အခန်း ၂၈၁၇
Vol. 282 Ch. 2817
အခန်း (၂၈၁၇) - ထိုင်ပြီး တစ်ပတ်လောက် စကားပြောကြမလား
ဖန့်ချန်သည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် စွမ်းအင်အရှိန်အဝါများ ဝန်းရံလျက် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
အရေပြားအောက်တွင် ကြယ်တာရာ အလင်းစက်ပေါင်း (၂၇) ခုသည် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသည့်အလား ထင်ရသည်။
လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် အဆင့် (၁) ကြယ်တာရာမျက်ရည်စက် သုံးလုံးကို အသုံးပြု၍ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ (၆) ခုကို ထပ်မံ သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည်။
လက်ရှိတွင် သူ၏ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါမှာ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သာမန်ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ ရှေ့ကို တိုးလိုက်ပါက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် သို့ ကူးပြောင်းသွားတော့မည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားမှန်း မသိရ၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါများမှာ ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။
“အဆင့် (၁) ကြယ်တာရာမျက်ရည်စက် နှစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့အရာပဲ၊ တစ်လုံးကို သုံးလိုက်တာနဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ နှစ်ခုကို ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ အမြန်သန့်စင်နိုင်တယ်။”
“သံသရာ မသေမျိုးကျင့်စဉ် ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ (၈၁) ခု ပြည့်ဖို့ဆိုရင် နောက်ထပ် (၅၄) ခုပဲ လိုတော့တယ်။ တကယ်လို့ အဆင့် (၁) ကြယ်တာရာမျက်ရည်စက် (၂၅) လုံးလောက်သာ ထပ်ရမယ်ဆိုရင် တစ်ခါတည်းနဲ့ အောင်မြင်အောင် သန့်စင်နိုင်ဖို့ အလားအလာရှိတယ်။”
“မဟုတ်သေးဘူး၊ ကြီးမားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကနေ နောက်အဆင့်တစ်ခုကို ကူးပြောင်းတဲ့အခါ အတားအဆီးတွေ ရှိနိုင်သေးတာမို့ အခုလိုမျိုး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်ပါ့မလားတော့ မသိဘူး။”
သူ အတွေးနယ်ချဲ့နေစဉ်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။
ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ကျရောက်သွားသည်။
လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်များသည် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမူအရာများ ချက်ချင်း တည်တင်းသွားကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေးနက်ပြီး တိမ်ဝင်နေသော ခရာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ပြိုင်ပွဲကြီး စတင်ပြီ ”
“ဒီတစ်ခါတော့ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် ဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးပြီး နေရာလွတ် ဘယ်နှစ်ခု ထွက်လာမလဲ မသိဘူး။”
“သူတို့လည်း နေရာလွတ်တချို့ ထွက်ပေးဖို့ ကောင်းပြီလေ၊ သူတို့သာ နေရာကို အမြဲသိမ်းထားပြီး မလှုပ်မယှက် လုပ်နေရင် ငါတို့အတွက် ဘယ်လိုအခွင့်အရေး ရှိတော့မှာလဲ။”
……
……
ဖန့်ချန်သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားချိန်တွင် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရွှေရောင် သင်္ကေတများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် လမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးသည် တစ်စုံတစ်ရာသော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားဖြင့် တားဆီးချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး လမ်းပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားရန်မပြောနှင့်၊ ခြေတစ်လှမ်းမျှတောင် မရွေ့နိုင်ပေ။
မကြာမီပင် သူ၏ဘေးတွင် အရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အားလုံးမှာ ဝူရှန်းပေမြိန့် စခန်း၏ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့နှင့် ဇာစ်မြစ်တူသော ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်များသည်လည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထိုနေရာသို့ ဆိုက်ရောက်လာကြသည်။
