အခန်း ၂၈၁၂
Vol. 282 Ch. 2812
အခန်း (၂၈၁၂) - အဖြူရောင်အလံကို ဦးဆောင်ထောင်သူ
ဖန့်ချန် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၀၈) ဦးတို့မှာ အများစုမှာ ရောက်နှင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။
ထိုင်ခုံအနည်းငယ်သာ လွတ်နေသေးသည်။
မျက်လုံးပေါင်း မြောက်မြားစွာတို့သည် ဖန့်ချန်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်လာကြပြီး ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးစမ်းလိုသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။
ဖန့်ချန်သည် လူမှုရေးကိစ္စများကို ကြောက်ရွံ့သူမဟုတ်သဖြင့် သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပြန်လည်စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် အများအပြားမှာ မနေတတ်တော့ဘဲ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြရသည်။
“စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း ဆန်းနယဲ့သူတော်စင် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၃၆) ဦးစလုံး ရောက်နေကြပြီ။”
“အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၃၆) ဦးစလုံးလည်း ရောက်နေကြပြီ။”
“ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းဘက်ကသာ အချို့မရောက်သေးတာ။”
စူးစမ်းကြည့်နေစဉ်အတွင်း ဖန့်ချန်သည် သူနှင့်ရင်းနှီးသော ရွှမ်ဟိုင်ကွမ်ယင် နှင့် အစိမ်းရောက် မျက်လုံးကျား တို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အစိမ်းရောင် မျက်လုံးကျား ဘက်ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ထိုနေရာသည် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအစောပိုင်းအဆင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ၏ နေရာဖြစ်သည်။
“ယဲ့အစ်ကို။”
အနီးအနားမှ မျက်နှာစိမ်း ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအစောပိုင်းအဆင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်အချို့က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ဖန့်ချန်ကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“နောက်မှ အစားထိုးပြီး ရောက်လာကြတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်…”
ထိုသူအချို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။
သူတို့သည် တကယ့်စွမ်းအားစစ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ပြီး ရောက်လာကြခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဟန်လော့ အပါအဝင် ထိုလေးဦး သေဆုံးသွားပြီးနောက် အစားထိုးဝင်ရောက်လာကြသူများ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့၊ ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲကြီးကို လွဲချော်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
ဖန့်ချန်က ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။
ထိုသူတို့ကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုကြသည်။
ရှေ့တန်းတွင်မူ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအလယ်ပိုင်းအဆင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ဦး ထိုင်နေကြသည်။
ဖန့်ချန်က ဘေးနားမှ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များနှင့် စကားပြောနေချိန်တွင် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုမှာလည်း ဖန့်ချန်၏အပေါ်တွင် ရှိနေသည်။
သူတို့၏မျက်ဝန်းထဲတွင် သတိကြီးစွာထားသော အရိပ်အယောင်များ တဖျပ်ဖျပ်လက်နေသည်။
ယခုအခါ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းဆန်းနယဲ့သူတော်စင် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် အားလုံးတို့သည် (ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် သူများမှလွဲ၍) ဤ အငတ်ဘီလူး ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
တစ်ဖက်လူသည် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ အများအပြားကို လုယူသွားရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေပြီး ရည်မှန်းချက် အလွန်ကြီးမားကြောင်း သိသာနေသည်။
“ယဲ့အစ်ကို၊ ငါက ဟူယန်အကြီးအကဲပါ။”
ဖန့်ချန်၏ ဘယ်ဘက်ရှိ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် စကားစသည်။
“ဟူယန်အကြီးအကဲလား။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး
“မသိလိုက်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ထိုသူသည် လက်ရှိအဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ပဉ္စမမြောက်ဖြစ်ပြီး၊ ဖန့်ချန်မှာ ဆဋ္ဌမမြောက်ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲ (၅) ကြိမ်စလုံး ပြီးသွားပြီဆိုတော့၊ နောက်တစ်ခါ အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲမှာ ငါ့ကို စိန်ခေါ်တော့မှာ မဟုတ်လား။”
ဟူယန်အကြီးအကဲက ပြုံးလျက် မေးသည်။
