အခန်း ၂၈၂၂
Vol. 283 Ch. 2822
အခန်း (၂၈၂၂) - လူတိုင်းကို ခေါ်လာခဲ့ပါ
“သုံးလုံးပဲလား။”
လီတောက်ယဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
“မင်းဘက်က ငါးလုံးလောက် ပေးသင့်တယ်မဟုတ်လား၊ မင်းလည်း ပေးနိုင်မှာပါကွာ။”
ထုံယိုဧကရာဇ်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“ငါးလုံး၊ ငါးလုံးပါ၊ ခုနက ပြောတာ မှားသွားလို့ပါ။”
“ရပြီ၊ ဒီမှာ မင်းကိစ္စ မရှိတော့ဘူး၊ သွားစရာရှိတာ သွားလုပ်တော့။”
ဖန့်ချန်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ထုံယိုဧကရာဇ်မှာ စိတ်ထဲမှ အကြီးအကျယ် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး အမြန်ပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို အစ်ကိုကြီး အလုပ်ရှုပ်နေပါဦး၊ ကျွန်တော် ဟိုဘက်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။ အစ်ကိုကြီး ဘာများ အမိန့်ပေးစရာ ရှိသေးလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရုံပါပဲ။”
ထုံယိုဧကရာဇ် ထွက်သွားပြီးနောက် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ပါးမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ တွေဝေနေကြသည်။
ရွှမ်ဟိုင်ကွမ်ယင်ကဲ့သို့သော ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များမှာမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ်သော အားကျမနာလိုမှုများ ရောယှက်နေသည်။
သို့သော်လည်း ထိုအားကျမနာလိုမှုများအောက်တွင် သူတို့သည် ဖန့်ချန်ရှိရာသို့ ငေးကြည့်မိတိုင်း မသိစိတ်ကပင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ လွင့်စင်လာသည်။
ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်ချင်း အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း အရင်က လီဖန်၊ လော့ထျန်းဝမ်တို့ကဲ့သို့သော သူများကို မြင်ရလျှင် သူတို့သည် တစ်နေ့နေ့တွင် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ကွာခြားသွားပြီဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ် (၁၂) ပါး ကျဆုံးသွားသည့်အချိန်မှစ၍ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အနည်းငယ် ရိပ်စားမိနေကြပြီဖြစ်သည်။
“ပြောရရင် ဟေးကျားစခန်းက ငါတို့ကို လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင်က ဟေးကျားစခန်းထက် ပိုသန်မာတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို စီစဉ်ပေးဦးမှာပေါ့။”
လီတောက်ယဲ့က မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်သည်။
“အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ငါ့ထက်အရင် အဆင့်တက်သွားပြီး ဝူရှန်းပေမြိန့်မှာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်…… ငါတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပေါ့။”
“အခုလက်ရှိကိုပဲ ကြည့်ထားပါ၊ နောက်ဖြစ်လာမယ့်အရာတွေကို နောက်မှပဲ စဉ်းစားကြတာပေါ့။”
ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“သခင်လေး၊ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါဦး၊ ဒီတစ်ခါ ကြေးဝါသူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်နေရာအတွက် အပြိုင်အဆိုင် လုပ်မလို့လား။”
လီတောက်ယဲ့က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန် စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ပါးမှာ တွေဝေစွာဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။
လီတောက်ယဲ့က စိတ်မရှည်သလိုဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။
“ဘာလာလုပ်တာလဲ။ တစ်ယောက်ချင်းစီ လာပြီး ဆွေမျိုးတော်ပြနေတာလား။”
ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ပါး၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
“အရင်တုန်းက ငါတို့ဘက်က လူတွေကို သူတို့နဲ့ သွားညှိနှိုင်းခိုင်းခဲ့တာပါ။ ငါသာ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ကို တန်းတက်သွားပြီး သူတို့နဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲ မလုပ်ဘူးဆိုရင် ပေးရမယ့် အဖိုးအခက နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုပါပဲ။
သူတို့က သဘောမတူတဲ့အပြင် ငါ့ရဲ့ ညီငယ်ကိုပါ စော်ကားလိုက်ကြလို့ပါ။”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ရယ်မောပြီး ပြောပြသည်။
“မင်းတို့က တကယ့်ကို အသိဉာဏ်မဲ့လှချည်လား။”
လီတောက်ယဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါတော့ မင်းတို့ကို ကယ်နိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး။”
“အစ်ကိုလီ၊ ကျွန်တော်တို့အတွက် နည်းနည်းလောက် ပြောပေးပါဦး၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒေါသနဲ့ မိုက်မဲသွားမိတာပါ၊ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ အမှားကို သိပါပြီ။”
