အခန်း ၂၈၁၀
Vol. 281 Ch. 2810
အခန်း (၂၈၁၀) - မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပစ်မှတ်ထားခံရမည်မှာ အသေအချာပင်
တည်းခိုခန်း အပေါက်ဝတွင် ရွှမ်ဟိုင်ကွမ်ယင် သည် ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အရှုံးပေးခဲ့ရပြန်ပြီလား။”
ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်၌ ပြုံးရွှင်မှုတို့ကို ပြန်လည် ဆင်မြန်းလိုက်သည်။
“ရွှမ်ဟိုင်ကွမ်ယင်၊ ယဲ့ထျန်းဂူ ဆိုတဲ့ ကောင်က လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း မင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာ။”
“ဒါပေမဲ့ သူ တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်လာတဲ့အခါ၊ သူ ဒီနှစ်ကြိမ်လောက် အခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားရတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သေချာပေါက် နားလည်သွားလိမ့်မယ်။”
ရွှမ်ဟိုင်ကွမ်ယင် က ပြုံးသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှသာ၊ သူမသည် ဝမ်အဘိုးအို အပါအဝင် သူတော်စင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထိုလမ်းတစ်လျှောက် ဝမ်အဘိုးအို က တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေသည့်ပုံနှင့် ဟန်ပြင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။
……
……
“အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ဒီတစ်ခါတော့ လောထျန်းဝမ် ကို အပြီးအပိုင် ရန်သူဖက်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီ။”
ယွမ်သခင်လေး က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။
ရှန်ပါဝမ် ကလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပါးစပ်ပြင်သော်လည်း ပြန်မျိုသိပ်လိုက်သည်။
“ဟား၊ လောထျန်းဝမ် ဟုတ်လား။ ယဲ့အစ်ကိုကြီး နဲ့သာ တွေ့သွားရင် လိပ်ငယ်လေးလို အနှိပ်ခံရမယ့်ကောင်ကို ပြောနေတာလား။”
ဖန်ရွှေ ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲဒီ ရယ်မောနေတဲ့ နတ်ဆိုးဆိုတဲ့ကောင်က ခွေးခြေထောက် လုပ်ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ ဘာများ ထင်နေလဲမသိဘူး။ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် တောင် မဟုတ်ဘဲနဲ့ ငါတို့ရှေ့မှာ အကြိမ်ကြိမ် အာဏာပြချင်နေတာ။”
ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကောင်းကင် ငါးပါး နယ်မြေမှ ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်များက ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံအားပေးလိုက်ကြပြီး၊ ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး နှင့် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လောထျန်းဝမ် တို့ကို ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ အသံများမှာ လုံးဝ လျှော့ချထားခြင်း မရှိပေ။
တည်းခိုခန်းထဲမှ အခြားသော ဧည့်သည်များပင် သူတို့ ပြောသမျှကို ကြားနိုင်သည်အထိ ကျယ်လောင်လှသည်။
မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုမူနေသော ဤအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း ယွမ်သခင်လေး တစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သဘောပေါက်လာသည်။
သူသည် ဖန့်ချန် တို့မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် ရယ်မောနေခြင်းမျိုးကိုလည်း မတွေ့ရ၊ အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းမျိုးကိုလည်း မတွေ့ရပေ။
“ဒီကောင်တွေက လောထျန်းဝမ် ကို တကယ်ပဲ မျက်လုံးထဲမှာတောင် ထည့်မထားတာလား။”
ထိုအတွေးကြောင့် ယွမ်သခင်လေး က ဖန့်ချန် အား အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ပြိုင်ပွဲ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ခင်ဗျား သိပြီးပြီလား။”
