အခန်း ၂၈၂၃
Vol. 283 Ch. 2823
အခန်း (၂၈၂၃) - နည်းနည်းလေးပဲ အနိုင်ရဖို့ခက်မှာပါ
“ထျန်းဝမ်၊ မလုပ်ပါနဲ့……”
ရယ်မောသောနတ်ဆိုးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး အသံများပင် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် မျက်စောင်းထိုးကာ ဖန့်ချန်ဘက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်က ထိုဘက်သို့ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အမြန်ပင် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လောထျန်းဝမ်ကို မျက်ရိပ်ပြကာ တားမြစ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ပါးကို ကောက်ရိတ်သလို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုမှာ ယခုအချိန်အထိ ပြန်မငြိမ်သက်နိုင်သေးပေ။ ယခုအချိန်တွင် လောထျန်းဝမ်က ထွက်လာပြီး စိန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏စိတ်မှာ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ တစ်ရှိန်ထိုး ကျသွားသလိုပင်။
ခြေဖဝါးမှတစ်ဆင့် ခေါင်းထိပ်အထိ တက်လာသော အေးစက်စက် အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်ရှိနေသော ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ပါးမှာလည်း အသီးသီး ပါးစပ်ဟကာ တိုးတိုးလေး တားမြစ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် လောထျန်းဝမ်မှာ သူတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒီကောင်ကတော့…… ရောဂါ ပိုဆိုးလာပြီ ထင်တယ်……”
ထုံယိုဧကရာဇ်မှာ အမူအရာ တစ်မျိုးဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသဖြင့် ဖန့်ချန် မပြောခင်မှာပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လောထျန်းဝမ်၊ မင်းနေမကောင်းရင် ဆေးသောက်လိုက်စမ်းပါ။ ငါ့အစ်ကိုကြီးကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။ မင်းက သူ့ကို စိန်ခေါ်ချင်တာလား။ ဒါဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို အရင် ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြည့်ဦး။”
ပြောပြီးသည်နှင့် ထုံယိုဧကရာဇ်မှာ ထွက်လာကာ လောထျန်းဝမ်နှင့် ဖန့်ချန်ကြားထဲတွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထုံယိုဧကရာဇ်နှင့် ရင်းနှီးသည့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ နောက်ဆက်တွဲ လမ်းကြောင်းကို မည်သို့ သွားရမည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် ထုံယိုဧကရာဇ်၏ စကားကို အလျင်အမြန် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။
“လောထျန်းဝမ်၊ ဆေးသာ ကောင်းကောင်းသောက်လိုက်ပါကွာ။”
“တချို့ နတ်ဘုရားအစွမ်းတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ မစမ်းသပ်သင့်ဘူး။ နတ်ဘုရားပင့်ဖိတ်ခြင်း၊ နတ်ဘုရားဆင်းသက်ခြင်း ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကို ဆက်မကျင့်ဖို့ ငါ တိုက်တွန်းပါရစေ။”
သူတို့ ဝင်ပြောပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်ချန်မှာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပွဲကြည့်သူသဖွယ် ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ငါ စိန်ခေါ်ချင်တာက ယဲ့ထျန်းဂူကိုပဲ၊ မင်းကို မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။”
လောထျန်းဝမ်က ခေါင်းကို အသာခါလိုက်သည်။
“ငလူးလား ငါ မင်းကို ကယ်နေတာလေ ”
ထုံယိုဧကရာဇ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အခု ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်း မမြင်သေးဘူးလား။ ဒီကမ္ဘာကြီးက နောက်ဆိုရင် လီဖန်ရဲ့ ကမ္ဘာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကမ္ဘာပဲ ဖြစ်လာမှာ။”
“ငါ မသေသေးပါဘူး၊ လက်ဖက်ရည်က အေးစက်သွားပြီလား။”
လီတောက်ယဲ့မှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တွေဝေသွားသည်။
“မင်း ငါ့အစ်ကိုကြီးကို စိန်ခေါ်ချင်ရင် ငါ့အလောင်းပေါ်ကနေ အရင် နင်းလျှောက်သွားလိုက် ”
ထုံယိုဧကရာဇ်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပြီး လုံးဝ အလျှော့ပေးမည်မဟုတ်သည့် ပုံစံဖြင့် ရပ်နေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရား ပင့်ဖိတ်ခြင်း နည်းလမ်းကို ငါ့ကို ပြချင်တယ်ဆိုရင် ထုံယိုဧကရာဇ်ကို အရင်အနိုင်ယူပြီး မင်းမှာ ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အရည်အချင်းရှိကြောင်း သက်သေပြလိုက်ပါ။”
ဖန့်ချန်၏ အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထုံယိုဧကရာဇ်မှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး အမူအရာမှာ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားသည်။ လောထျန်းဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။