အနီးအနားမှ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် နားထောင်နေကြသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါတို့ တစ်ခုလောက် တိုင်ပင်ကြရအောင်။ ငါ မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်မှန်း ငါသိတယ်၊ အဲဒီကျရင် အသက်အန္တရာယ် မရှိတဲ့ပွဲ လုပ်ကြရအောင်လား။ ဟန်လော့တို့ကို ဖိအားပေးခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့စွမ်းရည်ကို ငါမြင်တွေ့ချင်တယ်၊ ရှုံးသွားရင်လည်း ငါကျေနပ်ပါတယ်။”
ဟူယန်အကြီးအကဲက တိုင်ပင်သော အသံဖြင့် မေးသည်။
“ဒီနေ့ပဲ မိတ်ဆွေနဲ့ ဒီကိစ္စကို တိုင်ပင်ပြီးပြီ၊ အဲဒီအခါကျရင် သူကိုယ်တိုင် လာပြီး အားလုံးနဲ့ ညှိနှိုင်းပေးလိမ့်မယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
“ငါ့ရဲ့သဘောထားကတော့ သွေးမထွက်ဘဲ ဖြေရှင်းနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို လိုချင်တာပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
အနီးအနားမှ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။
တစ်ဖက်လူမှာ သူတို့ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုစကားပြောရလွယ်ကူနေပြီး အသက်အန္တရာယ်မရှိသောပွဲကို လက်ခံသဖြင့် ကိစ္စမှာ ပိုမိုရိုးရှင်းသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူ၊ မင်းရှိတဲ့ နတ်ဘုရားအင်ပါယာထဲမှာ မင်းလိုမျိုး ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့်သူတော်စင်တွေ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိသေးလဲ။”
ရုတ်တရက် ရှေ့တန်းမှ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တစ်ဦးက လှည့်မေးသည်။
ထိုစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အနီးအနားရှိ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ၏ အကြည့်များသည် ဖန့်ချန်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်လာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“မင်းတို့က ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်ကို ဖွင့်ပြီးရင် ဘယ်လို စီစဉ်မလဲ။”
ဖန့်ချန်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
“သဘာဝကျစွာနဲ့ပဲ ပထမအသုတ် သူတော်စင်တွေကို လမ်းကြောင်းရှာခိုင်းပြီး အခြေအနေကို သေချာသိမှပဲ အဓိကတပ်ဖွဲ့တွေကို ဒုတိယအသုတ်အဖြစ် စီစဉ်ရမှာပေါ့…”
ထိုဘေးအန္တရာယ်ကြယ်သည် ထိုမျှပြောပြီးနောက် စကားစပြတ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ခန်းမတစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာလည်း ရုတ်တရက် အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တိုင်းက ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် စဉ်းစားနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ခန်းမထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာသည်။
“လော့ထျန်းဝမ် ရောက်လာပြီ။”
အခြားဆန်းနယဲ့သူတော်စင်နယ်မြေမှ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များသာမက၊ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းနောက်ပိုင်းအဆင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များပင် လော့ထျန်းဝမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
လော့ထျန်းဝမ်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့ဆုံးသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။
လူအများစုက သူသည် ယဲ့ထျန်းဂူနှင့် တစ်ခွန်းနှစ်ခွန်း စကားပြောလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားကြသော်လည်း သူသည် ယဲ့ထျန်းဂူကို တစ်ချက်ကလေးပင် မကြည့်သွားပေ။
လော့ထျန်းဝမ် ထိုင်ပြီးနောက် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရှေ့ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။
သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ခုံတစ်လုံး လွတ်နေသေးသည်။
ထိုအချိန်တွင် နောက်ခန်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာပြီး သူတော်စင်များရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဝူရှန်းပေမြိန့် နယ်မြေ၏ တာဝန်ခံ ဖြစ်သည်။
ရောက်ရှိနေသော ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
မျက်စိရှေ့မှ တာဝန်ခံသည် တစ်ချိန်က သူတို့ကဲ့သို့ပင် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။
သာမန်အဆင့်မှ ထူးချွန်စွာ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းအင်အားစု (၇) ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သော ကြေးနီနန်းတော်၏ လက်ခံခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ယနေ့အချိန်တွင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။
တာဝန်ခံ၏ အကြည့်များသည် သူတော်စင်များအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တစ်ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် လွတ်နေသော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်
