အခန်း ၅၂

အခန်း (၅၂)။ ။ သူ၏ လှောင်ပြောင်သရော်မှု

ရွှယ်နင်သည် အသက်ကို လုရှူရင်း ကုတင်ပေါ်မှနေ၍ ထိတ်လန့်တကြား ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်ဝန်းများသည် ရိုးရှင်းတဲ့ ခြင်ထောင်အမိုးကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူမ၏ မျက်နှာကို သုတ်ရန် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် ပါးပြင်ပေါ်၌ ချွေးစေးများသာမက မျက်ရည်စများပါ စိုစွတ်နေသည်။

သူမက ကုတင်ပေါ်မှာ ခဏလောက် မိန်းမောတွေဝေစွာ ထိုင်နေမိပြီးမှ နောက်ဆုံး၌ အသိများ ပြန်လည်စုစည်းမိတော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်က မှောင်မိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး နှင်းပွင့်များ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေလျက် စိမ့်အေးသော လေပြင်းများသည် စင်္ကြံလမ်းရှိ မီးအိမ်များကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေသည်။

မနေ့ညတုန်းက သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖျားနာပူလောင်နေခဲ့ပြီး ဆေးအာနိသင်ကလည်း လုံးဝ မပြယ်သေးပေ။ သူမ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဟိုလှည့်ဒီစောင်း ဖြစ်နေခဲ့ကာ ပြတင်းပေါက်ကိုသာ ဖွင့်ထားခဲ့မိသည်။

အခု နိုးလာချိန်တွင်လည်း ဝေဒနာက သက်သာသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူမ၏ လည်ချောင်းဝတစ်ခုလုံးမှာ မီးပွားများ ထွက်တော့မည့်အလား ခြောက်သွေ့နေခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းဆီမှ မီးတောက်ကလည်း တငြီးငြီး တောက်လောင်နေကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဆောင်ကြဉ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဟာတာတာဖြင့် ဆန္ဒများ မပြည့်ဝသေးဘဲ ဆေး၏ နောက်ဆက်တွဲ အာနိသင်များကို ဘယ်လိုမှ မောင်းထုတ်၍ မရနိုင်သေးချေ။

သူမက အောင့်တက်နေတဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိရင်း လည်ချောင်းဝဆီမှ ယားယံမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု တိုးဝှေ့လာသဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးမိတော့သည်။

ပေါင်ချန်က ကုတင်လိုက်ကာစကို ဆွဲဖယ်လိုက်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"သခင်မလေး... မနေ့က ရေအေးထဲမှာ ဒီလောက်အကြာကြီး စိမ်ထားခဲ့တာ... အခု နေလို့ ဘယ်လိုနေသေးလဲဟင်"

ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း နာကျင်ကိုက်ခဲပြီး အားမရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ကာ ကွဲအက်နေတဲ့ အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သမားတော် ပြဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်..."

ပေါင်ချန်က သမားတော်ကို သွားခေါ်ရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း... ချီယွင်ဆောင်ဆီသို့ သမားတော်တစ်ဦး ပင့်ဖိတ်ရန်အတွက် အမြဲတမ်း စုကျန်း သို့မဟုတ် သခင်မကျန်းတို့၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာသည် ပိုမိုနီမြန်းသွားပြီး သူမကို အသံတိုးတိုးဖြင့် အလျင်စလို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"နေဦး... ဒီကိစ္စကို နယ်စားမင်းအိမ်တော်ထဲက ဘယ်သူမှ လုံးဝ မသိစေနဲ့နော်"

ပေါင်ချန်၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမရဲ့ သခင်မလေး ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ပူပန်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ဘာသာ တိတ်တဆိတ် သမားတော် သွားခေါ်လို့လည်း မရဘူးလေ. အနည်းဆုံးတော့ သခင်မကျန်းကို အသိပေးသင့်တာပေါ့... သခင်မက သခင်မလေးကို ဒီလောက်အလိုလိုက်တာ... သေချာပေါက် သခင်မလေးအတွက် အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပေးမှာပါ"

