အခန်း ၂၈၁၄
Vol. 282 Ch. 2814
အခန်း (၂၈၁၄) - မင်းတော့ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်
“သူက အခုမှရောက်တာမကြာသေးဘူးလို့ ပြောထားတာမဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ သူက လီဖန်ကို သိနေရတာလဲ ”
ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် တစ်ဦးက သတိလက်လွတ် မေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူ့ကို တိကျသော အဖြေပေးနိုင်မည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။
ရောက်ရှိနေသော ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ၏ အမူအရာမှာ အံ့အားသင့်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးနက်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပိုမိုပေါ်လာသည်။
“လော့ထျန်းဝမ်၊ မင်းနဲ့ ယဲ့ထျန်းဂူ ကြားက အငြိုးအတေးတွေကိုတော့ ခဏလောက် ဘေးဖယ်ထားလိုက်တာ ကောင်းမယ် ထင်တယ်။”
ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းနောက်ပိုင်းအဆင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တစ်ဦးက လော့ထျန်းဝမ်အနီးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ပြုံး၍ ပြောသည်။
လော့ထျန်းဝမ်၏ အကြည့်များမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး တစ်ဖက်လူကို တစ်ချက်ကြည့်၍
“တုံ့ယို၊ ငါ့ကိစ္စတွေကို မင်းတို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေစရာ မလိုဘူး။”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
“ဒီကောင်က အရူးကွက်နင်းတာ ပိုပိုဆိုးလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့၊ ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဒီအချက်ကို အသုံးချလို့ရတယ်။
တုံ့ယိုဧကရာဇ်၊ မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ”
ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းနောက်ပိုင်းအဆင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်အချို့က တိုးတိုးဝှေ့ဝှေ့ ရောက်လာကြပြီး လော့ထျန်းဝမ်၏ ဝေးကွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်၍ စကားပြန်ပို့ကြသည်။
တုံ့ယိုဧကရာဇ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“မူလက သူ့ကိုသုံးပြီး လီဖန်ကို ဖိအားပေးဖို့ ပြဿနာမရှိပေမဲ့၊ အခု ယဲ့ထျန်းဂူ ဆိုတဲ့ကောင် ထွက်ပေါ်လာတော့ အနည်းငယ်တော့ အပြောင်းအလဲ ရှိလာနိုင်တယ်။”
ကျန်ရှိသူများ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် စကားပြန်ပို့သည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိတာ၊ သူက သူ့စွမ်းအားကို မဖုံးကွယ်တော့ဘူးဆိုရင်တောင် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းနောက်ပိုင်းအဆင့် ရောက်သွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ မင်းတို့ ငါတို့နဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို စိတ်ထဲ ထည့်စရာ မလိုပါဘူး။”
“ဒီတစ်ခါ ကြေးနီနန်းတော်က အရန်လူရွေးတာမှာ ဟေကျားတာဝန်ခံဌာနက ကောင်တွေကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြမှာပဲ၊ အဲဒီအချက်ကို အသုံးချပြီး လီဖန်နဲ့ လော့ထျန်းဝမ်ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။”
“အပြင်ဘက်ကကိစ္စတွေက ဘာဂရုစိုက်ရမှာလဲ ကြေးနီနန်းတော် ကလည်း ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ငါတို့ ဝူရှန်းပေမြိန့်နယ်မြေရဲ့ ကိစ္စတွေကို အရင် ရှင်းပစ်ရမယ်။”
