အခန်း ၉၂

အခန်း ၉၂ - မင်္ဂလာပွဲ ဖျက်ဆီးခံရတာလား

ရွှယ်နင်က ဝေ့ကျန့်ယန်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“နောက်ကျလို့ သူနဲ့ ကြာကြာ လက်တွဲရရင် နင် နားလည်သွားမှာပါ။ ငါတို့ ပုရှန်းရှန်း အဆောင်ကိုပဲ အရင်သွားကြမလား။”

ညီအစ်မနှစ်ယောက်က ပုရှန်းရှန်း အဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ သွက်လက်သော အစေခံမိန်းကလေး အချို့က ချက်ချင်းပင် လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပေးခြင်း၊ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပေးခြင်းနှင့် မီးသွေးအိုးကို မီးမွှေးပေးခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်သွားကြသည်။ ပေါင်ချန်က ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ ဖြစ်နေပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝေ့ကျန့်ယန်က ပင်ပန်းခြင်းမရှိသေးဘဲ ပေါင်ချန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ လုအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်သည်ဟု ဆိုကာ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။

ရွှယ်နင်သည် အနည်းငယ် အိပ်ချင်လာတာကြောင့် အခန်းတွင်းရှိ အစေခံမိန်းကလေးများကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲလိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူမက နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

သို့သော် ၎င်းက သာယာတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။

အိပ်မက်ထဲမှာ အရာအားလုံးက စူးရှတောက်ပသော အနီရောင်များဖြင့် လွှမ်းမိုးနေပြီး၊ ထုဆစ်မွမ်းမံထားသော ထုတ်တန်းများနှင့် ဆေးခြယ်ထားသော တိုင်များကြားတွင် ထူထဲရှည်လျားသော မင်္ဂလာဖဲကြိုးနီကြီးများ ဆွဲချိတ်ထားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အရိပ်အယောင် ပုံရိပ်များသည်လည်း မျှော်စင်များနှင့် ရေပေါ်အဆောင်များကြားတွင် အလောတကြီး သွားလာလှုပ်ရှားနေကြ၏။

သူမက လော်ဝမ်ကျွင်း နှင့် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ မင်္ဂလာဆောင်နေတဲ့ အိပ်မက်ကို မက်နေတာ ဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာပွဲကျင်းပသည့်နေ့တွင် လော်အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်စရာဖြစ်နေပြီး ဧည့်သည်များဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေခဲ့သည်။

သူမက လက်ထဲမှ မင်္ဂလာဖဲကြိုးနီကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ သူမက တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားကာ လော်ဝမ်ကျွင်းက အခြားတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထား၏။

မင်္ဂလာအခမ်းအနားမှူးက မင်္ဂလာထုံးတမ်း အစဉ်အလာများကို ရွတ်ဖတ်နေသည်—ပထမဦးစွာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဦးချကန်တော့ကြရန်၊ ဒုတိယအနေဖြင့် မိဘဘိုးဘွားများကို ဦးချကန်တော့ကြရန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး အပြန်အလှန် ဦးချဂါရဝပြုကြရန် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လော်ဝမ်ကျွင်းနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်လျက် အပြန်အလှန် ဦးချတော့မည့် အချိန်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အေးစက်သော မြှားတစ်စင်သည် ထူထဲသော လိုက်ကာများကို ဖောက်ထွက်လာပြီး မင်္ဂလာခန်းမ၏ ပင်မနံရံထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ လူတစ်စုသည် လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ အခန်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လေနှင့်နှင်းဒဏ်က အလွန်အမင်း ပြင်းထန်နေခဲ့ပြီး၊ ကြီးမားသော နှင်းပွင့်ကြီးများက တည်ကြည်ခန့်ညားသော ပုံရိပ်များနှင့်အတူ ထိန်ထိန်လင်းနေသော မင်္ဂလာခန်းမအတွင်းသို့ လွင့်ပျံဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမက ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် မင်္ဂလာခေါင်းဆောင်းပုဝါကို ပင့်တင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံကာ ခရီးပန်းလာဟန်ရှိသော စုကျန်းသည် လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မင်္ဂလာခန်းမအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လူအုပ်ကြီးက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြပြီး လော်အိမ်တော်၏ သခင်မကြီးလည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တုန်ရင်နေခဲ့သည်။

“စုရှီဇီ မင်း ဘာလုပ်တာ—”

