အခန်း ၄၈

အခန်း (၄၈)။ ။ သူက အမြဲတမ်း ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်

စုကျန်းသည် သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မော့ပိုင်သည် နယ်စားမင်းအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

"သခင်မကြီးနဲ့ ရှီဇီကို သတင်းပို့ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့အိမ်တော်က လူတစ်ယောက်က 'ရမ္မက်နှောင်ကြိုး အမွှေးတိုင်' ဆေးကို တကယ်ပဲ ဝယ်ယူခဲ့တာ မှန်တယ်ဆိုတာ စုံစမ်းခဲ့ရပါတယ်"

သူသည် စကားပြောရင်း တံခါးဘောင်နားတွင် ရပ်နေသည့် ယွီလန်အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယွီလန်၏ လှပသော မျက်နှာကလေးမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး သူမက အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ဒီအစေခံမ.. ဒီအစေခံမက..."

မော့ပိုင်က ဆက်ပြော၏။

"ဒီအမွှေးတိုင်ဆေးကို ဝယ်ခဲ့တာ မင်း မဟုတ်ဘူး၊ အပြင်မှာ ခရီးသွားနေတဲ့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုအရင်းပဲ။ မင်းက စတုတ္ထသခင်မလေးရဲ့ အနီးကပ်အစေခံ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီဆေးကို မင်းအစ်ကိုက ဝယ်ပြီး စတုတ္ထသခင်မလေးရဲ့ အဆောင်ထဲကို အရင်ဆုံး ရောက်လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဆေးက အကြီးဆုံးသခင်မလေးရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ရောက်သွားလဲဆိုတာကတော့... ရှီဇီပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ"

မော့ပိုင်၏ စကားကြောင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူအများအပြား၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် တတိယအိမ်ခွဲမှ သခင်မတုန်းအား မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျိုရှီ၏ နီမြန်းနေတဲ့ မျက်လုံးများကတော့ သခင်မတုန်းအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မိသားစုကြီးကနေ ကြီးပြင်းလာသည့် မြင့်မြတ်သော သခင်မလေးတစ်ဦးက ပြည့်တန်ဆာအိမ်လိုမျိုး အောက်တန်းကျတဲ့နေရာကနေ အောက်လမ်းနည်းသုံးတဲ့ ဆေးဝါးမျိုးကို လူလွှတ်ပြီး ဝယ်ယူခိုင်းခဲ့တယ်တဲ့။

ဒီသတင်းသာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်ကြီး၏ သိက္ခာက အပြင်လူများအလယ်တွင် အဖတ်ဆယ်မရအောင် အရှက်ကွဲရတော့မည်။

သခင်မတုန်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း လူတိုင်း၏ စူးရှသောအကြည့်များအောက်တွင် ဦးရေပြားများ ထုံကျင်လျက် ဖြေရှင်းချက်ပေးရတော့သည်။

"သခင်မကြီး... အဲ့ဒီဆေးကို အားချင်းက ဘာမှနားမလည်ဘဲ မသိနားမလည်ဘဲ ဝယ်ခဲ့မိတာပါ... ဒါပေမဲ့..."

ရွှယ်နင်က သူမ၏စကားကို ကြားဖြတ်ကာ လွှဲပြောင်းရယူလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ဝမ်ရှိုခန်းမဆောင်၏ တင်းမာသော လေထုထဲသို့ ဆီပက်လိုက်သကဲ့သို့ ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် စတုတ္ထညီမလေးက ဟိုးတုန်းက အဘွားရဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ခိုးရောင်းခဲ့တာက ဒီလောက်အဖိုးတန်တဲ့ 'ရမ္မက်နှောင်ကြိုး အမွှေးတိုင်' ဆေးကို ဝယ်ဖို့အတွက်ပေါ့ ဟုတ်လားဟင်"

လျိုရှီသည် ဒေါသကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးတောက်မတတ် ခံစားနေရပြီး သခင်မတုန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တရှုံ့ရှုံ့နှင့် အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

"နင့်သမီးက ငါ့သမီးကို လုပ်ကြံဖို့အတွက် 'ရမ္မက်နှောင်ကြိုး အမွှေးတိုင်' ကို ဝယ်ခဲ့တာပေါ့! နင် တကယ်ကို သတ္တိရှိလှပါလား တုန်းရှီ! နင် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ... သူ(မ)က နင့်ရဲ့ တူမအရင်းလေ! သူ(မ)ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အခုလို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မှတော့ နောက်နောင် သူ(မ) ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်ရတော့မှာလဲ... သူ(မ) ဘယ်လို ရှင်သန်ရတော့မှာလဲ!"