“အဲဒီနှစ်ကောင်ရှိနေတာက အမြဲတမ်း စိုးရိမ်စရာပဲ၊ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် စမ်းသပ်နေကြတာ၊ တကယ်တမ်း ဖမ်းမိရင်တော့ ပြတင်းပေါက်စက္ကူတစ်ချပ်လိုပဲ အလွယ်တကူ ပေါက်သွားမှာပါ။”
“အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အရင်းအမြစ် တိုက်ပွဲပဲ၊ လီဖန်နဲ့ လော့ထျန်းဝမ် ရှိနေသရွေ့ ငါတို့အိမ်က လူကြီးတွေက ထမင်းကောင်းကောင်း မစားနိုင်၊ အိပ်ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ကြဘူး။”
“ပြောတော့လည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ဒီတစ်ခါ အခွင့်အရေး ရှိမလား စောင့်ကြည့်ရအောင်။”
တုံ့ယိုဧကရာဇ်က ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်၍ စကားပြန်ပို့လိုက်သည်။
……
……
“ငါ့အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ ဘာကောင်လဲ”
ယွမ်သခင်လေး သည် ရှန်ပါဝမ် ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အကြည့်တို့မှာ လေးနက်နေသည်။
“မင်းအစ်ကိုကြီး မဟုတ်ဘူးလား မင်းက ငါ့လာမေးနေတာလား ”
ရှန်ပါဝမ် က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့လုံရှန်း အင်ပါယာ က တကယ်ကို ကယ်တင်ခြင်း ခံရပြီ၊ မင်းတို့ ပေတိုအင်ပါယာ က နောက်ဆိုရင် ငါတို့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိရဲတော့ဘူး ”
“ပေတိုအင်ပါယာ ကလည်း ကယ်တင်ခြင်း ရသွားပုံပါပဲ…”
ယွမ်သခင်လေးက ရေရွတ်သည်။
ရှန်ပါဝမ် ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၍
“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ ”
“ငါ ဘာပြောလိုက်လို့လဲ”
ယွမ်သခင်လေးက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။
……
……
“မင်းရဲ့ဂူနယ်မြေက တကယ်ကို ဇိမ်ကျတာပဲ။”
ဖန့်ချန်သည် ကြီးမားလှသော နန်းဆောင်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း သက်ပြင်းချမိသည်။
“မင်း ဒီမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ပိုပြီးတောင် ဇိမ်ကျသွားဦးမယ်။”
လီတောက်ယဲ့က ပြုံးစစဖြင့်
“ငါက မင်းထက် အစောကြီး ရောက်လာတာကိုး။”
“လီဖန် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ”
ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။
“ငါ နယ်မြေကိုးခု ကနေ ထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်း တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ခွေးကောင်တစ်ကောင်ပေါ့။”
လီတောက်ယဲ့က ဆက်ပြောသည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူ ဆိုတာရော ဘယ်သူလဲ”
“အဲဒါလည်း ခွေးကောင်တစ်ကောင်ပဲ၊ သူ့လက်ထဲမှာ ငါတစ်ခါတော့ သေမလို ဖြစ်ဖူးတယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
နှစ်ဦးသား ဘာတွေတွေးမိလိုက်သည်မသိ၊ မျက်နှာတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
နေရာထိုင်ခင်း ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လီတောက်ယဲ့က စပ်စုစွာ မေးသည်။
“နယ်မြေကိုးခုဘက်ကရော အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အကုန် အစုတ်ပြတ်သွားပြီ။”
ဖန့်ချန်က အဘိုးတို့ စီစဉ်ထားသော “သေခြင်းမှ ရှင်သန်ခြင်း” အစီအစဉ်ကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြသည်။
“မင်းတို့အိမ်က အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်ကတော့ အစွမ်းရှိသားပဲ။”
လီတောက်ယဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ငါသိပါတယ်၊ သူတို့ အစကတည်းက ဒီကို ရောက်လာတာ နယ်မြေကိုးခုအတွက် မဟုတ်ဘူး၊ တခြား ကြံရွယ်ချက် ရှိနေမှာပဲလို့။”