“ဒီစကား အမှန်လား။ ငါ သူ့ကို အနိုင်ယူလိုက်ရင် မင်း ငါနဲ့ ယှဉ်တိုက်ပေးမှာလား။”
“အမှန်ပဲ။”
“ဒါဆိုရင်…… လက်သန်းချင်း ချိတ်လိုက်ကြရအောင်။”
လောထျန်းဝမ်က ကလေးသံဖြင့် ပြောပြီး သူ့ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်သန်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“……”
“ပြီးပြီ၊ ထျန်းဝမ်တော့……”
ရယ်မောသောနတ်ဆိုးနှင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ် (၁၂) ပါးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားကြသည်။
“လောထျန်းဝမ်က ရောဂါ အလွန်ဆိုးရွားနေတာလား။”
“အရင်က နည်းနည်းပါးပါး ပြဿနာရှိပေမယ့် အခုလောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး……”
“ဧကရာဇ် (၁၂) ပါး သေသွားတာက သူ့ကို ထိခိုက်သွားတာများလား။”
“တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်……”
တီးတိုးပြောဆိုသံများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။ နေရာတွင် ရှိနေသည့် ဘေးအန္တရာယ်ကြယ်များမှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး လောထျန်းဝမ်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာလည်း ထူးဆန်းလာကြသည်။
“သခင်လေး၊ သူ့အနားကို အခုချက်ချင်း မကပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။”
လီတောက်ယဲ့မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သောစိတ်ဖြင့် ပြောသည်။
လောထျန်းဝမ်က ဆက်ပြောသည်။
“လက်သန်းချင်း ချိတ်ထားမှ ငါ ယုံမှာ။”
“ဒါဆိုလည်း ဖြစ်တာပေါ့။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အသာညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါ……”
သူတော်စင်အားလုံးမှာ ဤ 'ယဲ့ထျန်းဂူ' က လောထျန်းဝမ်၏ လုပ်ရပ်ကို တကယ်လိုက်လျောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လောထျန်းဝမ်၏ လက်ရှိလုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် ရူးမိုက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် လူအများ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လက်သန်းချင်း ချိတ်ကာ ကတိပြုလိုက်ကြသည်။ လောထျန်းဝမ်မှ ထုံယိုဧကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ထုံယို၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်နော်။ ငါ တစ်ချက်တည်းနဲ့ မင်းကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်၊ တကယ်ဆိုရင် မင်းကို သတ်တောင် သတ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က ပြိုင်ပွဲနေ့လေ၊ ဝူရှန်းပေမြိန့်ရဲ့ စည်းကမ်းအရ ငါတို့ အချင်းချင်း မသတ်ရဘူး။ ငါ မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။”
“မင်းအမေ”
ထုံယိုဧကရာဇ်က အော်ပြောလိုက်သည်။
“တော်လိုက်တော့၊ ဘာတွေ ရူးမိုက်ပြီး ပြောနေတာလဲ။ မင်းက ငါ့ထက် အဆင့်မြင့်ပေမယ့် ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့က ဒီလောက် မလွယ်ပါဘူး။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်မယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေ ရပ်လိုက်တော့။ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပေးမယ်။”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ လောထျန်းဝမ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရယ်သံတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လိုက်သွားသည်။
နေရာရှိ သူတော်စင်တို့မှာ ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲမျိုးကို လက်လွတ်မခံချင်ကြသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အကောင်းဆုံး ကြည့်ရှုနိုင်မည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် ကြည့်ရှုသူ သူတော်စင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အလယ်တွင်မူ လောထျန်းဝမ်နှင့် ထုံယိုဧကရာဇ်တို့ ရှိနေသည်။
ထုံယိုဧကရာဇ်မှာ လောထျန်းဝမ်ကို ကြည့်ကာ အဆက်မပြတ် အေးစက်စက် ရယ်မောနေသည်။
“လာခဲ့လေ၊ မင်းက ငါ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်မယ် ဆိုတော့လေ။”
“လာခဲ့ လီဖန်တောင် ငါ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မပြောရဲဘူး၊ မင်းလို အရူးက ဘာမို့လို့လဲ။”
လီတောက်ယဲ့မှာ ထုံယိုဧကရာဇ်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်က အေးစက်သွားရုံတင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ လုံးဝကို အေးခဲသွားပြီ။