သခင်မတုန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိပြီး လျိုရှီ၏ ငိုယိုအော်ဟစ်သံများကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးလာသည်။

"ငါက နင့်သမီးကို လုပ်ကြံတာ မဟုတ်ဘူး! နင့်သမီးကိုယ်တိုင်က ရွှယ်နင်ကို လုပ်ကြံချင်ခဲ့တာ! နောက်ဆုံးကျတော့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ... သူ(မ)ဘာသာသူ(မ) အဲ့ဒီဆေးကို သောက်မိသွားတာကို။ ဘယ်သူ့ကို သွားအပြစ်တင်ရမှာလဲ... သူ(မ)ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်စမ်းပါ!"

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ အမှန်တရားက ပေါ်လွင်ထင်ရှားသွားခဲ့ပြီး ဝမ်ရှိုခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

လျိုရှီနှင့် သခင်မတုန်း နှစ်ဦးစလုံးလည်း နှုတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

စုကျန်းသည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်ရင်း သူ၏ နက်မှောင်သော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများဖြင့် ရွှယ်နင်အား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"အစ်မကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာဖြစ်လို့ ညီမကို လုပ်ကြံချင်ရတာလဲ..."

ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေ့သီနေတဲ့ မျက်ရည်စများက သူမအား ပိုမိုနုနယ် အားနည်းဟန် ပေါက်စေသည်။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရှုပ်အထွေးများနှင့် အကွက်ဆင်မှုများကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ ရှိပါ့မလဲ။

စုချင်းနှင့် ရွှယ်နင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ဘယ်တုန်းကမှ အဆင်မပြေခဲ့ကြချေ။ ငယ်စဉ်ကတော့ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ စကားများခြင်းနှင့် ကလေးကလား တိုင်တန်းခြင်းမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အရွယ်ရောက်လာကြသည့်အခါတွင်မူ အခြေအနေများက လုံးဝ ကွာခြားသွားသည်။

စုချင်းက မကောင်းတဲ့စိတ်များ ယုတ်မာပက်စက်စွာ မွေးမြူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ရွှယ်နင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အစကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ ပစ္စည်းများကို ခိုးထုတ်ရောင်းချကာ ကာမစိတ်ကြွဆေးကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဒါပေမဲ့လည်း သူမကိုယ်တိုင်က ဘိုးဘွားခန်းမဆောင်မှာ အကျယ်ချုပ် ကျခံနေရတာကြောင့် ကိုယ်တိုင်လှုပ်ရှားလို့ မရသဖြင့် သခင်မတုန်းနှင့် စုရှီးတို့ကို ပူးပေါင်းပါဝင်ရန် စည်းရုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း တစ်နေရာရာမှာ အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး စုရှီးက သူမစိုက်ခဲ့တဲ့ အဆိပ်ပင်၏ အသီးကို သူမဘာသာ ပြန်စားသုံးခဲ့ရကာ... ဒီနေ့လိုမျိုး အရှက်တကွဲ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ကိစ္စရပ်ကြီး ဖြစ်ပွားလာခဲ့တာပင်။

တကယ်ကို ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်ပါ့လား

"လူတွက်ချက်သော် နတ်ကွက်မမီ" ဆိုတဲ့ စကားပုံ၏ အကောင်းဆုံး ဥပမာပဲ။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် ဒေါသကြောင့် ရယ်ပင်ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့၏။ သူမရှေ့မှာ ရှိနေကြတဲ့ နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ အထက်တန်းစား အမျိုးသမီးများကို ကြည့်ရင်း သူမက အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။

"နင်တို့အားလုံးက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းကြတာပဲ! အစောင့်တွေ... အကုန်လုံးကို တုပ်နှောင်ပြီး စုမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားခန်းမဆောင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ကြစမ်း!"