“အရင်ဆုံး မင်းဘက်က အခြေအနေ ပြောပြပါဦး မင်း နယ်မြေကိုးခုက ထွက်လာပြီး ဘယ်ရောက်သွားလဲ မင်းက ဘာလို့ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းနောက်ပိုင်းအဆင့် ဖြစ်နေတာလဲ။
ပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့်ဘွဲ့ကို ရပြီး ဝူရှန်းပေမြိန့်မှာ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းနောက်ပိုင်းအဆင့် နံပါတ်တစ် သူတော်စင် ဖြစ်နေရတာလဲ ”
ဖန့်ချန်က စပ်စုစွာ မေးသည်။
“ငါ့အခြေအနေက ပြောရရင် နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတယ်။ ငါအစောဆုံး လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းက ကောင်းကင်လမ်းကြောင်း မဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းက တကယ်တမ်းတော့ သေလမ်းပဲ၊ ငါက လက်မလျှော့နိုင်သေးလို့။
နယ်မြေကိုးခုကတော့ သေသွားပြီ၊ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းကို ငါဆက်မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါနဲ့ မင်းအဘိုး ပေးလိုက်တဲ့ ကြယ်မြေပုံအတိုင်း ငါ့အတွက် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်း လျှောက်ဖို့ သင့်တော်မယ့်နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။”
လီတောက်ယဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတိတ်ကို ပြန်တွေးနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“ငါ နှစ်ပေါင်း (၅၀၀) ကျော် လိုက်ရှာမှ အဲဒီနေရာကို တွေ့တာ။ ပြောရရင် အဲဒီနေရာက နယ်မြေကိုးခုထက် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်း လျှောက်ဖို့ ပိုသင့်တော်တယ်။ အဲဒီမှာ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုတွေ အများကြီးရှိပြီး နယ်မြေကိုးခုထက်လည်း အဆပေါင်းများစွာ ကြီးတယ်။
အကောင်းဆုံးကတော့ အဲဒီနေရာမှာ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်း မရှိတာပဲ။
ဒါနဲ့ ငါက အဲဒီနေရာရဲ့ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းအဖြစ် ကိုယ်ပွားယူပြီး အဲဒီကံတရားကို ငှားကာ ဒီလမ်းမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားလာမလားလို့ ကြိုးစားကြည့်တယ်။”
စကားပြောရင်း သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ငါတစ်ဝက်လောက် လုပ်ပြီးခါနီး၊ နည်းနည်းပဲ လိုတော့တဲ့အချိန်မှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ငါ့ကို အလကားနေရင်း တံပိုးနဲ့ ရိုက်တော့တာပဲ။
ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းအဖြစ် ကိုယ်ပွားယူတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က သာမန်လူတွေ အိမ်သာတက်သလိုမျိုးပဲဆိုတာ မင်းသိလား အဲဒါက လျှို့ဝှက်လည်း လျှို့ဝှက်တယ်၊ အရသာလည်း ရှိတယ်။
ချက်ချင်း အဆင်ပြေသွားတော့မယ့် အချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က ဖမ်းဆွဲပြီး အရိုက်ခံရသလိုမျိုး၊ ဘောင်းဘီတောင် ပြန်မတင်ရသေးတဲ့ အခြေအနေမျိုး၊ မင်း နားလည်လား ”
ဖန့်ချန်သည် လီတောက်ယဲ့ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်။ သူ နားလည်သည်၊ သို့သော် သူ နားမလည်ချင်ပေ။
“အဲဒီအဘိုးကြီးက ငါ့ကို နှစ်တွေအတော်ကြာအောင် ရိုက်နှက်တယ်၊ သူ့နေရာမှာ အိမ်သာတက်ရဲတယ်ဆိုပြီး လျော်ကြေးတောင်းတယ်၊ သူ့ကို မြေးအဖြစ်ခံယူဖို့ ပြောတယ်။”
လီတောက်ယဲ့က ရယ်မော၍
“ငါလည်း ချက်ချင်းပဲ အိုကေ လို့ ပြောလိုက်တယ်။”
“ရန်သူကို အားနည်းပြပြီးမှ နောက်မှ လက်စားချေဖို့လေ။”
“အဲဒီနောက် အဘိုးကြီးက ငါ့ကို ကျင့်စဉ်တစ်ခုပေးပြီး ကျင့်ခိုင်းတယ်၊ အင်း… မင်း အခု လျှောက်နေတဲ့လမ်းက အဲဒါပဲ၊ ငါနဲ့ အတူတူပဲ။”
သူသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်၍
“မင်း ဒီလမ်းကို လျှောက်နိုင်မယ်ဆိုတာ ငါသာ သိရင်၊ ငါ ဘာလို့ အဲဒီလူအိုကြီးရဲ့ မြေးအဖြစ်ခံယူရမှာလဲ မင်းနောက်ပဲ လိုက်နေမှာပေါ့။”
“မင်းက အဲဒီတုန်းက ငါ နယ်မြေကိုးခုမှာ အနာဂတ်မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာမလား။”
ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။
ထိုအခါ လီတောက်ယဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်မသန့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“မင်းက ကံကြမ္မာတွက်ချက်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကိုတောင် တတ်သေးသားပဲ။”
ဖန့်ချန်က အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“ဒါတွေ ထားလိုက်ပါ၊ ခုနက စကားကို ဆက်ပြောရအောင်။”
လီတောက်ယဲ့က ပြောသည်။
“အဲဒီအဘိုးကြီးက အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ငါက မင်းတို့နဲ့ မတူဘူး၊ သူက ငါ့ကို အသစ်စက်စက် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။
ကံကြမ္မာနဲ့ မပတ်သက်တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာမျိုးပေါ့။
အဲဒီနောက် ငါ အဲဒီကျင့်စဉ်ကို စကျင့်တယ်၊ ကျင့်လေလေ ပိုကြောက်စရာကောင်းလေပဲ။
ငါအခု ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းနောက်ပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အရင်က ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းအဆင့်မှာ အထွတ်အထိပ်ရောက်နေတဲ့ ငါ့ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ခံစားရတယ်။
ဒါက အဆင့်တစ်ခုလုံး ကွာခြားနေတာလေ ကမ္ဘာငယ်အဆင့် နဲ့ ကမ္ဘာကြီးအဆင့် အကြား ကွာခြားချက်ပဲ ”
“နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ငါရဖို့ ခက်ခဲတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ရခဲ့တယ်။”
“နောက်တစ်ဆင့် ဒီလမ်းအတိုင်း ဆက်သွားရင်တော့ မဝေးတော့တဲ့ အနာဂတ်မှာ ငါ အဲဒီလူအိုကြီးကို ပြန်လက်စားချေနိုင်မှာ သေချာတယ်။”
စကားပြောရင်း သူသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ စပ်စုစွာ မေးသည်။
“မင်းက ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၄) ဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့သူ၊ အတွင်းနယ်မြေ ဘယ်နှခုကို ပေါင်းစပ်ပြီးပြီလဲ ”
“နှစ်ဆယ့်တစ်ခု။”
ဖန့်ချန်က ရိုးသားစွာပင် မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ဆယ့်တစ်ခုပဲလား မဟုတ်သေးဘူးလေ၊ ဟန်လော့တို့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အတွင်းနယ်မြေတွေက မင်းထက်တောင် ပိုများဦးမှာပါ။”
လီတောက်ယဲ့က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောပြီးနောက် ဂုဏ်ယူနေသည့်နှယ် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ငါကတော့ အတွင်းနယ်မြေ ကြယ်တာရာပေါင်း (၃၆) ခုကို ပေါင်းစပ်ပြီးပြီ၊ ဒါက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းနောက်ပိုင်းအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ၊ ဒါထက်ကျော်ရင်တော့ အဆင့်တက်သွားမှာမို့ ဒီအဆင့်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး။
ပြီးတော့ အတွင်းနယ်မြေ ကြယ်တစ်လုံးစီတိုင်းက အဆ (၁၀) ဆလောက် ပိုခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ထားတာ။ မင်းတော့ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတယ်ကွ။”