“နောက်တစ်ကြိမ် ပြိုင်ပွဲ ဘယ်တော့ စမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိပေမဲ့၊ အရင်က ဖြစ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရရင် ရုတ်တရက်ကြီး စတင်လာတတ်တာမျိုးမို့လို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်။”
“ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားသာ ပြိုင်ပွဲဝင်ဖြစ်ရင်၊ တခြား အချက်အချာ နယ်မြေတွေက ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် တွေကို သတိထားရုံတင်မကဘဲ... လောထျန်းဝမ် ဘက်က လူတွေကိုပါ သတိထားရလိမ့်မယ်။”
“မင်း ဘာတွေ သိထားလဲ ပြောပြပါဦး။”
ဖန့်ချန် က သာမန်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အခြေအနေက ဒီလိုပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ဝူရှန်းပေမြိန့် နယ်မြေ မှာ ပြိုင်ပွဲအတွင်း အရမ်းတော်တဲ့ ရန်သူတစ်ဦး ရှိတယ်။ သူ့နာမည်က ဟေကျား ( အနက်ရောင် သံချပ်ကာ) လို့ ခေါ်တယ်။”
ယွမ်သခင်လေး က အလေးအနက် ဆိုသည်။
“အရင်တုန်းက ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ကျွန်တော်တို့တွေက ဟေကျား နယ်မြေ ရဲ့ လက်ချက်ကြောင့်ပဲ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီး၊ နောက်တစ်ဆင့် တက်နိုင်သူ အလွန်နည်းတယ်။”
“ပြိုင်ပွဲ စတင်ပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဝူရှန်းပေမြိန့် ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၀၈) ဦးက၊ ဟေကျား ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၀၈) ဦးနဲ့ အရင်ဆုံး ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမှာ။”
“တိုက်ခိုက်ရမယ့် စည်းမျဉ်းတွေကတော့ ဆန်းနယဲ့ တိုက်ပွဲနယ်မြေ ရဲ့ စီစဉ်မှုအပေါ် မူတည်ပြီး ခဏခဏ ပြောင်းလဲပေမဲ့ အခြေခံအားဖြင့်တော့ အတူတူပါပဲ။”
“ပြီးတော့ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် တွေနဲ့ တန်းတူ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် အားလုံးကလည်း ပြိုင်ပွဲထဲကို အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ပြီး ဟေကျား ဘက်ကလူတွေကို သတ်ဖြတ်ရလိမ့်မယ်။”
“နောက်ဆုံးမှာ အမှတ်ပေးစနစ်နဲ့ ဘက်နှစ်ဘက်ရဲ့ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။”
“ဒီကာလအတွင်း ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၀၈) ဦးက ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်ကြတယ်။”
“ကျွန်တော် အခု စိုးရိမ်နေတာက အစ်ကိုကြီး ကို လောထျန်းဝမ် ဘက်ကနေ ပစ်မှတ်ထားပြီး တိုက်ခိုက်လာမှာကိုပဲ။”
ယွမ်သခင်လေး က ဆိုသည်။
“ငါတို့လည်း ဝင်တိုက်ရဦးမှာပေါ့ ဟုတ်လား။ ဘာအကျိုးအမြတ် ရှိလို့လဲ။”
ဖန်ရွှေက မသိစိတ်အလျောက် မေးလိုက်သည်။
“အကျိုးအမြတ်လား။”
ရှန်ပါဝမ် က ဖန်ရွှေကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီပြိုင်ပွဲက ငါတို့လို လူတွေအတွက်ဆိုရင် အကျိုးအမြတ်ထက် အန္တရာယ်က ပိုများတယ်။ အထဲမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဘယ်အချိန်မဆို အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်။”
“တကယ်လို့ အကျိုးအမြတ် ရှိတယ်လို့ ပြောရရင် ရန်သူတစ်ယောက်ကို သတ်တိုင်း တစ်မှတ်ရတယ်။ တစ်မှတ်ကို ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ဧကရာဇ် ရဲ့ သွေးတစ်စက်နဲ့ လဲလှယ်နိုင်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဒါကို အကျိုးအမြတ်လို့ ပြောတာထက် အသက်သေစေနိုင်တဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့လို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်၊ နှစ်ဖက်စလုံးက ပိုပြီး အသက်သေလောက်အောင် တိုက်ခိုက်ကြမှာမို့လို့။”
“ရှန်ပါဝမ် ပြောတာ မှန်တယ်။ အဓိက ပြဿနာက အစ်ကိုကြီး ဒီတစ်ခါ ခေါ်လာတဲ့ ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် အရေအတွက်က နည်းလွန်းနေတော့ နည်းနည်းတော့ အထိနာနိုင်တယ်...”