လောထျန်းဝမ်က ထုံယိုဧကရာဇ်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ငါ ရူးမနေဘူးလို့။”
“ငါက နတ်ဘုရားတွေကို မြင်နိုင်တယ်၊ မင်းက မမြင်နိုင်ဘူး။ ဒါက မင်းနဲ့ ငါကြားက ကွာခြားချက်ပဲ။”
သူ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းနေပြီး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားတစ်ခုမှာ လေနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြယ်တာရာ အလင်းစက်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။
ထုံယိုဧကရာဇ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားသည်။ တူညီသော အဆင့်ရှိသည့် သူတော်စင်များပင်လျှင် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထုံယိုဧကရာဇ်၏ လက်ရှိအရှိန်အဝါမှာ သူတို့ထက် နှစ်ဆနီးပါး ပိုမိုအားကောင်းနေသည်။ ထိုကွာခြားချက်မှာ မသေးငယ်လှပေ။
“တစ်၊ နှစ်၊ သုံး……”
အတွင်းနယ်မြေ ကြယ်တာရာ (၃၅) လုံး။
သူတော်စင်ပေါင်းများစွာမှာ အံ့ဩတကြီး အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ထုံယိုဧကရာဇ်က အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သည်ကို မြင်ရခဲသည်။ ယခုမြင်လိုက်ရမှသာ သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အလကားမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
လောထျန်းဝမ်ဘက်မှ အရှိန်အဝါမှာမူ ထုံယိုဧကရာဇ်၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် တိမ်မြုပ်သွားသလိုပင်။ လောထျန်းဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြယ်တာရာ (၃၀) ခန့်သာ ရှိနေသလိုပင်။
“လာခဲ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါ့ကို အနိုင်ယူလိုက်လေ ”
ထုံယိုဧကရာဇ်၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသလို ထွက်ပေါ်လာသည်။
“တည်ငြိမ် ”
လောထျန်းဝမ်၏ ပါးစပ်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးအသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထုံယိုဧကရာဇ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအရာများထဲတွင် သူ၏ စိတ်အာရုံများလည်း ပါဝင်သည်။ အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးသွားသလိုပင်။ အချိန်မှာ ပိတ်ဆို့သွားပြီး လည်ပတ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။”
ထုံယိုဧကရာဇ်မှာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။
“သတ်”
လောထျန်းဝမ်၏ အသံမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသွားသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင် အရိပ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက ပေါ်ထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်ငွေ့များမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထိုလူသတ်ငွေ့များ၏ ဗဟိုချက်မှာ ထုံယိုဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်သည်။
“အမလေး”
ထုံယိုဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ဘာတွေဖြစ်သွားမှန်း သူတော်စင်များ နားမလည်လိုက်ကြပေ။ အရိပ်ပေါင်း ထောင်သောင်းတို့မှာ ထုံယိုဧကရာဇ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ခဏအကြာတွင် အရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထုံယိုဧကရာဇ်မှာ ဒဏ်ရာများနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒေါင်လိုက် ထိုးကျသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်မှာ မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပေ။
တစ်ချက်တည်း၊ တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင်……
နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူတော်စင်များမှာ လောထျန်းဝမ်ကို ကြောင်အစွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် လောထျန်းဝမ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
“သူက ငါတို့ရဲ့ ထျန်းဝမ် တကယ်ပဲလား။”
ရယ်မောသောနတ်ဆိုးမှာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီကောင်……”
လီတောက်ယဲ့၏ အမူအရာမှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေသည်။
“အကယ်၍ မင်းသာ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မလား။”
ဖန့်ချန်၏ အသံမှာ လီတောက်ယဲ့၏ နားထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
လီတောက်ယဲ့မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ -
“သေချာတာပေါ့…… ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလေးပဲ အနိုင်ရဖို့ ခက်မှာပါ။”