ရွှယ်နင်သည် ဤအကျိုးအကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အဆောင်တွင်းမှာပဲ ပိတ်လှောင်နေထိုင်ရတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ သခင်မလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် သမားတော်တစ်ဦးကို သူမသဘောဖြင့် လှမ်းခေါ်ယူရန် အာဏာမရှိချေ။

သခင်မကျန်းက သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် သူမက ကာမစိတ်ကြွဆေး အခတ်ခံထားရတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုတော့ နယ်စားမင်းအိမ်တော်ရှိ ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ ရိပ်မိခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

"ငါ... ငါ ခဏလောက် စဉ်းစားပါရစေဦး"

သူမရဲ့ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးက ဆူပွက်နေတဲ့ ရေအိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမက ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားရင်း အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ... နောက်ဆုံး၌ သူမကို ကူညီပေးနိုင်မည့် လူတစ်ယောက်၏ နာမည်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ရွှယ်နင်၏ မျက်ဝန်းများက တောက်ပသွား၏။

"ပေါင်ချန်... နင်ကိုယ်တိုင် တိတ်တိတ်လေး သွားစမ်းပါ။ သတိကြီးကြီးထားနော်... ဘယ်သူ့ကိုမှ သတိမထားမိစေနဲ့"

...

မနေ့တုန်းက ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်အတွင်း၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြီးမားသည့် အရှုပ်တော်ပုံကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ သခင်မကျန်း၏ အပြင်ဘက်ပိုင်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်မှုများနှင့် သတင်းများကို အချိန်မီ ဖုံးကွယ်ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့မှုကြောင့် အိမ်တော်အပြင်သို့ မကောင်းသတင်းများနှင့် ကောလာဟလများ ပြန့်နှံ့သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

နောက်နားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ကြတဲ့ အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးကြီးများသည်လည်း စုရှီး၏ မျက်နှာကို အသေအချာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခွင့် မရခဲ့ကြချေ။ သူတို့ ကြားသိလိုက်ရတာက နယ်စားမင်းအိမ်တော်မှ သခင်မလေးတစ်‌ယောက်က မြင်းဇောင်းထဲမှာ မြင်းဇောင်းထိန်းတစ်ဦးနှင့်အတူ ဖောက်ပြန်ကိစ္စ ကျူးလွန်နေစဉ် လက်ပူးလက်ကျပ် မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ဟူ၍သာ။

ထိုအချိန်က အခြေအနေများမှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သော်လည်း သခင်မကြီးရှဲ့၏ အနားမှ အထိန်းတော်ကြီးယဲ့က အချိန်မီ စုရှီး၏ မျက်နှာကို ဝတ်ရုံဖြင့် အုပ်မိုးကာ ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စုကျန်း၏ လူများကလည်း သတင်း ပြန့်နှံ့မှုကို ကြားဖြတ်ဟန့်တား ကိုင်တွယ်ခဲ့ကြသဖြင့်... ထိုဇာတ်လမ်းက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပုံစံပြောင်းလဲသွားသည်။ ရွှမ်းယီနယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ အကြီးဆုံး သခင်မလေးကို ခစားရတဲ့ ပထမတန်းစား အစေခံမိန်းကလေး လန်ရှန့်က မြင်းဇောင်းထိန်း ကုယွမ်ရှန်းနှင့်အတူ ကာမမှု ကျူးလွန်နေစဉ် လူအများ၏ ရှေ့မှောက်၌ လက်ပူးလက်ကျပ် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လန်ရှန့်သည် အရှက်တရားကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ မနေ့ညကပင် ရေတွင်းထဲသို့ ခုန်ချ၍ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ပြီဆိုတာပင်။

