အခန်း ၄၁

အခန်း (၄၁) - ကျောထောက်နောက်ခံ

စုကျန်း အလျင်အမြန် ဝင်လာတာကို မြင်လျှင် ရွှယ်နင် ခဏလောက် ဆွံ့အသွားပေမယ့် မကြာခင်မှာပင် သူမ၏ရင်ထဲ၌ ပျော်ရွှင်မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု တိုးဝှေ့တက်လာခဲ့သည်။

ဒီနေ့မှာ သူမ စုမိသားစုဝင်စာရင်းထဲကို တရားဝင် နာမည်သွင်းလိုက်တာကို စုကျန်းကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့သွားတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒီလိုဆိုရင် သူလည်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားနိုင်ပြီ မဟုတ်လား။ နောင်ဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ယောက်က မောင်နှမအရင်းတွေပဲ ဖြစ်ကြတော့မှာဖြစ်ပြီး၊ သူမလည်း သူ့အပေါ် တွယ်ကပ်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

"အစ်ကိုကြီး"

ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး တက်ကြွသည့် "အစ်ကိုကြီး" ဆိုတဲ့ ခေါ်သံထဲတွင် ဖော်ပြရခက်တဲ့ ဝမ်းမြောက်မှုတို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုအသံကို ကြားလျှင် စုကျန်းသည် သူ့မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးလိုက်၏။

သူက ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ နှုတ်ဆက်စကားကို ဘယ်လိုမှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အဲ့ဒီအစား... သူက မိခင်ဖြစ်သူအား အရင်ဆုံး ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးမှသာ၊ ဘေးနားတွင် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ရပ်နေတဲ့ ရွှယ်နင်ဆီ သူ့ရဲ့အေးစက်တဲ့ အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

"အသိအမှတ်ပြုပွဲ အခမ်းအနားက ပြီးသွားပြီလား။"

ရွှယ်နင်သည် စုကျန်း၏ အေးစက်ထက်မြက်သည့် မျက်ဝန်းများကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကို ကွေးညွတ်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အခုတင်ပဲ ပြီးသွားတာပါ။"

စုကျန်းက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး၊ မိသားစုဝင်စာရင်း မှတ်တမ်းပေါ်ရှိ "ရွှယ်နင်" ဆိုတဲ့ နာမည်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း မျက်ခုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။

"နောင်တစ်ချိန်ကျရင် နောင်တမရစေနဲ့။"

ရွှယ်နင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ်။

"အားနင်က ဘာဖြစ်လို့ နောင်တရရမှာလဲ။"

သူမက တရားဝင် သူ့ရဲ့ ညီမလေး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလေ၊ နောင်ဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

ဒီသတင်းကို ကြားရင် သူ သေချာပေါက် အရမ်းပျော်ရွှင်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

စုကျန်းက သူ့အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်မည့် ခပ်တိုးတိုး သရော်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်နင်... မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ငါနားမလည်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဟန်ဆောင်နေတာ ရပ်လိုက်တော့"

ရွှယ်နင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိပြီး သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးက ဖြူဖတ်သွားသည်။

သူမက အလျော့ပေးသယောင်နှင့် အကွက်ရွှေ့ပြီး သူ့ရဲ့အာရုံကို တမင်တကာ ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ သူက ထင်နေတာလား။

"ညီမ မလုပ်—"

စုကျန်းက ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ သူမအား နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်သေးတဲ့အကြည့်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူက ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ သူ ထိုင်ရမည့် ထိုင်ခုံဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်း သွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာ... ထိုထိုင်ခုံ၌ လူတစ်ဦး ဝင်ထိုင်နေခဲ့ပြီ။

ထိုသူမှာ သစ်ခွပန်းပမာ ကျော့ရှင်းပြီး ကျောက်စိမ်းလို ထည်ဝါကာ၊ အေးစက်ပြီး ခန့်ညားတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပင်။

စုကျန်းသည် ဗီဇအရ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး၊ ထိုအမျိုးသားဆီကနေ မဖော်ရွေတဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ရင်းနှီးနေသလို ရှိနေသည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ။"

ရွှယ်နင်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

"သူက သခင်လေးလီ ပါ၊ ညီမရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ မိတ်ဆွေအရင်းပါ။ ဒီနေ့ ညီမကို ဂုဏ်ပြုဖို့အတွက် တကူးတက လာပေးတာ"

စုကျန်းသည် ပိုစိတ်မရှည် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာပြင်မှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

သူ အခုမှ မှတ်မိသွားခဲ့ပြီ... ဒီလူက အဲ့ဒီနေ့တုန်းက ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းမှာ ရွှယ်နင်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသားဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဤလူသည် ရွှယ်နင်ကို ရေထဲမှ ဆွဲထူပေးခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ သေးငယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကွေးကွေးလေး ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်၌လည်း၊ သူမက မျက်နှာလေးမော့ကာ ဒီလူကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သေး၏။

