အခန်း ၂၈၀၆
Vol. 281 Ch. 2806
အခန်း (၂၈၀၆) - ဒါက ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး
“ဝူရှန်းပေမြန့် ဗဟိုချက်လက်ခံနယ်မြေ ဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ဘာလို့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျဲနယဲ့အဆင့်မြင့် တွေရဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ခဏခဏ ဖြစ်နေရတာလဲ သူတို့က ဒီတစ်ခါ ကြေးနီနန်းတော် အရန်လူသစ် ရွေးချယ်မယ့် ကိစ္စကို ကြားသွားကြတာလား ”
အမြင့်ပေ ထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော ဧရာမသစ်ပင်ကြီး၏ အပေါ်တွင် နန်းတော်တစ်ခု တည်ရှိနေသည်။
ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများ အုပ်ဆိုင်းနေသည့်ကြားတွင် စားပွဲခုံများကို တန်းစီချထားသည်။
ထိုနေရာတွင် လူဆယ်ဦးကျော်ခန့် ထိုင်နေကြပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ မှန်ပြင် ထဲက မြင်ကွင်းကို မော့ကြည့်နေကြသည်။
အခုလေးတင် စကားပြောလိုက်သူမှာ အလယ်ဗဟို အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။
သူက ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကြေးနီနန်းတော်က အရန်လူသစ်တွေ ခေါ်ယူမယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စက ဗဟိုချက်လက်ခံနယ်မြေအားလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားလောက်ပြီ။”
“ဗဟိုချက်နယ်မြေတိုင်းက ဒါအတွက် ပြင်ဆင်နေကြတာပဲ၊ ဒါက သဘာဝကျပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးကတော့... တစ်စုံတစ်ယောက်က လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ မျက်လှည့်ပြကွက်တစ်ခုများလား။”
ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် တစ်ဦးက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် -
“ဝူရှန်းပေမြန့် ဗဟိုချက်နယ်မြေမှာ လူသိများတဲ့ အတော်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်က 'လီ' ဆိုတဲ့လူပဲ၊ ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ ဒီကောင်လေးဟာ 'လီ' ဆိုတဲ့လူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အာရုံကို ဖျားယောင်းဖို့ တမင်လွှတ်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။”
“မင်းပြောချင်တာက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဝူရှန်းပေမြန့်နယ်မြေက ငါတို့ကြည့်ဖို့အတွက် တမင်သရုပ်ဆောင်နေတာပေါ့၊ ပြိုင်ပွဲကြီး စရင် ငါတို့အာရုံကို ဒီကောင်လေးဆီ ရောက်သွားအောင် လုပ်ချင်တာလား ”
ဦးဆောင်သူမှာ အတွေးနယ်ချဲ့ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒုတိယညီ ပြောတာမှန်တယ်၊ သိပ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်လွန်းတယ် ”
ကျန်ရှိသော ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် များမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
သူတို့ သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ ဝူရှန်းပေမြန့်နယ်မြေက ကိုယ်တိုင်စီစဉ်ပြီး သရုပ်ဆောင်ထားသည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားကြသည်။
မဟုတ်ပါက အခုမှ ရောက်လာသည့်လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။
“ဒုတိယညီ၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ပြိုင်ပွဲကြီးမတိုင်ခင်မှာ ဒီ 'ယဲ့ထျန်းဂူ' ဆိုတဲ့လူက ဝူရှန်းပေမြန့် ရဲ့ အတော်ဆုံးနေရာကို ရသွားလိမ့်မယ်။”
“ဒီလိုမှသာ ဒီဇာတ်လမ်းက အဖွဲ့အားလုံးကို ယုံကြည်သွားစေမှာ။”
ဦးဆောင်သူက တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ချသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီ လေးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်တဲ့ပွဲကလည်း သူတို့ တမင်ဖန်တီးထားတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်ခုပဲ၊ ဒီလိုလုပ်မှသာ သူ နောက်ပိုင်း 'လီ' ဆိုတဲ့လူကို အနိုင်ယူတဲ့အခါ လူတွေက ယုံကြည်ကြမှာ။”
“အစ်ကိုကြီး၊ ဒုတိယညီ၊ သူတို့ စတိုက်ကြပြီ ”
“စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။”
……
……
ဟန်လော့ နှင့် အခြား ကျဲနယဲ့အဆင့်မြင့် (၃) ဦးမှာ ဖန့်ချန် ကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်အနည်းငယ်မျှပင် မပေးခဲ့ပေ။
တိုက်ပွဲနယ်မြေထဲ ရောက်သည်နှင့် သူတို့က ချက်ချင်းဆိုသလို အစွမ်းဆုံး နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အတွင်းပိုင်းကြယ်တာရာများကို အားကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။
လက်မနှေးရုံသာမက တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အကုန်အစင် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။