စုမိသားစု၏ အကြီးဆုံး သခင်မလေး စုရှီးကတော့ ဘာမှမသိနားမလည်ဘဲ အပြစ်ကင်းစင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နိမ့်ကျတဲ့ အစေခံမိန်းကလေးကို အရှက်ကင်းမဲ့သည့် လုပ်ရပ်များ ကျူးလွန်ခွင့်ပြုခဲ့မိတယ်ဆိုတဲ့ အုပ်ချုပ်မှုညံ့ဖျင်းခြင်း အပြစ်လောက်သာ ခံရတော့သည်။ သူမက ဘိုးဘွားခန်းမဆောင်မှာ ပိတ်လှောင်ခြင်းခံရပြီး စုချင်းနှင့်အတူ ဘိုးဘေးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်လျက် သူတို့၏ အမှားများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

စုချင်း ကာမစိတ်ကြွဆေးများကို ခိုးဝယ်ခြင်းနှင့် ရောင်းချခြင်း ကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခဲ့မှုက သခင်မကြီးရှဲ့၏ ပြင်းထန်တဲ့ ဒေါသမီးတောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမက အိမ်တွင်းစည်းကမ်းအရ ရိုက်နှက်ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ခံရပြီးစဖြစ်တာကြောင့် ဒဏ်ရာများ လုံးဝ မသက်သာသေးသဖြင့်... ရေနှင့် အစားအစာ ဖြတ်တောက်သည့် ပြစ်ဒဏ်လောက်သာ ပေးခဲ့ပြီး ခပ်ပါးပါးသာ သတိပေး ဆုံးမခဲ့တော့၏။

လျိုရှီနှင့် သခင်မတုန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးလည်း ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အဆောင်ဝင်းများအတွင်း၌သာ ပိတ်လှောင်ခြင်းခံထားရပြီး အပြင်သို့ မျက်နှာပြသခွင့် လုံးဝ ပိတ်ပင်ခံထားသည်။

ထို့ကြောင့် နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကြီး၏ အိမ်တွင်းရေး စီမံခန့်ခွဲမှု အာဏာတစ်ခုလုံးသည် အိမ်တော်၏ တရားဝင် ဇနီးမယားကြီးဖြစ်သူ သခင်မကျန်း၏ လက်ထဲသို့ အလုံးစုံ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ ဂုဏ်သရေနှင့် သိက္ခာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် စုရှီး၏ အိမ်ထောင်ရေး စီစဉ်မှုများကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်နေသေး၏။

သူမနှင့်အတူ ဖောက်ပြန်ကျူးလွန်ခဲ့သည့် မြင်းဇောင်းထိန်း ကုယွမ်ရှန်းသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ရိုက်ချိုးခြင်းခံရပြီး နယ်စားမင်းအိမ်တော်နှင့် အလွန်အမင်း ဝေးကွာသော နယ်ဘက်က ခြံဝင်းတစ်ခုဆီသို့ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံခဲ့ရကာ သူ့ကံကြမ္မာ သူ့ဘာသာသူ ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရွှယ်နင်သည် ဤသတင်းများကို ကြားသိရချိန်တွင် မျက်နှာတွင် ဘာအမူအရာမှ မရှိဘဲ ခါးသက်သက် လှောင်ပြုံးတစ်ချက်သာ ပြုံးလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲ၌ အထီးကျန် ဆွေးမြည့်မှုကိုသာ ခံစားရသည်။

သခင်မကြီးရှဲ့၏ ပြုမူဆောင်ရွက်ပုံများက ‌တကယ်ပင် ပြတ်သားရက်စက်ပြီး သူမ၏ သွေးသားရင်းချာများကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တတ်ပေသည်။

စုချင်းနှင့် စုရှီးတို့ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ အမှားများကို ကျူးလွန်ခဲ့ပါစေဦးတော့... ထိုအမှားများကို ပြန်ပြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသရွေ့ သခင်မကြီးသည် သူတို့အပေါ် တကယ်ပင် ရက်ရက်စက်စက် အပြစ်တင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သခင်မတုန်းက သူမအား ဆေးခတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည့်အပြင် လူအများ၏ အာရုံကို လွှဲဖယ်ရန်အတွက် ထင်းယွီဆောင်ကိုပါ မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ရာဇဝတ်မှုကြီးကိုပင်လျှင်... သခင်မကြီးရှဲ့သည် ပြဿနာကို အထက်သို့ မြှင့်တင်ပြသခဲ့သော်လည်း အောက်သို့ ပြန်ချချိန်တွင်မူ ခပ်ဖွဖွလေးသာ ချပြခဲ့သည်။

ဟက်... အဆောင်တွင်း ပိတ်လှောင်ခြင်းတဲ့လား...