ဖော်ပြရခက်တဲ့ မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခုက သူ့နှလုံးသားထဲ တိုးဝှေ့လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့လည်း ဒီခံစားချက်က စိတ်တိုဒေါသထွက်ခြင်းလား သို့မဟုတ် တခြားအရာတစ်ခုခုလားဆိုတာကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သေသေချာချာ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ရွှယ်နင်က ထိုအမျိုးသားရဲ့ ရှေ့ကနေ ကာကွယ်ပေးထားပြီး သူ့ကိုယ်စား စိုးရိမ်တကြီး အသည်းအသန် ရှင်းပြနေတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရတာ... သူ့စိတ်ထဲ၌ သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းများကိုသာ အုံကြွလာစေသည်။

သူက ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ နုနယ်လှပတဲ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် စကားနှစ်လုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"ဖယ်စမ်း။"

ဒီလောက် များပြားလှတဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ရှေ့မှာ စုကျန်းက သူမကို ဘာမျက်နှာမှ မထောက်ထားခဲ့ချေ။ ရွှယ်နင်၏ အမူအရာက တောင့်တင်းသွားပြီး၊ သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် အင်္ကျီလက်စကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ အမိန့်ပေးသံအောက်တွင် သူမ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မရွေ့ဘဲ ခေါင်းမာစွာ ရပ်နေခဲ့၏။

"ဒါ... ဒါက သခင်လေးလီရဲ့ ထိုင်ခုံပါ။ အစ်ကိုကြီးက သူ့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လို့ရပါတယ်"

စုကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားရပြီး၊ ရွှယ်နင်က လီချန်ချဲ့ဘက်ကနေ ဒီလောက်အထိ အသည်းအသန် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မထားခဲ့မိချေ။

"ဟက်။"

သူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် ကာကွယ်ပေးနေတာပေါ့။"

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အလွန်အမင်း ကသိကအောက် ဖြစ်သွားသည်။

စုကျန်း၏ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ ဒေါသစိတ်နှင့် သူ့ဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အေးစက်သည့် အရှိန်အဝါတို့ကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ကောလာဟလများအရ စုကျန်းက ရွှယ်နင်ကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးတယ်လို့ ကြားဖူးကြပေမယ့် ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ဒီနေ့က ရွှယ်နင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုပွဲ နေ့ထူးနေ့မြတ် ဖြစ်ပေမယ့် စုရှီဇီက လုမိသားစုရဲ့ ရှေ့မှာတောင် သူမအပေါ် ဘာညှာတာမှုမျှ ပြသခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ရွှယ်နင်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် နီမြန်းလာပြီး၊ ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတို့က တင်းကျပ်လာကာ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။

သူမက ချက်ချင်း ပြန်ချေပရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ သူမ၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး အေးချမ်းတဲ့အသံတစ်ခုက တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်မလေးရွှယ်က ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စုရှီဇီကိုယ်တိုင်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရန်ရှာနေတာပါ။"

လီချန်ချဲ့သည် သူ့ထိုင်ခုံကနေ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး၊ ရွှယ်နင်ကို သူ့နောက်သို့ အသာအယာ ဆွဲခေါ်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်ရင်း၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

"ရွှယ်မိသားစု ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဆိုပေမဲ့... လုမိသားစုကတော့ ရှိနေဆဲပဲဆိုတာ သတိရပါ။"

ထို့နောက် သူက သူ၏စူးရှသော အကြည့်ကို ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းနှင့် သခင်မကြီးရှဲ့တို့ထံ လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး သူ့မျက်ဝန်းများက စူးစိုက်လွန်းသည်။

"အကယ်၍ စုရှီဇီက သခင်မလေးရွှယ်အပေါ် ဒီလိုဆက်ဆံနေမယ်ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော့်အမြင်အရ ဒီအသိအမှတ်ပြုပွဲကို မကျင်းပတာကမှ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။"

သူ့လေသံက ပေါ့ပါးတည်ငြိမ်ပြီး အသံကလည်း ထူးထူးခြားခြား ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင် တောင်တန်းကြီးများကိုပင် အသာအယာ တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်သည့် အရှိန်အဝါတို့ ရှိနေသည်။

ရွှယ်နင်သည် သူမရဲ့ခေါင်းကို အသာလေး စောင်းလိုက်ရင်း၊ မျက်တောင်ခတ်ကာ သူမရှေ့တွင် မတ်မတ်ရပ်၍ ကာကွယ်ပေးထားသော အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် ထိုအမျိုးသားကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်ပဲ... ငါ့အတွက် မတ်မတ်ရပ်ပြီး ပြောဆိုရဲတဲ့သူ ရှိနေခဲ့တာလား။

