အခန်း ၂၈၁၉
Vol. 282 Ch. 2819
အခန်း (၂၈၁၉) - ဒါက ငါ့ရဲ့ အဆိုပြုချက်ပဲ
ဟန်ဧကရာဇ်၏ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် နှစ်ဖက်သော ခံတပ်ကြီးတို့၏ လေထုမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဟေးကျားစခန်းဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆန်းနယဲ့သူတော်စင်တိုင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကဲ့ရဲ့သံများနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဝူရှန်းပေမြိန့်ဘက်ရှိ ဆန်းနယဲ့သူတော်စင်များမှာမူ ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
“ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရမှာလဲ။ (၉၀) နဲ့ (၁၀၀) ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်လို့ရမှာလဲ။”
“ဒါက ငါတို့ ဝူရှန်းပေမြိန့်ကို အသက်ရှင်လျက်နဲ့ အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ မဟုတ်လား။”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ပေးဆပ်ပြီး ဒီပြိုင်ပွဲကို ဆွဲဆန့်ဖို့ လုပ်နေတာပေါ့။”
အချိန်ဆွဲဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ ဝူရှန်းပေမြိန့်နှင့် ဟေးကျားစခန်းတို့မှာ အထက်မှ အကြီးအကဲများ၏ အလေးထားခြင်းကို မခံရသည်မှာ သိသာသည်။ ဒီနည်းလမ်းက ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော်လည်း ဘာကြောင့် ငါတို့အသက်ကို ပေးဆပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေရမှာလဲ။
ထိုသူတော်စင်များသာမကဘဲ ညအချိန် လမ်းလျှောက် ခြင်္သေ့ ကဲ့သို့သော ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန်ပင် မကောင်းမွန်လှပေ။
“(၉၀) နဲ့ (၁၀၀) ဟုတ်လား။”
လီတောက်ယဲ့က ဟန်ဧကရာဇ်ကို မယုံနိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း နောက်တစ်ခါ ပြောကြည့်ပါဦး။ ငါ ခုနက သေချာမကြားလိုက်လို့။”
ဟန်ဧကရာဇ်က အပြုံးဖြင့် -
“ဟုတ်တယ်၊ (၉၀) နဲ့ (၁၀၀) ပဲ။ ငါတို့ဘက်က အသာစီးရမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် အချိန်ဆွဲတာက မင်းတို့ဘက်ကို ပိုအကျိုးရှိပြီး ငါတို့အတွက်တော့ အကျိုးအမြတ် သိပ်နည်းလိမ့်မယ်။”
ထုံယိုဧကရာဇ်နှင့် အခြားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များမှာ စဉ်းစားဟန် ဖြစ်သွားကြသည်။
မည်သို့ဆိုစေကာမူ ထိုအဆိုပြုချက်သည် သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို လက်ငင်းထိခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးအထိ စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင် အသက်ရှင်ဖို့က ပြဿနာမရှိနိုင်ဘူး……”
ထုံယိုဧကရာဇ်နှင့် အခြားသူများ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။
လော့ထျန်းဝမ်ကတော့ ဟန်ဧကရာဇ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မကျေနပ်သည့် အသံဖြင့် ညည်းညူလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောပေ။
လီတောက်ယဲ့က သိစိတ်အလျောက် ယန်ဧကရာဇ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ယန်ဧကရာဇ်၊ မင်းလည်း ဒီအတိုင်းပဲ သဘောတူတာလား။”
ယန်ဧကရာဇ်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒုတိယညီရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ငါ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက အမြဲတမ်း လက်တွဲညီညီ ရှိကြတာလေ။”
“လီဖန်၊ ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကိုလည်း မေးမနေပါနဲ့တော့။ အစ်ကိုကြီးက သဘောမတူရင် ဒုတိယအစ်ကိုလည်း ဒီလိုစကားမျိုး ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။”
“ငါတို့ (၁၂) ပါးရဲ့ ဆန္ဒကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ။ မင်းတို့ ဘယ်လိုသဘောထားလဲဆိုတာပဲ ကြည့်ရတော့မယ်။ သဘောတူရင် ဒီအတိုင်းပဲ တိုက်ကြမယ်။ သဘောမတူရင်တော့ စစ်ပွဲပဲ။”
ဧကရာဇ် (၁၂) ပါးမှ ကျန်သူများကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သဘောထားထုတ်ဖော်လိုက်ကြပြီး လီတောက်ယဲ့တို့ဘက်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် မာနထောင်လွှားနေသည်။
“ငါတော့ ဒါကို ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
ထုံယိုဧကရာဇ်က လီတောက်ယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း သဘောတူလိုက်မှာလား။”
ခံတပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ညအချိန် လမ်းလျှောက် ခြင်္သေ့ တို့ကဲ့သို့သော သူတော်စင်များမှာ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားကြသည်။
ထုံယိုဧကရာဇ်သည် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ (၁၂) ပါးထဲတွင် ရာထူးအမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။