ဒီမြင်ကွင်းက ကောင်းကင်ယံမှန်ပြင်ထဲတွင် ကမ္ဘာပျက်မည့်အလား မြင်ကွင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဝူရှန်းပေမြန့်နယ်မြေရှိ ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် အားလုံးမှာ ထိုအန္တရာယ်ကြယ် (၄) ဦး၏ စွမ်းအားလှိုင်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်စွာ ညည်းညူလိုက်ကြသည်။
တချို့သော ကျဲနယဲ့အဆင့်မြင့် တွေပင်လျှင် အမူအရာ တည်တင်းသွားကြသည်။
သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ဟန်လော့ တို့ (၄) ဦးထက် သာလွန်သော်လည်း။
ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့လည်း အထိအခိုက်မရှိ ထွက်လာနိုင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။
“ငါတို့မှာ ရှုံးဖို့အကြောင်း မရှိဘူး ”
ဟန်လော့ က သူ့၏ တိုက်ကွက်များမှာ အခြား (၃) ဦးနှင့် ပူးပေါင်း၍ ဖန့်ချန် ကို မြိုသိပ်လိုက်တော့မည့် မြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ရှုံးဖို့အကြောင်း မရှိဘူး ”
ကျန် (၃) ဦး မှာလည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် လမင်းကြီး တို့ကဲ့သို့သော အန္တရာယ်ကြယ် များ၏ စိုးရိမ်စိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ညအချိန် လမ်းလျှောက်ခြင်္သေ့ ၏ မျက်လုံးတွင်လည်း အနည်းငယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ယွမ်သခင်လေး၊ ရှုံးချာ၊ ရှန်ပါဝမ် တို့ကဲ့သို့သော ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် များမှာလည်း ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။
“ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးသာ ဒီတစ်ခါ ရှုံးသွားရင်တော့...”
အကြီးအကဲငါးဦး ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ချွေးများ စိုစွတ်လာသည်။
ကျဲနယဲ့ အဆင့်ပုဂ္ဂိုလ်များအနေဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဤအန္တရာယ်ကြယ် များကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ယှဉ်တိုက်လျှင်ပင် အနိုင်ရရန် မသေချာကြောင်း သိထားကြသည်။
ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး မှာမူ အန္တရာယ်ကြယ် (၄) ဦးကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်နေရသည်။
ရှန်ပါဝမ် က အကြီးအကဲငါးဦး ၏ တင်းမာနေသည့် အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ငိုချင်လျက်နှင့် ရယ်ပြရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသည်။
……
……
“သူတို့မှာ ရှုံးဖို့အကြောင်း မရှိဘူး ဖြစ်မှာပါ။”
အမျိုးသမီးက လောထျန်းဝမ် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
လောထျန်းဝမ် က ခေါင်းညိတ်၍ -
“သာမန်အားဖြင့်တော့ သူတို့မှာ ရှုံးဖို့အကြောင်း မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ဒီ 'ယဲ့ထျန်းဂူ' ဆိုတဲ့လူကို သေချာလေးသာ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ကိုယ့်ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ရင်။
ပြိုင်ပွဲကြီး မှာ ငါတို့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်မှာ။”
ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး က ကြားလိုက်ရသဖြင့် -
“သခင်၊ ဒီလူက အရမ်းမာနကြီးတယ်၊ သခင့် လက်အောက်မှာ နေမယ့်လူမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဟန်လော့ တို့ လက်ထဲမှာ သေသွားတာကပဲ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးပါပဲ။
မဟုတ်ရင် ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ သူက မသေချာမရေရာတဲ့ အကြီးဆုံး အတားအဆီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ”
လောထျန်းဝမ် က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
……
……
ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း ကျန့်စစ်လုံ ၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းဖန့်သွားသည်။
“ဘာလို့ ဒီလို မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေတာလဲ၊ သူ ဟန်လော့ တို့ လက်ထဲမှာ သေသွားတာ မကောင်းဘူးလား ”
ချူးချန်း က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်သည်။
“ချူးချန်း၊ သူသာ ဟန်လော့ လက်ထဲမှာ သေသွားရင်၊ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအင်ပါယာမှာ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျဲနယဲ့ ရှိတယ်ဆိုရင် ဆန်းနယဲ့ တိုက်ပွဲနယ်မြေက သူတို့အတွက် ပိတ်သွားတော့မှာ။”
“ပိတ်သွားရင် သူတို့ဆီကနေ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ကို ပြန်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။”
ကျန့်စစ်လုံ က အေးစက်စက် ပြောသည်။
“ငါ ဒါကို မေ့နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့ဘက်ကလည်း နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၃) ခု ဆုံးရှုံးထားတာ၊ သူသာ သေသွားရင် ငါ့မိသားစုကို ပြောပြစရာ တစ်ခုခု ရှိတော့မှာပေါ့။”