သူမက သူ့ရဲ့ကျောပြင်ကြီးကိုသာ မြင်တွေ့နေရသော်လည်း၊ ထိုမြင်ကွင်းကပင် သူမ၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

လီချန်ချဲ့၏ စကားလုံးများကြောင့် သခင်မကျန်းနှင့် တခြားသူများမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားကြ၏။

မင်္ဂလာနေ့ထူးနေ့မြတ်ကြီးတစ်ခုမှာ အရယ်အပြုံးပျက်စရာ ကိစ္စကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်စရာ အကွက်တစ်ခုအဖြစ် နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကို အရှက်ခွဲခံရမည့်အရေးကို ဘယ်သူမှ မလိုလားကြချေ။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် သူမ၏အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းအာ... မင်းက နောက်ကျမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ အဲဒီထိုင်ခုံက မင်းအတွက် မဟုတ်တော့ဘူး။ နင် ဒီဘက်ကိုလာပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်ပါ။"

"ဟုတ်တယ်... ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုပေမဲ့ ငါတို့အစ်ကိုကြီးအတွက် ထိုင်ခုံတစ်လုံးတော့ သေချာပေါက် ရှိပါသေးတယ်။ အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာကို ညီမလေးနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ရန်ဖြစ်နေရတာလဲ။"

သခင်မကျန်းကလည်း အခြေအနေကို အလျင်အမြန် ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် တက်ကြွသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြားဖြတ်ဝင်စေ့စပ်ပေးသည်။

"အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ စိတ်သဘောထား ကြီးရမယ်လေ။ မြန်မြန်... ညီမလေးကို တောင်းပန်လိုက်စမ်းပါ။"

သူမက "ညီမလေး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ထပ်တလဲလဲ အသုံးပြုနေခြင်းက စုကျန်း၏ နားထဲတွင် အလွန်အမင်း ကသိကအောက် ဖြစ်စေသည်။

သခင်မကျန်းက သူ့ကို အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် သတိပေးလိုက်ပြီး၊ ပြဿနာများကို အဆုံးသတ်ရန်အတွက် သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်ရှိ ထိုင်ခုံဆီ ကိုယ်တိုင် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

အသိအမှတ်ပြုပွဲ အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင် အချိန်မှာ စောသေး၏။

သခင်မကျန်းသည် သခင်မကြီးများကို အတိတ်ဟောင်းများ ပြန်လည်တမ်းတ ပြောဆိုကြရန်အတွက် နွေးထွေးတဲ့အဆောင်ဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့ပြီး၊ သခင်မလေးများနှင့် သခင်လေးများကတော့ ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌ စိတ်ကြိုက် လျှောက်လှမ်းအပန်းဖြေ ကစားနိုင်ရန်အတွက် လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်ကြသည်။

ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ အနောက်ဘက်ဝင်းအတွင်းရှိ ဥယျာဉ်ကြီးမှာ ကျန်းနန်ဒေသမှ နာမည်ကျော် အနုပညာရှင်ဆရာကြီးတစ်ဦးကိုယ်တိုင် ပုံစံထုတ် ဒီဇိုင်းဆွဲပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်တာကြောင့် ၎င်း၏ အလှအပရှုခင်းများက နန်းတော်တွင်းရှိ ဧကရာဇ်ဥယျာဉ်တော်များထက်ပင် ပိုမို၍ သေသပ်ကာ ထူးခြားလှပသည်။

လူအများအပြားက ဤနယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ဥယျာဉ်အလှကို မျက်စိဖြင့် တပ်အပ်မြင်တွေ့နိုင်ရန်အတွက် လာရောက်လည်ပတ်ခွင့်ကို မျှော်လင့်တောင့်တနေခဲ့ကြတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယနေ့ကျင်းပတဲ့ အသိအမှတ်ပြုပွဲသို့ ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများမှ အိမ်ထောင်မရှိကြသေးသည့် မိန်းမပျိုများနှင့် လူပျိုသခင်လေး အများအပြား တက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းက ဒီပွဲဟာ လူငယ်များအတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ရှာဖွေရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး ရိပ်မိနားလည်ထားကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူကြီးမိဘများက ခွင့်ပြုလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သခင်မလေးများနှင့် သခင်လေးများသည် အုပ်စုငယ်လေးများဖွဲ့ကာ ယီဟယ်ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာ၍ ဥယျာဉ်တော်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်း သွားတော့သည်။