သူသာ သဘောတူလိုက်လျှင် ကျန်သည့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များလည်း သဘောတူကြလိမ့်မည်။
“ငါ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်……”
လီတောက်ယဲ့က သိစိတ်အလျောက် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ အဆိုပြုချက်တစ်ခု ရှိတယ်။”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ ဒီနေရာမှာ မင်းဝင်ပြောစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။”
ထုံယိုဧကရာဇ်က အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဟန်ဧကရာဇ်ကလည်း ဖန့်ချန်ကို အထက်စီးမှ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူ၊ ဒီနေ့ ဆွေးနွေးမှုမှာ တကယ်ပဲ မင်းဝင်ပြောစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ မင်းတစ်နေ့ကျရင် ငါတို့နေရာကို ရောက်လာမှသာ ငါတို့နဲ့ ဆွေးနွေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းဘယ်လို အသက်ရှင်မလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားထားပါ။”
ဝူရှန်းပေမြိန့်ခံတပ်ပေါ်ရှိ ဆန်းနယဲ့သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။
ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့်ရှိ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တစ်ပါးက ရုတ်တရက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ဒီယဲ့ထျန်းဂူက သူကိုယ်သူ တကယ့်လူကြီးလူကောင်း ထင်နေတာလား။ ဒီလို အဆင့်မြင့် ဆွေးနွေးပွဲမှာ ဘာဝင်ပြောမှာလဲ။ အရင်ရက်ပိုင်းကလည်း ရူးမိုက်နေတာ။ သူ့လက်အောက်က အမှိုက်တွေကို စေလွှတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ကို အပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ တကယ်ရယ်စရာကောင်းတယ်။”
အနီးအနားရှိ ဆွေ့ထျန်းဟွမ် ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနေရခက်သွားသည်။
“တကယ်ကို ရူးမိုက်လွန်းတာ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ အနည်းငယ် သင်ခန်းစာပေးလိုက်ရတာ။ ဒါပေမဲ့ ညအချိန် လမ်းလျှောက် ခြင်္သေ့ မင်းတို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်တယ်ဆို။ မင်းတို့တွေ မိုက်မဲနေကြတာလား။ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ အသက်ရှင်ဖို့တောင် မသေချာဘဲနဲ့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ် နယ်မြေ ကို ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်တာလား။”
နောက်ထပ် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တစ်ပါးက ညအချိန် လမ်းလျှောက် ခြင်္သေ့ တို့ကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ညအချိန် လမ်းလျှောက် ခြင်္သေ့ တို့၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းမွန်လှဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
……
……
ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းပိုင်းကြယ်ပွင့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်လာသည်။
ဤတစ်ခါမှာတော့ ယခင်နှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။
အတွင်းခန်းကြယ်ပွင့် (၂၇) လုံးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
လူ့လောက၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သက်ရောက်မှုမှာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့်သူတိုင်းထံသို့ တိတ်တဆိတ် ကျရောက်သွားသည်။
ထိုသို့သော ပုံစံဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးသည် သူတို့ကို ချက်ချင်း သတိမထားမိစေရန် ဖုံးကွယ်ထားသည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်
ဖန့်ချန်၏လက်ထဲတွင် အရောင်ငါးမျိုးသောစွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာသည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် ဟန်ဧကရာဇ်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။
ဖူး
ဟန်ဧကရာဇ်၏ ခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော်လည်း ချက်ချင်း မသေဆုံးသေးဘဲ အသံထွက်လာနိုင်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကယ်ပါဦး။”
ယန်ဧကရာဇ်တို့ ကြောင်သွားကြသည်။
သူတို့ တုံ့ပြန်ချိန်တွင် ယန်ဧကရာဇ်၏ ခေါင်းမှာလည်း ဖန့်ချန်၏ ဓားဖြင့် ပြတ်ထွက်သွားပြန်သည်။
သူ၏ခေါင်းမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ဟန်ဧကရာဇ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။”
ယန်ဧကရာဇ်၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဟန်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်။