ယွမ်သခင်လေး က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဖန့်ချန် က ဝမ်ချုံစန်း နှင့် ရှဲ့အာမန် တို့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့က ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်ချန် စိတ်အေးသွားသည်။
“အန္တရာယ် ရှိသလို အခွင့်အရေးလည်း ရှိတာပေါ့။ ဒီနေရာ ရောက်လာပြီဆိုတော့လည်း ခေါင်းကို ခါးပတ်မှာ ချည်ပြီး အသက်ရှင်အောင် နေကြတာပေါ့။”
ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ရယ်မောလျက် -
“ငါ ပစ်မှတ်ထားခံရမှာကို မင်း စိုးရိမ်နေတာလား။ တကယ်တော့ စိုးရိမ်ဖို့ မလိုပါဘူး။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ပစ်မှတ်ထားခံရမှာကို အသေအချာပဲလေ။”
“...”
……
……
“သခင်၊ အဲဒီကောင်က ပဲစေ့ကို စိုက်ရင် ပဲစေ့ပဲ ရမှာပါတဲ့။”
ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး က လေးလေးစားစားဖြင့် တင်ပြသည်။
“ကောင်းတယ်၊ ပဲစေ့ကို စိုက်ရင် ပဲစေ့ပဲ ရမှာပေါ့။ ဆိုလိုတာက ငါက အရင်စပြီး သူ့ကို သွားစတာမို့လို့၊ သူက ငါ့အပေါ် အရမ်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
လောထျန်းဝမ် သည် ရယ်မောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး နှင့် မျက်နှာတည်နေသော လူငယ်လေးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“လောထျန်းဝမ်၊ အဲဒီကောင်ကို ဆက်ဆံတဲ့အခါ သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။”
အမျိုးသမီး က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
မျက်နှာတည်နေသော လူငယ်လေး က -
“အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော် အခွင့်အရေးတစ်ခုရှာပြီး သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ရှင်းပစ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်။”
“မလိုပါဘူး၊ ပြိုင်ပွဲကိုပဲ စောင့်နေလိုက်ပါ။”
လောထျန်းဝမ် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ၏ အပြောအဆိုမှာ တစ်ခါတစ်ရံ အေးဆေးပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို လူးလွန့်ပြတ်သားနေကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ပင် မှောင်မည်းနေသည်။
ရံဖန်ရံခါ လေဟာနယ်ထဲကိုပင် စကားပြောဆိုနေတတ်သေးသည်။
ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး နှင့် ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားငယ် (၁၂) ပါး တို့မှာ ထိုအပြုအမူများကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့က သူတို့၏ မျက်ဝန်းနက်ထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေသည်။
“သခင်၊ သခင် နောက်ဆုံးမှာ ကျင့်ကြံနေတဲ့ အဲဒီ ကျင့်စဉ်က...”
ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ရဲစိတ်ဝင်ကာ တိုးတိုးလေး မေးကြည့်သည်။
“အဲဒီ ကျင့်စဉ်က အလွန်ကောင်းတယ်။ ဒီတစ်ခါသာ ငါ ကြေးနီနန်းတော် ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် နေရာကို ရခဲ့ရင်၊ အဲဒီ ကျင့်စဉ်က အဓိက အောင်မြင်မှုပဲ။”
လောထျန်းဝမ် က ပြုံးသလိုလိုဖြင့် ပြောသည်။
ရယ်မောနေသော နတ်ဆိုး က မဝံ့မရဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ထပ်ပြီး မေးချင်သော်လည်း လောထျန်းဝမ် ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မမေးရဲတော့ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။
……
……
နောက်ပိုင်း အချိန်များမှာမူ တည်းခိုခန်းသို့ အစောဆုံး ရောက်လာစဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။
ဖန့်ချန် အနေဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲများ မရှိတော့သလို၊ ကျပန်း တိုက်ပွဲဝင်ရန်လည်း မရွေးချယ်ခံရပေ။
မျက်စိမမြင်ဘဲ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရောက် စိန်ခေါ်မည့် ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်မျိုးလည်း မရှိတော့။
ဟန်လော့ တို့ သေဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း၊ ဘက်ပေါင်းစုံမှ သူတော်စင်များမှာ အခြေအနေမှန်ကို သိရှိနားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန် လည်း အေးအေးလူလူပင် ရှိနေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဝမ်အိုကြီး တို့နှင့် အပြန်အလှန် လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာတွင်း စုစည်းနေသော စွမ်းအင်များကို အစာကြေအောင် ပြုလုပ်သည်။