အိမ်တွင်းရေး စီမံခန့်ခွဲမှု အာဏာအချို့ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရုံတဲ့လား။

ထိုအရာများက သူတို့အတွက် ဘာပြစ်ဒဏ်မျိုး ဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။

သို့သော် အကယ်၍ အခြေအနေများက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး... စုရှီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရှုပ်တော်ပုံမျိုးကို သူမသာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက သခင်မကြီးရှဲ့က ဒီလိုမျိုး လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းပေးမှာ မဟုတ်တာ သေချာသည်။

ရွှယ်နင်၏ အရေပြားတစ်လွှာ ကွာကျသွားသည့်အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီးမှသာ လက်လွှတ်ပေးလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် စုကျန်း.... အရင်ဘဝတုန်းက သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာများ ညစ်နွမ်းဖျက်ဆီး ခံခဲ့ရတဲ့အချိန်က သူ သူမအတွက် တစ်ကြိမ်လောက် ရှေ့ထွက်ပြီး ကာကွယ်ပြောဆိုပေးခဲ့ဖူးသလား။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူမ ဘယ်လို ကံကြမ္မာဆိုးများနှင့် ကြုံတွေ့ရပါစေ... ၎င်းမှာ သူမကိုယ်တိုင် ရှာဖွေခဲ့တဲ့ အပြစ်များသာ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

တော်ပါပြီ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က တကယ့် မိသားစုဝင်ရင်းချာတွေမှ မဟုတ်တာ။

စုမိသားစုက သူမလို တခြားမျိုးရိုးနာမည် ရှိတဲ့ အပြင်လူတစ်ဦးအပေါ် ဘယ်လိုလုပ် စစ်မှန်တဲ့ ကြင်နာသနားမှုမျိုး ပြသနိုင်မှာလဲ။

ရွှယ်နင်သည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဆေးအာနိသင်များကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက် ရေအေးတစ်ငုံကို ထပ်သောက်လိုက်ပြီးနောက်... သူမ၏ ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းဆောင်းကိုပါ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲတင်လိုက်ရင်း လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် စင်္ကြံလမ်းဆီသို့ လှမ်းထွက်ခဲ့လိုက်သည်။

ပေါင်ချန်သည် အိမ်တော်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာနိုင်မည့် ခွင့်ပြုမိန့်အမှတ်အသားကို သွားရောက်ထုတ်ယူရန် သခင်မကျန်း၏ ချိုး‌ရွှေဆောင်ဆီသို့ ကြိုတင်ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ သူမက လီချန်ချဲ့နှင့်အတူ ဝီလိုလမ်းကြားရှိ လုမိသားစုအိမ်တော်ဆီသို့ ပြန်မှာဖြစ်သည်။

လီချန်ချဲ့သည် သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာမည်ဖြစ်တာကြောင့် စုမိသားစုမှ စေလွှတ်လိုက်သော အစေခံများလည်း ဘယ်လိုမှ သံသယဝင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

သခင်မကျန်းလည်း လီချန်ချဲ့က သူမရဲ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲနှင့် ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ကြီးသည် အုံ့မှိုင်းနေခဲ့ပြီး နှင်းစက်အချို့ ရောယှက်နေသည့် မိုးဖွဲကလေးများ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေ၏။

ဆယ့်တစ်လ၏အစောပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ တုန်းကျင်းမြို့တော်၏ ရာသီဥတုမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို၍ အရိုးကွဲမတတ် အေးစိမ့်လာခဲ့ပြီ။