အကြီးအကဲငါးပါး၊ ဆွေ့ရှင်းကျီး၊ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်၊ ရှဲ့အာမန်၊ ဝမ်ချုံစန်း အစရှိသည့် သူတော်စင်များ အစဉ်လိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဖန့်ချန်သည် ဘေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ရောက်နေသောနေရာသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ သေးငယ်သော နယ်မြေအပိုင်းအစတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် ရွှေရောင် သင်္ကေတပြားတစ်ခု ရှိနေသေးပြီး ထိုပေါ်တွင်လည်း မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော ပုံရိပ်များ ရပ်တည်နေကြသည်။
ထိုကဲ့သို့သော သင်္ကေတပြားများစွာ ရှိနေသေးပြီး ဖန့်ချန်၏ အမြင်တွင် အရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင်ပင်။
သင်္ကေတပြားနှင့် တစ်ပြားသည် အလွန်နီးကပ်နေသည့်ပုံပေါက်သော်လည်း တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက်မူ ဝေးကွာနေသလို ခံစားရပြီး မြူခိုးများကြားမှ ပန်းကို ကြည့်နေရသည့်အလား ခပ်ဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။
“မြင်လိုက်ကြတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒါတွေက ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ထဲက စခန်းနယ်မြေတွေပဲ။”
“ငါ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ ကြာပြီ၊ စခန်းပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး။ ငါတို့ ဝူရှန်းပေမြိန့် ရဲ့ ရန်သူတော်က ဟေးကျား စခန်းဆိုတာပဲ သိတယ်။”
လီတောက်ယဲ့၏ အသံသည် ဖန့်ချန် နားထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
ဖန့်ချန်၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားပြီး အလိုအလျောက်ပင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နောက်ထပ် သင်္ကေတပြားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် အလွန်ပင် မြင့်မားသောနေရာတွင် တည်ရှိနေပြီး အပေါ်မှ မျက်လုံးအစုံတို့က သူတို့ကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“စခန်းအသီးသီးက သူတော်စင်တွေ အကုန်လုံး ရောက်လာကြပြီ။”
ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ထိုအသံသည် မည်သည့်နေရာက လာသည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကြီးမားဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ခပ်ရေးရေး မြင်လိုက်ရသည်။
“ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲကြီးကို အသေသတ်ပွဲ လို့ သတ်မှတ်တယ်။”
“အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ ကြေးနီနန်းတော်က အဲဒီထဲမှာ အရံလူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူချင်လို့ပဲ။”
“မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက ကြေးနီနန်းတော်ရဲ့ အရံလူ ဖြစ်ခွင့်ရမလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။”
“သိတာကတော့ ကြေးနီနန်းတော်ရဲ့ အရံလူ ဖြစ်ချင်ရင် မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းအစ အမှန်ကို ထုတ်ပြလိုက်ကြဖို့ပဲ။”
“ပြိုင်ပွဲမှာ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ပြသနိုင်သူတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားမှာဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာ ကြေးနီနန်းတော်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အထူးကိုယ်စားလှယ်နဲ့ တွေ့ဆုံရလိမ့်မယ်။”
အခြားစခန်းက သူတော်စင်တွေ ဘယ်လို ခံစားနေရလဲတော့ ဖန့်ချန် မသိပါ။
ဝူရှန်းပေမြိန့် စခန်းဘက်ကတော့ ဒီကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားပုံမရဘဲ ပိုမို၍ လေးနက်သော အမူအရာများ ဖြစ်လာသည်ကိုသာ သတိပြုမိလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲမှာ ရမှတ် တစ်မှတ်ရတိုင်း ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ် သွေး တစ်စက် ရရှိမယ်။”
“အဆင့်တူ၊ နာမည်ဂုဏ်သတင်းတူတဲ့ သူတော်စင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်မှသာ ရမှတ်ထိရောက်မှာ ဖြစ်တယ်။”
ပြောပြီးနောက် ထိုအရိပ်သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“နောက်ထပ် မှာစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ မင်းတို့ ဝင်ရောက်လို့ရပြီ။”
ဝင်ရောက်ဆိုသည့် စကားသံနှင့်အတူ လူတိုင်း၏ ခြေအောက်ရှိ သင်္ကေတပြားများသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့ကို မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။
နောက်တစ်ခါ ပြန်ပေါ်လာသည့်အခါတွင်တော့ ကြီးမားသော ခံတပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုခံတပ်သည် အဆုံးမရှိသလောက်ပင် ကျယ်ဝန်းပြီး အာရုံစိုက်၍ တည့်တည့်ကြည့်မှသာ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် အလားတူ ခံတပ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။