ထိုဘေးအန္တရာယ်ကြယ်အုပ်စုမှာ လီတောက်ယဲ့ကို ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်စကား ဆိုကြသည်။ ထုံယိုဧကရာဇ်ထံမှ သင်ခန်းစာကို ကောင်းကောင်းယူထားကြပုံရသည်။
“မင်းတို့က ငါ့ကို စိတ်ပျော့တယ်လို့ တွက်ထားကြတာပေါ့လေ၊ တောင်းပန်ရုံနဲ့ ဘာဖြစ်မှာလဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ စေတနာကို ထုတ်ပြကြစမ်းပါ။”
လီတောက်ယဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့လည်း အရင်က အမှားအတွက် ကြယ်တာရာမျက်ရည် တစ်လုံးစီ ပေးအပ်ပြီး အစားထိုးပါ့မယ်။”
ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်အုပ်စုမှာ ဖန့်ချန်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ဖန့်ချန်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လက်ကို အသာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဟေးကျားစခန်းမှ ဆန်းနယဲ့သူတော်စင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် ဆွေ့ထျန်းဟွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် စစ်မြေပြင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သတိဝင်လာချိန်တွင် သူသည် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့၌ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သူ အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် ဖန့်ချန်က ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ရယ်မောရင်း ပြောပြလိုက်သည်။
“အဲဒီအချိန်က အထိုးခံရတာက မင်းပဲ၊ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့။”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်မှာ ဖန့်ချန်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချပိုင်ခွင့်ကို သူ့အား ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အံ့ဩသွားသလို စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ထိုဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ပါးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသမှာ တောက်လောင်လာသည်။
သူတို့ (၁၂) ပါးလည်း မိမိတို့၏ အသက်မှာ ဤသူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေမှန်း သိသဖြင့် အကောင်းဆုံး ပုံစံဖြင့် တောင်းပန်စကား ဆိုကြသည်။
“ကြယ်တာရာမျက်ရည်စက်အပြင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကိုလည်း မေ့မသွားကြပါနဲ့ဦး။”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မမေ့ပါဘူး၊ မမေ့ပါဘူး ”
ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ပါးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။
“တစ်ယောက်ကို နှစ်ခုဆိုတော့ အဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား။”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေသည်။
တစ်ယောက်ကို နှစ်ခု
(၁၂) ပါးမှာ အစပိုင်းတွင် အံ့ဩသွားသော်လည်း ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ကာ သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ညအချိန် လမ်းလျှောက် ခြင်္သေ့ နှင့် အပေါင်းအပါများက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ခံစားချက်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
အနည်းငယ်လည်း သက်သာရာရသွားသည်။ သူတို့သာ အရင်က သဘောမတူခဲ့လျှင် ယခု 'တစ်ယောက်ကို နှစ်ခု' ဆိုသည့် အပေးအယူမှာ သူတို့နှင့် သက်ဆိုင်နေလိမ့်မည်။
“နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုကို အလကားသက်သာသွားတာပဲ၊ ငါ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲတွေက ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို ချီးကျူးမှာ သေချာတယ်။”
ညအချိန် လမ်းလျှောက် ခြင်္သေ့ မှ ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်တစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေသည်။
“ယဲ့…… အစ်ကို၊ ဒါဆို သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့မလား။”
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်က ဖန့်ချန်ကို မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးရင်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ လက်ကို အသာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် စစ်မြေပြင်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး သူရင်ဆိုင်နေရသည့် ပြိုင်ဘက်မှာလည်း အရင်အတိုင်းပင် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။