စူးရှလှသော အော်ဟစ်ငိုယိုသံများနှင့် အသနားခံ ညည်းတွားသံများက လေထုထဲတွင် ဆူညံစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရွှယ်နင်ကတော့ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ဆက်လက်ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ငိုကြွေးထားသည့်အတိုင်း မျက်လုံးများက နီမြန်းလျက် ရှိနေခဲ့သည်။

စုမိသားစုက သူမအပေါ်မှာ ကြင်နာမှုကင်းမဲ့ကာ မတရားသဖြင့် ပြုမူခဲ့ကြသည်။ စုရှီးနှင့် စုချင်းတို့သည် ညီအစ်မ သံယောဇဉ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြ၏။

အဆုံးစွန်ထိ စဉ်းစားကြည့်မယ်ရင် စုမိသားစုကသာ သူမအပေါ် အကြီးအကျယ် မှားယွင်းခဲ့ကြတာ။

သခင်မကြီးရှဲ့သည် တစ်ဆက်တည်းမှာပင် အသက်ဆယ်နှစ်ခန့် ရုတ်တရက် အိုမင်းရင့်ရော်သွားသည့်အတိုင်း ထင်မှတ်ရသည်။

သူမက ရွှယ်နင်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း အားပေးနှစ်သိမ့်စကားတစ်ခွန်းတောင် ပြောချင်စိတ် မရှိချေ။

"နင်လည်း အခု ပြန်လို့ရပြီ"

သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အတွင်းခန်းဆောင်ထဲသို့ တွဲခေါ်သွားရန် လူတစ်ယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဘယ်လောက်တောင် ဝတ္တရားဆန်လိုက်တဲ့ လေသံလဲ... ဘယ်လောက်တောင် အေးစက်တဲ့ အမူအရာလဲ။

ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု နာခံစွာ ပြန်ထူးကာ သခင်မကြီးရှဲ့ မထွက်ခွာခင် ကျန်းမာရေးအတွက်ပါ သတိတရဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သေးသည်။

ဇာတ်လမ်းကပြပြီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လူအုပ်ကြီးလည်း တဖွဲဖွဲ လူစုခွဲသွားကြတော့၏။

ရွှယ်နင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့တဲ့ လေးလံသည့် ကျောက်တုံးကြီးက နောက်ဆုံးတော့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မြေပေါ်ကို ကျသွားခဲ့ပြီ။

ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူမ စိတ်မလှုပ်ရှားခဲ့ သို့မဟုတ် မကြောက်ရွံတာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့လည်း သူမရဲ့အရင်ဘဝတုန်းက ဘာမှမသိနားမလည်ဘဲ အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့ သူမကိုယ်သူမနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အခုအကြိမ်မှာ သူမက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အနည်းငယ် ပိုပြုလုပ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်နင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပေါင်ချန်၏ လက်ကို တွဲကာ တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူမ စင်္ကြံလမ်းသို့ ရောက်ရှိရုံရှိသေး စိမ့်အေးသော လေပြင်းတစ်ချက်သည် သူမ၏ မျက်နှာဆီ တိုက်ရိုက်ဝေ့ဝဲ တိုက်ခတ်လာပြီး အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားမတတ် အေးစက်ပေသည်။

ထိုစဉ် စုကျန်းက သူမ၏နောက်ကွယ်မှနေ၍ နက်ရှိုင်းလေးလံသော လေသံဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရွှယ်နင်"

သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာ အချိန်အတန်ကြာ ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ပေမယ့် စုကျန်းရဲ့ အသံကို ကြားရတဲ့ အခါတိုင်း ရွှယ်နင်၏ နှလုံးသားက ရေခဲရိုက်သွားသကဲ့သို့ နာကျင်ကိုက်ခဲကာ ဖူးယောင်လာဆဲပင်။

သူမသည် ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားအား တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း ဖျော့တော့သည့် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား"

စုကျန်းသည် သူမဆီ လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူ့အကြည့်တို့က အေးစက်တင်းမာလျက် ရှိနေသည်။

"မင်း ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ ထုတ်မပြောခဲ့တာလဲ"

စုကျန်းက ဘာဖြစ်လို့ သူမအပေါ်ကို ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ပြလာရတာလဲ ဆိုတာကို ရွှယ်နင် နားမလည်နိုင်ပေ။

အရင်ဘဝတုန်းက ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သူမရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီအမျိုးသားက သူမအပေါ် ကြင်နာဂရုစိုက်မှု အရမ်းနည်းပါးခဲ့တာကြောင့် အခု သူပြသလာတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာပင် သူမအတွက် ရယ်စရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

သူမက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဘာကို ပြောရမှာလဲဟင်"

စုကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"စုချင်းက မင်းကို ထိခိုက်စေချင်နေခဲ့တာလေ"