ရွှယ်နင်သည် အချိန်စောစောကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ပေါင်ချန်၏ လက်မောင်းကို အားပြုတွဲဖက်ထားရင်း ချီယွင်ဆောင်၏ အပြင်ဘက် တံခါးဝမှနေ၍ အလျင်စလို ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမတို့နှစ်ယောက် အမိုးပါသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် တရားရုံးတော်သို့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည့် စုကျန်းနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိပ်တိုက် တိုးမိသွားသည်။

သူက ထူထဲတဲ့ ဝတ်ရုံနက်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခန့်ညားချောမွေ့သည့် သူ၏ ကျောက်စိမ်းလို မျက်နှာက နက်မှောင်သော သားမွေးကော်လာ၏ ကြားတွင် ပိုမိုပေါ်လွင်နေ၏။

သူ၏ နက်မှောင်သော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်ပြီး မှုံမှိုင်းနေခဲ့ကာ အောက်ခြေမရှိသော ရေတွင်းဟောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်လွန်းသည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းသမီး ရှို့နင်းလည်း သူ့ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က အပြင် အတူတူသွားရန် ပြင်ဆင်နေကြတဲ့ပုံပင်။

"ရှီဇီအစ်ကို... အစ်ကိုက အလုပ်တွေကြားထဲကနေ မြို့တော်တစ်ခွင် လမ်းလျှောက်ဖို့ ညီမနဲ့အတူ လိုက်ပေးနိုင်တာ တကယ် အရမ်းပျော်တာပဲ... ပျန့်မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက်က လှေတွေပေါ်မှာ အရက်ဆိုင်တွေ ရှိတယ်လို့ ညီမ ကြားဖူးတယ်၊ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲလားဟင်။ အခုလို မြို့ထဲမှာ နှင်းတွေ အပြင်းအထန် ကျနေတဲ့အချိန်ဆိုရင် အဲ့ဒီက ရှုခင်းတွေက တကယ်ကို လှပနေမှာ သေချာတယ်နော်"

ထိုအမျိုးသား၏အသံက တိုးလျသည်။

"အရက်တွေ အရမ်းမသောက်နဲ့"

"နွေးထွေးတဲ့ 'မက်မွန်ပွင့်ဝိုင်' လေးကို တစ်ငုံလောက် မြည်းစမ်းသောက်လိုက်ရင်တော့ စိတ်ပျော်သွားမှာပါ"

ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ကြည်လင်ချိုမြိန်သော လေသံသည် လေပြင်းများနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းများ၏ ကြားမှနေ၍ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ...

ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တောက်လောင်နေသော ရမ္မက်မီးကြောင့် အသက်ရှူရန်ပင် အသည်းအသန် အားခဲနေရသည်။

ဒါပေမဲ့လည်း သူမက စုကျန်းနှင့် သူ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အမျိုးသမီးကို ထိပ်တိုက် မဆုံတွေ့ချင်တာတော့ အမှန်ပင်။

သူမက စုကျန်း သူမကို သတိမပြုမိပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းရင်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပင် ဆုတ်ခွာလိုက်မိသေး၏။

သို့သော်လည်း မျက်စိလျင်သော မင်းသမီး ရှို့နင်းက သူမအား ချက်ချင်းဆိုသလို လှမ်းမြင်သွားခဲ့ပြီး တက်ကြွစွာဖြင့် လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

"ညီမလေးအားနင်! ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အစောကြီး အပြင်ထွက်နေရတာလဲ"

ဤလမ်းမှာ အဆောင်တွင်းမှနေ၍ အိမ်တော်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။

အမိုးပါသော စင်္ကြံလမ်းနှင့် လခြမ်းပုံစံ တံခါးဝကို ဖြတ်သန်းပြီးမှသာ ရှေ့ဘက်ဝန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။

အဆောင်တွင်းရှိ သခင်မလေးများသည် ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာလေ့မရှိကြချေ၊ အထူးသဖြင့် ရွှယ်နင်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်တတ်သူမျိုးမှာ ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။