ယနေ့တွင် အိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်ရှားသက်ဝင်မှုများဖြင့် စည်ကားနေ၏။ ဟွမ်မေဇာတ်သံများ လွင့်ပျံနေသည့် ဇာတ်ခုံကြီးအပြင်၊ ဥယျာဉ်တော်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင်လည်း အပန်းဖြေစရာ ရှုခင်းကောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အစေခံများသည်လည်း လူငယ်ဧည့်သည်တော်များ စိတ်ကြိုက်အပန်းဖြေနိုင်ရန်အတွက် ဂီတတူရိယာများ၊ စုကစားနည်းများ၊ ကဗျာစာမူများနှင့် ပန်းချီဆွဲရန် ပစ္စည်းကိရိယာများကို ဇရပ်ဆောင်အသီးသီးတွင် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ချထားပေးသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းကြားတွင် ခေတ်စားသည့် မြှားပစ်ကစားနည်းမှာ ရေပန်းအစားဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လူစုကွဲသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဆီးနှင်းဥယျာဉ်အတွင်း၌ ကစားပွဲတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြ၏။

လူငယ်သခင်လေးအချို့က ထိုနေရာတွင် စုရုံးကာ အလောင်းအစားပြုလုပ်၍ မြှားပစ်ကစားနည်းကို ဆော့ကစားနေကြသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း လူအများအပြားက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှု အားပေးနေကြသည်။

စုရှီးသည် စုမန်ကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ကျန်းမိသားစုမှ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ကျန်းကျစ်ယွီလည်း စုရှီး၏ဘေးတွင် အတူတူ ရပ်နေသည်။

ရွှယ်နင်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းချင်သော်လည်း အခွင့်အရေး မသာခဲ့ချေ။

မင်းသမီးရှို့နင်းကတော့ ကြယ်တာရာများအလယ်မှ လမင်းကြီးအလား လူအများ၏ ဝိုင်းဝန်းခြံရံခြင်းကို ခံနေရသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် များပြားတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ရှဲ့နင်းထန်အား မြှောက်ပင့်ကာ အသားကုန် ဖားနေကြသည်။

လူအများအပြားကလည်း မင်းသမီးရှို့နင်းအား မြှားပစ်ကစားပွဲတွင် ဝင်ရောက်ဆော့ကစားပေးရန်အတွက် တောင်းဆိုနေကြသည်။

လူငယ်များသည် ပျိုမြစ်နုနယ်ပြီး အချစ်ကို တမ်းတတတ်ကြသည့် အရွယ်များပီပီ၊ အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေကြတော့သည်။

စုကျန်းကတော့ ယီဟယ်ခန်းမဆောင်မှ အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် ထွက်သွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်တာကြောင့် သူ ဘယ်ကို ရောက်နေလဲဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။

မထွက်သွားခင်အချိန်က... သူ၏မျက်ဝန်းများက နက်မှောင်နေခဲ့ပြီး သူ့ခံစားချက် အစစ်အမှန်ကို ဘယ်လိုမှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

ဆယ်လကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၌ ကြီးမားသော အမှုအခင်းကြီးအချို့ ရှိနေခဲ့သဖြင့်၊ စုကျန်းက အစိုးရတာဝန်များဖြင့် မအားမလပ် အလုပ်ရှုပ်နေရခြင်းမှာ သဘာဝပင်။

အခု အသိအမှတ်ပြုပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့ ရွှယ်နင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး ဖိစီးနှိပ်စက်နေခဲ့တဲ့ လေးလံမှုကြီးက နောက်ဆုံးတော့ လွင့်စင်ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။

ရွှယ်နင်သည် စုကျန်း၏ကိစ္စကို စိတ်ထဲထည့်မနေတော့ပေ။ သူမက သခင်မကျန်းနှင့် ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောဆိုပြီးနောက်၊ မြေခွေးသားမွေး ဝတ်ရုံကို ပုခုံးထက်သို့ လွှားခြုံလိုက်ရင်း ယီဟယ်ခန်းမဆောင်မှ ခြေလှမ်းစက္ကန့်အနည်းငယ်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ တိုးဝှေ့လာသော လေစိမ်းများက သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံကို စူးစူးရှရှ နာကျင်စေသည်။

ဆောင်းရာသီကာလ တုန်းကျင်းမြို့တော်တွင် နေရာအနှံ့အပြား၌ ဆီးနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီး၊ အအေးဓာတ်က မျှင်စနုနုလေးများအလား လူတစ်ကိုယ်လုံး၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်အေးခဲစေသည်။

သူမက သေးငယ်တဲ့ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို အပြန်အလှန် ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း၊ အဝေးတစ်နေရာတွင် လူငယ်အုပ်စုကြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ စုရုံး၍ မြှားပစ်ကစားနေကြတာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သူမက အဲ့လိုကစားနည်းမျိုးကို စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိတာကြောင့် သူမရဲ့ အစေခံမလေးကို ဦးဆောင်ကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ဇရပ်ဆောင်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်း၍ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ အဝေးမှ စည်ကားနေတဲ့ မြင်ကွင်းကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။

"နင်နင်... ဘာတွေကို ဒီလောက်တောင် စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ။”