အကြီးကဲငါးပါးတို့မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို သတိထားမိကြသည်။
ဤအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် အရာအားလုံးကို အသေအချာ သိရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။
အရင်က ဝူရှန်းပေမြိန့်တွင် ရှိနေစဉ်က ဖန့်ချန်၏ စွမ်းအားကို သူတို့ သိရှိခဲ့သည်မှာ တစ်သောင်းပုံ တစ်ပုံပင် ရှိမည်မထင်ပေ။
……
……
“အစ်ကိုကြီး၊ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ပြန်လိုက်တော့မယ်နော်။”
ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ပါးမှာ သတ္တိမွေးကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့မှာ စိတ်အေးသွားပြီး ကျေနပ်စွာဖြင့် အဝေးသို့ ရွှေ့သွားကြသည်။
ကြယ်တာရာမျက်ရည်စက်များနှင့် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေများကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော်လည်း ပြိုင်ပွဲအတွင်းတွင် သူတို့မှာ အကျိုးအမြတ် အများအပြား ရရှိထားခဲ့သည်။
ရလဒ်ထွက်လာချိန်တွင် ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ဧကရာဇ်၏ သွေးများစွာကို ရရှိလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။
ထုံယိုဧကရာဇ်တို့အဖွဲ့က ဖန့်ချန်နှင့် ရန်ငြိုးပြေသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်သည့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး အုပ်စုလိုက် သတ္တိမွေးကာ လာရောက်နှုတ်ဆက်ပြီး အစ်ကိုကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
လီတောက်ယဲ့က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များကို ခေါ်လိုက်သည်။
“လာ၊ မင်းတို့လည်း တွေဝေမနေနဲ့တော့၊ အကုန်လုံး လာနှုတ်ဆက်ကြ၊ ပြီးရင် တစ်နေရာမှာ သွားစောင့်နေကြ၊ ငါနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ပြောစရာ ရှိသေးတယ်။”
ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်အုပ်စုမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အပြေးအလွှား လာရောက်ကာ အစ်ကိုကြီးဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ ထိုနေရာရှိ အခြားဆန်းနယဲ့သူတော်စင်များအတွက် အလွန်ပင် အားကျစရာကောင်းနေသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့မှာ လာရောက်နှုတ်ဆက်ရန် အရည်အချင်း မရှိကြပေ။
သူတို့ ပြိုင်ပွဲသို့ပင် လာခွင့်ရသည်မှာ ထိုဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များနှင့် နယ်မြေတူ၍သာ ဖြစ်သည်။
……
……
“လော့ထျန်းဝမ်၊ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက လီဖန်ထက်တောင် ကျော်လွန်နေပြီ၊ ရှင် နဲ့ ထုံယိုဧကရာဇ်တို့ထက်တောင် အများကြီး သာနေပြီ။”
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဖန့်ချန်တို့ဘက်ကို ကြည့်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
မျက်နှာထား တင်းမာနေသည့် လူငယ်မှာ ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ့ကို ငါ သွားရှင်းပစ်မယ် ”
“မလုပ်နဲ့။”
လော့ထျန်းဝမ်မှာ လေးနက်စွာဖြင့် -
“သူ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားကို ငါ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး၊ ငါတို့ သုံးယောက် ပေါင်းတိုက်ရင်တောင် သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာဖို့ မလွယ်ဘူး။”
“မင်း ကြောက်နေတာလား၊ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကြေးနီသူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် မဟုတ်ဘူးလား။”
မျက်နှာထား တင်းမာသည့် လူငယ်က ပြုံးလျက် -
“သူ့ကို နတ်ဘုရား ပင့်ဖိတ်ခြင်း နည်းလမ်းကို မြင်ဖူးသွားစေရမယ်၊ သူ ငါ့ကို မနိုင်ပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်၊ သူ မင်းကို မနိုင်ပါဘူး။”
နုနယ်သည့် အသံလေးတစ်ခုမှာ လော့ထျန်းဝမ်၏ ခြေရင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လော့ထျန်းဝမ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဘေးတွင် ကလေးငယ်လေးတစ်ဦး ရောက်နေပြီး သူ့ကို ရိုးသားစွာ ငေးကြည့်နေသည်။
“တတိယမြောက် နတ်ဘုရား……”
လော့ထျန်းဝမ် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ဖန့်ချန်ဆီသို့ ရောက်သွားကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူ၊ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား ပင့်ဖိတ်ခြင်း နည်းလမ်းကို တစ်ခါလောက် မြည်းစမ်းကြည့်မလား။”
“.....”
“သူ့အသံက ဘာလို့ ကလေးလို ဖြစ်သွားတာလဲ။”
“ရောဂါ ပိုဆိုးသွားတာလား။”
ထိုနေရာရှိ ဆန်းနယဲ့သူတော်စင်တို့မှာ လော့ထျန်းဝမ်ကို ကြောင်အစွာ ကြည့်နေကြသည်။
(၁၂) ပါးသော သူတော်စင်များမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။