လော်ဝမ်ကျွင်းက သူမကို သူ့နောက်ကွယ်တွင် ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း စုကျန်း၏ လျင်မြန်သော ဓားချက်တစ်ချက်က သူ့လည်ပင်းကို ဖြတ်သန်းသွားကာ ဦးခေါင်းကို ပြတ်တောက်သွားစေသည်။

ပူနွေးသော သွေးစက်များက သူမ၏ မျက်နှာထက်သို့ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံများနှင့်အတူ ဗလာဖြစ်သွားတော့သည်။

သူမ သတိပြန်ဝင်လာချိန်မှာတော့ လော်ဝမ်ကျွင်းက သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲကျ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။

ချက်ချင်းပင် မင်္ဂလာခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ လော်အိမ်တော်၏ သခင်မကြီးက သတိလစ်သွားပြီး အခြားဧည့်သည်တော်များကလည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

သူမက နေရာမှာပဲ ကြောင်အစွာ ရပ်နေမိပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ရက်စက်ယုတ်မာသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများကနေ အေးစက်တဲ့ လူသတ်ငွေ့များအောက် ပိတ်မိနေခဲ့ကာ၊ သူ၏ ဖိနှိပ်လွန်းသော စိုက်ကြည့်မှုဒဏ်ကြောင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခဲယဉ်းနေခဲ့သည်။

သူမက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မျက်လွှာပင့်ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ၊ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တင်းကျပ်သွားပြီး ထိုအမျိုးသား၏ နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ကြောက်ရွံ့စွာ ဆုံတွေ့သွားသည်။

စုကျန်း ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေတာကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာ ဖြစ်တယ်။ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများတွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများတွင် နှင်းခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ခန့်ညားသော်လည်း အုံ့မှိုင်းလွန်းသော သူ၏ မျက်နှာက ငရဲပြည်မှ တက်လာသည့် တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုပင်။

“ရွှယ်နင်... ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မင်းက လော်ဝမ်ကျွင်းကို ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ လက်ထပ်ရဲတာလဲ။ မင်း သေချင်နေတာလား။”

“မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ပဲ။ မင်းကို လက်ထပ်ရဲတဲ့သူမှန်သမျှကို ငါ အကုန်သတ်ပစ်မယ်။”

“ဒီဘဝမှာ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်ဖို့ပဲ ထိုက်တန်တာ။”

သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ခုန်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာအောက်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်နေခဲ့သည်။

သူမ ကိုယ်လုပ်တော် မဖြစ်ချင်ဘူး၊သူ့ကိုယ်လုပ်တော် ပိုပြီးတော့တောင် မဖြစ်ချင်သေးတယ်။

သူမ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူက သူမ၏ ခါးကို အင်အားသုံး၍ ကြမ်းတမ်းစွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ အိပ်မက်က ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။

သူမက စုကျန်း၏ ဖိနှိပ်တာကို ခံရပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းလှဲတာ ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အသက်ရှူသံများက မီးတောက်ကဲ့သို့ ပူလောင်နေပြီး၊ သူက ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းအကျပ် နမ်းရှိုက်ပြီးတော့ သူတို့ကြားမှာ သွေးညှီနံ့များပင် သင်းပျံ့နေသည်။

“ဟင့်အင်း... မလုပ်နဲ့!”

သူ့ရဲ့ အတင်းအကျပ် အပြုအမူများအပေါ် ရွံရှာစက်ဆုပ်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့က အတိုင်းအဆမရှိ လွှမ်းမိုးလာပြီး သူမ ပျာယာခတ်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းက ရိုက်ချက်ကြောင့် ဘေးဘက်သို့ စောင်းသွားပြီး၊ သူ ပြန်လှည့်ကြည့်လာချိန်တွင်တော့ သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းများက မှောင်မိုက်ကာ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းနေပြီး သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အတိုင်းပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူမ ကုတင်ထက်မှ လန့်နိုး၍ ထထိုင်လိုက်မိပြီး မျက်ဝန်းများလည်း ဖြတ်ခနဲ ပွင့်လာသည်။

သူမ၏ အာရုံထဲတွင် စုကျန်း၏ မယုံကြည်နိုင်ခြင်း၊ မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် အေးစက်ခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များက ဖျောက်ဖျက်မရဘဲ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ပူနွေးတဲ့ ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူမက ပုရှန်းရှန်း အဆောင်ရှိ အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေမှန်း သတိမပြုမိခင်အချိန်အထိ အတော်ကြာအောင် အသက်ကို လုရှူနေခဲ့ရ၏။

တကယ့်ကို ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးပဲ။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ လက်ကို မြှောက်၍ နဖူးပြင်ထက်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သော်လည်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်နေဆဲပင်။