“လီဖန် က ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲမှာ မပါဝင်တော့ဘူးလား။”
သူတော်စင်များ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျင့်စဉ်ကျင့်တာ လွန်သွားလို့ပါ။”
“ဒီအသံက ရင်းနှီးသလိုပဲ။”
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ဖက်လူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသူသည်လည်း ဖန့်ချန်၏ဘေးမှ ဖြတ်သွားရင်း ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များသည် တစ်ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
လီတောက်ယဲ့ သည် သူ၏နေရာသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
ထိုဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ၏ အကြည့်များမှာ အမြဲနောက်ကလိုက်နေသည်။
လီတောက်ယဲ့ကို ကြည့်သော အကြည့်တို့တွင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ပိုမိုလွှမ်းမိုးနေသည်။
“လီဖန်၊ နောက်တစ်ခါ နောက်ကျရင်တော့ ပြိုင်ပွဲကို မဝင်နဲ့တော့။”
တာဝန်ခံက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“နောက်တစ်ခါ လုံးဝ နောက်ကျတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
လီတောက်ယဲ့ က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်သည်။
“အင်း။”
တာဝန်ခံ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တည်ငြိမ်လျက်
“ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တခြားနေရာကနေ သတင်းအနည်းငယ် ကြားရလိမ့်မယ်၊ အရင်ကနဲ့မတူဘဲ ကြေးနီနန်းတော် က ဒီထဲကနေ အရန် တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။”
“တကယ်ပဲလား ”
ရောက်ရှိနေသော ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားသည်။
“ကြေးနီနန်းတော်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုစံနှုန်းဆိုတာ အမြဲတမ်း စံနှုန်းမရှိတာမျိုးပဲ၊ မင်းတို့ အခုမှ ရောက်လာတာ ဖြစ်ဖြစ်…”
သူသည် စကားကို ခဏရပ်ပြီး ဖန့်ချန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အကြည့်တစ်ချက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆက်လက်၍
“ဒါမှမဟုတ် ဒီထဲမှာ ကြာမြင့်စွာ နေလာခဲ့တာဖြစ်ဖြစ်၊ အားလုံးမှာ အရန်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဝူရှန်းပေမြိန့်မှာ အရန်အဖြစ် ထပ်ရွေးချယ်ခံရဖို့ အခွင့်အရေးကတော့ အရမ်းနည်းသွားပါပြီ။
မင်းတို့အနေနဲ့ ဒါကို ပန်းတိုင်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေမဲ့၊ ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲဝင်ရခြင်းရဲ့ အဓိကပန်းတိုင်တော့ မဟုတ်ဘူး။
မင်းတို့ရဲ့ ဒီတစ်ခါ ပန်းတိုင်ကတော့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အရင်အကြိမ်ကအတိုင်းပဲ၊ ဟေကျား တာဝန်ခံကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ဖို့ပဲ။
ငါမှတ်မိသေးတယ်၊ အရင်အကြိမ်တုန်းက မင်းတို့ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၀၈) ဦးထဲက လူ (၁၀၀) ကျော်ဟာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ လက်နက်ချခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ၏ အမူအရာမှာ ရှက်ရွံ့သွားသည်။
လီတောက်ယဲ့ က လက်ထောင်လျက်
“တာဝန်ခံကြီး၊ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်လို့ လက်နက်ချတာပါ၊ ကြောက်လန့်တကြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“လက်နက်ချရင် လက်နက်ချပေါ့၊ အဖြူရောင်အလံကို ဦးဆောင်ထောင်ပြီး ဂုဏ်ယူနေသေးလား။”
တာဝန်ခံ၏ အကြည့်တို့မှာ အေးစက်သွားသည်။
လီတောက်််ယဲ့က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်
“ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဆန်းနယဲ့သူတော်စင်တွေ အသေနည်းအောင်လို့ပါ၊ တစ်ဖက်လူက အဖြူရောင်အလံ ထောင်ရမယ်လို့ ပြောလို့သာ ကျွန်တော်တို့ ထောင်ခဲ့တာပါ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့က လက်နက်ချခွင့်တောင် မပေးဘူးလေ။”
တာဝန်ခံသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့ လက်နက်ချလို့ မရတော့ဘူး။ ကြေးနီနန်းတော် က အရန်ခေါ်ယူတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲကို အထက်ကနေ သေဆုံးခြင်းစစ်ပွဲ အဆင့်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။”
“ဟေကျားတာဝန်ခံရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တွေကို အကုန်သတ်ပစ်မှရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့အကုန် သေသွားရမယ်၊ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။”
“ဟူးးး”
ခန်းမထဲရှိ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး ဟန်လော့ကြောင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာကြသည့် လူအချို့မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။