စုကျန်း၏ နက်မှောင်သော အကြည့်များသည် သူမဆီ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုအကြည့်ထဲတွင် အေးစက်ခြင်းများနှင့် စူးစမ်းစစ်ဆေးခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ စိတ်အလိုမကျမှုများ ရှိနေခဲ့ပြီး သူမက သူ့နောက်ကို အရိပ်တစ်ခုလိုမျိုး အမြဲတမ်း တကောက်ကောက် လိုက်ပါနေတာကို မနှစ်မြို့သည့်အတိုင်း ထင်မှတ်ရပေသည်။

"ဒီလောက် မနက်စောစောကြီး မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ပြင်နေတာလဲ"

ထိုအမျိုးသား၏ လေသံမှာ အနည်းငယ်‌တောင် ကြင်နာမှုမရှိဘဲ စွပ်စွဲပြစ်တင်ခြင်း အငွေ့အသက်များပါ ရောယှက်နေသည်။

ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာလေးက သွေးဆုတ်ကာ ဖြူလျော်သွားခဲ့ပြီး သူ ဘာကြောင့် ဒီလို အထင်လွဲသွားရတာလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်သည်။

အရင်တုန်းက သူ တရားရုံးတော်သို့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်သွားသည့် အခါတိုင်း သူက အစာအိမ် သိပ်မကောင်းတာကြောင့် မနက်စာ စားရတာကို မနှစ်သက်ကြောင်း သူမ သိခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမက အရူးတစ်ယောက်လိုမျိုး သူမကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ထားသော မနက်စာများကို သူ့ဆီ နေ့စဉ်ရက်ဆက် လာပို့ပေးခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုအခါတုန်းက သူက အမြဲတမ်း အေးစက်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာကိုသာ ပြသခဲ့ပြီး သူမ ပေးတဲ့ အစားအစာသေတ္တာကို မော့ပိုင်၏ လက်ထဲသို့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပစ်ပေးလေ့ရှိသည်။

သူ ထိုအစားအစာများကို တကယ်ပဲ စားခဲ့သလား၊ မစားခဲ့ဘူးလား ဆိုတာကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ရသော်လည်း... တစ်နှစ်နီးပါးခန့်တိုင်အောင် ဒီလိုမျိုး ဇွဲရှိရှိ လာပို့ပေးနေခဲ့မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက သူမ၏ လုပ်ရပ်များက အပိုအလုပ်များသာဖြစ်ကြောင်း ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမပစ်လိုက်သည့် အချိန်ကျမှသာ... သူမက မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလျက်နှင့် ဤအလုပ်ကို လုံးဝ ရပ်တန့်ခဲ့တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှယ်နင်သည် သူမ၏ မျက်ခုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွန့်ကွေးလိုက်မိရင်း စိတ်ထဲမှ မတည်မငြိမ်ဖြစ်မှုများနှင့် ခါးသက်သက် ခံစားချက်များကို အားတင်း၍ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ညီမက—"

စုကျန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လျက် အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူမ၏ စကားကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"တော်စမ်း... မင်းရဲ့ ဆင်ခြေတွေကို ငါ မကြားချင်ဘူး။ ဒီနေ့ ငါ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ မင်းရဲ့ ကလေးကလား စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကို လိုက်ပြီး အလိုမလိုက်နိုင်ဘူး။ အခုပဲ မင်းရဲ့ အဆောင်ကို ချက်ချင်း ပြန်လှည့်သွားတော့"

ရွှယ်နင်၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာက ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး သူမက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှ မရွေ့ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

စုကျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အခု ငါပြောတဲ့ စကားကိုတောင် လုံးဝ နားမထောင်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

ရွှယ်နင်သည် မျက်ရည်ဝဲနေကာ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ရှင်းပြရန် အားယူလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင်... သူမ၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ပျင်းရိသော်လည်း ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"သခင်မလေးရွှယ်က ဒီလောက် စောစော ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး”