နင်၏ မျက်မှောင်ကုပ်ထားတဲ့ မျက်ခုံးတန်းလေးပေါ်၌သာ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် သေသေချာချာ ကြည့်လေလေ၊ သူမ၏ မျက်ခုံးများက ပို၍ စုကုပ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ထက်မြက်သည့် မျက်ဝန်းအိုကြီးများက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တုန်ရီစွာ ဒူးထောက်နေကြသည့် သခင်မတုန်းနှင့် စုချင်းတို့ သားအမိဆီ ဒေါသတကြီး လှည့်သွားတော့၏။

“နင်တို့နှစ်ယောက်... ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ

ငါ့ကို သေသေချာချာ ရှင်းပြစမ်း!”

သခင်မတုန်းသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

“ကျွန်.. ကျွန်မ...”

သခင်မကြီးရှဲ့၏ အကြည့်များမှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ စူးရှပြီး လေသံလည်း ပိုမိုအေးစက်လာသည်။

“စုချင်း... ငါ့ကို မော့ကြည့်စမ်း!”

စုချင်းတစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွား၏။

“အဘွား—”

သခင်မကြီးရှဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။

“ဒါ ငါနင့်ကို ပေးထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် ဟုတ်မဟုတ်ပဲ ပြောစမ်း?”

စုချင်းက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

“ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်..”

သခင်မကြီးရှဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ အပေါင်ဆိုင်ထဲ ရောက်နေရတာလဲ?”

စုချင်းက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း -

“သမီး... သမီး မသိ—”

သခင်မကြီးရှဲ့က စူးစူးဝါးဝါး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

“အမှန်အတိုင်း သေသေချာချာ ပြောစမ်း!”

စုချင်းက လန့်ဖျန့်သွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

“အဘွား... မြေးမလေးက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူးရှင်... အဲဒီတုန်းက စိတ်အမှားတစ်ခုကြောင့် ခဏ မျက်စိအမှောင်ကျသွားမိတာပါ။ သမီး ငွေအရမအလျင်စလို လိုနေတာနဲ့ အတွေးဆိုးတွေ ဝင်သွားမိတာပါ... သမီးလည်း ရက်ပိုင်းအတွင်း ပြန်ရွေးဖို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရွှယ်နင်က သမီးထက် အရင်ဦးအောင် သွားရွေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့လို့ပါ...”

သခင်မကြီးရှဲ့၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုနှင့် နောင်တတရားများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။

“နင်... စုချင်း! ဒီကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်က ငါကိုယ်တိုင် ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းကနေ ပင့်လာပြီး မိသားစုဘုရားကျောင်းဆောင်ထဲမှာ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ပူဇော်ထားခဲ့တာဆိုတာ နင်မသိဘူးလား!”

စုချင်း တကယ့်ကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားပြီး ငိုယိုရင်း တုန်တုန်ရီရီဖြင့် တောင်းပန်သည်။

“မြေးမလေး သိပါတယ်... သိပါတယ်..”

သခင်မကြီးရှဲ့၏ အိုမင်းရင့်ရော်တဲ့ မျက်နှာက မည်းမှောင်ကာ ဒေါသအရှိန်အဟုန် ပိုမိုတောက်လောင်လာတော့၏။

“နင်သိရဲ့သားနဲ့ ဒီလို အလုပ်မျိုးကို လုပ်ရဲတယ်ပေါ့! နင့်စိတ်ထဲမှာ ငါ့ကို အဘွားတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော အလေးထားမှု ရှိရဲ့လား!”

စုချင်းသည် နဖူးပြင် နီမြန်းရောင်ကိုင်းလာသည်အထိ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အလောတကြီး ဦးတိုက်ချလိုက်သည်။

“မြေးမလေး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး၊ တကယ်ပါ... ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး!”

“နောက်တစ်ခါ ဟုတ်လား?”

သခင်မကြီးရှဲ့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း မည်သည့်ညှာတာမှုကိုမျှ မပြတော့ချေ။

“လာကြစမ်း! ဒီမိဘအပေါ် မရိုသေ မသိတတ်တဲ့ ကောင်မလေးကို ဘိုးဘွားခန်းမဆီ ခေါ်သွားကြစမ်း! ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ရှေ့မှာ သူ(မ).အသက်ပျောက်သွားတဲ့အထိ ဒူးထောက်ခိုင်းထားလိုက်!”

စုချင်း၏ မျက်နှာသည် သွေးဆုတ်ကာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားပြီး နေရာတွင် ကျောက်ရုပ်အတိုင်း ကြောင်အမ်းသွားတော့သည်။ သခင်မတုန်းက ထိတ်လန့်လွန်းတာကြောင့် သတိလစ်မေ့မြောသွား၏။

သန်မာတဲ့ အစေခံမိန်းမကြီး အချို့က ရှေ့တိုးလာကာ စုချင်းကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

စုချင်း၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာတိုးတိတ်သွားသည်။

ရွှယ်နင်သည် မျက်ဝန်းများကို အသာလေး မှိတ်ထားလိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွင် မသိသာတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူမ အရင်ဘဝတုန်းက လူအများရှေ့မှာ ဒီလိုမျိုး အရှက်တကွဲဖြစ်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ငိုကြွေးခဲ့ရပုံကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။

အခုတော့... ဇာတ်လမ်းက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ကံတရားက လည်ပတ်တတ်ရာ၊ နောက်ဆုံးမှာ စုချင်းနှင့် ထိုလူယုတ်မာများ၏ အလှည့် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

သူမသည် မျက်ဝန်းထဲက ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှု အပြုံးများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် မျက်လွှာကို အသာအယာ ပြန်ချထားလိုက်၏။

ဒါပေမဲ့လည်း သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိတာက... သခင်မကြီးရှဲ့သည် ထိုကျောက်စိမ်းဖြူ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ပြန်လည်ရွေးချယ်ရန်အတွက် စိုက်ထုတ်ခဲ့ရတဲ့ ငွေများကို သူမအား အပြည့်အဝ ပြန်လည်အစားထိုး ပေးလျော်ခဲ့ခြင်းပင်။