အချိန်အတော်များများကိုတော့ သံသရာ မသေမျိုးကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံရင်း နှစ်ဖက်စလုံးမှ အကျိုးအမြတ် ရရှိစေရန် ကြိုးစားနေသည်။
ထိုကာလအတွင်း ဝမ်အိုကြီး တို့သည်လည်း အခါအားလျော်စွာ အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲ များသို့ ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့က ဖန့်ချန် နှင့် မတူဘဲ၊ တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် အလွန်ပင် သတိထား ကြသည်။
နိုင်ရန် သေချာသည်ဟု ယူဆမှသာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
ရလဒ်များမှာ အနိုင်အရှုံး ရှိသော်လည်း၊ ရှုံးနိမ့်သွားလျှင်ပင် ရန်သူများအနေဖြင့် သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
အကြောင်းမှာ ဘက်နှစ်ဘက်၏ စွမ်းအားကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့တွင်။
ဝူရှန်းပေမြိန့် နယ်မြေ ထဲတွင် ရုတ်တရက် တံပိုးမှုတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ရှေးကျလှသည်။
ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် တစ်ဦးစီတိုင်းက ထိုအသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။
“ပြိုင်ပွဲ စတင်ပြီ။”
“ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ဝူရှန်းပေမြိန့် နယ်မြေ က ဘယ်သူတွေက အကြီးမားဆုံး အခွင့်အရေးနဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ရသွားမလဲ မသိဘူး။”
“ပြိုင်ပွဲတိုင်းလိုလိုမှာ ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် အများအပြား ထွန်းတောက်လာတတ်တာပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ယဲ့ထျန်းဂူ ကို ပိုပြီး မျှော်လင့်ထားတယ်။”
……
……
ဖန့်ချန် သည် ခေါင်းကို မော့ကာ ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ လည်ပင်းတွင် “၃၇၅)” ဟူသော ဂဏန်း ပေါ်လာသည်။
ဝမ်ချုံစန်း က ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ဖန့်ချန် ၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“သုံးရာ ခုနစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီ၊ မြန်လိုက်တာ။”
“ဝမ်အိုကြီး မင်းနဲ့ အစ်မကြီးတို့မှာ အရင်ကတည်းက မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိခဲ့တာဆိုတော့၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာတဲ့အခါ ဆန်းနယဲ့ တိုက်ပွဲနယ်မြေ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူတွေက ဖန်တီးထားတာလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းလို့ ရပြီလား။”
ဖန့်ချန် က သာမန်သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ အရင်တုန်းက ကြေးနီနန်းတော် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတုန်းက၊ ငါ နဲ့ အာမန် မှာ ခန့်မှန်းချက် တစ်ခု ရှိခဲ့ပေမဲ့ ပြောပြဖို့ ခက်နေတာ။”
ဝမ်ချုံစန်း ကလည်း သာမန်ပင် ပြန်ဖြေသည်။
ဖန့်ချန် က ရုတ်တရက် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ။”
“သေချာမသိသေးတဲ့ အကြောင်းအရာကို ပြောပြရင် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ၊ မင်းစိတ်ကို ပိုရှုပ်စေမှာပေါ့။”
“ကြည့်ရတာ ပြိုင်ပွဲက စတော့မှာပဲ။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ဘယ်လောက် တိုးတက်လာပြီလဲ။”
ဝမ်ချုံစန်း က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
“အခုပဲ အားလုံး အစာကြေသွားပြီ။”
“မနက်ဖြန်မှာ အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာ တွေကို စတင်ပြီး အပြီးသတ် သန့်စင်တော့မယ်။ ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲမှာ ငါ ကြေးနီနန်းတော် ထဲကို ဝင်ပြီး အခြေအနေကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ဦးမယ်။”
“နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ဆိုရင် ကောင်းကင်ငါးပါး နယ်မြေ ကို ပြန်ရတော့မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်လို ပုံစံတွေ ဖြစ်နေမလဲ မသိဘူး။”
ဖန့်ချန် သည် ခဏမျှ ငေးမှိုင်နေမိသည်။