ချူးချန်း က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ခံစားချက်မှာ ကျန်းစစ်လုံ နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
နှစ်ဖက်စလုံး နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၃) ခုစီ ဆုံးရှုံးထားကြသော်လည်း ချူးချန်း အတွက်တော့ ဤဆုံးရှုံးမှုမှာ ကျန်းစစ်လုံလောက် မပြင်းထန်ပေ။
ကျန်းစစ်လုံ မှာ ချူးချန်း ၏ အတွေးကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် တင်းမာသွားသည်။
……
……
ထိုအချိန်တွင် အသက်သေဆုံးသည်အထိ တိုက်မည့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်သောကြောင့် ဟန်လော့ တို့၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။
ထိုသတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ စွမ်းအားလှိုင်းများနှင့်အတူ ဖန့်ချန် ဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
“(၃) ပုံပုံ၊ (၁) ပုံလောက်တော့ ရှိမှာပဲ...”
ဖန့်ချန် က စိတ်ထဲမှ တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြူခိုးတစ်စ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထို့နောက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ရုတ်တရက် လှည့်ပြန်သွားသကဲ့သို့၊ မုန်တိုင်းမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
မမြင်နိုင်သော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အပြန်လမ်းသို့ ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည့် ဟန်လော့ တို့သည် ရုတ်တရက် ကြက်သီးထစရာ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့၏ စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ခုခုသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရာတစ်ခုက သူတို့၏ နည်းဗျူဟာကို မြိုချနေသကဲ့သို့ပင်။
ဤအရှိန်မှာ အရမ်းကို မြန်ဆန်လွန်းသည်။
သူတို့ တုံ့ပြန်နိုင်ရုံလောက်သာ ရှိသည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပင် ကမ္ဘာပျက်မည့်အလား စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကွဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး၊ ဒါ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး”
ဟန်လော့ ၏ စိတ်ထဲတွင် အသံပြောင်းသွားသည်အထိ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူက ထိုစွမ်းအားကို ဟန့်တားရန် အတွင်းပိုင်း စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် သူ ဘာမှ လုပ်၍မရတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။
ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူတို့ထက်ပင် အရင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ...
အန္တရာယ်ကြယ် (၄) ဦး ၏ အမူအရာမှာ တစ်မျိုးတည်း ဖြစ်နေသည်။
တွေဝေခြင်း၊ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း။
နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ တည်ငြိမ်နေသည့် ထိုမျက်နှာဖုံးပင် ဖြစ်သည်။
ဗဟိုချက်လက်ခံနယ်မြေ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကောင်းကင်ယံမှန်ပြင်ထဲတွင် ပုံရိပ် (၁) ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဟန်လော့ တို့၏ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့မှာ ဖုန်မှုန့်လေးများကဲ့သို့ပင် ဘာအမှတ်အသားမျှ မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“ဒါ ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး။”
ညအချိန် လမ်းလျှောက်ခြင်္သေ့ က အသံတုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လမင်းကြီး၊ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးကျား တို့မှာလည်း စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကောင်းကင်ယံမှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ငေးမောနေကြသည်။
ဦးနှောက်ထဲတွင် ခုနက ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။
ယွမ်သခင်လေး က ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ပေတို နတ်ဘုရားအင်ပါယာ မှ ဆန်းနယဲ့ များမှာလည်း သူနှင့်အတူ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ငေးကြည့်နေကြသည်။
“ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေး က ငါတို့ကို အများကြီး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ...”
အကြီးအကဲငါးဦး ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင်မှ ကောင်းကင်ငါးပါး မှ လာသော ဆန်းနယဲ့ များမှာ သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်မှာ မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်းကို ပိုမို သိရှိနားလည်သွားကြသည်။