ဒါက ‘နေ့ခင်းဘက် စိတ်စွဲလမ်းတာတွေက ညဘက်မှာ အိပ်မက် ဖြစ်လာတတ်တယ်’ ဆိုတဲ့ သဘောမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်။

စုကျန်းသည် တုန်းကျင်းမြို့တော်တွင် မရှိသော်လည်း၊ အစောပိုင်းက သူမအား ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ်ယူမယ်ဆိုတဲ့ သူ့စကားက သူမကို တကယ်ပင် ခြောက်လှန့်နေခဲ့ပြီး ဒီလိုမျိုး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကို မက်ရတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ပြန်တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် စုကျန်းရဲ့ စရိုက်သဘာဝအရ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို လာရောက် လုယူဖျက်ဆီးမှာတဲ့လဲ။

သူက သူမကို စောစောစီးစီး လက်ထပ်သွားစေပြီး သူ့နောက်ကို အရှက်မရှိ တကောက်ကောက် လိုက်မနေတော့ဖို့ပဲ ပိုပြီး လိုလားမှာပါ။

ရွှယ်နင်သည် သူမကိုယ်သူမ လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိရာ၊ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေးလံဆို့နင့်သော ဝေဒနာတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရက်တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အခုက ဆယ့်နှစ်လနှောင်းပိုင်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် နှစ်ကုန်ခါနီးနေပြီ။

စုကျန်း ထိုလူသတ်မှုအမှုကို ဘယ်လိုမျိုး ဖြေရှင်းနေမလဲဆိုတာကို သူမ တွေးမိသွားသည်။ အရင်ဘဝတုန်းက သူက ချန်ကျိုးမှာ ရက်သတ္တပတ် နီးပါး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် တုန်းကျင်းမြို့တော်သို့ နှစ်သစ်ကူးရန် ပြန်လာသည့် ခရီးစဉ်က နောက်ကျခဲ့သည်။ အခုအချိန်မှာတော့ သူက ချန်ကျိုးမှာပဲ ရှိနေဦးမယ်။

ဒါက ပိုကောင်းတာပေါ့။ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် လော်ဝမ်ကျွင်းနဲ့ သူမရဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စက ကျောက်ပေါ်မှာ စာရေးထားသလို အခိုင်အမာ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

ရွှယ်နင်သည် ရင်ထဲတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကုတင်လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

သူမ အိပ်ပျော်မသွားခင်တုန်းက ကုတင်လိုက်ကာကို သေသေချာချာ ပိတ်ထားခဲ့တာကို သူမ အသေအချာ မှတ်မိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု လိုက်ကာက လက်ချောင်းငါးချောင်းစာခန့် ဟာကွက်ကြီး ဖြစ်နေပြီ။

သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကုတင်၏ အစွန်းတစ်နေရာရှိ ချိုင့်ဝင်နေသော ပုံစံကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုနေရာမှာ ထိုင်သွားခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး၊ ဆေးဆိုးပန်းရိုက်ထားသော စားပွဲခုံထက်ရှိ သားရဲဦးခေါင်းပုံသဏ္ဌာန် ရွှေရည်စိမ်ကြေးနီ အမွှေးတိုင်အိုးလေးဆီမှ အငွေ့အသက်များက တရွေ့ရွေ့ လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။

သူမသည် လိုက်ကာကို ပင့်တင်ကာ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အခန်းတွင်း၌ မီးသွေးမီးများ တောက်လောင်နေတာကို မြင်တွေ့ရတာကြောင့် ပုရှန်းရှန်းအဆောင်မှ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး ဝင်လာခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ တွေးမိလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမအဒေါ်ရဲ့ ခြံဝင်းထဲကို ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်တာလဲ။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ရင်း သူမကိုယ်သူမ အတွေးလွန်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောကာ ကုတင်ပေါ်ကထပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ ဝတ်စုံအသစ်တစ်ထည်သို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူမနှင့် ဝေ့ကျန့်ယန်သည် သခင်မယန်အား အတူတူ နှုတ်ဆက်စကား ပြောခဲ့ကြသည်။

သူမက နေ့ခင်းဘက်တုန်းက ခဏပဲ တစ်ရေးအိပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမယ့် ပြန်နိုးလာချိန်တွင် ဝေ့ကျန့်ယန်၏ အမူအရာက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးမြန်းသည့်အခါ၌လည်း သူမက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်လွှာလေးကိုသာ အသာချလျက် ရှက်သွေးဖြာနေခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင်မူ သွေးစို့ရာ အနာလေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့ ‘ဝီလိုလမ်းကြား’၏ လမ်းဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဝေ့ကျန့်ယန်သည် ရထားလုံးပေါ်ကနေ အလောတကြီး ဆင်းသွားခဲ့သည်။