“ဟိုဘက်က ဟေးကျား စခန်းရဲ့ ခံတပ်၊ ငါတို့ဘက်က ဝူရှန်းပေမြိန့် ရဲ့ ခံတပ်။”
“နောက်တစ်ခုကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲ၊ စတင်မတိုက်ခိုက်ခင်မှာ စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုမှာ ထိုင်ပြီး နောက်တစ်လှမ်း ဘယ်လိုတိုက်ကြမလဲဆိုတာ ညှိနှိုင်းရမှာ။”
လီတောက်ယဲ့သည် ဖန့်ချန်ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ထိုဝိုးတဝါး မြင်နေရသော ခံတပ်ကို ငေးကြည့်ကာ စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လော့ထျန်းဝမ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -
“အသေသတ်စစ်ပွဲပဲ၊ ဘာတွေ ညှိနှိုင်းစရာ ရှိသေးလို့လဲ။ တိုက်ရိုက်သာ ချလိုက်၊ ဘယ်သူ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့မလဲ သူပဲ နိုင်မှာပေါ့။”
“မင်းလည်း ဆရာဝန်ဆီသွားပြီး ဆေးသောက်သင့်ပြီ။”
“မင်းကိုယ်မင်း အသက်ရှင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိနေပေမဲ့ မင်းနဲ့အတူ လိုက်လာတဲ့ ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်တွေရော အသက်ရှင်နိုင်မှာတဲ့လား။”
လီတောက်ယဲ့က မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လော့ထျန်းဝမ်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော တပည့် (၁၂) ယောက်တို့၏ အမူအရာမှာလည်း ထူးဆန်းနေသည်။
“အရင်တုန်းကတော့ နှစ်ဖက်လုံး အထိအခိုက် နည်းအောင်လို့ တိုင်ပင်ပြီးမှ တိုက်ကြတာပဲလေ။”
လီတောက်ယဲ့သည် ဖန့်ချန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်စွာဖြင့် -
“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါက အသေသတ်စစ်ပွဲ၊ တစ်ဖက်ကရော တိုင်ပင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါ့မလား မသိဘူး……”
……
……
“တိုင်ပင်ရမယ်၊ အသေသတ်စစ်ပွဲ ဖြစ်နေရင်တောင် အထိအခိုက်ကို ထိန်းချုပ်ရမယ်။ လက်အောက်က ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်တွေ အရမ်းကြီး သေကျေပျက်စီးအောင် လုပ်လို့မရဘူး။ ဝူရှန်းပေမြိန့် စခန်းကို နိုင်သွားရင်တောင် နောက်ထပ် ရန်သူအသစ်တွေ ပေါ်လာဦးမှာပဲ။”
နောက်ထပ် ခံတပ်တစ်ခုတွင် ခေါင်းဆောင်ပိုင်း (၁၂) ယောက်သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေကြပြီး လီတောက်ယဲ့တို့ဘက်ကို ကြည့်နေကြသည်။
“ဒုတိယအစ်ကို ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါတို့က နိုင်ဖို့ သေချာနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခုက ဘယ်လိုနိုင်မလဲ၊ ဘယ်လို လှလှပပ နိုင်မလဲဆိုတာပဲ အရေးကြီးတယ်။”
အခြားသူတော်စင်များကလည်း သဘောတူညီကြသည်။
“အကြီးဆုံးအစ်ကို၊ သူတို့က ကြောက်နေမှာ သေချာတယ်။ ငါ့အကြံကတော့ သူတို့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ကို အသုံးချပြီး ရေနွေးထဲက ဖားလိုမျိုး ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ သတ်ပစ်မယ်။”
“တိုင်ပင်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို တစ်ခုခု အကျိုးအမြတ်ရှိသလိုမျိုး ခံစားရအောင်လုပ်ပြီး အချိန်ဆွဲခိုင်းမယ်၊ အချိန်ဆွဲလေ သူတို့ရဲ့ နိုင်ခြေက နည်းလေပဲ။”
ဒုတိယအစ်ကိုဟု ခေါ်သော ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူက အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို အကြံပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းအကြံအတိုင်းပဲ လုပ်မယ်။ ငါတို့ နိုင်မှာ သေချာတယ်၊ ဘယ်လို နိုင်အောင် လုပ်မလဲဆိုတာပဲ အရေးကြီးတယ်။”
“ဟေးကျား စခန်းက ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်တွေက ငါတို့ကို နှစ်များစွာ ယုံကြည်လာခဲ့ကြတာ၊ သူတို့ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်ခေါ်သွားဖို့ကလည်း ငါတို့ တာဝန်ပဲ။”
‘အကြီးဆုံးအစ်ကို’ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းမှ လီတောက်ယဲ့၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟေ့ သူငယ်ချင်းတို့၊ စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုမှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောကြမလား ”
ဟေးကျား စခန်း၏ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ယောက်သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး သဘောပေါက်သည့်အလား ပြုံးလိုက်ကြသည်။
ဟိုလူတွေက တကယ်ပဲ တိုင်ပင်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာပဲ၊ ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ သေမင်းနဲ့ တွေ့ဆုံမယ့် အချိန်ကို ခဏလောက် အချိန်ဆွဲထားနိုင်ပြီပေါ့။