ရွှယ်နင်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမ ပြောခဲ့ဖူးတယ်လို့ ထင်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးကမှ မယုံခဲ့တာ။ ပြန်တွေးကြည့်ရင် ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဟိုးတုန်းကလည်း စတုတ္ထအစ်မက ညီမရဲ့ ကစားစရာတွေကို အမြဲတမ်း လုယူတတ်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအခါတိုင်းမှာ အစ်ကိုကြီးက သူ(မ)ဘက်ကပဲ အမြဲပါပြီး ညီမကိုကျတော့ လူလိမ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒီတော့ ညီမအနေနဲ့ တစ်ခုခုကို ထုတ်ပြောတာဖြစ်ဖြစ်၊မပြောတာဖြစ်ဖြစ် တကယ်ပဲ ထူးခြားမှု ရှိလို့လား"

စုကျန်းသည် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရပြီး သူ၏ခန့်ညားသော မျက်နှာပြင်တွင် အနည်းငယ် ငေးမှိုင်သွားခဲ့ရသည်။

ဟိုးအရင်တုန်းက ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးက မတရားအနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့ အခါတိုင်း သူမရဲ့မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း သူ့ဆီကို အပြေးအလွှား လာတတ်ပုံကို သူ ပြန်သတိရသွားသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် သူမကိုနှစ်သိမ့်ပေးလေ့ရှိပြီး သူမအား အထင်သေးတဲ့ အကြည့်၊ ခပ်ဖျော့ဖျော့ လှောင်ပြုံးတို့ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့ဖူးသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ ငိုကြွေးတတ်တဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်က နည်းပါးသွားခဲ့ပြီး သူ့ဆီ လာတဲ့အခါတိုင်းမှာလည်း သူမ၏မျက်နှာတွင် အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်သော အပြုံးများဖြင့်သာ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဟု သူ မေးမြန်းသည့်အခါတွင်လည်း သူမက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြောလေ့ရှိသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အားနင်က အစ်ကိုကြီးကို သတိရလို့ လာတွေ့တာပါ"

ထို့နောက် သူမက သူ့စာကြည့်ခန်း စင်္ကြံအောက်၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း တစ်နေ့လုံး အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့၏။

သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ ဝေးကွာတဲ့ မိုးကောင်းကင်ကြီးကို ငေးမောရင်း အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မြောနေတတ်သည်။

သို့သော် သူက မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ စိုးရိမ်မှုကို ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့တာကြောင့် ဘယ်တော့မှ မေးမြန်းတာ သို့မဟုတ် ဂရုစိုက်တာ မပြုခဲ့ဖူးချေ။

အခုတစ်ကြိမ် သူမက ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းသို့ မိဘများကို သွားရောက်ကန်တော့ခြင်း မပြုခင်ကတည်းက သူ့နာမည်ကို အသုံးပြု၍ အာဏာပိုင်များထံ ကြိုတင်အကြောင်းကြား တိုင်တန်းထားခဲ့တာကိုလည်း သူ ပြန်အမှတ်ရမိသွားသည်။

ထို့နောက်တွင် ချောင်ကျင်သည် ကျန့်ကော်ဘုရားကျောင်းရှိ သူမ၏ တရားအားထုတ်ရာ အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ရန် ကြိုးပမ်းစဉ် သူခိုးမှုဖြင့် အမိအရ အဖမ်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ မပြုလုပ်ထားခဲ့ပါက... သူမ......

ဒါဆိုရင် သူမ လိမ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူမ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးခဲ့ရတာလဲဆိုတာ မထူးဆန်းတော့ဘူး။

စုကျန်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်က တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ခြေနေသကဲ့သို့ မအီမသာဖြင့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင်... မင်း ငါ့ကို ပြောလို့ရတယ်"

ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ခပ်ဖွဖွ ပင့်တင်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသား၏ နက်ရှိုင်းသော၊ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုလို မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အတန်ကြာမှသာ သူမက စိမ်းကားတဲ့ လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေကြားခဲ့၏။

"မလိုတော့ပါဘူး"

ထိုစကားလုံးများမှာ ရိုးရှင်းပြီး ဘာခံစားချက်မှ ပါဝင်ခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖိနှိပ်ထားသော နာကျင်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ... စုကျန်းသည် သူ့နှလုံးသားကို အပ်တစ်ချောင်းဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သူမဆီ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် တိုးကပ်သွားမိသော်လည်း ရွှယ်နင်က ကပျာကယာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားတာကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုကြီး... ညီမ ဒီနေ့ တကယ်ကို ပင်ပန်းနေပြီ။ အဆောင်ကို ပြန်ပြီး နားလိုက်ပါဦးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ရာ စုကျန်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝေးကွာသွားနေသည့် သူမ၏ ပိန်ပါးပြီး အထီးကျန်ဆန်သော ကျောပြင်ငယ်လေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။