“နင်နင်... ငါ နောက်မှပဲ နယ်စားမင်းအိမ်တော်ကို လာခဲ့တော့မယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါ အိမ်ကိုပဲ တန်းပြန်တော့မယ်နော်။”

ရွှယ်နင်က သူမကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ရထားလုံးအတွင်း၌ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ဝေ့ကျန့်ယန် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရထားလုံးအတွင်းရှိ လီချန်ချဲ့၏ တည်ရှိမှုက ပိုမိုသိသာထင်ရှားလာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လက်ထဲက စာအုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်၍ ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

ရွှယ်နင်လည်း ငုံးငယ်လေးတစ်ကောင်လိုမျိုး ကိုယ်ကိုကျုံ့ထားရင်း မျက်လုံးများကို ညင်သာစွာပိတ်လျက် တိတ်တဆိတ် အနားယူနေလိုက်သည်။

နယ်စားမင်းအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိချိန်အထိ သူမ ထိုအိပ်မက်ဆိုးကြီးထဲကနေ လုံးဝရုန်းမထွက်နိုင်သေးချေ။ ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမ၏ ခြေထောက်များက အင်အားချည့်နဲ့ကာ ခွေလဲလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လီချန်ချဲ့က သူမအား ချက်ချင်းပင် လှမ်း၍ ထိန်းပေးသည်။

“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...”

သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ရပါတယ်။”

လီချန်ချဲ့က သူ၏ နက်မှောင်ကာ အဆုံးအစမရှိသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူမကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ရွှယ်နင် နယ်စားမင်းအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးနားရှိ အမျိုးသားဖြစ်သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလာခဲ့သည်။

“မင်းနဲ့ လော်ဝမ်ကျွင်းတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက်... ဘယ်လိုမျိုး မင်္ဂလာလက်ဆောင်ကို လိုချင်လဲ။”

ရွှယ်နင်က သူမ၏ မျက်နှာလေးကို အသာအယာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိပြီး သူ၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော နှာတံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆွတ်ဆွတ်ဖြူသော နှင်းပွင့်များက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် တိတ်တဆိတ် လွင့်ပျံနေကြပြီး၊ လေထုထဲ၌ တဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေသော လေနှင့်နှင်းသံတို့သာ ရှိနေသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ လေသံက ပေါ့ပါးနေပေမယ့် ထုတ်မပြောနိုင်တဲ့ ထူးခြားသည့် ခံစားချက်တစ်မျိုး ရှိနေခဲ့သည်။

အပြင်ပန်းကြည့်ရတာ တည်ငြိမ်နေသလို ရှိပေမယ့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်ကျယ်ထက်တွင် သိမ်မွေ့သော ဂယက်လှိုင်းငယ်လေးများ ထင်ဟပ်နေသည့်အတိုင်းပင်။

သူမ တိတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်တဲ့အခါ လီချန်ချဲ့က သူ့အကြည့်ကို လွှဲပြီးတော့ သူမ၏ သိချင်နေတဲ့ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့စေပြီး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ကိုယ့်ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။”

ရွှယ်နင်ကိုယ်တိုင်လည်း သူမ ဘာတွေတွေးနေမှန်း မသိတော့ပေ။ ‘ရမ္မက်နှောင်ကြိုး အမွှေးတိုင်’ ကိစ္စကြောင့် သူမက လီချန်ချဲ့နှင့် အနည်းငယ် အလှမ်းကွာဝေးအောင် နေသင့်တယ်လို့ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူက သူမအပေါ် တာဝန်ယူပြီး လက်ထပ်ဖို့ အသင့်ရှိကြောင်း တစ်ခါက ပြောဖူးခဲ့တယ်မဟုတ်လား။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း... သူမကိုယ်သူမ လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်ပါတယ်လို့ မပြောနိုင်ပေ။

သူမ၏ အတွေးများက အနည်းငယ် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ပြီး မျက်လွှာကို အလျင်အမြန် ပြန်ချလိုက်သည်။

“သခင်လေးလီ ပေးတဲ့ ဘယ်အရာမဆို အဆင်ပြေပါတယ်။”

“အင်း။”

ရိုးရှင်းသော ‘အင်း’ ဟူသည့် စကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုစကားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင်တော့ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံပါရှိမလာခဲ့တော့ချေ။