“မှားပြီ၊ ငါ မှားတွက်မိပြီ။ အဲ့ဒီလူက……”
ဖူး ဖူး ဖူး
ဖန့်ချန်သည် ဓားဖြင့် တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ခုတ်ဖြတ်လိုက်ရာ တစ်ချက်တိုင်းတွင် ခေါင်းတစ်ခုစီ ပြတ်ကျသွားသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဟေးကျားစခန်းရှိ ဧကရာဇ် (၁၂) ပါး၏ ခေါင်းများအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာမူ မတ်တပ်ရပ်လျက်ပင် ရှိနေသေးသည်။
“ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား။”
“ဆိုးရွားတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်မှာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကလည်း……”
မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းများမှာ စကားဆက်ပြောနေကြသည်။
ထိုအချိန်မှသာ လီတောက်ယဲ့က သတိဝင်လာပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဖန့်ချန်ကို တစ်ခြား လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ထုံယိုဧကရာဇ်က ထိုခေါင်းပြတ်များကို ကြည့်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ခံတပ်ကြီးနှစ်ခုလုံးသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သောအခါ ခံတပ်ကြီးနှစ်ခုစလုံးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
စကားပြောသံများအားလုံးမှာ ထိုအချိန်တွင် ပြတ်တောက်သွားသည်။
“သူက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့်ရော ဟုတ်လို့လား……”
“ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်ချင်းအတူတူ၊ သူက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့်နဲ့ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ကို သတ်လိုက်တာလား။”
“ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့်သူတွေက အဆင့်ကျော်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်သွားတာလဲ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အတုလား။ ငါတို့ မြင်နေရတာက တကယ်ပဲလား ဒါမှမဟုတ် အတုပဲလား။ ဘယ်သူ လာပြောပေးမလဲ။”
အနီးအနားတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သူမျှ သူတို့မြင်နေရသည်မှာ တကယ်ဟုတ်မဟုတ် မပြောနိုင်ကြပေ။
သူတို့အတွက်တော့ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
သူတို့၏ အသိဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။
“ဟက်”
အေးစက်သော ရယ်သံတစ်သံက ညအချိန် လမ်းလျှောက် ခြင်္သေ့ တို့၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
ထိုအသံက အခင်းဖြစ်ပွားရာရှိ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့်ရှိ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များကို ချွေးပြန်စေသည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ် က ထိုဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များကို ရယ်မော၍ ကြည့်လိုက်သည်။
“ရူးမိုက်နေတာလား။ ငါတို့ရဲ့ ယဲ့အစ်ကိုက တကယ်တော့ မရူးသွပ်သေးဘူး။ ဘာဟေးကျားစခန်း ဧကရာဇ် (၁၂) ပါးလဲ။ ဓားတစ်ချက်နဲ့တင် ပြီးသွားတာပဲ။”
အကြီးကဲ ငါးပါး တို့ကလည်း ထိတ်လန့်မှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာပြီး တည်ငြိမ်စွာ -
“ဒီနေ့ကိစ္စကို ယဲ့အစ်ကိုက အရင်ကတည်းက ကြိုသိထားပြီးသားပါ။ ယဲ့အစ်ကိုက အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ။”
ရွှမ်ဟိုင်ကွမ်ယင်က ထိုပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ နှလုံးသားမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်ပေါက်နေသည်။
“အစ်ကိုကြီး… ယိုရွှမ်အင်ပါယာက ငါတို့ကို ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး……”
သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။
……
……
“ဒါက ငါ့ရဲ့ အဆိုပြုချက်ပဲ။”
ဖန့်ချန်က လီတောက်ယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဓားကိုကိုင်ကာ ဟေးကျားခံတပ်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။
လီတောက်ယဲ့မှာ သတိမဝင်သေးဘဲ ဖန့်ချန်မှာ အတော်လေး ဝေးသွားမှသာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
သူ့၏ မရေမရာ ပုံရိပ်ကိုသာ မြင်နေရသည်။
သူက ရေရွတ်လိုက်သည်
“အတူတူ တိုက်မယ်လို့ ပြောထားတာမဟုတ်လား၊ မင်း… ခဏစောင့်ပါဦး ”
လီတောက်ယဲ့က အလျင်အမြန်ပင် နောက်မှ ပြေးလိုက်သွားသည်။
လူ့လောက၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် သူ၏ စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားကာ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်ထကာ လိုက်သွားတော့သည်။